วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 4.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    27 มี.ค. 60


ตอนที่ 4.2 

                        าดารัตน์นั่งดูผ้าเนื้อสวยหลากสีสันที่มีมาให้เลือกมากมาย แค่เพียงเธอมองไปทางไหนพนักงานที่มาให้บริการนอกสถานที่ก็กุลีกุจอหยิบให้ดู แล้วหญิงสาวก็ไปสะดุดกับผ้าผืนบางๆ เมื่อนึกถึงเหล่านางบำเรอของอเล็กซ์ที่พากันใส่เข้ามาที่ปราสาทแดร์เดฟเวิลเมื่อวันก่อน หรือว่าอเล็กซ์จะชอบให้ผู้หญิงของเขาดูเย้ายวนและอยู่ในเนื้อผ้าแบบนี้ พวกหล่อนถึงได้พากันยกโขยงใส่มาหาสามีเธอ หญิงสาวหยิบมันมาคลี่ดู แล้วเหลือบตาไปทางพรรณรายแว่บหนึ่ง ก่อนเอ่ยออกไปด้วยภาษาไทยอย่างจงใจให้รู้กันสองคน

 

                        “ฉันคงต้องเลือกผ้าแบบนี้สินะ เพราะดูเหมือนว่าว่าที่สามีเจ้าเสน่ห์ของฉันจะมีรสนิยมอะไรแบบนี้ วาบหวิว เซ็กซี่ วับๆ แวมๆ สังเกตได้จากการมาเยี่ยมเยียนของบรรดาเมียเก็บเมื่อวันก่อน แต่ละคนใส่เนื้อผ้าแนวนี้มาทั้งนั้นเลย”

 

                        พอเอ่ยไปก็เห็นพรรณรายหน้าขรึมลง หญิงสาวถอนใจ มันรู้สึกหงุดหงิดและไม่ชอบใจแปลกๆ เมื่อใจยังคิดอยู่ว่าพรรณรายนั้นจะต้องคิดอะไรกับว่าที่เจ้าบ่าวของเธอแน่ๆ และนี่คืออารมณ์ที่ภรรยาจะต้องเผชิญใช่ไหม ไม่ได้หึงและหวงใดๆ ทั้งสิ้น แต่แค่อารมณ์ไม่ดี เมื่อมีคนอยากจะแบ่งข้าวของของตัวเองไปใช้ ใช่แล้ว! ที่เธออารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนั่นก็เพราะอเล็กซ์ได้หยิบยื่นการเป็นเจ้าของตัวเขามาให้เธอ เพราะฉะนั้นญาดารัตน์จึงมีอาการเหมือนหมาหวงก้าง แม้ไม่อยากกิน แต่ก็ไม่ต้องการให้ใครมาเอาไปเช่นกัน

 

                        พอคิดว่าตัวเองไม่อยากกิน จู่ๆ แก้มก็ร้อนขึ้นมา เมื่อนึกถึงค่ำคืนที่มีร่วมกับอเล็กซ์ มันห่างไกลจากคำว่าไม่อยากกินเขานัก เมื่อเธอชอบในตัวอเล็กซ์มาก ไม่ว่าจะเป็นรสจูบ หรือเรือนกายที่แข็งแกร่งอบอุ่นของเขา คิดได้เท่านั้นญาดารัตน์ก็รีบปัดความคิดคำนึงถึงอเล็กซ์ทิ้งไป แล้วบอกตัวเองว่าอเล็กซ์มีคนชอบมากแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องไปหลงใหลคลั่งไคล้เขาอีกราย ในเมื่อรู้กันอยู่ว่าเขาแค่กำลังเห่อเธอ ซึ่งวันไหนเขาจะเลิกเห่อก็ไม่รู้ เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่ต้องเหลิงเมื่อเขายกเธอขึ้นเหนือใคร อย่างไรก็ต้องทำใจเมื่อวันที่เขาอยากจะเทเธอมาถึง

 

                        “ถามจริงๆ เถอะ เคยแสดงออกว่าชอบเขาบ้างไหม”

 

                        “ฉันจำเป็นต้องแสดงแบบนั้นด้วยหรือคะ”

 

                        “ฉันดูออกว่าเธอมองเขาอย่างเสียดาย และอาลัยอาวรณ์ อย่าเถียงนะ ฉันเห็น!

 

                        ญาดารัตน์ยืนยันออกไป ก็เห็นอีกฝ่ายอึ้ง สักพักหล่อนก็ยิ้มอ่อนๆ กลับมา

 

                        “ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มองเขาแบบนั้นให้คุณเห็น แต่ฉันไม่ขออธิบายอะไรทั้งสิ้นนะคะ เอาเป็นว่าระหว่างฉันกับคุณอเล็กซ์ เราไม่มีอะไรกัน แต่ถ้าคุณหึง ฉันก็จะพยายามไม่...”

 

                        “ฉันไม่ได้หึง! ฉันบอกตัวเองตั้งแต่วันแรกแล้วว่าจะไม่รักเขา!

 

                        ญาดารัตน์ขัดเสียงเข้ม ทำให้พรรณรายหน้าแดง นั่นไง! เธอเห็นอีกฝ่ายกัดฟันกรอด มองมาอย่างไม่พอใจอีกแล้ว นี่ถ้าไม่ได้แอบหลงรักอเล็กซ์แล้วมันคืออะไรกัน ญาดารัตน์รู้สึกไม่ชอบมากๆ เลย แต่เธอก็ไม่ได้หึง หญิงสาวไม่รู้เลยว่าแววตาที่มองพรรณรายนั้นมันดุดันมากแค่ไหน สักพักก็เห็นพรรณรายที่ทำท่าสะกดใจอยู่นานส่งยิ้มมาให้เธออย่างไม่ถือสา

 

                        เด็กแก่แดด! อายุแค่สิบแปดวางมาดเป็นสาวยี่สิบแปด คิดแล้วก็หน้าแดง ชักรู้สึกละอายขึ้นมาเมื่อคิดได้ว่าเธอกำลังหาเรื่องเด็ก แต่นั่นมันคงไม่ใช่มาจากความหึง มันต้องไม่ใช่แน่นอน! ในเมื่อเธอคอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า คนอย่างอเล็กซ์จะไม่มีวันรักใคร แม้กระทั่งเมียตัวเอง หญิงสาวพยายามข่มใจ และหลบตาพรรณรายด้วยการแสร้งจับผ้าชิ้นนั้นชิ้นนี้ขึ้นมาดู

 

                        “ฉันไม่รู้นะคะว่าคุณคิดอะไรอยู่ แต่คุณอเล็กซ์มีพระคุณกับฉันมาก และเขาก็ไม่ได้รักฉันเลย เพราะอย่างนั้นคุณจึงไม่ควรเอาความคิดและความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณอเล็กซ์ไปใส่ใจ ความสัมพันธ์ของพวกเราจะหยุดอยู่แค่นี้ คุณเลือกผ้าต่อเถอะค่ะ แต่ฉันขอแนะนำว่าคุณไม่ควรเก็บเอาการแต่งตัวของผู้หญิงบ้านดอกไม้ขาวมาใส่ใจนะคะ”

 

                        การปฏิเสธความรู้สึกตัวเองของพรรณรายอีกครั้งนั้น ทำให้ญาดารัตน์ไม่อยากตอแยด้วย ในขณะที่พรรณรายก้มหน้างุด คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม แววตามีแต่ความสับสนไม่แน่ใจ กระทั่งญาดารัตน์หยิบชุดหนึ่งที่ทางร้านเอาติดมาด้วยขึ้นมาทาบดู แล้วรอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้นมา เป็นครั้งแรกที่เธออยากใส่ชุดอื่นนอกจากเสื้อยืดกางเกงยีนส์ และอยากจะสวยดูเซ็กซี่เหมือนอย่างนางบำเรอพวกนั้น

 

                        “ชุดนี้มันคว้านเอวมากเกินไป หลังก็เปลือยแทบหมด คุณน่าจะเลือกชุดที่มันเรียบร้อยกว่านี้นะคะมาดาม”

 

                        เสียงที่เน้นหนักราวกับว่าเธอกำลังคิดในเรื่องที่ไม่เหมาะสมอยู่นั้น ทำให้ญาดารัตน์หันไปจ้องพรรณรายเขม็ง แล้วเลิกคิ้วถาม

 

                        “ถ้าผู้หญิงพวกนั้นใส่ได้ ฉันก็ต้องใส่ได้”

 

                        ญาดารัตน์ยังมั่นใจว่านี่คือสิ่งที่อเล็กซ์พอใจ เขาเป็นคนร้อนแรง เพราะฉะนั้นเขาจะต้องชอบให้ผู้หญิงของเขาใส่ชุดแบบนี้แน่ ที่พรรณรายทักท้วงเพราะหล่อนกำลังรู้สึกแย่ที่อเล็กซ์เลือกเธอขึ้นมาเป็นภรรยา

 

                        “พวกภรรยาไม่จำเป็นต้องเลียนแบบนางบำเรอ”

 

                        เสียงทักท้วงและแววตาตำหนิทำให้ญาดารัตน์ที่ตั้งใจจะทำเป็นหูทวนลมไม่แยแสเดือดปุดๆ เมื่อภาษาในดวงตาที่แวววาวของพรรณรายนั้นมันบ่งชัดว่า ถ้าเจ้าหล่อนเกิดได้เป็นภรรยาของอเล็กซ์ขึ้นมาละก็ เจ้าหล่อนคงทำได้ดีกว่านี้แน่ และการสบประมาทกันแบบแว่บๆ นั้นก็ทำให้ญาดารัตน์รู้สึกเหมือนโดนท้าทาย

 

                        “ภรรยากับนางบำเรอก็เมียเหมือนกัน ฉันคิดว่าสำหรับอเล็กซ์แล้วเขาแยกไม่ออกหรอกนะว่าผู้หญิงมันแตกต่างกันตรงไหน”

 

                        คำพูดของเธอทำให้พรรณรายอึ้ง แล้วเธอก็เห็นแววตาชิงชังลอยเด่นมา ก่อนที่มันจะถูกกลบเกลื่อนด้วยการกะพริบตาของอีกฝ่าย

 

                        ไม่! เราไม่ได้งี่เง่า ไม่ได้พาลเพราะอารมณ์หึงหวงเลย เราจะหึงหวงไปทำไมกัน ในเมื่อพรรณรายกับอเล็กซ์ไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย แต่ที่เราหงุดหงิดเพราะพรรณรายมาจุ้นจ้านกับเราต่างหากเล่า

 

                        ญาดารัตน์พยายามบอกตัวเองแล้วเค้นยิ้มให้พรรณรายที่หน้าบึ้งชาเล็กน้อย ญาดารัตน์หมุนตัวหน้ากระจก นึกภาพตนเองยืนร่วมกับนางบำเรอของเขา แล้วเขาก็มาสะดุดตาที่เธอ ก่อนจะดึงเธอออกมาจากฝูงนางบำเรอ แล้วพาหญิงสาวเดินออกมาด้วยกันเพียงสองคน คิดได้เท่านั้นก็กดยิ้มบางๆ อย่างพอใจ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น