วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 2.3 (อัพล่วงหน้า 18/3/60)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 มี.ค. 60

ตอนที่ 2.3

 

                        ก็ฉันถูกลักพาตัวมาจริงๆ นี่คะ รู้กันแบบนี้แล้วใครยินดีที่จะช่วยฉันบ้างล่ะ ลองคิดดูดีๆ นะ ถ้าหากมีใครสักคนในนี้ช่วยฉันได้ พวกเธอก็จะไม่เสียเขาไป เพราะว่าอเล็กซ์มีแผนการที่จะแต่งตั้งฉันเป็นเมียเหนือเมีย หรือจะเรียกง่ายๆ เป็นภาษาไทยก็คือ เขาจะทำให้ฉันเป็นเมียหลวงเมียใหญ่ด้วยการแต่งงาน เพื่อหักหน้าผู้หญิงทุกคนที่อยู่มาก่อนหน้านี้ค่ะ รู้แบบนี้แล้วพวกคุณจะยอมให้ฉันที่เขาเพิ่งเจอมีอำนาจเหนือพวกคุณที่เขาเจอมาก่อนหรือคะ แต่ขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยนะว่าถ้าเป็นฉัน ฉันไม่ยอมค่ะ”

 

                        ญาดารัตน์ประกาศเสียงกร้าวหมายจะยุยง แต่ผลสะท้อนกลับมาคือแต่ละคนพากันหัวเราะคิกคักแล้วพยักพเยิดหน้าสวยๆ ให้กัน ส่วนอเล็กซ์ก็ไม่มีท่าทีใดๆ นอกจากยืนกอดอกมองดูเธอออกฤทธิ์ด้วยแววตาขบขัน จนหญิงสาวต้องหยุดนิ่ง กลอกตามองคนโน้นทีคนนี้ที นึกสงสัยว่าตัวเองพลาดอะไรไป กระทั่งเสียงของสาวสวยผมสีน้ำตาลทองผิวงามนวลเหมือนลูกพีชดังขึ้น

 

                        “จะให้พวกฉันคนใดคนหนึ่งยื่นมือเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของคนที่เลี้ยงดูเรานี่นะ ไม่เอาด้วยละ เธออยู่ที่นี่น่ะดีแล้ว พี่อเล็กซ์ให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะ ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไงว่าตัวเองน่ะ โชคดีขนาดไหนที่จะได้แต่งงานกับทายาทของเกาะนี้”

 

                        สาวผิวพีชที่ญาดารัตน์มารู้ทีหลังว่าชื่ออเล็กซี่เอ่ยขึ้น แล้วส่ายศีรษะระรัวอย่างไม่เห็นด้วยเต็มที่ ต่อมาเสียงแหลมๆ ของสตรีอีกคนก็ดังมาบ้าง

 

                        “เฮ้อ! ฉันขอไม่รับรู้เรื่องที่เธอถูกลักพาตัวมาดีกว่า มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องช่วยเลยนี่ ในเมื่อเธอเองก็ไม่ได้ถูกทารุณกรรมอะไรสักนิดเดียว การหลงรักอเล็กซ์เกิดขึ้นง่ายจะตายไป สาวๆ ที่ไหนก็หลงรักเขากันเกือบหมด เดี๋ยวพออยู่กับเขาไปได้อีกสักพักหนึ่ง เธอเองก็ไม่มีทางรอดจากการตกหลุมรักเขาไปได้หรอก เป็นเมียพี่อเล็กซ์ดีจะตาย ใครเขาก็อยากเป็นกันทั้งนั้น”

 

                        เสียงสาวผมทองอร่ามดังขึ้น โดยท้ายประโยคสะบัดนิดๆ ส่วนดวงตาสีเขียวก็จ้องมองญาดารัตน์เหมือนจะไม่พอใจหน่อยๆ ที่เธอทำเหมือนอยากจะกระโดดหนีออกไปให้ห่างอเล็กซ์ ซึ่งข้อนี้ยิ่งทำให้ญาดารัตน์ไม่เข้าใจไปใหญ่ แต่ก่อนที่เธอจะทำความเข้าใจกับแม่สาวที่มาทราบนามทีหลังว่าชื่ออเล็กซ่านั้น เสียงของหญิงงามคนต่อไปก็ดังขึ้น

 

                        “อีวี่ก็ขอไม่ช่วยนะ เพราะไม่ว่าพี่อเล็กซ์จะแต่งงานกับใคร อีวี่ก็ไม่เสียใจอยู่แล้ว ในเมื่ออีวี่เป็นสุดรักสุดสวาทของเขา ยังไงซะ เขาก็ไม่ทิ้งอีวี่หรอก ใครจะมาแต่งงานเป็นภรรยาของพี่อเล็กซ์ก็เป็นไป ไม่มีผลอะไรกับอีวี่ทั้งนั้น และอีวี่ก็จะอยู่ในที่ที่เคยอยู่เหมือนเดิม หวังว่าคุณคงไม่ไล่อีวี่ไปไหนนะ”

 

                        การปฏิเสธที่จะช่วยเหลือเธออย่างสิ้นเชิงจากแม่สาวผมแดงเพลิงนัยน์ตาสีฟ้าสดใสนั้นทำให้ญาญ่างงงัน แปลกใจว่าเหตุใดบรรดานางบำเรอแสนสวยพวกนี้จึงไม่รู้สึกหึงหวงเขาบ้าง แล้วทำไมแต่ละคนจึงไม่มีแววตาหวั่นไหว ทีท่าโมโห หรือรู้สึกสั่นคลอนเมื่ออเล็กซ์จะแต่งงานกับเธอ แทนที่จะเลือกใครสักคนในนี้มาแต่งงานด้วย อเล็กซ์ทำได้อย่างไรกัน สาวๆ พวกนี้ถึงอยู่กันได้อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวขนาดนี้ เมื่อรู้ว่าไม่สามารถสร้างความปั่นป่วนให้กับเขาได้ จึงร้องครางเบาๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะหันไปพูดยิงฟันใส่เขาแทน

 

                        “ฉันเชื่อแล้วว่าคุณมันเจ้าชู้มืออาชีพจริงๆ คุณจัดการทำให้สาวๆ เหล่านี้เชื่องยิ่งกว่าแมวโดนวางยากล่อมประสาทได้ยังไงกันนะ” เอ่ยแล้วก็เห็นอีกฝ่ายยิ้มกว้าง นัยน์ตาพราวระยับฉายประกายขบขัน หญิงสาวจึงส่ายศีรษะช้าๆ อย่างไม่ค่อยจะเข้าใจ

 

                        “เธอคิดและพูดจบหรือยังล่ะยาหยี ถ้าจบแล้ว ฉันจะได้แนะนำให้เธอรู้จักกับสาวๆ แต่ละคนของฉันอย่างเป็นทางการเสียที”

 

                        “เชิญ”

 

                        ญาดารัตน์เอ่ยแล้วมองอเล็กซ์หน้าตึง พลันนั้นก็เหลือบไปเห็นพันช์แอบมองมาด้วยสายตาผิดหวังและแฝงความไม่พอใจในตัวเธอหน่อยๆ เลยขบกรามกรอดอย่างไม่ชอบใจ เมื่อวานนี้เธอยังบอกให้อีกฝ่ายแสดงออกไปว่ารักชอบอเล็กซ์อยู่เลย เผื่อว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เพราะอีกฝ่ายนั้นสวยหวานหยดย้อยดูนุ่มนวลสมบูรณ์แบบตั้งแต่หัวจดเท้า มาตอนนี้พอตัวเองเลือกที่จะนิ่งเฉยไม่ครอบครองหรือแสดงความรู้สึกใดๆออกมา ยังจะกล้ามามองกันอย่างตำหนิ เมื่อเธอแสดงปฏิกิริยาไม่ชอบใจในการที่เขาปฏิบัติกับเธออย่างฉกฉวยโอกาสและต้อนให้เดินเข้าไปในเส้นทางที่เขาขีดไว้ให้อีกอย่างนั้นหรือ ช่างงี่เง่าสิ้นดี

 

                        เมื่อพรรณรายไม่เลือกโอกาสที่เธอเปิดให้ แล้วมามองอเล็กซ์ด้วยสายตาละห้อยหลังจากที่เขาทำให้ความสัมพันธ์ทางกายของเธอและเขาแนบแน่นยิ่งขึ้นในเช้านี้ได้อย่างไร บอกตรงๆ เลยว่าญาดารัตน์ไม่ชอบใจ ความหงุดหงิดยิ่งเพิ่มมากขึ้น หลังจากที่มันหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อลงมาและเห็นว่าบรรดาสาวๆ รอร่วมโต๊ะกับเขากันหน้าสลอน หญิงสาวละสายตาจากพันช์ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เมื่อเสียงอเล็กซ์ดังขึ้นพร้อมกับมือที่เคลื่อนมาโอบบ่าแล้วหมุนร่างเธอให้หันไปเผชิญหน้ากับทุกคนอีกครั้ง ด้วยท่าทางของท่านเจ้าคุณที่กำลังแนะนำเมียเอกให้พวกเมียบ่าวได้รู้จัก โดยบรรดาเมียบ่าวนั้นต่างก็พร้อมใจกันเห็นด้วยกับท่านเจ้าคุณทุกอย่าง

 

                        “ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่าข่าวที่ทุกคนได้จากป้านิ่มมานั้นอาจทำให้สับสน เนื่องจากตอนนั้นพี่กับญาญ่ายังมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจกันอยู่ เราก็เลยแสดงความขัดแย้งออกมาให้ป้านิ่มเห็น แถมตัวพี่เองก็ยังไปพูดจาแหย่เขาด้วย มันก็เลยทำให้ป้านิ่มเข้าใจในตัวญาญ่าผิดไปใหญ่ แต่ว่านั่นเป็นเพราะพี่ไม่อยากให้ใครสงสารเขาแล้วปล่อยญาญ่าหนีไป เพียงเพราะว่าแฟนพี่กำลังงอนและน้อยใจพี่ด้วยเรื่องจุกจิกเท่านั้นเอง”

 

                        คำว่าแฟนและเรื่องเล่าโมเมว่าทั้งคู่กำลังงอนกันอยู่นั้นทำให้ญาดารัตน์ที่หน้าตูมอยู่แก้มแดงปลั่งขึ้นมาทันที ในขณะที่พวกผู้หญิงซึ่งเธอแอบคิดไปว่าเป็นเหล่านางบำเรอของเขา ที่ชอบแทนตัวเองกับอเล็กซ์ว่าพี่ๆ น้องๆ แทบทุกคนนั้นพากันหัวเราะคิกคัก แล้วญาดารัตน์ก็ต้องหน้าแดงก่ำ เมื่อเขาตอบสนองเสียงหัวเราะนั้นด้วยการก้มลงมาหอมแก้มเธอเบาๆ ทำให้บรรดาสาวๆ พากันทำตาโตยิ้มล้อเลียน โดยไม่มีใครสักคนที่ออกฤทธิ์ออกเดชแสดงความหึงหวงให้เห็น

 

                        “แต่ตอนนี้พี่กับน้องแก้มนุ่มคนนี้ เราสองคนดีกันแล้วนะ และเราก็ตกลงกันด้วยสันติภาพก่อนที่จะพากันลงมาข้างล่างนี้แล้วด้วย เพราะฉะนั้นญาญ่าจะแต่งงานกับพี่ทันทีที่เราร่อนบัตรเชิญแขกให้มางานแต่งงานนี้จนครบหมดทุกคน และพวกเธอก็จะได้ใส่ชุดสวยๆ แข่งกันในงานเลี้ยงของเรา!”

 

                        เสียงร่าเริงและการตั้งฉายาให้เธอใหม่ว่าแก้มนุ่ม และการพูดเสียงกระเส่ายั่วเย้าเธอด้วยแววตาว่าทั้งคู่ตกลงกันได้เพราะสาเหตุอะไรก่อนลงมานั้น ทำให้หญิงสาวถลึงตาใส่เขาทั้งที่หน้าเห่อร้อนไปหมด ขณะที่อีกคนเลิกคิ้วยิ้มยั่ว อีกคนก็หน้าแดงเพราะคนพูดจงใจให้ระลึกถึงต้นตอของเรื่องจนต้องร้องขอให้เขาแต่งงานด้วย ญาดารัตน์กะพริบตาถี่ๆ เลิกจ้องเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ เมื่อมีเสียงกรีดร้องอย่างดีใจดังขึ้นมา

 

                        “ร่อนบัตรเชิญ แสดงว่างานต้องใหญ่มากแน่ๆ เลย แต่ว่าพี่ไม่ชอบงานเลี้ยงนี่นา”

 

                        “แต่มันก็จำเป็น เพราะพี่แน่ใจว่าต่อไปลูกๆ ของพี่จะต้องร้องขอดูภาพถ่ายพ่อกับแม่ในวันแต่งงานแน่”

 

                        “ถ้ามันจำเป็นมากขนาดนั้นก็ให้เขาเดินโปรยดอกไม้ในวันแต่งงานไปเลยก็ได้ พี่จะรออีกนิดก็คงไม่เป็นไร คิดว่าทำเพื่อลูก”

 

                        จบคำเย้าของสาวสวยผมดำนัยน์ตาสีน้ำเงิน ทุกคนก็จ้องมาที่ท้องญาดารัตน์เป็นตาเดียว

 

                        “ฉันไม่ได้ท้อง!” ญาญ่าโพล่งออกมาเสียงดัง สักพักก็อึกอักเมื่อทุกคนร่วมใจกันจ้องเข้ามาที่ดวงตาเธอ ด้วยสายตาของคำถามประมาณว่าแน่ใจแล้วหรือ “ฉ…ฉะ…ฉันยังไม่ได้ท้อง อย่างน้อยก็ตอนนี้…”

 

                        ท้ายประโยคญาดารัตน์พูดเสียงเบาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ เมื่อคิดได้ว่าอเล็กซ์ไม่เคยป้องกันสักครั้งเดียว ไม่ว่าจะเป็นการร่วมรักในครั้งไหนๆ

 

                        “เอาละ เป็นอันว่าความเข้าใจในส่วนของทุกคนในบ้านเคลียร์ไปหมดแล้ว ส่วนเธอในฐานะว่าที่เจ้าสาวของฉัน มารู้จักกับน้องสาวแสนสวย น้องสาวแท้ๆ ของฉันเสียหน่อยเป็นไร”

 

                        “น้องสาวเหรอ น้องสาวแท้ๆ ผู้หญิงพวกนี้ทุกคนเลยหรือ”

 

                        ญาดารัตน์ร้องอย่างตกใจ แล้วมองไปทางแต่ละคนอย่างไม่เชื่อ เพราะแต่ละคนมีหน้าตาสีผมไปคนละทางและเค้าโครงหน้าก็ไม่เหมือนกัน แม้แต่อเล็กซ์เองก็ยังไม่เหมือนใคร แต่คนที่เธอชอบที่สุดก็คือสาวผมบลอนด์นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่าง หล่อนสวยชวนตะลึง สวยเหมือนบาร์บี้ และเป็นคนที่เรียบร้อยที่สุด เห็นผู้หญิงคนนี้ซึ่งเธอมารู้ภายหลังว่าชื่ออลิซ ก็ทำให้เธอนึกถึงอาเดนผู้ชายที่เธอสนิทสนมด้วยมากที่สุดขึ้นมา ลักษณะแบบนี้ละคือนางฟ้าในดวงใจของอาเดน

 

                        “ทั้งหมดนี่เป็นน้องสาวคุณได้ยังไงกัน ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ไม่เห็นมีใครเหมือนคุณสักคนเดียว เป็นไปไม่ได้”

 

                        หญิงสาวค้านออกไปอย่างมึนๆ งงๆ ผู้หญิงสวยจัดทุกคนที่อยู่ในนี้เป็นน้องของเขาไม่ใช่นางบำเรอ แต่ก่อนที่อเล็กซ์จะพูดอะไรออกมา เสียงของผู้มาใหม่ก็ดังขึ้น

+++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

                       

 

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น