[ตีพิมพ์] Yakuza Boy ใช่ ฉันมันร้ายแล้วนายจะรักมั้ย

ตอนที่ 4 : ♥ Yakuza Boy ♥ - Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ก.พ. 60


บทที่ 3


                ข่าวเรื่องที่เทลล์จะแข่งเล่นบาสกับแฟรนเซียมกระจายไปอย่างรวดเร็วแข่งกระแสกับไข้หวัด 2009  แต่ฉันคิดว่าข่าวเรื่องนี้ดังกว่าไข้หวัดสักอีก =_=^ ฉันเดินไปไหนมาไหนก็ได้ยินแต่เรื่องนี้ไปทั่วทุกที่ทุกทางแถมทุกคนยังบอกอีกด้วยว่าแฟรนเซียมโง่มากที่ท้าแข่งเล่นบาสกับเทลล์ อืม ความจริงฉันก็คิดว่ามันควรจะเป็นแบบนั้นเหมือนเพราะว่าในกลุ่มของเทลล์มีแต่คนที่เก่งบาสทั้งนั้น อย่างเทลล์เองก็กวาดรางวัลมาแล้วเรียบ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ควรประมาทอยู่ดี >O<

                “เทลล์ทำไมนายไม่ไปเตรียมตัวล่ะเดี๋ยวตอนเที่ยงนี้นายจะต้องแข่งแล้วนะฉันพูดเตือนเทลล์ไม่ให้ประมาท ฉันไม่กล้าบอกเทลล์เรื่องที่ฉันเห็นแฟรนชู้ตบาสเพราะกลัวว่าเทลล์จะกังวล

                ไม่เห็นจะต้องซ้อมให้เปลืองแรงเลย ยังไงไอแว่นกระจอกนั่นก็ไม่มีทางชนะฉันอยู่แล้ว แต่ฉันกลัวมันจะไม่เป็นแบบนั้นนะสิ

                แต่นายไม่ควรดูถูกคู่ต่อสู้นะเทลล์

                วัฟเฟิล!! เธอพูดแบบนี้เธอไม่ไว้ใจฉันใช่มั้ยเทลล์ถามฉันหน้าขุ่น ความจริงฉันไม่ต้องการให้เทลล์โมโหหรอกแต่ฉันกลัวนายจะแพ้

                ไม่ใช่ คือฉัน... ทำไงดีล่ะพอจะพูดก็กลัวเทลล์จะกังวลอีก โว๊ย!!! ทำไมมันกดดันแบบนี้

                ไม่ต้องพูดแล้ว ยังไงฉันก็ไม่ยอมเสียเธอไปหรอก ขอแค่เธอเชื่อใจฉันก็พอแล้ว เทลล์พูดก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ฉัน จ้องมองหน้าฉันอยู่แบบนั้นจนฉันรู้สึกเขินทำอะไรไม่ถูก >_<

                นายทำให้ฉันรู้สึกอายนะ!! O///O” ฉันพูดออกไปตามความจริง เทลล์ไม่พูดอะไรนายนั่นเอาแต่มองหน้าฉันก่อนจะเลื่อนใบหน้ามาใกล้ๆ ฉันและประทับจูบที่ริมฝีปาก...จูบนี้ไม่ได้เป็นจูบแรกระหว่างเราสองคนแต่มันก็แปลกมากที่มันสามารถทำให้ฉันใจเต้นแรงทุกครั้งที่เทลล์จูบฉัน >_<

                แหม สองคนนี้จะหวานกันไปถึงไหนยะ รู้มั้ยที่โรงยิมส์เค้าจะเริ่มแข่งกันแล้วยัยฟีฟ่าไม่รู้โผล่มาตั้งแต่ตอนไหน เข้ามาก่อนจะพูดเสียงที่แหลมปรี๊ด

                ฟีฟ่า ฉันต้องการกำลังใจจากแฟนที่รักขอความกรุณาช่วยออกไปด้วย =_=^” กรี๊ด นายพูดแบบนั้นได้ไงเทลล์แล้วคนอื่นจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงยังไง

                ชิ รีบๆ ไปด้วยนะยะอย่ามั่วอืดอาดอยู่

                จูบฉันไม่อืดอาดและเฉื่อยเหมือนแฟนเธอหรอก =_=^” เทลล์พูดหน้าตายก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ส่วนยัยฟีฟ่าก็ปรี๊ดแตกจะไปต่อยเทลล์แต่ดีหน่อยที่ฉันห้ามไว้ทันไม่อย่างนั้นได้เป็นเรื่องแน่ =_=^^

 

                เสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกชะนีที่บ้าผู้ชายดังกระหึ่มกลบเสียงผู้หญิงแท้ ตอนนี้ฉันมานั่งบนอัฒจันทร์เพื่อเชียร์แฟนสุดหล่อของฉันแล้วล่ะ ฮิๆ ตอนนี้เทลล์เท่ห์มากนายนั่นอยู่ในชุดกีฬาของโรงเรียนเรา เมื่อกี้โรงยิมส์แทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะว่าเทลล์ดันเปลี่ยนเสื้อกลางสายตาของหมู่ประชาชี ทำเอาเลือดกำเดาไหลไปตามๆ กัน >_< ฉันหันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาแฟรนเซียม มันแปลกมากเลยอ่ะที่กลุ่มของพวกเขายังไม่มา สงสัยจะกลัวจนหัวหดแหงๆ ^O^

                เอานั่น!! ตายยากชะมัด แฟรนเซียมเดินเข้ามาภายในโรงยิมส์พร้อมกับพวกเพื่อนๆ ที่เล่นบาสกันวันนั้น พวกเขาเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดกีฬากันเรียบร้อยแล้ว หึ เปลี่ยนแล้วก็ดีเหมือนกันเพราะฉันไม่อยากจะเห็นหุ่นที่สแลงของนายนั่น จะว่าไปแล้วถ้าดูดีๆ แฟรนเซียมก็จัดเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเลยล่ะ ผมของนายนั่นสีน้ำตาลทองถ้าทำเป็นทรงชี้ๆ หรือเซ็ตมาให้ดีก็คงจะเท่ห์ แต่นายนั่นเลือกที่จะตัดหน้าม้าทรงกะลาแล้วใส่แว่นหนาๆ ให้เหมือนฝ่าเท้าพระอินทร์ก็ตามใจ

                เอ๊ะ!!! แล้วทำไมฉันต้องไปยุ่งเรื่องนายนั่นด้วย >_<

                “กรี๊ดดดดดด!!!!!” เสียงของพวกชะนีกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เมื่อเทลล์เริ่มเดินเข้าสนามแข่งตามเพื่อนๆ ไป บอกตรงๆ เลยว่าฉันไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่ยัยพวกนั้นกรี๊ดแฟนฉัน

                ถ้าแฟนคุณโดนพวกชะนีตามกรี๊ด คุณจะยังชอบใจอีกมั้ย? =_=^^

                ฉันนั่งมองเทลล์จากด้านบนของอัฒจันทร์ ฉันเห็นเทลล์เข้าไปคุยอะไรไม่รู้กับกรรมการก่อนที่จะมีเสียงเป่านกหวีดเพื่อบอกว่าขอเวลานอกและเทลล์ก็ขึ้นบันไดมาหาฉันด้วยความรีบเร่ง

                นายจะทำอะไรของนายฮะเทลล์ >_<

                เทลล์เดินมาหยุดหน้าฉันก่อนจะจับมือให้ฉันลุกขึ้นและจูบฉันกลางอัฒจันทร์ O_O เสียงกรี๊ดดังไปทั่วจนฉันรู้สึกแสบแก้วหูไปหมด แต่ถึงมันจะเสียงดังเท่าไหร่เราก็ยังจูบกันอยู่แบบนั้น

จูบที่ร้อนแรงกลางสายตานักเรียนเป็นพัน!!!!

เทลล์นายจะฆ่าฉันใช่มั้ย T^T” ฉันรีบถามขึ้นหลังจากที่เทลล์ถอดริมฝีปาก

ฉันขอกำลังใจจากเธอไม่ได้หรอ U^U” นายไม่อายบ้างรึไงถึงได้มาจูบฉันประเจิดประเจ้อแบบนี้ T^T

เทลล์หอมแก้มฉันอีกหนึ่งฟอดก่อนจะเดินลงอัฒจันทร์ ท่ามกลางสายตาของนักเรียนผู้หญิงที่มองเขาเหมือนเหยื่อตัวหนึ่ง ฉันหันไปมองแฟรนเซียมอีกครั้งแต่ก็ต้องเจอสายตาเขาที่จ้องหน้าฉันเขมง นายนั่นมองฉันด้วยความโกรธและไม่ยอมละสายตาไปเลยสักนิดจนฉันต้องเป็นฝ่ายหันหน้าหนีแทน

หึ ทำเป็นโกรธทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน ปัญญาอ่อนชะมัด >_<

การแข่งขันบาสเริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อเทลล์ได้ไปถึงสนาม ทีมของเทลล์ได้ส่งตัวแทนมาซึ่งนั่นก็คือเทลล์ =_=^ ส่วนทีมแฟรนเซียมส่งคนหน้าตี๋มาแทนเพราะว่าพวกเขาไม่ไว้ใจแฟรนเซียม แต่ดูเหมือนกับว่านายนั่นจะไม่ค่อยทุกข์ร้อนเท่าไหร่เลย

ปรี๊ด!!! พลับ!!! กรรมการเป่านกหวีดเพื่อเป็นสัญญาณว่าการแข่งเริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำเทลล์ก็เริ่มบุกตัวเข้าไปฝ่ายตรงข้ามและชู้ตลูกลงห่วงอย่างสบายใจทันที ทั้งๆ ที่ฝ่ายแฟรนเซียมดักกันแทบตาย

กรี๊ดดดดดดดดด!!! พี่รีเทลล์สู้ๆ รีเทลล์สู้ๆ เสียงเด็กผู้หญิงกรี๊ดออกมาอย่างชอบใจ แต่ไม่ว่าทุกอิริยาบถที่นายนั่นทำเด็กก็พากันกรี๊ดทุกท่า หากนายนั่นหายใจเด็กยังพากันกรี๊ดเลย

พรุบ!! พรับ!! ชวบ!! และมันก็เป็นอีกเช่นเคยที่เทลล์เป็นคนชู้ตลูกนี้ ฉันนั่งนับเวลารอมาตลอดว่าเมื่อไหร่แฟรนเซียมจะเอาจริงสักที นายนั่นมั่วแต่ทำอ้อยอิ่งวิ่งตามหลังลูกบาสตั้งนานแล้วจนเวลามันจะเกือบหมด

เอ๊ะ!! แล้วฉันจะเชียร์นายนั่นทำไม

กรี๊ดดดดดดดด!!!”

ตอนนี้คะแนนของทั้งสองทีมต่างกันยังกะฟ้ากับเหว

21: 8  เหอะ!! ฉันไม่ต้องดูก็รู้แล้วว่าทีมไหนชนะ

พรุบ ตุบ แกรบ!!! ฉากนี้ทำเอาคนทั้งโรงยิมส์ใจหายกันไปทั่วหน้าเพราะตอนนี้เทลล์ดันไปกระแทกตัวกับแฟรนเซียมจนนายนั่นเสียหลักล้มลงแว่นตกและมันก็ถูกเหยียบละเอียดด้วยฝีมือของทีมเทลล์

เกิดความเงียบไปหมด คำถามในใจของทุกคนตอนนี้คือจะเกิดเรื่องขึ้นมั้ย

ปรี๊ดดดด!!! เสียงเป่านกหวีดทำให้กลุ่มคนภายในสนามที่กำลังเกาะรวมตัวกันเหมือนกำลังจะมีเรื่องกระจายหายไป ต่างพวกต่างถิ่น

ตายแล้ว ยังไงฉันว่านายแว่นนั่นก็ไม่มีทางชนะหรอก เล่นกีฬาก็ไม่เก่งแถมยังสายตาสั้นอีก เหอะ นรกชัดๆ ที่ไปแข่งกับรีเทลล์ เสียงของน้องมอต้นพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเหตุการณ์น่าจะไปไม่รอด ฉันตวัดสายตามองพวกเธออย่างโกรธจนพวกเธอเงียบและนั่งหุบปากกันไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมาสักคำ ถ้าแว่นนายนั่นแตกละเอียดแบบนี้ก็เท่ากับว่าเอาคนตาบอดมาเล่นชัดๆ นี่มันแกล้งกันโต้งๆ เลยรึไง

ปรี๊ด!!! ฉันหยุดความคิดก่อนจะหันไปมองสนามบาสอย่างตั้งใจ หรือว่าตอนที่นายนั่นชู้ตลูกหันหลังมันจะเป็นแค่การฟลุคแต่ถ้ามันฟลุคแล้วทำไมนายนั่นถึงได้เลือกแข่งอันนี้ล่ะ

พรุบ!!! พรับ!!! ชวบ!!! ฉันเริ่มเห็นถึงความเดือดของแฟรนเซียมแล้วล่ะ นายนั่นเริ่มเอาจริงก่อนจะดักคู่ต่อสู้และแย่งลูกบาสมาอย่างง่ายดาย ก่อนวิ่งเข้าไปที่ห่วงและชู้ตมันลงท่ามกลางความฮือฮาของคนทั้งโรงยิมส์ขนาดเทลล์ยังอึ้งเลย

48: 32 คะแนนของทีมแฟรนเซียมเริ่มขยับมาใกล้ทีมเทลล์เรื่อยๆ โดยที่ลูกที่ชู้ตเข้าทั้งหมดส่วนใหญ่ก็มาจากแฟรนเซียมทั้งนั้น

ชวบ!!!

ชวบ!!!

ดูเหมือนกับว่าเทลล์และแฟรนเซียมจะแข่งกันทำคะแนนกันมากๆ ถึงแม้ว่าเทลล์จะตะลึงกับสิ่งที่เปลี่ยนไปของแฟรนเซียมแต่นายนั่นก็ไม่เสียเวลาคิดให้นานเพื่อเป็นการเสียเวลา นับว่าเทลล์ฉลาดมากๆ ที่ไม่เก็บเรื่องนี้มาคิดในสนาม

61:59

ฉันรู้ว่าคะแนนของทีมแฟรนเซียมคงทำให้ตกใจมากๆ ถ้าฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปก็คงแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมผู้ชายที่เฉื่อยๆ เล่นกีฬาไม่เก่งแถมยังสายตาสั้นอย่างนายนี้ถึงทำคะแนนได้มากขนาดนี้ทั้งๆ ที่ไม่ได้ใส่แว่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #28 opallovepoy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 21:39
    >_________< เฟรนเซียม
    #28
    0
  2. #14 some1love1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 13:47

    เทลล์สุดยอดมากกกกกกกกกก

    #14
    0