[ตีพิมพ์] Yakuza Boy ใช่ ฉันมันร้ายแล้วนายจะรักมั้ย

ตอนที่ 1 : ♥ Yakuza Boy ♥ - Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 ก.พ. 60


บทนำ


                12 กุมภาพันธ์ 25xx

                ได้โปรดรับดอกไม้จากเราด้วยเถอะวัฟเฟิลฉันเหล่ตามองเสียงโหยหวนที่อยู่ข้างนอกกระจกใสอย่างสมเพชผู้ชายประมาณสักสิบคนกำลังแย่งกันมองหน้าฉันผ่านกระจกใสบานหนึ่ง ฉันไม่สนใจและไม่คิดจะรับดอกไม้จากคนพวกนั้นสักนิด ทำไมนะหรอ? ก็เพราะว่ามันกระจอกไงล่ะ >O< 

                เมื่อกี้วัฟเฟิลมองฉันด้วยหางตาด้วย สุดยอด สุดยอดจริงๆ วู่ว!!! O[]O” นี่แกล้งโง่กันใช่มั้ย =_=^ ที่ฉันมองด้วยหางตาเพราะสมเพชหรอกย่ะ

                “ไม่จริง!! แกไปตายซะ

                พุบ!! ผัวะ!! เคร้ง!! โครม!! ฉันไม่คิดจะเหล่ตาไปมองพวกผีกาที่ติดหนึบอยู่ที่กระจกสักนิด มันก็เป็นแบบนี้อยู่เป็นประจำในวันวาเลนไทล์ของทุกปีผู้ชายทั้งโรงเรียนหรือแม้แต่ผู้ชายต่างโรงเรียนจะแห่กันมามอบดอกไม้ให้ฉันกันเยอะแยะ หึ...แต่คิดหรอว่าฉันจะฉายตามอง

                นี่ยัยวัฟเฟิลแกช่วยขนทัพของแกไปไกลๆ กระจกบานนี้จะได้มั้ย ฉันเห็นแล้วอยากจะอ้วกยัยฟีฟ่าเพื่อนในกลุ่มของฉันเอ่ยขึ้นพลางอ่านนิตยสารความงามไป

                ขอโทษทีนะยะถ้าฉันทำได้คงทำไปนานแล้ว!!” ฉันพูดก่อนจะจิบชาโบราณอย่างสบายใจ

                ยัยฟีฟ่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยและโดดเด่นในโรงเรียนพอๆ กับฉัน แต่เพียงยัยนี่เซ็กซี่น้อยกว่าฉันไปหน่อย ฮุๆ >O< ชื่อฉันหมายถึงขนมอบอันเล็กที่มีไข่และนมเป็นส่วนผสม ฮ่าๆ เพราะใช่มั้ยล่ะ >_<

                ยัยวัฟเฟิลวันนี้แกพอจะว่างออกไปเที่ยวกับพวกเรามั้ย ยัยวินนีย์ถามฉันอย่างเซ็งเพราะปกติแล้วฉันจะไม่ค่อยได้ไปเที่ยวกับพวกมันสักเท่าไหร่เพราะนิสัยของฉันมันไม่ใช่อย่างนั้น ฟังดูแล้วไม่น่าจะเป็นฉันเลยใช่มั้ย >_<

                ขอโทษนะวินนีย์ วันนี้ฉันก็คงไม่ได้ไปอีกนั่นแหละ =_=^”

แล้วเมื่อไหร่แกจะได้ไปยะ อัมเบล์นอนพะงาบๆ ถามฉันขณะที่หน้าของเธอเต็มไปด้วยผลไม้นานาชนิด                ขอโทษนะ ยัยเพื่อนรักทั้งสามแต่ฉันไม่ชอบเที่ยวกลางคืนจริงๆ  T^T” ฉันบอกอย่างหมดหนทาง

ถ้าอย่างงั้นเธอจะต้องส่งตัวแทนมาทำให้พวกเราหายเบื่อด้วย >_<” วินนีย์พูดอย่างเซ็งๆ

อืม ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้เทลล์ไปกับพวกเธอ ^^” ฉันพูดอย่างหมดห่วงก่อนที่จะลุกขึ้นออกไปจากห้องเรียนอันแสนสบายที่มีแอร์และเตียงนอนที่นุ่มสบายพร้อมห้องน้ำภายในตัว

ซึ่งทางท่านผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งนี้จัดการให้ ความจริงพวกเราก็เป็นคนธรรมดาเหมือนนักเรียนทั่วไป แต่ว่าพ่อกับแม่ของเราทั้งสี่คนดันเป็นหุ้นส่วนในโรงเรียนแห่งนี้และเป็นเปอร์เซ็นต์สำคัญต่อการก่อตั้งโรงเรียนแห่งนี้เพราะฉะนั้นพวกเขาจะต้องจัดให้พวกเราสูงส่งกว่าพวกธรรมดาเป็นไหนๆ!!!

ฉันขับรถสปอร์ตที่คุณพ่อเพิ่งซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดออกจากโรงเรียนอย่างเงียบๆ รีเทลล์คือแฟนของฉันเอง ฮิๆ รู้มั้ยว่ารีเทลล์เป็นผู้ชายที่ได้รับการโหวตว่าเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดเพราะมาคบกับฉัน >_< ปลื้มสุดๆ แค่นั้นยังไม่พอรีเทลล์คือผู้ชายที่เท่ห์และฮอตที่สุดในโรงเรียนนี้ด้วย

รีเทลล์เคยสัญญากับฉันไว้ว่าเขาจะไม่หยุดแค่เป็นผู้ชายที่เท่ห์ที่สุดในโรงเรียนแต่เขาจะต้องเป็นผู้ชายที่สุดยอดและ Perfect ที่สุดในประเทศให้ได้ ฮุๆ แค่คิดก็ฝันหวานแล้ว ^O^

เอี๊ยดดดดดดด!!! เกิดเสียงดังไปทั่วทั้งโรงเรียนเพราะว่ารถของฉันดันเหยียบเบรกซะดังเหมือนรถจะชนกัน แต่มันคงได้ชนจริงๆ แน่ถ้าฉันไม่ยอมเหยียบเบรกและหักพวงมาลัยไปทาง...

ไม่นะ!!!! รถสปอร์ตที่คุณพ่อซื้อให้ฉัน

กรี๊ดดดดดดดด!!! ไอแว่นเซ่อซ่านายมาเดินอะไรบนถนนย่ะ นายแหกตาดูรถฉันซิกรี๊ดดดดดดดด!!” นับเป็นว่าครั้งแรกเลยล่ะที่ฉันวีนแตกแบบสุดๆ ฉันเดินลงมาจากรถด้วยอาการโมโหสุดขีดก่อนที่จะตวัดสายตาอันคมกริบไปมองต้นตอของเรื่องทั้งหมด

                นายแว่นคนหนึ่งไม่รู้ว่าใส่แว่นหนาเท่าไหร่ดันมาเดินบนถนนไม่ดูรถจนฉันจะต้องหักพวงมาลัยรถไปทางต้นไม้และตอนนี้รถที่คุณพ่อพึ่งซื้อให้ฉันก็ได้ยับเยินจนไม่มีชิ้นดี T^T แกไอแว่นหนาร้อยแปด

                คือ...ฉันขอโทษนะฉันไม่ได้ตั้งใจ ไอแว่นบอกโดยมีอาการกระตุกนิดๆ ซึ่งพอมองๆ ไปแล้วเหมือนกับคนที่ไม่เต็มเอาซะเลย

                ให้ตายเหอะนายบอกได้แค่นี้ใช่มั้ย ทำไมนายไม่ยอมบอกขาของนายบ้างล่ะว่าสะเออะมาเดินเฉี่ยวรถคู่ใจของฉันแล้วแบบนี้นายจะมีเงินมารับผิดชอบรึไง กรี๊ดดดดด!!! แกมองหน้าฉันแบบนี้อยากตายใช่มั้ยฉันแทบจะหมดความอดทนทันทีที่นายแว่นนั้นยังมองหน้าฉันไม่เลิกแถมมองไม่ยอมกะพริบตาด้วย >_< ชิ คงจะตะลึงกับความสวยของฉันซินะ แต่บอกไว้ก่อนว่าคนอย่างนายฉันไม่อยากแม้แต่จะเสียเวลาคุยด้วยซ้ำ!!

                คะ...คุณจะเรียกค่าเสียหายเท่าไหร่บอกมาได้เลย...

                “หน้าตาเฉื่อยๆ อย่างนายนะหรอจะมีปัญญาเสียค่าซ่อมรถให้ฉัน หึ...ต่อให้นายไปหาเงินมาแปดชาติก็ไม่มีทางใช้คืนฉันได้หรอก ฉันบอกอย่างไม่แยแสคนตรงหน้าเลยว่าตอนนี้มีอาการหน้าตกและรู้สึกผิดเพียงใดแต่มันก็ดี!! เพราะฉันเกลียดที่สุดเลยคนที่ชอบทำอะไรเฉื่อยและยิ่งใส่แว่นแบบนายนี่ฉันยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่

ยังไงผมก็จะรับผิดชอบให้ถึงที่สุดเลยครับ

กลับไปรับผิดชอบหมาขี้เรื้อนที่บ้านนายดีกว่า หลบไปซิ เกะกะชะมัด!!” ฉันบอกให้นายนั่นหลบก็จริง แต่นายนั่นยังไม่ทันหลบฉันก็กระแทกตัวเดินผ่านไปอย่างแรงจนนายนั่นถึงกับเซล้มนั่งลงทรุดนั่งกับพื้น

ผู้ชายอะไรสำออยชะมัด U^U  

แต่ฉันยังไม่ทันได้เดินผ่านเลยไป ก็เกิดมีแผนคิดแกล้งในหัวทันที ช่วยไม่ได้นะที่นายจะอ่อนแอและทำตัวหน้าแกล้ง

นายอยากรับผิดชอบใช่มั้ย ได้!! นายจะได้สิทธิ์นั้นแน่นอนว่าแต่นายชื่ออะไรฉันจะได้ตามตัวนายถูก

ผมชื่อแฟรนเซียม

ยินดีที่ได้รู้จักแฟรนเซียมเดี๋ยวนายจะได้รู้จักกับนรกเร็วๆ นี้แน่!!” ฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะเดินกระแทกร้องเท้าส้นสูงออกไปด้วยความหงุดหงิดทันที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #25 หล่อ เทห์ ขวัญใจสาวในโรงเรียน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 20:06
    เื่รื่องนี้แฟนผมชอบมาก
    #25
    0
  2. #22 คุณหนูสัฟเฟิล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2553 / 14:52
    สนุกดีนะคะ ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ
    #22
    0
  3. #11 some1love1 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2553 / 13:45

    ฉันเกลียดแกนังวัฟเฟิลลลล

    #11
    0