คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ONE-SHOT] รักนี้ต้องคำสาป - [YULTI]

โดย Gate

ความรักที่ทำได้เพียงเก็บไว้ในหัวใจไม่สามารถพูดออกไปได้เพราะเราเป็นพี่น้องกัน....

ยอดวิวรวม

920

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


920

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ธ.ค. 59 / 23:32 น.
นิยาย [ONE-SHOT] ѡͧһ - [YULTI] [ONE-SHOT] รักนี้ต้องคำสาป - [YULTI] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



[ONE-SHOT] รักนี้ต้องคำสาป - [YULTI]
.
.
.














................................................................................




เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ธ.ค. 59 / 23:32


[ONE-SHOT] รักนี้ต้องคำสาป - [YULTI]





ในพระราชวังของอณาจักรโซลทาวกำลังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่อแม่มดร้ายนามเยซึน นางได้บุกเข้าไปในห้องบรรทมขององค์หญิงน้อยมิยอง 

ทหารต่างพากันทุบประตูห้องอย่างแรงเพื่อที่จะเข้าไปช่วยองค์หญิง แต่ไม่ว่าจะพยายามมากสักเพียงใดก็ไม่สามารถทำร้ายประตูมนต์

ของแม่มดเยซึนได้เลย ดวงตาแดงราวสีเลือดที่กำลังจ้องมององค์หญิงน้อยอย่างอาฆาตแค้น เรียวปากสีแดงสดยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ

ก่อนจะร่ายเวทมนต์ใส่องค์หญิงที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา รอยแผลสีแดงสดกลายเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสียวปรากฏบนไหล่ข้างซ้าย

ขององค์หญิง ประตูห้องนั้นถูกเปิดออกอย่างง่ายดายเมื่อแม่มดเยซึนนั้นได้คลายเวทมนต์ออกแล้ว 

องค์ราชากับองค์ราชินีจึงรีบวิ่งเข้ามาในห้องโดยทันที 


“เจ้าทำอะไรลูกข้านังแม่มด ”

องค์ราชาตระโกนเสียงดังลั่น เมื่อเห็นสภาพลูกสาวของตนเอง



“ฮ่า ๆ ๆ ท่านมันโง่เองพระราชา ที่ทำเช่นนี้กับข้า ในเมื่อข้ารักท่านหมดหัวใจแต่ท่านกับเลือกนางผู้นั้น

สิ่งที่ข้าได้ทำในวันนี้มันก็สมควรแล้วที่ท่านจะได้รับมัน”


“เจ้ามันเป็นปีศาจเยซึน เจ้ามันไม่มีหัวใจ แล้วข้าจะไปรักเจ้าได้อย่างไรกัน ส่วนมินยองเธอจิตใจดีงามแล้วข้าเองก็รักนางหมดหัวใจเช่นกัน 

หัวใจของข้าไม่มีวันให้ใครได้นอกจากมินยองเพียงผู้เดียว”

องค์ราชาฮวังกอดองค์ราชาชินีทันทีเพราะกลัวว่านางแม่มดนั่นจะทำร้ายเอาได้


“อย่าทำอะไรลูกข้าเลย ข้าขอร้องล่ะ”

องค์ราชินีได้แต่ร่ำไห้สงสารลูกสาวแทบขาดใจ


“กรี๊ดดดด หุบปากของพวกเจ้าไปซะ ความรักของพวกเจ้าน่ะมันไม่ได้มีค่ามากพอที่จะหยุดยั้งคนอย่างข้าได้หรอก”


“แต่ข้าเชื่อว่าความรักจะสามารถชนะทุกสิ่งอย่างได้”

องค์ราชาตอบกลับเยซึนอย่างไม่หวาดกลัว


“ฮ่า ๆ ท่านคิดเช่นนั้นหรือองค์ราชา ช่างน่าขันยิ่งนัก ไหนท่านลองบอกข้าซิไอ้รักแท้ที่ท่านว่าน่ะ มันอยู่แห่งหนใดตอนนี้มันช่วยลูกของท่าน

ให้พ้นจากคำสาปของข้าได้หรือไม ข้าเองอยากจะรู้นักว่าไอ้รักแท้บ้าบอนั่นมันจะมีอยู่จริงหรือ แล้วข้าจะคอยดู 

ว่าถ้าหากวันใดลูกของเจ้ากลายเป็นปีศาจแบบข้า มันจะมีผู้ใดที่รักปีศาจแบบนางได้ 

เราจะได้พบกันอีกครั้งเมื่อวันนั้นมาถึงลาก่อนองค์ราชา ฮ่า ๆๆ”

ทันใดนั้นควันสีแดงก็ปรากฏขึ้น เสียงหัวเราะอันสูงแหลมจนแสบแก้วหูของแม่มดได้หายไปพร้อมกับร่างของนาง


“มิยองลูกแม่ เจ้าตื่นขึ้นมาซิ อย่าพึ่งเป็นอะไรไปเลย”

องค์ราชินีรีบเข้าไปดูลูกสาวด้วยความเป็นห่วง


“เราต้องพามิยองไปพบธิดาพยากรณ์เดี๋ยวนี้”

องค์ราชาพูดขึ้นแล้วรีบอุ้มร่างขององค์หญิงมิยองทันที


“ท่านธิดาพยากรณ์ ช่วยลูกข้าด้วยลูกสาวข้าแย่แล้ว ”

องค์ราชาตระโกนเสียงดังลั่นกลางป่า


“ช่วยลูกของพวกเราด้วยเถิดเพค่ะ องค์ธิดา”

แสงสีขาวปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างอันงดงามขององค์ธิดาพยากรณ์


“ท่านมีเรื่องอันใดให้ข้าช่วยอย่างนั่นหรือองค์ราชาฮวัง”


“ลูกของข้าโดนคำสาปของแม่มด ข้าควรจะทำเช่นไรดีองค์ธิดา”

ธิดาพยากรณ์สำรวจร่างกายขององค์หญิงก็พบกับรอยแผลที่เป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสียวบริเวณหัวไหล่


“นางโดนคำสาปจริง ๆ ด้วยซินะ นี่เป็นตราสัญลักษณ์ของแม่มดเยซึน องค์หญิงกำลังตกอยู่ในอันตราย พระจันทร์ครึ่งเสียวนั้น

เปรียบเหมือนเวลาของชีวิตที่มีอยู่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ตราบใดที่มันได้ปรากฏขึ้นบนร่างกายของผู้ใดผู้นั้นจะตกอยู่ในคำสาปที่ชั่วร้ายทันที

เมื่อองค์หญิงอายุครบยี่สิบห้าปีนางจะกลายร่างเป็นปีศาจที่ดุร้าย เมื่อถึงเวลานั้นจะไม่มีใครสามารถหยุดนางได้ นางจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างพังพินาศ

ไปจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นอาวุธใด ๆ ในโลกนี้ก็จะไม่สามารถทำลายนางได้ ริมฝีปากของนางจะเคลือบไปด้วยยาพิษ

หากผู้ใดได้สัมผัสก็จะต้องตายโดยทันที ตอนนั้นนางจะไม่หลงเหลือความเป็นตัวตนของนางอีกเลย แต่นางจะตายภายในเที่ยงคืนของวันเกิดนาง 

หากนางไม่ได้รับการถอนพิษ ”


“แล้วเราจะถอนพิษออกจากตัวนางได้อย่างไรเพคะองค์ธิดาพยากรณ์”


“ผู้ที่เป็นเนื้อคู่ขององค์หญิงเท่านั้นที่สามารถดูดพิษทั้งหมดออกมาจากตัวนางได้โดยที่เขาจะไม่เป็นอะไรเลย แต่ถ้าหากไม่ใช่เนื้อคู่กันแล้วล่ะก็ 

ผู้นั้นอาจจะถอนพิษให้นางได้แต่จะต้องตายแทนองค์หญิงเพราะทนความเจ็บปวดของพิษนั้นไม่ไหว ”


“แล้วเราจะถอนพิษให้นางได้เช่นไร”


“ต้องรอจนนางกลายร่างเป็นปีศาจแล้วให้เนื้อคู่ของนางถอนพิษออกจากริมฝีปากนางให้หมด แต่ตอนนี้นางจะสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ ”


“แล้วใครกันที่เป็นเนื้อคู่ของลูกข้าล่ะ ท่านธิดา”


“ ข้ามิสามารถบอกท่านได้ ว่าใครคือเนื้อคู่ผู้ที่เป็นรักแท้ขององค์หญิงมิยอง มันเป็นโชคชะตาที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว 

แต่ผู้ที่เป็นเนื้อคู่กับผู้ที่ผูกผันทางสายเลือดจะสามารถแตะต้องตัวนางได้โดยที่ไม่เจ็บปวด หากไม่ใช่ผู้นั้นก็อาจจะเจ็บปางตายเพียงเพราะสัมผัส

ตัวนาง ข้าคงบอกท่านได้เพียงเท่านี้ นอกนั้นก็แล้วแต่ท่านจะตัดสินใจ แล้วสุดท้ายข้าเชื่อว่าความรักสามารถชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้องค์ราชา”

ว่าจบธิดาพยากรณ์ก็หายไปในทันที


“แล้วเราจะทำเช่นไรกันดีท่านพี่ ใครจะเป็นผู้รักษาชีวิตของลูกสาวเราเอาไว้ได้ เนื้อคู่ของนางเราจะหาเจอได้เช่นไร 

ในเมื่อนางไม่สามารถจะโดนตัวใครได้นอกจากข้ากับท่าน”

พระราชินีเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดหย่อนเมื่อได้ฟังคำบอกของธิดาพยากรณ์









20 ปีผ่านไป





“ มิยองลูกอยากจะออกไปเที่ยวข้างนอกบ้างหรือไม่ เดี๋ยวแม่จะพาเจ้าไปเดินเล่นเอง ”

พระราชินีเข้ามาภายในห้องของลูกสาวที่เอาแต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง


“ข้าคิดถึงน้องท่านแม่ เมื่อไหร่นางจะกลับมาสักที”

องค์หญิงมิยองหันมาพูดกับพระมารดา


“นี่อย่าบอกนะที่เจ้านั่งมองไปนอกหน้าต่างนั่นทุกวันเช่นนี้ เพียงเพราะ คิดถึงยูริ ”


“ใช่ข้าคิดถึงนาง แต่ข้าเองก็เป็นห่วงนางเช่นกัน ทำไมท่านพ่อถึงต้องให้นางไปเรียนวิชาต่อสู้ด้วยล่ะเพคะท่านแม่ ในเมื่อนางก็เป็นสตรีเช่นข้า 

วิชาแบบนี้มันเหมาะกับบุรุษมิใช่หรืออย่างไร”


“เรื่องนั้นเจ้าคงต้องไปถามน้องเจ้าเอาเองแล้วล่ะ เพราะ นางน่ะร่ำร้องอยากจะไปเล่าเรียนใจแทบขาด แม่ห้ามเช่นไรนางก็ไม่ยอมฟัง

ท่านพ่อก็เลยใจอ่อนยอมให้นางไป นี่อีกไม่กี่วันนางก็จะกลับมาแล้วล่ะมิยอง ”

องค์ราชินีอธิบายให้ธิดาคนโตฟัง


“ท่านแม่ถ้าวันนี้ข้าออกไปเดินเล่นข้างนอก คนในเมืองจะไม่กลัวข้าหรอกหรือในเมื่อข้า...”


“เจ้าไม่ต้องไปกังวลเรื่องนั่นหรอก ตอนนี้พวกเขาก็เริ่มเข้าใจกันมากขึ้นแล้ว จะมีก็คงเป็นแค่ส่วนน้อยเท่านั้น”


“แต่ข้าเคยทำให้พวกเขาเจ็บนะเพคะ ข้าไม่อยากให้ใครต้องเจ็บตัวเพราะข้าเลยท่านแม่”


“ไม่เป็นไรหรอกมิยอง เจ้าแค่จะไปเดินเล่นมิใช่หรือ ไปกับแม่ไม่มีใครกล้ามาวุ่นวายกับเราแน่นอน อย่าลืมซิว่าเจ้าเป็นองค์หญิง”


“ถ้าวันนั้นมาถึงข้าก็คงจะต้องตายอยู่ดี”


“ไม่มิยองเจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร แม่กับท่านพ่อจะต้องตามหาเนื้อคู่ของลูกให้เจอจนได้”

องค์ราชินีกอดปลอบลูกสาวของตนด้วยความรัก


”มันจะเป็นไปได้เช่นไรท่านแม่ในเมื่อข้าเองก็อยู่แต่ในห้องนี้ จะมีใครกล้ามารักคนที่อันตรายเช่นข้าหรือ”

องค์หญิงมิยองพูดออกมาอย่างสิ้นหวัง


“มีซิ ก็ข้าไงที่รักท่านน่ะ ”

เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับปรากฏร่างของหญิงงามที่ทรงเสน่ห์


“ยูริ !!!”

องค์หญิงมิยองเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบวิ่งเข้าไปกอดทันที


“โอ๊ย ! ท่านพี่กอดข้าเบา ๆ หน่อยซิ ข้าก็เจ็บเป็นนะ”

องค์หญิงยูริบอกกับคนที่วิ่งมากอดเขา


“เจ้าน่ะไปนานเกินไปหรือเปล่า ทำไมทิ้งให้ข้าต้องอยู่เพียงลำพังเช่นนี้ เจ้ามันคนใจร้ายที่สุดเลยยูริ”


“คิดถึงข้าใช่ไหมล่ะ ฮ่า ๆ ”


“นี่ไม่ต้องมาขำข้าเลยนะเจ้าเด็กแก่แดด แล้วเจ้าไม่คิดถึงข้าบ้างเลยหรือไร”


“ถ้าข้าไม่คิดถึงท่านพี่ ข้าก็คงจะไม่รีบกลับมาเช่นนี้หรอก”


“ทำไมเจ้าต้องไปเรียนต่อสู้ด้วยล่ะยูริ ทำไมไม่ไปเรียนพวกเย็บปักถักร้อย เจ้าเป็นสตรีนะอย่าลืมซิ”


“ข้าเองรู้ดีว่าข้าเป็นสตรีเพศ แต่ข้าอยากปกป้องท่านไง ถ้าข้าอ่อนแอแล้วใครจะดูแลท่านพี่ล่ะ เนื้อคู่ของพี่ก็ไม่รู้ว่าจะพบกับเขาเมื่อไหร่

ตราบใดที่ยังไม่มีใครสามารถดูแลท่านได้ ข้าจะคอยปกป้องท่านเองข้าสัญญา”


“ขอบใจเจ้ามากนะยูริ เจ้าไม่จำเป็นต้องมาดูแลข้าหรอก เพียงแค่เจ้าคิดอยากจะปกป้องข้าแค่นั้นพี่ก็ซาบซึ้งในน้ำใจของเจ้ามากแล้ว”


“ที่ข้าทำทั้งหมดนี่ก็เพราะข้ารักท่านพี่นะ”


“ข้าเองก็รักเจ้าเช่นกันน้องข้า”

ทำไมเราสองคนต้องเกิดมาเป็นพี่น้องกันด้วยล่ะพี่มิยอง แล้วถ้าวันนั้นมาถึงข้าจะทนดูท่านอยู่กับผู้เป็นรักแท้ของท่านได้อย่างไร

ข้ารักท่านนะท่านพี่


“ยูริเจ้าลืมไปหรือเปล่าว่ามีแม่อยู่ในห้องนี้อีกคนนะ เจ้าจะคิดถึงแต่พี่เจ้าหรือไง”


“โธ่ ท่านแม่มา ๆ ให้ข้ากอดหน่อย ข้าก็คิดถึงท่านนะอย่าน้อยใจซิ”

องค์หญิงยูริรีบเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ทันที


“เจ้านี่มันขี้อ้อนจริง ๆ เลย”

พระราชินี่กอดลูกสาวคนเล็กด้วยรอยยิ้ม


“ท่านแม่งั้นข้าขอพาท่านพี่ไปขี้ม้าเล่นได้หรือไม”


“แต่พี่เจ้าขี้ม้าไม่เป็นนะ”


“ไม่เป็นไรหรอกเพคะท่านแม่ เดี๋ยวข้าจะดูแลท่านพี่เอง ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก”


“อืม งั้นก็แล้วแต่พวกเจ้าเถอะ แม่ก็จะไปหาพ่อเจ้าอยู่เหมือนกัน”


“ขอบพระทัยเพคะท่านแม่”








ในห้องขององค์ราชา


“ท่านพี่อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดมิยองแล้วนะเพคะ เราจะทำเช่นไรกันดีถ้าหากนางกลายร่างเป็นปีศาจขึ้นมาจริง ๆ”

องค์ราชินีร้อนใจเป็นอย่างยิ่งกับเรื่องขององค์หญิงมิยอง


“ข้าให้ทหารส่งข่าวไปยังเมืองต่าง ๆ แล้วว่าจะมีการเลือกคู่ครองของมิยอง ใครที่สามารถช่วยให้นางพ้นจากคำสาปได้

ข้าจะยกเมืองนี้ให้เป็นการตอบแทน”


“ท่านพี่แล้วถ้าหากไม่มีผู้ใดกล้ามาล่ะเพคะ เราจะทำเช่นไร”


“ถ้าไม่มีใครช่วยมิยองได้จริง ๆ ข้าจะเป็นคนช่วยนางเอง ถ้าไม่มีข้าแล้วเจ้าต้องดูแลลูก ๆ ของเราให้ดีล่ะมินยอง”


“ท่านพี่ ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าคงใจสลายเป็นแน่”


“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้ามีชีวิตอยู่บนโลกนี้มานานมากแล้ว แต่ลูก ๆ ของเรานั้นยังเด็กมากนักข้าคงทนเห็นมิยองจากไปไม่ได้หรอก

มินยอง ข้ารักเจ้ากับลูกมากนะ”


“ท่านพี่ ...”

องค์ราชินีนั้นกอดองค์ราชาทั้งน้ำตา









“ท่านพี่ ท่านอยากไปเที่ยวที่ไหนวันนี้ข้าจะพาท่านไปเอง”

ยูริถามพี่สาวที่นั่งอยู่บนหลังม้า


“ข้าอยากไปสวนดอกไม้ท้ายวังนะเจ้าพาข้าไปได้หรือไม”


“ได้ซิท่านพี่ ข้าจะพาท่านไปเอง”

ยูริส่งยิ้มไปให้มิยอง แล้วจูงม้าให้เดินต่อไป


“ยูริเจ้าขึ้นมาบนม้ากับข้าไม่ได้หรือ ข้าไม่อยากนั่งคนเดียวข้ากลัว”


“ได้ซิ ถ้าท่านพี่ต้องการเช่นนั้น”

ยูริกระโดดขึ้นไปบนหลังมาแล้วกอดมิยองเอาไว้ก่อนจะควบม้าออกไปด้วยความเร็ว


“ยูริ ช้า ๆ หน่อยข้ากลัวนะ”


“ฮ่า ๆ ท่านพี่นี่ขี้กลัวจังเลยนะ แล้วแบบนี้จะไม่ให้ข้าปกป้องท่านได้อย่างไรกัน”


“ยูริถ้าข้าเป็นปีศาจขึ้นมาจริง ๆ เจ้าจะกลัวข้าหรือไม”


“ท่านพี่ไม่ว่าท่านจะเป็นอะไรที่น่ากลัวมากกว่านั้น แต่สำหรับข้าท่านคือคนที่ข้ารักมากที่สุด ข้าไม่มีวันกลัวท่านหรอก”


“ข้าดีใจนะที่เจ้าคิดเช่นนั้น แต่ข้าอยากจะขออะไรเจ้าสักอย่างได้หรือไม”


“ท่านต้องการสิ่งใดล่ะท่านพี่ ข้ายินดีจะไปหามาให้ท่านเสมอ”


“ถ้าหากวันนั้นข้าเป็นปีศาจ เจ้าต้องหนีออกไปให้ห่างจากข้านะ ไปให้ไกลที่สุดอย่าอยู่ใกล้ข้าเลยเข้าใจหรือไม่ พาท่านพ่อกับท่านแม่ไปด้วยล่ะ”


“ข้าขอโทษด้วยนะท่านพี่แต่ข้าคงทำตามที่ท่านขอไม่ได้ ข้าไม่มีวันทิ้งให้ท่านเจอกับเรื่องร้าย ๆ นั่นคนเดียวแน่นอน

ข้าจะขออยู่เคียงข้างท่านไม่จากไปไหนแน่นอน”


“ยูริ ฮึก ๆ ทำไมเจ้าต้องดีกับข้าถึงเพียงนี้”

องค์หญิงมิยองกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป


“นั่นเป็นเพราะ ข้ากับท่านเราเป็นพี่น้องกันไง”

นั่นเป็นเพราะ ข้ารักท่าน รักจนหมดหัวใจ ไม่ใช่รักแบบพี่น้องแต่มันเป็นความรักที่ข้ามีให้ท่านมากกว่านั้น

นี้คือคำที่ข้าอยากจะบอกออกไปแต่ข้าไม่สามารถพูดออกไปได้เลยท่านพี่


“ขอบใจนะยูริ ข้าดีใจจริง ๆ ที่ได้เกิดมาเป็นพี่น้องกับเจ้า ชีวิตข้าแค่ได้เกิดมาพบกับเจ้ามันก็เป็นเรื่องดีที่สุดแล้วล่ะ”

มิยองหันมากอดผู้เป็นน้องทั้งน้ำตา

ทั้ง ๆ ที่เจ้าเองก็เป็นน้องของข้าทำไมหัวใจของข้ามันเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ๆ เจ้านะยูริ มันเป็นความรักที่มากกว่านั้น 
หรือมันเป็นเพียงความผูกพันธ์ทางสายเลือดกันแน่







ในที่สุดวันเลือกคู่ขององค์หญิงมิยองก็มาถึง องค์หญิงมิยองนั่งอยู่ในห้องด้วยความตื่นเต้น


“มิยอง เจ้าแต่งตัวเสร็จแล้วหรือยังนี่ก็ใกล้เวลาแล้วนะ”

องค์ราชินีเข้ามาตามองค์หญิงมิยอง


“เสร็จแล้วเพคะท่านแม่ ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะทำให้ผู้อื่นต้องบาดเจ็บเพราะ ข้า แล้วข้าจะเจอกับเนื้อคู่ของข้าจริง ๆ หรือ”


“เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอกมิยอง แม่เชื่อว่าเจ้าต้องเจอกับเนื้อคู่ของลูกแน่ ๆ แต่ถ้าหากไม่เป็นเช่นนั้นแม่กับท่านพ่อจะเป็นคนช่วยเจ้าเอง”


“ท่านแม่ข้ากลัวเหลือเกิน”


“อย่ากลัวไปเลยท่านพี่ ข้าจะคอยอยู่ใกล้ ๆ ท่านเอง ตอนนี้ข้างนอกพร้อมกันหมดแล้ว ท่านพี่กับท่านแม่รีบออกไปเถอะเพคะ”

องค์หญิงยูริเดินเข้ามาตามองค์หญิงมิยองกับพระราชินี


“เราไปข้างนอกกันเถอะ มิยอง ท่านพ่อคงรออยู่ข้างนอกแล้ว”

องค์ราชินียิ้มให้กับลูกสาว


“เพคะท่านแม่”






“พวกท่านทุกคนคงทราบเรื่องของลูกข้ากันมาบ้างแล้ว ข้าเองก็จะไม่พูดอะไรให้มากความ หากผู้ใดที่คิดอยากจะลองพิสูจน์

ว่าใช่เนื้อคู่ของลูกข้าหรือไม จงก้าวออกมายืนข้างหน้า ใครที่สามารถสัมผัสตัวของลูกสาวข้าได้ ข้าจะให้อภิเสกสมรสกับลูกสาวข้า

แล้วยกเมืองนี้ให้ขึ้นปกครองแทนข้า แต่ต้องหลังจากวันเกิดของลูกข้าเท่านั้น”

องค์ราชาประกาศเสียงดังลั่น ผู้คนที่ต้องการพิสูจน์นั้นต่างพากันก้าวออกมาทันที


“งั้นเชิญท่านขึ้นมาเป็นคนแรกเลยแล้วกัน”

องค์ราชาบอกกับบุรุษคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด บุรุษผู้นั้นค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ๆ องค์หญิงมิยอง


“กระหม่อมขออภัยนะพะยะคะองค์หญิง”

บุรุษผู้นั้นใช้มือสัมผัสไปที่เรียวแขนของอค์หญิง อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ


“โอ๊ยยยย !!!!! ”

เสียงร้องโอดครวญของบุรุษผู้นั้นทำเอาหลาย ๆ คนถึงกับกลัวตามไปด้วย


เรียวแขนของชายหนุ่มเกิดเป็นรอยไหม้ราวกับถูกไฟแผดเผา องค์หญิงมิยองตกใจจนน้ำตาไหลออกมา จนองค์หญิงยูริต้องเข้ามากอดปลอบเอาไว้

ก่อนที่ผู้เป็นพี่จะขวัญเสียไปมากกว่านี้

“ท่านพี่ ท่านอย่ากลัวไปเลย ชายผู้นั้นถูกนำตัวออกไปแล้วเพคะ”

“ฮึก ๆ ยูริ ข้าทำให้ผู้อื่นบาดเจ็บอีกแล้ว ข้าไม่อยากเจอรักแท้นั่นแล้วแค่เจ้าอยู่ข้าง ๆ ข้าเช่นนี้ก็พอ พาข้าออกไปจากตรงนี้ที”


องค์หญิงยูริกำลังจะพาองค์หญิงมิยองออกไปแต่ก็มีชายผู้หนึ่งเรียกไว้เสียก่อน

“อย่าพึ่งไปพะยะคะองค์หญิง”

ชายผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้ ๆ องค์หญิงอย่างไม่รู้สึกหวาดกลัวใด ๆ

“เจ้าต้องการอะไร”

องค์หญิงยูริถามชายผู้นั้นทันที


“ข้าชื่อ ชเว ชีวอน เป็นองค์ชายจากเมืองซานจูพะยะคะ ข้าเองเคยฝันแปลก ๆ มาหลายคืนว่าได้พบกับหญิงสาวผู้หนึ่ง

ซึ่งนางโดนคำสาปเช่นเดียวกับท่าน ข้าเลยอยากจะพิสูจน์ว่าท่านใช่นางในฝันของข้าหรือไม”


“แต่ข้าไม่อยากให้ผู้ใดต้องมาบาดเจ็บเพราะข้าอีกแล้ว ท่านจงกลับไปเถอะ”

องค์หญิงมิยองหันมาตอบ

“ข้าไม่กลัวเลยสักนิด ขอเพียงได้พิสูจน์ว่าท่านใช่นางในฝันหรือไมก็พอ”


“ถ้าท่านต้องการเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ขัดอันใด”


“ขอบพระทัยพะยะคะ”

องค์ชายชีวอนใช้มือสัมผัสไปที่มือขององค์หญิงมิยองช้า ๆ 


“ท่านไม่รู้สึกอันใดเลยหรือองค์ชาย”

องค์หญิงมิยองเองก็ลุ้นเอามาก ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับองค์ชายหรือไม่


“ข้าไม่เป็นอะไรหรอกพะยะคะ เพียงแต่ว่ามือของท่านมันนุ่มจนข้าไม่อยากจะปล่อยมือออกจากท่านเลยองค์หญิง”

องค์ชายชีวอนยิ้มหวานไปให้องค์หญิงมิยอง ทำเอาคนที่ถูกจับมือนั้นเขินอายขึ้นมาทันที


“ท่านไม่เป็นอะไรก็แสดงว่าข้ากับท่าน.......”


“เราเป็นเนื้อคู่กันไงล่ะพะยะคะองค์หญิง”


“ข้าดีใจเหลือเกินที่ท่านคือนางในฝันของข้า ข้าตามหาท่านมานานในที่สุดข้าก็ได้พบกับท่านเสียที ”


องค์ชายคุกเขาลงไปแล้วจุมพิตลงไปที่ฝ่ามือขององค์หญิงมิยอง

องค์ราชากับองค์ราชินีทรงดีใจมากที่ในที่สุดก็ได้พบกับเนื้อคู่ขององค์หญิงมิยองเสียที ต่อจากนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะไม่มีใครช่วยลูกสาวของตน

ให้รอดพ้นจากความตายได้

องค์หญิงยูริยืนมองพี่สาวของตนเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ดีใจที่พี่สาวนั้นได้พบกับเนื้อคู่ผู้ที่ถูกกำหนดให้มาถอนคำสาปแล้ว แต่ทำไมอีก

ความรู้สึกมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน เพียงแค่เห็นรอยยิ้มของผู้เป็นพี่ส่งไปให้ใครคนนั้น หัวใจมันเหมือนถูกเข็มนับพันมาทิ่มแทงอย่างไรอย่างนั้น

ท่านคงไม่ต้องการให้ข้าดูแลท่านแล้วซินะท่านพี่ ขอให้ท่านมีความสุขกับเนื้อคู่ของท่านมากๆล่ะ ข้าหวังว่าเขาผู้นั้นจะดูแลท่านพี่ได้เป็นอย่างดี 






“องค์ชายพะยะคะ พระองค์ทรงเป็นเนื้อคู่ขององค์หญิงมิยองจริง ๆ หรือ”

มินโฮ องค์รักคนสนิทขององค์ชายถามด้วยความสงสัย

“ใครว่าข้าเป็นเนื้อคู่ของนางล่ะที่ข้าทำทั้งหมดมันเป็นเพียงการแสดงหลอกเด็กเท่านั่นล่ะ ข้าแค่ต้องการยึดเมืองโซลทาวเท่านั่น 

อีกไม่นานหรอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่จะต้องเป็นของข้าเพียงผู้เดียว ถ้าข้าทำสำเร็จท่านพ่อจะได้ยอมรับในตัวของข้าเสียที”

“แล้วทำไมตอนพระองค์ถูกตัวองค์หญิงพระองค์ถึงไม่เป็นอะไรเลย”

“นี่ไง สิ่งนี้ที่ทำให้ข้าปลอดภัยเมื่อสัมผัสตัวนาง”

องค์ชายชีวอนยกมือที่ใส่ถุงมืออยู่ให้มินโฮดู

“ถุงมือหรือพระยะคะ”

“ใช่ แต่นี่มันเป็นถุงมือวิเศษ ข้าได้มาจากแม่มดตนหนึ่ง นางเป็นคนมอบให้ข้าแล้วเล่าเรื่ององค์หญิงมิยองให้ข้ากับท่านพ่อฟังเองด้วย”

“เป็นแบบนี้นี่เอง แล้วพระองค์มีแผนการจะบุกโซลทาวเมื่อใดพะยะคะ”

“หึ อีกสามวันจะถึงวันเกิดขององค์หญิงมิยอง วันนั้นเราจะทำการบุกทันที ถ้าองค์หญิงกลายร่างเป็นปีศาจจริง ๆ

ล่ะก็ในเมืองคงจะปั่นป่วนน่าดู นี่เป็นโอกาสดีที่เราจะยึดเมืองนี้”

“พระองค์ทรงฉลาดยิ่งนักพะยะคะ”

“เจ้าจงเอาจดหมายนี่ไปส่งให้พ่อข้า”

“พะยะคะองค์ชาย”

มินโฮรับเมื่อได้รับคำสั่งก็รีบไปโดยทันที








“ยูริ ”

องค์หญิงมิยองเรียกน้องสาวที่กำลังเดินดูม้าอยู่

“ท่านพี่ ท่านมาทำอะไรที่นี่เพคะ”


“ข้าก็มาหาเจ้าน่ะซิ เจ้าเป็นอะไรของเจ้ายูริ เจ้าหลบหน้าข้าทำไมกัน”

องค์หญิงมิยองถามด้วยความสงสัยยิ่งนัก หลายวันแล้วที่น้องสาวของพระองค์ทำตัวห่างเหินเช่นนี้

“ข้าก็ไม่ได้หลบหน้าท่านพี่นี่เพคะ”

องค์หญิงยูริตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แล้วเดินหนีทันที

“หึ ไม่ได้หลบหน้าข้าอย่างนั้นหรือ แล้วที่เจ้าทำอยู่นี่เรียกว่าอะไร”

คำพูดขององค์หญิงมิยองทำให้คนที่พยายามจะเดินหนีหยุดเดินทันที

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรเพคะ ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วง แล้วข้าก็ไม่ได้หลบหน้าท่านด้วย ข้าแค่จะไปขี่ม้าเล่นเท่านั้น”

“เจ้าจะไปขี่ม้าเล่น แล้วทิ้งให้ข้ายืนอยู่คนเดียวตรงนี้อย่างนั้นหรือ นี่เจ้าไม่ได้เป็นห่วงข้าเลยใช่ไหม 

ข้าคงไม่สำคัญกับเจ้าแล้วซินะยูริ ข้าขอโทษแล้วกันที่มารบกวนเวลาของเจ้า”

องค์หญิงมิยองพูดออกมาอย่างน้อยใจ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้น

“ท่านพี่ ข้าขอโทษ”

องค์หญิงยูริรีบวิ่งไปสวมกอดผู้เป็นพี่จากด้านหลังทันที

“ข้าขอโทษ ท่านพี่ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยนะเพคะ ท่านสำคัญที่สุดสำหรับข้าเสมอ”

“ฮึก ๆ แล้วเจ้าทำแบบนี้ทำไมกันยูริ”

น้ำตาขององค์หญิงมันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมแค่รู้สึกว่าผู้เป็นน้องไม่สนใจทำไมหัวใจมันเจ็บเช่นนี้

“ท่านพี่อย่างร้องไห้ซิเพคะ ข้าไม่ชอบเห็นน้ำตาของท่านเลย ข้าชอบรอยยิ้มของท่านมากกว่านะ”

“เจ้าบอกข้าได้ไหม ว่าทำไมเจ้าเป็นเช่นนี้”

“ข้า ....ข้า รัก ท่านพี่ เพคะ ข้าทนไม่ได้ที่เห็นท่านอยู่กับองค์ชาย หัวใจของข้ามันเจ็บไปหมด ข้าเลยถอยห่างออกมา”

องค์หญิงยูริตัดสินใจบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไป


“ยูริ เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”

องค์หญิงมิยองออกมาจากอ้อมกอดของน้องสาวทันที

“ข้ารู้ตัวดีเพคะ ข้ารู้ว่าท่านคงจะเกลียดข้าถ้ารู้ว่าข้าคิดกับท่านเช่นนี้ ข้าขอโทษที่รู้สึกเกินเลยกับท่านมากขนาดนี้ 

แต่ข้าห้ามตัวเองไม่ให้รักท่านไม่ได้จริง ๆท่านพี่”

“เจ้าก็รู้ว่าเราเป็นพี่น้องกัน เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก ข้าขอโทษที่มอบความรู้สึกแบบนั้นให้เจ้าไม่ได้ ข้าขอโทษน้องข้า 

เพราะ ข้า...ข้ารัก


.....องค์ชายชีวอนไปแล้ว ”


ทันทีที่องค์หญิงมิยองพูดจบน้ำตาของ องค์หญิงยูริที่ไม่เคยเลย ที่ใครจะได้เห็นมัน ก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ความเข้มแข็งทั้งหมดที่มีอยู่

ในตอนนี้มันพลันสลายหายไปหมดแล้ว

“ท่านพี่รู้ไหมถ้าท่านบอกว่าไม่ได้รักข้า ข้ายังไม่เจ็บเท่าท่านบอกว่ารักองค์ชายผู้นั้นเลย”

“ข้าขอโทษยูริ ข้าขอตัว”

องค์หญิงมิยองมิอาจจะทนเห็นน้ำตาของผู้เป็นน้องสาวได้ จึงรีบออกไปจากบริเวณนั้นพร้อมกับหัวใจที่เจ็บปวดไม่ต่างกัน

ข้าขอโทษยูริข้าเองก็ไม่ได้รู้สึกต่างจากเจ้าเลย ข้าเสียใจที่ต้องทำเช่นนี้ ข้ามันตัวอันตราย ถ้าวันนั้นมาถึงข้าอาจจะทำร้ายเจ้าก็ได้ 

ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องมาตายเพราะข้าหรอกนะ ข้าคงทนเห็นคนที่ข้ารักตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอก ข้ารักเจ้านะยูริ ข้ารักเจ้า 

ข้าอยากจะบอกกับเจ้าเหลือเกินแต่ข้าก็ทำไม่ได้ โชคชะตากำหนดชีวิตของเราทั้งคู่ไว้แล้ว กำหนดให้เราได้เกิดมาเป็นพี่น้องกัน 

สำหรับข้าแค่นี้มันก็เป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว อ้อมกอดของเจ้ามันเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นมาก ๆ เลยล่ะ 

รอยยิ้มของเจ้าน่ะมันทำให้ชีวิตของข้าสดใสรู้ไหม เข้าขอโทษที่ไม่สามารถฝืนโชคชะตาได้เลย

ถ้าชาติหน้ามีจริงข้าขอให้เราเกิดมาคู่กันนะ ยูริ

องค์หญิงยูริยังคงนั่งร้องไห้ร้องไห้อยู่ที่เดิมไม่ลุกไปไหน ความเจ็บปวดทางจิตใจมันส่งผลให้ร่างกายเจ็บปวดไม่ต่างกัน

ไร้สิ้นเรี้ยวแรงใด ๆ ในตอนนี้คงไม่ต่างไปจากซากไม้ที่วางอยู่กับที่ แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคน

กำลังปีนออกมาจากกำแพงวังแล้วควบม้าที่อยู่ในคอกออกไปทันที องค์หญิงยูริจึงรีบควบม้าตามชายผู้นั้นออกไปโดย

ที่ชายผู้นั้นไม่ได้สังเกตเห็นเลย






เสียงควบม้าของชายผู้นั้นเริ่มไกลออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้องค์หญิงยูริต้องเร่งความเร็วให้มากกว่าเดิม 

เวลาล่วงเลยมาจนเวลาเช้า ปลายทางที่พบนั้นเป็นเมือง ๆ หนึ่งที่กำลังมีผู้คนอยู่มากกมาย 

แต่แล้วทหารหลายสิบคนก็รีบเข้ามาล้อมประชิดตัวองค์หญิงทันที 

“พวกเจ้าต้องการอะไร ”

องค์หญิงถามโดยไม่หวาดกลัวใดๆทั้งสิ้น


“ก็ต้องการตัวองค์หญิงไงล่ะพะยะคะ”

มินโฮเดินผ่านกลุ่มทหารเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เจ้าเป็นใคร เรารู้จักกันหรือ”

“ก็องค์หญิงทรงตามหม่อมชั้นมาไม่ใช่หรือพะยะคะ ไม่อยากรู้หรือว่าหม่อมชั้นต้องการอะไรจากองค์หญิง”

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่แอบเข้าไปในเมืองข้าทำไมกัน”

“งั้นองค์หญิงลองไปหาคำตอบพร้อมหม่อมชั้นแล้วกันพะยะคะ จับตัวองค์หญิงไปให้องค์ราชา”

มินโฮสั่งทหารให้เข้าไปจับตัวองค์หญิง

“ถ้าเจ้าอยากลองดีกับข้าก็เข้ามาเลย”

องค์หญิงยูริดึงดาบที่พกติดตัวอยู่ออกมาแล้วฟันไปที่ทหารพวกนั้นทันที

อ๊ากกก ๆๆๆๆๆ

เสียงของทหารที่โดนฟันนั้นร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

เคร้ง ๆ เช้ง ๆ อั๊ก ๆ อ๊ากกก ๆ

องค์หญิงยูริพยายามจะควบม้าหนีแต่ถูกทหารฟันข้าม้าจนม้าล้มลงไป องค์หญิงยูริจึงตกลงมาทันที 

ถึงแม้การต่อสู้ขององค์หญิงจะเก่งมากแค่ไหน แต่ร่างกายที่อดนอนมาข้ามคืนแล้วบวกกับความเจ็บปวดทางจิตใจ

ทำให้องค์หญิงนั้นไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อสู้อีกต่อไป

โอ๊ยย !!!

“อย่าพยายามเลยองค์หญิงมันไม่ประโยชน์หรอก คนของหม่อมชั้นเยอะกว่าหลายเท่านัก”

มินโฮใช้มีดดาบชี้ไปที่หน้าขององค์อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ร่างกายขององค์หญิงยูรินั้นอ่อนแอเกินไปที่จะสู้กับทหารหลายสิบคน

“พวกเจ้ามานำตัวองค์หญิงไปให้พระราชา”









“องค์ราชาพะยะคะ นี่เป็นองค์หญิงยูริจากเมืองโซลทาว นางขี่ม้าตามข้ามาข้าเลยพาตัวนางให้ท่าน”

มินโฮกล่าวต่อองค์ราชาแห่งซานจู

“ดีมากมินโฮ เจ้าทำได้ดีมาก แล้วนี่ชีวอนบอกอะไรกับเจ้ามาบ้าง”

“องค์ชายให้หม่อมชั้นนำจดหมายนี่มาให้องค์ราชาพะยะคะ”

มินโฮส่งจดหมายให้องค์ราชา

“ชีวอน ลูกข้านี่ฉลาดจริง ๆ สมแล้วที่เป็นลูกข้า ไปสั่งทหารให้เตรียมตัวกันเอาไว้ให้พร้อม วันพรุ่งนี้ให้บุกเมืองโซลทาวได้ทันที”

“นี่พวกเจ้ากับองค์ชายนั่นเป็นพวกเดียวกันอย่างนั้นหรือ แล้วพวกเจ้าคิดจะทำอะไรกับเมืองของข้า”

องค์หญิงยูริถามออกมาด้วยความโมโหเอามาก ๆ 
“ฮ่า ๆ เอาล่ะ ๆ ก่อนเจ้าจะตายข้าจะบอกให้เอาบุญก็แล้วกัน ข้าต้องการครอบคอรงเมืองของเจ้ายังไงล่ะ

พื้นที่ของโซลทาวนั้นมีที่ตั้งที่สูงสง่าแล้วอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ เช่นนั้นใครบ้างล่ะจะไม่ต้องการครอบครอง

พรุ่งนี้เมืองโซลทาวจะต้องเป็นของข้ายังไงล่ะองค์หญิง แล้วที่ท่านบุกมาหาข้าถึงที่เช่นนี้ อะไรจะเหมาะสมกับท่านเท่ากับความตายอีกล่ะ ”

“เลว พวกเจ้ามันเลวเสียยิ่งกว่าเดรัชฉานเสียอีก ข้าไม่มีวันยอมตายด้วยน้ำมือคนเลว ๆ เช่นพวกเจ้าหรอก ไอ้ราชาใจสกปรก

เป็นถึงผู้นำของเมือง แต่กลับใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ระรานผู้อื่น ประชาชนของเจ้าคงจะยินดีมากซินะที่มีราชาเช่นเจ้าอยู่บนพื้นแผ่นดินนี้”

“หุบปากของเจ้าไปเสียองค์หญิง ข้าไม่อยากจะทำร้ายสตรีเช่นเจ้านักหรอก เจ้าเองก็น่าตาดี เอาแบบนี้ไหมล่ะ 

ข้ามีขอเสนอให้เจ้า ถ้าเจ้ายอมเป็นเมียข้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

“ถุย ! ข้ายอมตายเสียยังจะดีกว่าที่จะลดตัวลงไปเป็นเมียของคนจิตใจโสโครกเช่นเจ้า

แน่จริงล่ะก็เราลองมาสู้กันสักตั้งไหมล่ะองค์ราชา อย่าให้เสียชาติเกิดที่ท่านได้เกิดมาเป็นบุรุษเช่นนี้เลย”

“ฮ่า ๆ น่าขำยิ่งนักเจ้ามันยังเด็กเกินไปองค์หญิง ริอาจจะมาต่อกลอนกับข้า ข้าจะไม่ถือสาเอาความอะไรกับเจ้าก็แล้วกัน 

ยังไงซะเจ้าเองก็ต้องตายอยู่ดี ก่อนตายเจ้าอยากได้อะไรหรือเปล่าล่ะข้าจะสงเคราะห์ให้ก็แล้วกัน”

“สิ่งที่ข้าต้องการ ก็หัวที่อยู่บนบ่าของเจ้าไง”


เพี๊ยะ !!!


“บังอาจ เจ้าคงอยากตายมากซินะ ทหารเอานังองค์หญิงนี่ไปตัดหัวทิ้งซะ แล้วเอาหัวนังนี่ไปส่งที่เมืองของมันด้วย”

องค์ราชาตวาดเสียงดังลั่น

“ปล่อยข้านะ ไอ้พวกทหารปลายแถว อย่าให้ข้าหลุดไปได้ล่ะ พวกเจ้าไม่ได้ตายดีแน่”

องค์หญิงยูริที่ถูกมัดเอาไว้พยายามดิ้นหนีสุดแรง

“ท่านพ่อหยุดนะ ท่านกำลังจะทำอะไร”

องค์หญิงเชคยองเข้ามาภายในท้องพระโรงก็รีบออกคำสั่งทันที

“เชคยองใครให้เจ้าเข้ามาในนี้ ”

องค์ราชาตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นลูกสาวของตัวเองเข้ามา

“ข้าเข้ามาของข้าเอง ข้าเคยบอกท่านพ่อแล้วไม่ใช่หรือ ว่าอย่าทำเช่นนี้กับสตรี ทำไมท่านพ่อผิดสัญญาที่ตรัสไว้กับข้า”

“เรื่องนี้พ่อขอก็แล้วกันเชคยอง พ่อทำเพื่อเจ้าอยู่นะ เราจะได้มีเมืองที่ยิ่งใหญ่”

“มันเป็นความต้องการของท่านเองเสียมากกว่า”

องค์หญิงยูริอาศัยจังหวะที่พ่อลูกกำลังเถียงกันอยู่วิ่งไปประชิดตัวองค์หญิงเชคยองแล้วใช้โซ่ที่ข้อมือล็อกคอองค์หญิงไว้เป็นตัวประกันทันที

“กรี๊ดดดด ”

“อย่าเข้ามาไม่งั้นข้าจะข้าองค์หญิงนี่ ”

องค์หญิงยูริรีบขู่ทันที

“นั่นเจ้าจะทำอะไรลูกข้า อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะองค์หญิง”

“หึ เจ้ากลัวหรอองค์ราชา นี่คนเช่นเจ้ามีจิตใจห่วงคนอื่นด้วยหรือ”

“อย่ามาพูดมาก ปล่อยลูกสาวข้าเดี๋ยวนี้ยังไงซะเจ้าก็หนีไปไหนไม่รอดหรอก”

“ถ้าข้าไม่รอดนางก็ไม่รอดเช่นกัน บอกทหารของท่านเตรียมม้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าจะฆ่านางทิ้งซะ”

ยูริดึงโซ่ให้รัดคอองค์หญิงมากขึ้น

“โอ๊ย ! ท่านพ่อช่วยข้าด้วย”

“อย่าทำอะไรลูกข้านะ มินโฮไปเอามามาให้องค์หญิงเดี๋ยวนี้”

“พูดง่าย ๆ อย่างนี้ก็ดี ข้าก็ไมอยากจะใช้กำลังนักหรอก”

ท่านทีที่ม้ามาถึงองค์หญิงยูริก็รีบขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับนำตัวองค์หญิงเชคยองไปด้วย

“เจ้าจะเอาลูกข้าไปไหน ทำไมไม่ปล่อยลูกข้าล่ะ”

“เสียใจองค์ราชา แต่ข้าบอกท่านหรือว่าจะปล่อยนาง ลาก่อน ”

พูดจบองค์หญิงก็รีบควบม้าออกไปทันที

“ไอ้องค์หญิงเจ้าเล่ห์ พวกเจ้าไปตามลูกข้ากลับมาเดี๋ยวนี้ บอกทหารบุกโซลทาววันนี้เลย ไม่ต้องรอให้นางมิยองอะไรนั่นตายแล้ว

ไปฆ่าพวกมันให้หมด ใครว่าปีศาจฆ่าไม่ตายล่ะ ทหารเป็นร้อยเช่นนี้ไม่ตายก็ให้มันรู้ไป”







ภายในราชวังโซลทาว


องค์หญิงมิยองยังคงนั่งร้องไห้ไม่หยุดตั้งแต่วันที่ได้คุยกับยูริ ยิ่งรู้ว่าน้องสาวหายตัวไปนางเองก็ยิ่งเจ็บปวด

“ฮึก ๆ ยูริเจ้าอยู่ที่ไหน ข้าขอโทษ ”

“ถ้าไม่ใช่เพราะ ข้าเจ้าคงไม่หนีไปเช่นนี้”

“องค์หญิงพะยะคะ พระองค์ทรงร้องไห้ทำไมกัน อีกไม่ช้าก็จะถึงเวลาที่ข้าจะได้ช่วยท่านแล้วนะพะยะคะ”

องค์ชายชีวอนเข้ามานั่งข้าง ๆ องค์หญิงมิยอง

“ใบหน้าสวยงามของท่านไม่เหมาะกับน้ำตาเลยนะ ”

ชีวอนใช้มือจับไปที่ใบหน้าขององค์หญิงอย่างหลงใหล

“นี่ท่านจะทำอะไรข้า”

“ก็จะจุมพิตถอนคำสาปไงล่ะพะยะคะ แล้วจากนั้นก็อาจจะได้อะไรที่มากกว่านั้น”

“อะไร ที่มากกว่านั้น มันอะไรกันองค์ชาย”

“แบบนี่ไงล่ะ องค์หญิง อีกไม่นานองค์หญิงก็ต้องตายอยู่ดี ตอนนี้ข้าขอลิ้มลองท่านหน่อยก็แล้วกัน”

องค์ชายพยายามที่จะซุกไซร้ไปที่เรียวคอขององค์หญิงอย่างหื่นกระหาย


“กรี๊ดดดดดด ปล่อยข้า ”


แต่แล้วร่างกายขององค์หญิงก็ค่อย ๆ มีเส้นเลือดขึ้นตามเรียวแขน และลามไปทั่วทั้งตัวและใบหน้าสวย ผมสีนำตาลอ่อนกลายเป็นสีแดงเพลิง 

เล็บที่สั้นกลับงอกแหลมขึ้นมาจนคมกริบ แววตาที่ดูอ่อนโยนกลายเป็นสีแดงเลือดจนน่ากลัว ผิวหนังที่เต็งตึงกลับเหี่ยวลงโดยทันที

องค์ชายเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบยกดาบขึ้นมาแล้วฟันไปทีลำตัวขององค์หญิงอย่างแรง จนทำให้ดาบนั่นหักลง โดยที่ผิวของนางไม่ได้รับบาดเจ็บเลย



“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”


เสียงกรีดร้องขององค์หญิงดังลั่นไปทั่วทั้งเมืององค์ชายรีบวิ่งหนีออกไปอน่างรวดเร็ว

โครม !!!! พลั๊ก !!!! กำแพงหนาถูกองค์หญิงทำลายจนแตก ทหารและนางกำนัลต่างพากันวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว 

องค์ราชาและราชินี รีบตามหาตัวองค์ชายจนทั่วแต่ก็ไม่พบ

“ข้าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้พังพินาท ฮ่า ๆๆๆๆๆๆ”

เสียงขององค์หญิงเปลี่ยนไปจนน่ากลัว

กองกำลังจากซานจูที่ล่วงหน้ามาแล้วบางส่วนบุกเข้าไปปะทะกับทหารของโซลทาวทันที







“ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านต้องมาลำบากเช่นนี้”

องค์หญิงยูริหยุดพูดกับองค์หญิงเชคยองในขณะที่กำลังมุ่งหน้ากลับเมือง

“ข้าไม่ได้โกรธอะไรท่านหรอก ท่านทำเช่นนี้ก็ถูกต้องแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้เห็นด้วยกับพ่อข้าเลย ข้าพยายามห้ามเขาเรื่องนี้แล้ว

แต่พระองค์ก็ไม่ฟังข้าบ้างเลย”

“ข้าดีใจนะที่ท่านคิดต่างจากพ่อท่าน ข้าต้องรีบไปช่วยคนที่เมืองข้าแล้ว ถ้าคำสาปนั่นเป็นเรื่องจริงตอนนี้พี่ข้าคงกลายเป็นปีศาจแล้ว 

ส่วนพี่ชายที่เป็นเนื้อคู่พี่ข้า ข้าไม่แน่ใจเลยว่าเขาจะช่วยพี่ข้า ในเมื่อเขาต้องการแค่เมือง”

“จริง ๆ พี่ข้าไม่ได้เป็นเนี้อคู่พี่เจ้าหรอก พี่ข้าใส่เพียงถุงมือวิเศษน่ะ ข้าได้ยินพี่ข้าพูดกับท่านพ่อก่อนเดินทางไปโซลทาว”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าคงต้องรีบกลับไปแล้วล่ะ ”

“เจ้าทิ้งข้าไว้กลางทางนี่ก็ได้นะ เจ้ารีบไปช่วยพี่เจ้าเถอะ อีกไม่นานทหารที่เมองข้าคงตามข้าเจอ”

“แต่ที่นี่มันมืดแล้วข้าคงทิ้งท่านไว้คนเดียวไม่ได้ ในป่าเช่นนี้มันอันตราย อีกไม่นานก็จะถึงเมืองข้าแล้ว”

“แบบนั้นก็ได้องค์หญิง”

เชคยองที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนของยูริยิ้มออกมาถึงแม้การพบกันของเธอกับเขาอาจไม่ได้ดีสักเท่าไหร่

แต่หัวใจเชคยองก็เต้นไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย นี่หรือเปล่าที่เรียกว่ารักแรกพบ









“องค์ชาย ๆ ท่านกำลังจะไปไหน”

องค์ราชารีบวิ่งตามองค์ชายมาพร้อมกับองค์ราชินี

“ข้าไม่ได้ปไหนหรอก แค่ออกมาเตรียมตัวจะฆ่าพวกท่านไงล่ะ แต่ในเมื่อท่านตามข้ามาตายเช่นนี้ข้าก็พร้อมจะมอบให้ท่านเสมอ”

“หมายความว่ายังไงกัน ”

“ก็หมายความตามที่พูดนั่นล่ะ หมดเวลาของท่านแล้วองค์ราชา ท่านแก่เกินจะปกครองเมืองนี้แล้ว อย่าอยู่อีกเลย ”

“โอ๊ย ”

องค์ชายชีวอนล้มลงไปทันทีเมื่อถูกองค์หญิงยูริกระโดดถีบ

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ไอ้องค์ชายเลว ”

“องค์หญิงยูริ แล้ว เจ้า เชคยองเจ้ามากับยูริได้ยังไงกัน”

“พี่ชีวอนหยุดเถอะนะ อย่าทำแบบนี้อีกเลย ”

“เจ้าอย่ามาห้ามข้ายังไงซะข้าก็จะเอาเมืองนี้มาเป็นของข้าให้ได้”

“พี่คิดหรือว่าท่านพ่อจะยกให้ท่านตามสัญญาน่ะ ยังไงท่านก็ไม่ได้ปกครองเมืองหรอก”

“ท่านพ่อไม่มีวันโกหกข้า อย่ามาขว้างทางข้าหลบไป”

ชีวอนพลักน้องสาวให้หลบออกไป แล้วถือดาบวิ่งเข้าไปหายูริทันที


ควับ ควับ เคร้ง ๆ ควับ

เสียงดาบของยูริและชีวอนกระทบกันอย่างรุนแรง ชีวอนใช้เท้าทีบเข้าที่ท้องของยูริเต็มๆ จนองค์หญิงถึงกับจุกแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ 

“เพื่อบ้านเมือง เพื่อคนที่ข้ารัก ข้าไม่มีวันยอมแพ้เจ้าหรอก”

“ข้าก็ไม่ยอมเจ้าเช่นกันองค์หญิง”

ทั้งคู่ยังคงสู้กันอยู่เป็นเวลานานนับชั่วโมง จนยูริพลาดท่าล้มลงไป

“อย่าอยู่อีกเลย องค์หญิง ย๊ากก !!!”

เปร้ง !!!


อ๊ากกกกก !!!!!!!!!1


เสียงสายฟ้าฟาดลงมาที่ข้างตัวขององค์ชายทำให้องค์ชายล้มลงไปทันที ร่างของแม่มดเยซึลปรากฏต่อสายตาของทุกคนบริเวณนั้น

“นี่ลูกข้าเจ้าไม่มีสิทธิแตะต้องนาง”

“แม่มดเยซึล ก็ท่านต้องการให้ข้ายึดเมืองนี้ไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมทำเช่นนี้”

องค์ชายถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ข้าให้เจ้ายึดเมือง ไม่ใช่ให้ข้าลูกข้า ”

“องค์หญิงยูริเป็นลูกของท่านอย่างนั้นหรือ”

“ใช่นางเป็นลูกข้า แล้วสำหรับเจ้าที่ทำร้ายลูกข้าโทษของเจ้าคือตายเท่านั้น ”

อ๊ากกกกก 

ร่างขององค์ชายถูกเวทมนต์ของแม่มดบีบคอจนขาดใจตาย

“ท่านพี่ !!!! ”

เชคยองรีบวิ่งไปกอดศพของพี่ชายทันที


“คราวนี้ก็เหลือเพียงเรื่องของเราเท่านั้นองค์ราชา”

“ที่เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไรเยซึล ที่บอกว่ายูริเป็นลูกเจ้า”

“ใช่ยูรินางเป็นลูกของข้า วันนี้ข้าจะมาพานางกลับไปกับข้า”

“ไม่จริงข้าไม่ใช่ลูกเจ้า ข้าไม่ใช่ลูกแม่มดแบบเจ้า”

ยูริตระโกนใส่เยซึล

“เจ้าเป็นลูกแม่ยูริ กลับไปกับแม่เดี๋ยวนี้ หมดเวลาที่เจ้าจะอยู่ที่นี่แล้ว อีกไม่นานเมืองนี้จะสลายหายไปด้วยฝีมือขององค์หญิงมิยอง”

“ไม่จริงเจ้าพูดอะไรเยซึล ยูริเป็นลูกของเราสองคน เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า แล้วเจ้าจะมีลูกได้ยังไง”

“นั่นมันเรื่องของข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้เหตุผลที่ข้าเอานางมาให้เจ้าเลี้ยงหรอก แล้วข้าจะบอกให้เอาบุญจริง ๆ 

แล้วเจ้าไม่ได้ท้องหรอกมินยอง มันเป็นเพียงเวทมนต์ของข้าเท่านั้น ยูริไปกับแม่เดี๋ยวนี้”

“ไม่ข้าไม่ไปไหนกับเจ้าทั้งนั้น ข้าจะไปช่วยพี่มิยอง”

ยูริรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นเพื่อไปตามมิยอง

“ยูริไม่อย่าไปนะ”

เยซึลร้องเรียกลูกสาวตัวเอง








“พี่มิยอง ”

ยูริเรียกคนที่กำลังต่อสู่กับเหล่าทหารอยู่

“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่าทำอะไรพี่ข้า”

ยูริร้องห้ามเมื่อตอนนี้องค์หญิงมิยองเริ่มจะอ่อนแรงลง แล้วฝ่ายทหารเป็นฝ่ายรุมทำร้ายนาง

“ถอยออกไปให้หมด”

ยูริวิ่งเข้าไปหาพี่สาวที่กำลังจ้องมองมาด้วยแววตาเลือดเย็ด

“ท่านพี่ นี่ข้าเองนะ น้องท่านไง ข้ายูริ ท่านจำข้าได้หรือไม”

ยูริค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ๆ องค์หญิงมิยองช้า ๆ

“ท่านต้องตั้งสตินะ ท่านต้องจำให้ได้ อย่าทำร้ายใคร อย่าให้อำนาจมืดพวกนั้นมาควบคุมท่านซิ”

ฉึก อั๊ก !!!

องค์หญิงมิยองใช้มือที่มีเล็บแหลมคมแทงเข้าไปที่ท้องขององค์หญิงยูริ 

“ข้ารักท่านนะ ท่านพี่ ”

องค์หญิงยูริยิ้มให้ ก่อนจะจุมพิตลงที่ริมฝีปากขององค์หญิงมิยองแล้วใช้ปากของตนเองดูดพิษที่อยู่ในตัวขององค์หญิงมิยองออกมาจนหมด

ไม่นานร่างขององค์หญิงมิยองก็กลับมาเป็นเช่นปกติ รอยแผลพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวนั้นหายไป พร้อมกับร่างขององค์หญิงยูริที่หมดสติ

แล้วล้มลงไปที่พื้นทันที


“ยูริ !!!”

เมื่อองค์หญิงมิยองได้สติก็ตกใจเป็นอย่างมาก องค์ราชากับองค์ราชินีและเยซึลต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน

“ทำไมเจ้าทำเช่นนี้ เจ้าทำแบบนี้ทำไม ฮึก ๆ ทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งเพราะ ข้าด้วย”

“ข้ารักท่านพี่ นะ พี่มิยองข้ารักท่าน ”

“ข้ารู้แล้ว ๆ ยูริ ข้าก็รักเจ้า ข้าไม่สนใจแล้วว่าเราจะเป็นพี่น้องกัน เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ อยู่ใช้ชีวิตร่วมกับข้าก่อน ข้ารักเจ้า ฮึก ๆ”

องค์หญิงมิยองกอดร่างของยูริทั้งน้ำตา

“ข้าเชื่อแล้วว่า ความรักชนะได้ทุกอย่าง ทั้ง ๆ ที่ข้าพยายามที่จะไม่ให้ยูริกับมิยองได้รักกัน 

แต่ในเมื่อเขาสองคนเป็นคู่กันต่อให้ข้าพยายามเพียงใดพวกเขาก็รักกันอยู่ดี”

“นี่คือเหตุผลที่เจ้าเอายูริมาให้เราอย่างนั้นหรือ เจ้ารู้มาโดยตลอดว่ายูริเป็นเนื้อคู่ของมิยอง”

“ใช่ข้ารู้มาตลอดว่านางเป็นคู่แท้ของกันและกัน ข้าขอโทษที่ทำให้พวกท่านต้องเจ็บปวดเช่นนี้ ”

“ข้าไม่ต้องการคำขอโทษ ข้าต้องการให้ยูริฟื้นขึ้นมา”

“นางฟื้นขึ้นมาแน่นอนองค์ราชา ที่สลบไปคงเป็นเพราะบาดแผลนั่นมากกว่า อย่าลืมนางเป็นลูกข้ายังไงนางก็ไม่มีทางตายง่าย ๆ หรอก”

“ข้าฝากลูกข้าด้วย ข้าคงเป็นแม่ที่ดีของนางไม่ได้ ต่อไปนี้ขอให้เมืองโซลทาวจงมีแต่ความสุข ทุกสิ่งทุกอย่างจงกลับมาเป็นเช่นเดิม

พรของข้าจงบังเกิดผลด้วยเถิด”


ทันทีที่แม่มดเยซึลร่ายเวทมนต์ เมืองโซลทาวก็กลับมาเป็นเช่นเดิมอีกครั้ง

“นี่เป็นยาวิเศษเอาไปใส่ที่แผลของยูริไม่นานนางจะฟื้นขึ้นมา ข้าคงต้องลาก่อนองค์ราชา”

“ข้าเสียใจที่รักท่านไม่ได้เยซึล ลาก่อน”







เวลาผ่านไปหลายเดือนเมืองโซลทาวกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง องค์หญิงมิยองก็ได้หลุดพ้นจากคำสาป ทำให้ประชาชนต่างเลิกหวาดกลัวนาง

องค์หญิงมิยองยืนอยู่ที่ระเบียงแล้วมองออกไปในพื้นที่ของอณาจักร

“ท่านพี่มายืนทำอะไรตรงนี้เพคะ”

องค์หญิงยูริเดินเข้ามาสวมกอดองค์หญิงมิยองจากด้านหลังทันที

“ข้าแค่มองไปรอบ ๆ น่ะ แล้วเจ้ามากอดข้าแบบนี้จะอ้อนเอาอะไรอีกล่ะ”

“ข้าดีใจนะที่ไม่ได้เป็นพี่น้องกับท่านน่ะ จุ๊ฟ ! แก้มท่านพี่หอมจัง”

“ยูริ เจ้าทำแบบนี้อีกแล้วนะ อยู่ ๆ มาหอมแก้มข้าได้ยังไงกัน”

“อ้าว ท่านพี่ไม่ชอบหรอ ข้าขอโทษ”

“ป่าว ข้าก็แค่เขินเท่านั้นเอง”

“ป่าว แสดงว่าชอบใช่ไหมล่ะ จุ๊ฟ ๆ ๆ ”

ยูริหันหน้ามิยองเข้าหาตัวแล้วหอมแก้มไปหลายต่อหลายครั้ง

“ฮ่า ๆ ยูริข้าจั๊กจี้น่ะ ”

“ฮ่า ๆ เขินข้าจนหน้าแดงใหญ่เลย”

“เจ้าน่ะนับวันยิ่งดื้อขึ้นทุกวันรู้ไหม ข้าห้ามอะไรไม่เคยจะฟังเลย”

“ข้ารักท่านนะท่านพี่ ข้าอยากอยู่กับท่านแบบนี้ตลอดไป”

“ข้าก็รักเจ้ายูริ ถ้าวันนั้นเจ้าเป็นอะไรไปข้าคงจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย”

“เรื่องมันผ่านไปแล้วท่านพี่ แล้วข้าก็ยืนอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงหน้าท่านนี่ไง ท่านอย่าไปนึกถึงอดีตอีกเลย”

“ข้าดีใจนะที่ได้เกิดมาเป็นคู่กับเจ้า”

องค์หญิงมิยองกอดยูริทันที

“ข้าเองก็ดีใจเช่นกัน ”

“ยูริจูบของเจ้าน่ะ มันเป็นของข้าคนเดียวรู้ไหม”

“ข้าก็จะจูบแค่ท่านคนเดียวแน่นอนท่านพี่ ”

ยูริค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่เรียวปากสวยอย่างอ่อนโยน












จบบริบูรณ์




.................................................




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Gate จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 โย่วๆวอทซับ
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 22:40
    สนุกมาาากกกกกกกเค่อะ ไรท์ ขอยูลทิอีกนะ😆
    #1
    0