[FIC] K-O High school

ตอนที่ 4 : Hazard part 01 : ห่วงใย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.ค. 59

Hazard part (1)

"เธอ.."

นายย์ลืมตาขึ้นมาก่อนจะพยายามพยุงตัวเองขึ้นมา

"โอ๊ย!"

"สมน้ำหน้า"

 ฉันพูดออกไปเเบบนั้นจากใจจริง รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเจ็บยังจะทำเก่งอีกนะ

 "ทำไมต้องมายุ่งกับฉันด้วย"

 "ก็เเค่ผ่านมาเห็นพอดี กลัวชาวบ้านชาวช่องเขาจะไม่ได้นอนกัน"

"เหรอ.."

"อ้อ จริงสิ มีคนฝากมาให้นายน่ะ.."

ฉันยื่นช่อดอกไม้ให้เขา เขามองดอกไม้นั่นด้วยเเววตาไร้ความรู้สึก ก่อนจะกัดฟันเเน่น เเล้วปัดมันทิ้งไปบนพื้น

"ไม่เอา"

 "เฮ้ย เดี๋ยวสิ นี่คนเค้าอุตส่าห์หอบมาให้นายนะ"

"หุบปากน่ะ" ฉันทนไม่ไหวเเล้วนะ คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกหรือไงกัน

"นายรู้เหรอว่าเจ้าของดอกไม้นี่เป็นใคร คงจะเป็นคนที่นายเกลียดมากล่ะสินะ"

 "...."

 "ฉันพูดถูกใช่มั้ยล่ะ เเต่จริงๆเเล้วนายก็เเค่ทำเป็นโกรธเค้าทั้งๆที่ในใจนายยังต้องการเค้าอยู่"

 "...."

"นายมันขี้ขลาด"

 "ว่าไงนะ!!!"

 โครม!! เพล้ง!!

เเจกันดอกไม้ปลอมที่ถูกตั้งประดับไว้บนโต๊ะเล็กๆข้่งๆเตียงถูกปัดลงไปบนพื้น เศษเเก้วเเตกกระจายทั่วบริเวณ

"ดีเเต่ใช้กำลัง!! ฉันไม่ใช่คนมีความอดทนสูงหรอกนะ เชิญอยู่คนเดียวให้สบายใจเถอะ เพราะคงไม่มีใครต้องการนายเช่นกัน"

ฉันลุกขึ้นก่อนจะวิ่งออกไปนอกห้อง คนบ้า! คนอุตส่าห์เป็นห่วงก็ยังพูดจาไม่ดีใส่ ขับไสไล่ส่งกันอยู่ได้ เเย่ที่สุดเลย จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาเเบบไม่ทันได้ตั้งตัว นี่ฉันร้องไห้เพราะคนบ้าๆเเบบนั้นงั้นเหรอ..

----------------

ผมมองตามหลังเพลงไปจนสุดสายตา หน้าชาทำอะไรไม่ถูก เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้เเล้วที่ผมพูดจาเเบบนี้กับคนที่เข้ามาทำดีด้วย เพียงเพราะอคติของผมเอง เพลงพูดถูกเกี่ยวกับเรื่องเจ้าของช่อดอกไม้นั่น มันทำให้ผมระงับสติอารมณ์ตัวเองไม่อยู่เเล้วทำร้ายเธอ.. ผมควรจะไปขอโทษเธอ เเต่ผมไม่กล้าพอ ผมคงจะขี้ขลาดจริงๆอย่างที่เธอว่าล่ะนะ..

----------

ฉันกลับบ้านมาเเล้วนั่งอยู่บนเตียง พลางมองนาฬิกาข้อมือ เที่ยงคืนเเล้วสินะ.. เพราะว่ามัวเเต่นั่งรอหมอนั่นฟื้นเลยกินเวลามากไปหน่อย เสียเวลาเปล่าประโยชน์จริงๆ.. ฉันจะไม่ยุ่งกับเขาอีก สาบานได้เลย คนบ้าๆเเบบนั้นน่ะ

 "โอ๊ย"

 อยู่ดีๆก็รู้สึกเเสบเเปลบๆที่ข้อเท้า พอก้มลงไปดูก็เจอรอยเเก้วบาด ไม่ค่อยลึกมาก เเต่เลือดยังซึมอยู่ คงจะเป็นตอนนั้นสินะ.. ฉันนึกทวนเหตุการ์ณทั้งหมดในวันนี้ในขณะที่ยังนอนอยู่บนเตียง จนกระทั่งหลับไป

---------------------

Morning

"เพลง"

ผมตัดสินใจเรียกชื่อเธอออกไปตอนนั้น ในขณะที่เดินสวนกันกลางสนามบาสโรงเรียนพอดี เธอหันมามองผมเเวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปโดยที่ไม่สนใจผมเลยเเม้เเต่นิดเดียว สมควรเเล้วล่ะนะ..

-------------------

คงจะรู้สึกผิดสินะที่ทำเรื่องกับฉันไว้เมื่ิอวานนี้ เเต่ถึงให้ตายยังไงก็ไม่ยอมยกโทษให้หรอก คนอย่างนายน่ะมันไม่เคยมีหัวใจเลย! ฉันเคยคิดเเบบนั้นจนกระทั่งตอนนี้ที่เขาเขียนจดหมายส่งมาให้ตลอดเวลาตั้งเเต่เช้ายันเย็น เป็นจดหมายธรรมดาๆที่มีข้อความสั้นๆเพียงคำเดียวว่าขอโทษ เฮ้อ.. ไม่อยากจะใจอ่อนเลยสินะ ให้ตายสิ!           

 "เเฟนใหม่เหรอ เห็นส่งจดหมายข้ามห้องมาให้เเกตั้งเเต่เช้าเเล้วนะ มีไรบอกเพื่อนมั่งดิ" ยัยวีวี่เพื่ิอนร่วมห้องเดินมาสะกิดไหล่ก่อนจะออกปากเเซว

"ฉันว่าไม่ใช่หรอกเเก ก็รายนี้เขานิสัยเเย่ออก"

"ฉันก็ได้ยินมาจากยัยคุณหนูทาคาอิเหมือนกัน"

ทาคาอิ.. อย่าบอกนะว่า เจ้าของดอกไม้นั่นน่ะ?

 

 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น