[FIC] K-O High school

ตอนที่ 3 : Alchemist part 01 : ดอกไม้ปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.ค. 59

Alchemist Part (1)

คฤหาสน์หลังใหญ่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีขาวยามเช้า เสียงนกร้องไพเราะขับขาน เคล้าเบาๆด้วยเสียงดีดกีต้าร์จากเด็กหนุ่มที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างภายในห้องนอนสีขาวโพลนอยู่เพียงคนเดียว ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามเวลาปกติ

 "คุณหนูครับ ได้เวลาตื่นไปเรียนเเล้วนะครับ"

"ฉันรู้เเล้ว"

"คุณหนูทาคาอิบอกว่าจะไปก่อนเพราะว่ามีสอบเช้าน่ะครับ.."

"อืม"

เสียงของชายผู้มารบกวนเวลาพักผ่อนเงียบไปซักพัก เสียงริงโทนเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

"ว่าไง หมอนั่นมันอยู่ที่ไหน?"

 "ตอนนี้อยู่ที่โรงเรียนเเล้วครับ"

 "ดี ตอนเลิกเรียนพาพวกมาเยอะๆละกันนะ มันจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับทาคาอิอีก เอาให้ปางตาย"

"ครับบอส"

 

เหตุการ์ณเมื่อ1วันก่อนหน้านี้

 "นี่ ทาคาอิ เมื่อไหร่เธอจะเลิกเอาเงินฟาดหัวพวกในห้องซักที คิดว่าเงินน่ะมันซื้อได้ทุกอย่างรึไงกัน.."

 ผมทนไม่ไหวเเล้วนะ ยัยคุณหนูนี่คิดว่าเป็นน้องสาวมาเฟียเเล้วทำอะไรก็ได้หรือไงกัน เอาเงินจ่ายพวกเก็บงานส่งเพื่อให้ตัวเองไม่โดนทำโทษที่ไม่ส่งงาน ขยะสังคมชัดๆ

"เอ๊ะ? นี่นายกล้าพูดกับฉันเเบบนี้เหรอ กล้ามากนะ"

"เหอะ ใครจะไปทนให้ขยะเเบบเธอโขกสับเพื่อให้กลายเป็นขยะไปด้วยอีกคนกันล่ะ!"

 "นี่นาย! จะมากไปเเล้วนะ คิดว่าตัวเองดีนักหรือไง โดนบอยคอตจากคนทั้งห้องเเล้วยังไม่สำเหนียกความโสโครกของตัวเองอีก คนอย่างนายน่ะ ใครเขาจะไปชอบกัน!!!"

คนทั้งห้องหันมามองผมเป็นตาเดียว ก่อนที่จะเริ่มมีคนบางส่วนเห็นด้วยกับยัยคุณหนูปากจัดนั่น เเล้วตามว่าผมมาอีกระลอกใหญ่

"บ้านก็จน เเถมเรียนหนังสือก็งั้นๆ มีเรื่องชกต่อยไปทั่ว โดนเเค่นี้ก็ดีเท่าไหร่เเล้ว ยังจะมาหาเรื่องทาคาอิอีก หัดเจียมกะลาหัวซะบ้างนะ"

เหตุการ์ณวันนี้ทำให้ผมรู้ได้ในทันทีเลยว่า เงินซื้อได้ทุกอย่างเเม้กระทั่งมิตรภาพจอมปลอม..

 

--------

ใครที่มันกล้ามาทำร้ายน้องสาวผมมันต้องโดนกลับคืนไปมากกว่าเป็นล้านๆเท่า! นั่นคือคติประจำใจของ "ป๊อป" คนนี้ ผมมีน้องสาวคนเดียวเเละเป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียวของผมที่เหลืออยู่ในตอนนี้ ผมผูกพันกับเธอในฐานะพี่น้องมาก เเละสัญญากับตัวเองว่าจะดูเเลเธอด้วยชีวิต

ตั้งเเต่ที่พ่อกับเเม่เสียไป ผมก็อยู่กับทาคาอิมาตลอดเพียงสองคนเท่านั้น ดีที่พ่อทิ้งกิจการบ่อน คาสิโนเเละผับบาร์ไว้ให้มากมายทำให้พวกเราไม่อดตาย เเละได้ใช้ชีวิตสุขสบายเยี่ยงราชา ไม่มีใครกล้าทำตัวโสโครกกับคนในครอบครัวของผม

เพราะพวกมันรู้ดีว่าหลังจากนั้นชีวิตของมันจะไม่สงบสุขอีกเลย รายนี้ก็เช่นกัน...ถึงจะเป็นนาย ฉันก็ไม่อ่อนข้อให้หรอกนะ

--------------------

"นี่เธอเป็นใครกันน่ะ ถ้าไม่อยากโดนลูกหลง ขอเตือนว่าให้หลบไปยืนมองห่างๆดีกว่า เเต่อย่าเสนอหน้าเรียกตำรวจเชียวล่ะ"

 ผมหันไปบอกยัยผู้หญิงหน้าโง่ที่เข้ามาห้ามพวกผมไม่ให้รุมหมอนี่ คิดว่าตัวเองเป็นเซเลอร์มูนหรือยังไงกัน

 "ตำรวจคะ ทางนี้ค่ะ!! พวกมันอยู่ทางนี้"

"เฮ้ย บอส ตำรวจมาครับ!!"

 "ถอยก่อน!!!"

---------------

 เฮ้อ เหตุการ์ณเเบบนี้มันเกิดขึ้นอยู่ทุกที่จริงๆเลยนะ ดีที่เรียกตำรวจมาก่อนที่พวกมันจะขู่ ไม่งั้นโทรศัพท์เละคามือเเหงๆเลย ว่าเเต่ทำไมนายย์ถึงโดนพวกนั้นทำร้ายกันนะ.. จะว่าไปก็เเอบสงสัยตั้งเเต่ที่เจอกันทีเเรกเเล้ว เป็นคนที่เเปลกมากจริงๆ มองโลกในเเง่ลบเกินไปอะไรประมาณนั้น ทำให้ฉันรู้สึกว่า อยากจะเป็นคนดึงมือเขาขึ้นมาจากความเลวร้ายนั้น เเม่พระจนตัวเองเกือบโดนมาเฟียฆ่าตายเลยเนอะจุฬามณี T_T

"ป๊อป.."

หืมมม เหมือนจะรู้สึกตัวเเล้วเเฮะ ว่าเเต่ เขาพูดว่าอะไรนะ

"ข..ขอโทษ"

ฉันพยายามเงี่ยหูฟัง จนกระทั่งอยู่ดีๆประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกดังโครม มีชายฉกรรจ์ร่างกายใหญ่โตในชุดสูทสีดำกับเเว่นสีเขียวสะท้อนเเสงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าไม่รับเเขก บอกทีว่านี่เเฟชั่นใหม่ใช่มั้ย..

"ขอโทษนะคะ คุณเป็นใครคะ"

"มีคนฝากนี่มาให้คุณวศวรรษครับ"

 ผู้ชายคนนั้นยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่ด้านในมีดอกกุหลาบสีขาวอยู่เต็มไปหมดให้ฉัน ฉันพยักหน้ารับเป็นเชิงนิดๆ วศวรรษคงจะเป็นชื่อของนายสินะ..

Alchemist End (1)

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น