[FIC] K-O High school

ตอนที่ 26 : RinneZZ part 02 : Goodbye 8ont4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ต.ค. 59

RinneZZ part 02

ลาก่อน 8ont4


หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอกับพี่บอลอีกเลย งานรับน้องจบลงเเค่นั้นเเละฉันก็ต้องกลับมาเรียนเหมือนเดิม จนกระทั่งเช้าวันนี้ที่มีจดหมายปริศนาส่งมาถึงฉันในคาบโฮมรูมตอนเช้าที่อาจาร์ยไม่เข้าเพราะท้องเสียกะทันหัน ยัยหนิงเพื่อนร่วมห้องมาสะกิดฉันยิกๆบอกว่ามีคนฝากจดหมายมาให้ เป็นจดหมายที่ไม่ได้จ่าหน้าซองว่าใครเป็นคนส่งมา เเต่ฉันรู้ได้ในทันทีที่เปิดอ่านข้อความด้านใน

          ถึง รินเนะ
               พี่บอลเองนะ หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้เจอกันเลย สบายดีรึเปล่า อ่านหนังสือเยอะๆด้วยล่ะ ฮ่าๆ ที่ไม่ได้มาบอกด้วยตัวเองก็เพราะว่าอาทิตย์นี้พี่ต้องไปเรียนต่อที่สวิตเซอร์เเลนด์กะทันหัน เเละอาจจะอยู่ที่นั่นยาวๆไปอีกซักห้าปีหรือสิบปี เพราะว่าครอบครัวก็อยู่ที่นั่น เสาร์นี้รินเนะมาเที่ยวเป็นเพื่อนพี่หน่อยได้มั้ย พี่อยากรู้จักรินเนะให้มากกว่านี้นะ ถึงจะเป็นเเค่ช่วงเวลาสั้นๆเเต่มันก็มีค่าสำหรับพี่มาก บ่ายโมง เสาร์นี้ อย่าลืมนะครับ
พี่บอล

     ฉันช็อกไปเกือบสามนาทีหลังจากอ่านจดหมายนั่นจบ พึ่งเจอกันเองจะรีบไปเเล้วงั้นเหรอ ถึงจะไม่ได้คุยอะไรกันมากก็เถอะ เเต่เขาก็เป็นรุ่นพี่คนเเรกที่รู้จักในโรงเรียนนี้นี่นา 
     เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะไป พอเลิกเรียนฉันก็กลับไปเเล้วก็รีบตะกุยตะกายเสื้อทั้งบ้านมากองรวมไว้ในที่เดียวกันทันที จริงๆก็ไม่ได้อยากพิถีพิถันอะไรมากหรอกนะ เเต่ว่าก็นั่นเเหละ ไม่ได้พิถีพิถันหรือว่าตั้งใจเลือกซักหน่อยน่ะ T_T 
     อะไรกันเนี่ย เสื้อผ้าโหลยโท่ยพวกนี้มันอะไรกันน่ะ บ้าบอคอเเตกชะมัด ทั้งชีวิตใส่เเค่เสื้อยืดกากๆกับกางเกงขาสั้นเพราะไม่ค่อยได้ออกไปไหน เเต่มันน่าจะพอมีเสื้อตอนไปเที่ยวกับครอบครัวอยู่บ้างสิ นี่มันกองขยะไร้ค่าชัดๆเลย!! 
     "รินเนะ ทำอะไรน่ะ มีรถขยะเทศบาลมาล่มเเถวนี้หรือไง=O=" พี่สาวฉันทักขึ้นระหว่างเดินผ่านหน้าห้องไป นั่นไงล่ะ ขนาดพี่ยังทักเลย เสื้อฉันเก่าไปนะบางที 
     "พรุ่งนี้จะไปเที่ยวกับเพื่อนน่ะค่ะ เเต่หาเสื้อใส่ไมได้เลย"      ทันทีที่ตอบไป พี่ฉันก็ทำหน้ากระลิ้มกระเหลี่ยก่อนจะเข้ามาสะกิดเบาๆเเล้วพูดด้วยน้ำเสียงเเซวๆ 
     "เพื่อนหรือเเฟนจ๊ะ ถึงต้องลงโรงเลือกเสื้อถึงขนาดนี้ เเหม น้องสาวฉัน พึ่งขึ้นม.3เองมีคนมาชวนเดทเเล้วเหรอเนี่ย คิกๆ" 
     "ไม่ใช่นะคะพี่มิน!! เพื่อนต่างหากละ!" 
     "ผู้หญิงหรือผู้ชายเอ่ยยย" 
     "ผ..ผู้ชายค่ะ เเต่ว่าเป็นเเค่เพื่อนกันนะคะ!!!" 
     ฉันรีบตอบปฏิเสธไปเเล้วหันหลังไปวุ่นวายกับเสื้อผ้าบนพื้นต่อ ก่อนที่พี่มินจะหัวเราะคิกคักปิดท้ายเเล้วออกไปจากห้อง เฮ้อ อะไรกันน่ะยัยพี่คนนี้ ล้ออะไรไม่รู้เรื่องเลย =0= เป็นเเฟนกับพี่บอลเนี่ยนะ เป็นครูกับนักเรียนมากกว่าล่ะมั้งน่ะ 
     "เฮ้อออ" ฉันถอนหายใจยาวเหยียดกับกองเสื้อผ้าเก่าๆตรงหน้า จะไปขอยืมเสื้อผ้าพี่มินดีมั้ยนะ เเต่ว่าพี่มินน่ะตัวสูงจะตายไปนี่นา เตี้ยขนาดนี้จะใส่พอดีได้ยังไงกัน หรือว่าจะใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นออกไปหาดี โลโซชะมัดดด 
     "อ๊ะ" 
     นั่นมัน ชุดเดรสกระโปรงเปิดไหล่นี่นาาาาาา ของใครกันน่ะ ของฉันงั้นเหรอ คนอย่างฉันเคยใส่ชุดหวานเเหววพวกนี้ด้วยเหรอเนี่ย!! ทึ่ง!!! =[]= 
     ฉันค่อยๆหยิบเดรสตัวนั้นขึ้นมาก่อนจะพินิจพิจารณาก็จำได้ว่าเป็นชุดที่เเม่ซื้อให้ในงานวันเกิดสองปีก่อน เเล้วฉันเเทบจะโยนทิ้งเพราะไม่ชอบมัน ไม่เข้ากับลุคอย่างสิ้นเชิง หวังว่าปีนี้มันคงจะใส่ได้อยู่นะ ไม่ได้อ้วนขึ้นขนาดนั้นนี่นา รีบลองดีกว่า! 
     ฉันถอดเสื้อตัวเก่าออกเเล้วรีบลองชุดตัวนั้นก่อนจะพบว่า มันใส่พอดีอย่างเหลือเชื่อ! ถึงจะคับๆตรงไหล่ไปนิดก็เถอะ เเต่ก็ยังดีกว่าซิปด้านหลังรูดไม่ได้ล่ะน่ะ 
     ฉันเเขวนเสื้อนั้นไว้อย่างดี พรุ่งนี้เเล้วสินะ พี่บอลในชุดไปรเวทงั้นเหรอ กรี๊ดดด อยากเห็นจังเลยยยย จะดูดีเเค่ไหนนะ ถึงจะชอบเอาผมปิดหน้าปิดตาก็เถอะ เเต่ผมสีดำกับตาสีเเดงนั่นก็เข้ากันอย่างประหลาด ว๊ายย คิดอะไรเนี่ย ยัยรินเนะ T_T คิดอกุศลชะมัด 
     
     13.00น. 
     จตุจักรสยามสเเควร์ 
     "รินเนะ" 
     ฉันหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะพบกับพี่บอลในชุดเสื้อยืดธรรมดาๆ สีเรียบๆ กับเสื้อนอกสีขาว เเละกางเกงยีนส์ ถึงจะเรียบเเต่ก็เท่ *0* 
     พี่บอลเองก็มองฉันไม่ยอมละสายตาจนเเอบเขินนิดๆนะ วันนี้ฉันอยู่ในชุดเดรสกระโปรงสีชมพูพาสเทล ที่มีริบบิ้นอยู่ที่เอว กับรองเท้าคัทชูสีหวาน ถักเปียเก็บด้วย ทำไมรู้สึกตัวเองทุ่มเทจังน้า TOT 
     "น่ารัก" 
     "ฮะ" 
     "วันนี้เเต่งตัวน่ารักดีนะ" 
     วะ..ว่าไงนะ พี่บอลชมใช่มั้ย ชมเเน่ๆ กรี๊ดดดดดดดดด ความพยายามเป็นผลเเล้วค่าาา ขอบคุณผู้สนับสนุนชุดเเสนสวย คุณเเม่สุดที่รัก ดีจังที่ไม่เขวี้ยงทิ้งลงถังให้หมากัดเล่นไปตั้งเเต่คราวนั้น 
     "ไปกันเถอะ" 
     พี่บอลยิ้ม พี่บอลยิ้มด้วยล่ะ อบอุ่นจังค่า ////// ก่อนจะลากฉันเข้าไปในห้างเเถวๆนั้น เราสองคนใช้เวลากันจนถึงห้าโมงเย็นนิดๆ ในการหาที่กิน ที่เที่ยว เดินดูนู่นนี่นั่น ค่าใช้จ่ายทั้งหมดพี่บอลเป็นคนออก ทั้งๆที่ฉันรั้นจะออกเอง พี่เเกให้เหตุผลว่าเป็นครั้งสุดท้ายเพราะงั้นจะเลี้ยงเอง 
     "สนุกรึเปล่า"
     "สนุกมากเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" 
     เรานั่งคุยกันบนม้านั่งในสวนสาธารณะใกล้ๆ บรรยากาศเย็นสบาย มีลมพัดเป็นช่วงๆ 
     "พรุ่งนี้พี่ขึ้นเครื่องกี่โมงคะ" 
     "หกโมงเช้าน่ะ จะมาเหรอ" 
     "ค่ะ ไปเเน่นอนค่ะ" 
     "ยังไม่อยากจะจากไปเลยเเฮะ.." 
     "นั่นสินะคะ.." 
     เราสองคนหันมามองหน้ากันอัติโนมัติ ก่อนที่พี่บอลจะยิ้มเเล้วก้มหน้าลงมาช้าๆ ฉันได้เเต่นั่งนิ่งด้วยความตกใจ 
     :X 
     พี่บอลจุ๊บปากฉันไม่ถึงสองวิก็ถอยออก ทิ้งให้ฉันนั่งงงๆอย่างอึ้งๆ =[]= 
     "ขอโทษนะ เเต่มันอดไม่ไหวน่ะ" พี่บอลยิ้มก่อนจะหยิบบางอย่างขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง 
     หลังจากนั้นท้องฟ้าเริ่มมืด ฉันเลยขอตัวกลับบ้านไป 

     -------------------------------------------------------------- 

เครื่องบินลำหนึ่งบินผ่านหมู่เมฆเหนือท้องฟ้าไป ในใจวูบราวกับว่าสูญเสียสิ่งสำคัญ เเต่กลับมีความสุขอย่างประหลาด 

Goodbye 8ont4
     
<  
  CR.SQW
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น