[FIC] K-O High school

ตอนที่ 21 : Last Niji part 02 : งานอันตราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ส.ค. 59

LastNijji part 02

                ตอนนี้ผมกำลังยืนสูดออกซิเจนเล่นอยู่หน้าบ้านใครก็ไม่รู้ซึ่งผมไม่รู้จัก เพราะจู่ๆไอน้องชาย(ไม่แท้)ที่เรียนอยู่ชั้นม.3 โรงเรียนเดียวกันโทรมาหาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วด้วยความร้อนรน ขอให้ผมมาช่วยยืนเฝ้าบ้านหลังนี้ แถมบอกด้วยนะว่าถ้ามีอะไรให้โทรตามทันที นี่ผมก็ยืนมาเกือบจะสองชั่วโมงแล้วนะ ไม่เห็นจะมีอะไรเลยสักนิด ยกเว้นหมาที่เดินผ่านไปผ่านมากับนกสองสามตัวที่บินผ่านไป

                ครืด

                เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกระทบกับก้อนหินก้อนกรวดบนพื้นดังมาไม่ไกลจากหูผมมากเท่าไหร่ ผมหันไปตามเสียงนั้นก่อนจะเจอรถคันหรูสีดำสนิทที่ภายในมืดมิดมองไม่เห็นอะไรเลย เหมือนภายในบานกระจกนั้นถูกดบังด้วยม่านสีดำหนาทึบ

                ผมรีบหลบไปยังอีกด้านหนึ่งของบ้านหลังนั้น ก่อนจะโทรหานายย์

                ฮัลโหล มีอะไรพี่นัท

                “มีรถสีดำแปลกๆมาจอดอยู่

                “โอเค พี่รีบซ่อนตัวแถวๆนั้นไปก่อนนะ ผมกำลังจะถึง

                ไม่นานนายย์ก็วางสาย ผมหลบอยู่ตรงนั้นสักพักตามที่นายย์บอก ก่อนจะเห็นชายชุดดำสองคนออกมาจากรถคนนั้น แล้วไปเปิดประตูรถให้ผู้หญิงวัยพอๆกันกับนายย์คนหนึ่ง เธอมีผมยาวสีน้ำตาลที่แปลกตาไปหน่อย ใส่ชุดเดรสกระโปรงสีดำระบายลูกไม้ ก่อนที่คนทั้งหมดตรงนั้นจะเคลื่อนตัวเข้าไปในบ้านหลังนั้น

                แปลกที่ประตูมันไม่ได้ล็อก หรือมันอาจจะล็อกแต่คนพวกนั้นเข้าไปได้ ทุกๆอย่างเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ถ้าผมเป็นคนที่อยู่ในบ้านหลังนั้นคงจะไม่รู้เลยว่ากำลังมีใครแอบเข้าบ้านตัวเองอยู่

                ไม่นานนักนายย์กับผู้หญิงผมสีม่วงที่ผมไม่เคยเห็นหน้าก็วิ่งเข้ามาหาอย่างเหนื่อยๆในทีที่ผมยืนอยู่

                พวกนั้นมันไปไหนแล้ว นายย์ถาม

                เข้าไปในบ้านนู่นแล้ว รีบไปเถอะ ว่าแต่นี่ใครน่ะ ผมถามพลางหันไปมองอีกคน

                เรื่องยาว เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง

                อ้อ โอเคๆ

                นายย์รีบวิ่งเข้าไปในบ้านหลังนั้นพร้อมผู้หญิงอีกคน ผมซึ่งเป็นผู้โดนลากมาเอี่ยวด้วยแบบงงๆก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อ ภารกิจก็เสร็จแล้ว งั้นก็กลับบ้านดีกว่า

                นี่มันเวลาอาหารค่ำของผมซะด้วย

                กินเวลาไปตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงแน่ะ

                ว่าแต่คนพวกนั้นน่ากลัวจังแฮะ สาบานเลยว่าคราวหน้าคราวหลังจะไม่ตกลงช่วยใครง่ายๆแล้ว... 

 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น