[FIC] K-O High school

ตอนที่ 20 : E'Aom part 02 : เพื่อนร่วมเเผนการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ส.ค. 59

E’Aom part

            ฉันรอจนกระทั่งคิดว่าทาคาอิกับยัยเครสน่าจะเดินนำไปไกลสักประมาณหนึ่งแล้ว ก่อนจะเดินออกมาจากตู้เก็บไม้ถูพื้นพร้อมกับกลิ่นอับที่พุ่งออกมาเหมือนกับมันอัดอั้นไว้อยู่นาน เสียงฝีท้าสองคนนั้นเริ่มนำไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันรีบเดินตามไปอย่างไวโดยรักษาระดับเสียงให้เบาที่สุด

            จนมาถึงกลางสนามบาส ใกล้ๆกับประตูทางเข้าโรงเรียน ทาคาอิหยุดเดินเพื่อเข้าไปคุยกับใครบางคน ด้วยสีหน้าที่ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่ คุยกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ทาคาอิจะแยกตัวออกไปขึ้นรถคันหรูสีดำหน้าโรงเรียน และไม่ลืมที่จะเปิดกระจกรถเพื่อจะโบกมือลาหมอนั่นพร้อมกับรอยยิ้มเสแสร้ง

            ฉันตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะกดรายชื่อที่น่าจะเป็นความหวังสุดท้ายในภารกิจสุดเสี่ยงครั้งนี้ แล้วกดโทรออก ไม่นานนักปลายสายก็รับ

 

            ว่าไงลูก ยังไม่กลับจากโรงเรียนอีกเหรอ

          ยังค่ะ แต่ว่าออมมีอะไรให้พ่อช่วยหน่อย

          ได้สิ ว่ามาเลย

          ช่วยส่งเฮลิคอปเตอร์ชนิดพิเศษที่ใช้สำหรับปฏิบัติการเมื่อคราวก่อนในงานพ่อมารับออมที่ดาดฟ้าโรงเรียนหน่อยได้มั้ยคะ

          ได้สิ ไม่มีปัญหา รอประมาณสิบนาทีแล้วกัน

          ขอบคุณมากๆค่ะ

ฉันวางสาย ก่อนจะเดินไปบนดาดฟ้าของโรงเรียนในตึกๆหนึ่งที่ใช้สำหรับประชุมในเวลามีกิจกรรมสำคัญเท่านั้น ตรงนี้น่าจะปลอดจากสายตาคน เฮลิคอปเตอร์ชนิดพิเศษที่ฉันขอให้พ่อเอามาให้เป็นเฮลิคอปเตอร์ที่เหมือนเฮลิคอปเตอร์ธรรมดาทั่วไป แค่สามารถบินได้โดยที่ไร้เสียงใบพัดและเสียงใดๆทั้งสิ้น เรียกได้ว่าเป็นอุปกรณ์ตีนแมวเลยล่ะ

            ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ก็มีเฮลิคอปเตอร์ลำขนาดปานกลางค่อยๆร่อนลงมาจอดตรงหน้าฉันโดยความเงียบสงัด ด้านในมีคนของพ่อเป็นคนขับอยู่ ฉันเดินขึ้นไปนั่งก่อนจะพูดว่า

            ไปจอดที่ดาดฟ้าคฤหาสน์ตระกูลทาคาอิ

            รับทราบครับ

            เฮลิคอปเตอร์ค่อยๆเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็วโดยความเงียบเช่นเดิม ในเวลาเพียงไม่นานก็มาจอดบนดาดฟ้าของคฤหาสน์ของทาคาอิ เป็นไปตามที่คิด ไม่มีใครสงสัยอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

            ฉันเดินรอบๆเพื่อหาที่ที่จะเจาะพื้นเพื่อร่อนตัวลงไปอยู่ภายในคฤหาสน์ ก่อนจะเดินสุ่มๆเอาจนเจอที่ที่น่าจะลงไปได้ หวังว่าคงจะไม่เป็นห้องโถงที่มีคนเดินไปเดินมาหรอกนะ

            ฉันใช้อุปกรณ์พิเศษเพื่อเจาะพื้นวาดให้เป็นรูปสี่เหลี่ยมแล้วยกออกอย่างแยบยล ปรากฏเป็นรูสี่เหลี่ยมขนาดพอดีตัว ก่อนจะใช้เชือกผูกกับเสาตอเล็กๆข้างๆรูนั่น แล้วอีกมือหนึ่งจับเชือกไว้เพื่อโรยตัวลงไป

            บรรยากาศข้างล่างเป็นห้องที่เงียบและมืด มีประตูเป็นกระจกใสเลื่อนเปิดได้ ในขณะที่กำลังโรยตัวลงไป จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงของใครสักคนร้องเฮ้ยขึ้นมาอย่างดัง

            ตุบ

            ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อหาต้นตอของเสียง ก่อนจะพบกับผู้ชายหน้าตาคุ้นๆที่คุยกับทาคาอิเมื่อตอนเย็น มาทำอะไรที่นี่กันนะ

            นี่มาทำอะไรน่ะ

            ฉันแค่มาหาของบางอย่าง

            ผู้ชายคนนั้นตอบกลับมา ทำให้ฉันรู้ได้ในทันทีว่าเราสองคนมีจุดประสงค์เหมือนกัน

            นายคงจะมาช่วยเพลงล่ะสินะ?”

            เธอรู้..

            เพราะว่าฉันเองก็มาช่วยเพลงเหมือนกันน่ะสิ

 

80% END ติดตามอีก 20 ที่เหลือได้ในคราวหน้า อัพเดทในหน้านี้นะจ้ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น