[FIC] K-O High school

ตอนที่ 2 : Layto.N part 01 : เจอกันวันฝนพรำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ค. 59

Layto.N part (1)

 บรรยากาศบนท้องฟ้าเมฆเริ่มรวมตัวหนาขึ้น ฝูงนกบินเเตกตื่น ฟ้าร้องคำรามเสียงดังราวกับเสียงราชสีห์ขู่คำราม ผมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ประโยคเดิมๆยังคงดังก้องอยู่ในหัว

            "จะบ้าหรือไง นายน่ะใครจะไปชอบกัน"

นั่นสินะ ใครจะมาชอบคนอย่างผมกันล่ะ นิสัยก็ไม่เอาไหนเเถมยังชอบใช้กำลัง ไม่ว่าจะเพื่อนหรือคนในครอบครัวก็ตีตัวออกห่างผมกันไปหมด !!

ซ่า...

 ฝนตกเเล้วสินะ.. บรรยากาศในโรงเรียนยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม มีเพียงเเค่เสียงฝนที่ตกลงมาอย่างหนักเท่านั้น พลันสายตาเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงตัวอวบๆที่ยืนก้มๆเงยๆอยู่กลางสนาม สองมือล้วงเข้าไปในท่อระบายน้ำ เหมือนกำลังคว้าของสำคัญอะไรบางอย่าง

 "นี่ เธอน่ะ ยืนตากฝนเเบบนั้นไม่กลัวไข้หามหรือไง"

 ผมตัดสินใจถามออกไป จริงๆก็ไม่ใช่เรื่องของผมหรอกนะ เเต่พูดออกไปทำไมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 "ห้ะ พูดกับเราเหรอ?"

จะบ้าหรือไง ก็เเถวนี้มีกันเเค่สองคน คงคุยกับต้นมะขามมั้ง -__-

"อืมมม ว่าเเต่หาอะไรอยู่ล่ะ"

 "ใบงานวิชาภาษาอังกฤษน่ะ ตอนเช้าเดินชนพี่คนนึงมันเลยน่าจะหล่นหายตั้งเเต่ตอนนั้น.."

 "ตอนนี้มันคงเปียกจนกลายเป็นจุลินทรีย์เเลคโตบาซิลลัสไปเเล้วล่ะ ฝนตกห่าใหญ่ซะขนาดนี้"

 "เเต่ว่าเป็นใบงานที่ตั้งใจทำมากเลยนะ.."

"ทำใหม่ก็ได้นี่ เเค่ใบงานเอง"

 "เเต่ว่า..ใบงานนี้เป็นใบงานที่เพื่อนๆช่วยกันทำ"

"เหอะ..ก็เเค่ใบงาน"

ยัยนั่นเลิกคิ้วนิดหน่อยก่อนจะหันไปงมหาใบงาน(ที่เหมือนจะเน่าไปเเล้ว)ต่อ โดยที่ฝนยังคงตกลงมาหนักเรื่อยๆ

 "เฮ้อ..ว่าเเต่เธอชื่ออะไร"

"เพลง"

"เพลง?"

 "อื้ม นายล่ะ"

"นายย์"

บทสนทนาจบลงเพียงเเค่นั้น เราสองคนไม่ได้คุยอะไรกันต่อ ไม่นานนักเพลงก็ถอดใจกับใบงานที่หายังไงก็หาไม่เจอ ไม่รู้ว่าทำไมคนคนนั้นถึงให้ความสำคัญกับไอ้เเค่ใบงานที่ช่วยกันทำกับเพื่อนๆมากขนาดนั้น สำหรับผมมันก็เเค่กระดาษที่ฉาบทาไปด้วยความจอมปลอมเพื่อหวังผลประโยชน์ก็เท่านั้น

 ในขณะที่ผมกำลังจะเดินออกจากรั้วโรงเรียน ก็มีผู้ชายกลุ่มใหญ่ๆเดินเข้ามาหาอย่างองอาจ ด้านหน้ามีคนตัวโตซึ่งเป็นคนที่ผมรู้จักดีอยู่ด้วย ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง "ป๊อป" ก็ตรงดิ่งเข้ามาเสยหมัดใส่หน้าผมทันที ตามด้วยพวกของมันอีกหลายสิบคน การตะลุมบอนเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงวุ่นวายโหวกเหวกปลุกคนละเเวกนั้นให้ออกมาดูเเต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม จนกระทั่ง..

 "หยุดนะ!! อย่าทำอะไรเขานะ!!!"

 เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาก่อนที่สติผมจะดับวูบลงเเละไม่ได้รับรู้อะไรอีกเลย..

Intrentheme

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น