[FIC] K-O High school

ตอนที่ 19 : Layto.N part 02 : ใครบนเพดาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ก.ค. 59

Layto.N part

            ในระหว่างที่ผมกำลังจะกลับบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าๆแล้ว ผมมักจะกลับบ้านเวลานี้ทุกวัน เพราะมันเงียบดี  จนกระทั่งวันนี้ เป็นวันแรกที่ผมคิดว่า ตูไม่น่ากลับเวลานี้เลย...

            ใบหน้าที่คุ้นเคยของเธอเดินตรงมาทางผม ใบหน้าที่เชิดหยิ่งและดวงตาที่ดูร้ายพิกล

            อ้าว ว่าไงนายย์ ไม่ไปง้อยัยเพลงต่อเหรอจ๊ะ หรือว่าโดนทิ้งซะแล้ว?”

            ผมมองหน้าทาคาอิก่อนจะจ้องอยู่แบบนั้น ไม่อยากจะเสียเวลาหาเรื่องกับยัยนี่เลยแฮะ ถ้าเกิดว่าผมไม่ตอบที่เธอพูดไป แล้วเธอไปฟ้องป๊อป ก็ให้มันรู้ไปสิว่ายัยคุณหนูนี่เป็นไข่ในหินแค่ไหน

            ว่าไง ทำไมไม่ตอบล่ะ แทงใจดำหรือไง?”

            ทาคาอิยิ้มอย่างสะใจ

            แต่ยังไงก็ตามเถอะ คืนนี้เตรียมบอกลายัยนั่นได้เลย เพราะหน้าสวยๆของมันใกล้จะเละแล้วล่ะ จะรีบวิ่งไปถ่ายรูปหน้าตอนนี้เก็บไว้ดูต่างหน้าก็ได้นะ ยังทัน ฮ่าๆ

            ว่าไงนะ...

            หมายความว่ายังไง! เธอจะทำอะไรเพลง บอกมาเดี๋ยวนี้!!!” ผมตรงปรี่เข้าไปเขย่าแขนเธออย่างบ้าคลั่งแบบควบคุมสติไม่อยู่

            นั่นสิ จะทำอะไรกันน้า ฮ่าๆๆ สะใจจริงๆโว้ย

            “ทำไมต้องยุ่งกับเพลงด้วย แค้นอะไรก็มาลงที่ฉัน ฉันจะรับความแค้นของเธอไว้คนเดียวเท่านั้น

            “ถ้าฉันฆ่านายทิ้งซะ นายก็จะเจ็บแค่แปปเดียวแล้วก็ไปเสวยสุขบนสวรรค์ คิดว่านั่นไม่ง่ายไปหน่อยหรือไงกัน

            ทาคาอิยังคงมองผมด้วยแววตาชั่วร้าย ก่อนจะใช้นิ้วที่มีเล็บแหลมๆนั่นกรีดลงบนแขนผมที่วางอยู่บนไหล่ของเธอ

            ไม่ว่ายังไง ทางเลือกนี้มันก็ทำให้นายดิ้นรนทุรนทุรายจนแทบจะตายทั้งเป็น เพราะฉะนั้นอย่าหวังเลยว่าฉันจะหยุดแค่นี้

            ทาคาอิสะบัดมือผมออก ก่อนจะเดินไปพร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่ตามหลังเธอมา แล้วออกไปขึ้นรถคันหรูที่หน้าโรงเรียน โดยไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือแล้วยิ้มให้ผม ผมรู้ทันทีว่ารอยยิ้มนั้นมีความหมายอะไร

            ผมต้องรู้ให้ได้ว่าทาคาอิจะทำอะไรเพลง ผมจะต้องขัดขวางเธอ เพราะผมไม่อยากให้คนที่เกี่ยวข้องกับผมต้องเดือดร้อนไปด้วย

            ----------------

            ผมแอบอยู่หลังต้นไม้หน้ารั้วคฤหาสน์ของทาคาอิ รถคันนั้นแล่นเข้าไปในบ้านราวๆเกือบสิบนาทีได้แล้ว แต่ผมก็ยังนึกไม่ออกว่าทำยังไงถึงจะเข้าไปในบ้านหลังนั้นได้ ในบ้านนั่นต้องมีข้อมูลอะไรซักอย่างสิน่า

            ตอนนี้ผมส่งเพื่อนผมคนนึงไปเฝ้าที่บ้านเพลงไว้แล้ว เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน แต่ยังไงซะผมก็อยากเป็นคนช่วยเธอด้วยตัวเองมากกว่า

            จนกระทั่งสายตาผมหันไปเห็นประตูรั้วเล็กๆที่ติดกับรั้วใหญ่ เป็นทางเข้าของยามแน่ๆ ประตูไม่ได้ล็อก ผมพยายามมองว่ายามที่ว่านั่นอยู่ส่วนไหนของบ้าน แต่ก็หาไม่เจอ แปลว่าทางสะดวกล่ะ!

            ผมมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินแบบตีนแมวแล้วเข้าไปในรั้วนั้น โดยไม่ลืมที่จะมองรอบๆตัวตลอดเวลา จนกระทั่งผมมาถึงที่สวน แล้วหลบหลังต้นไม้ต้นที่ใหญ่ที่สุด เพื่อมองดูเหตุการณ์ด้านใน

            มีคนใช้เดินไปเดินมาแค่ไม่กี่คน ผมตัดสินใจหยิบสเปรย์ยาสลบขึ้นมา ก่อนจะเลียบๆเคียงๆเดินเข้าไป แล้วพ่นยาสลบใส่หน้าของสาวใช้คนหนึ่งที่เดินผ่านมา

            ผมรับตัวเธอไว้ได้ทันพร้อมกับแจกันดอกไม้ในมือเธอ เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความเงียบ นั่นทำให้ผมยิ่งมั่นใจว่าผมจะสามารถช่วยเพลงได้อย่างแน่นอน

            เมื่อผมนำตัวสาวใช้คนนั้นไปซ่อนไว้ในสวนหลังบ้านอย่างมิดชิดแล้ว ก็เดินไปในตัวบ้าน บรรยากาศค่อนข้างเงียบเหมาะแก่ภารกิจมาก

            มีใครเห็นยัยส้มแป้นมั้ยนะ เห็นว่าไปจัดแจกันนี่ก็ผ่านมานานแล้วนะ

            เสียงใครบางคนดังขึ้น ผมจึงรีบเข้าไปซ่อนตัวในห้องที่ใกล้ที่สุด ดีที่ประตูไม่ได้ล็อกและมันเป็นประตูกระจกทำให้ไม่มีเสียงเอี๊ยดอ๊าด ผมหลบอยู่ภายในห้องข้างๆบานประตู จนกระทั่งสาวใช้พวกนั้นเดินผ่านไปจนรอดสายตา

            ครืด

            เสียงอะไรน่ะ ไม่น่าจะมีใครอยู่ในห้องมืดๆนี่นี่นา แย่ล่ะสิ

            ผมรีบย่อตัวลงก่อนจะมองรอบๆ ก็พบว่าไม่มีอะไรผิดสังเกต

            ครืดด

            ผมมองตามเสียงแปลกๆที่มันเกิดขึ้น ก่อนจะพบว่าเสียงนั้นมาจากด้านบนเพดาน

            ผมเงยหน้ามองบนเพดานก่อนที่ผมจะพบกับตัวอะไรบางอย่าง..

            เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย =0=

            ผมตกใจจนอ้าปากค้าง ตาเบิกโพลง สิ่งที่ผมเห็นคือรูปทรงคล้ายๆก้นของใครซักคน ที่กำลังหย่อนตัวลงมาจากข้างบนเพดานนั่น ในมือจับเชือก นี่มันอะไรวะเนี่ย

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น