อลหม่านป่วนพิภพอลเวง

ตอนที่ 3 : พิภพที่ 3 เริ่มป่วน (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    10 ม.ค. 61

ตอนที่ 3

            "พวกเราไปสำรวจดูมาเกือบทุกที่แล้วนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าที่แห่งนี้มันคือที่ไหน" นาทีย่านั่งเซ็งอยู่บนไม้กวาดกลางอากาศ ด้านล่างเป็นเมืองเมืองหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยผู้คนสวมชุดแปลกประหลาด ดูรุ่มร่ามจนนางเห็นแล้วอึดอัดแทน

            จ๊อก...เสียงท้องเสียงดัง บ่งบอกถึงความหิวได้ดี

            "หิวแล้วด้วย หม้อปรุงยาก็ไม่มี ข้าจะทำอาหารอย่างไรกันล่ะทีนี้" นางอยากจะทึ้งผมตัวเองจริง ๆ แม่มดไม่มีหม้อปรุงยาก็เหมือนทานอาหารโดยไม่มีช้อน ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยตกอับถึงขั้นนี้มาก่อน รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

            "เสกอะไรมาทานเอาสิ เรื่องแค่นี้ก็ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ น่าจะห่วงเรื่องอื่นมากกว่าเรื่องอาหารในตอนนี้" ที่นี่คือที่ไหนก็ยังไม่รู้ ยังจะมาห่วงเรื่องกินอีก

            "ไม่เอาอ่ะ เปลืองพลังเวทย์ เจ้าก็พูดได้สิ ไม่ต้องกิน ต้องทาน หรือว่านอนหลับพักผ่อนอย่างข้านินานางตอบโดยไม่ต้องใช้สมองคิด

            "ชิ...จะอดตายอยู่แล้ว ยังจะมาขี้งกอีก" เรดซ่าอดแขวะไม่ได้

            "เจ้าก็รู้ว่าข้ากินจุ ขืนใช้เวทมนตร์เสกอาหารมีหวังพลังเวทย์ได้หมดแน่ ที่นี่เป็นที่ไหนก็ยังไม่รู้ จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้พวกเราก็ไม่อาจจะคาดเดาได้" นาทีย่าเริ่มบ่นด้วยความหงุดหงิดเพราะความหิว ท้องของนางก็เริ่มร้องเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังบรรเลงเพลงให้นางฟัง

            "แล้วเจ้าจะเอายังไงหะ จะนั่งนิ่งรออาหารลอยมาหาหรือไง คนพวกนี้ก็มีชีวิตนะ มีชีวิตก็ต้องมีของกินกันบ้างสิ"

            "วนอีกรอบ หากหาของกินไม่เจอ ข้าจะพังกำแพง พังบ้านพวกนั้นทิ้งชะ ดูชิว่าจะมีอะไรให้ข้าทานได้หรือไม่" นางเริ่มพาลด้วยความหิว กำแพงสีขาวที่เป็นช่อง ๆ เหมือนเขาวงกตมันทำให้นางปวดหัวเวียนเกล้า หากนางเดินหาอาหารเองมีหวังได้พังกำแพงพวกนี้แล้วเดินตรงไปข้างหน้าเรื่อย ๆ แทนที่จะเดินตามเส้นทางวกวนเหล่านี้

            "ดูนั่น มีผลไม้อยู่เต็มถาดเลย" เรดซ่าพูดขึ้นหลังจากที่พานาทีย่าวนหาอาหาร

            ห่างออกไปไม่ไกลมีขบวนหญิงสาวสวมชุดสีสดใสเดินเป็นแถวยาว ในมือของพวกนางถือถาดผลไม้และถ้วยแก้ว และยังมีอีกหลายถาดที่นางไม่รู้จักว่าเป็นอะไร

            "ไปดูใกล้ๆ สิ มัวรออะไรอยู่ล่ะ ลำไส้ข้าจะขาดแล้วนะ" นาทีย่าไม่รอช้าบอกให้เรดซ่าพุ่งไปหาเหล่าหญิงสาวทันที นางนั่งอยู่บนไม้กวาด ลอยอยู่ระดับเดียวกันกับถาดของกินที่พวกนางถือไว้ในมือ

            พวกนี้คืออาหารของคนพวกนี้หรือ กลิ่นหอมดีใช้ได้

            นางทิ้งความสนใจผลไม้หน้าตาแปลก ๆ ในถาด หันไปสนใจอาหารที่มีกลิ่นหอมหวน และสีสันสวยงามแทน แบ่งชิ้นเล็ก ๆ พอดีคำ อึก...นางกลืนน้ำลายที่สอขึ้นมาลงคอ ลิ้นเรียวแลบออกมาเลียริมฝีปาก

            กินได้ไหมนะ ลองสักชิ้นคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง และแล้วความหิวของนางก็ชนะทุกอย่าง นิ้วเรียวยาวยื่นออกไปหยิบสิ่งที่อยู่ในถาดเข้าใส่ปากทันที

            อื้ม ๆ...หอม อร่อย รสชาติเยี่ยม นาทีย่าหลับตาดื่มด่ำกับรสชาติของอาหารที่กินเข้าไป จึงไม่ได้เห็นสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปรอบ ๆ ข้าง

            "..." หญิงสาวที่ถือถาดหยุดชะงัก ทำให้คนอื่น ๆ ในขบวนจึงหยุดตามทันที นางเงยหน้าขึ้นมองชิ้นขนมที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

            "กะ...กรี๊ด" เสียงแหลมสูงดังขึ้นพาให้คนอื่น ๆ ตื่นตกใจจนปล่อยถาดในมือร่วงลงพื้น เสียงดังโครมคราม

            โอ้ว...ไม่นะ นาทีย่าพุ่งเข้าไปหาถาดขนม ที่ร่วงจากมือของหญิงสาวตรงหน้านางด้วยความเร็ว

            เฮ้อ...ยังดีที่รับไว้ทัน ไม่อย่างนั้นตกพื้นเสียดายแย่

            "กรี๊ด ๆ ๆ ๆ" เสียงของเหล่าหญิงสาวต่างพากันกรีดร้อง ดวงตาเบิกกว้างแทบจะถลนออกมาจากเบ้า แล้วถอยไปยืนรวมกันอยู่ห่าง ๆ

            "?????....?????"

            "?????" เหล่าหญิงสาวพูดไม่กี่ประโยคก็พากันล้มพับไป

            นาทีย่ามองเหล่าหญิงสาวที่ล้มอยู่บนพื้นด้วยใบหน้างุนงง

            เฮ้ย...นั่นพวกนางถึงกับฉี่ราดเลยหรือ? นางมองพื้นที่เริ่มมีน้ำไหลออกมาด้วยดวงตาเบิกกว้าง

            "เจ้าทำให้พวกนางกลัวนะ แต่ตอนนี้พวกเราใช้พลังเวทย์อำพรางตัวกันอยู่ คงจะไม่แปลกที่พวกนางจะเห็นถาดนี่ลอยอยู่กลางอากาศ" เรดซ่ากระซิบเบา ๆ กลัวว่าหญิงสาวที่เหลืออยู่จะพากันล้มพับไปอีก

            "แต่พวกนางบางคนถึงกับแน่นิ่งไปเลยนะ" นางกระซิบเสียงเบาตอบเช่นกัน

            นาทีย่าเรียกไม้กายสิทธิ์ออกมา แล้วร่ายเวทมนตร์อำพรางใส่ถาดที่นางถือ พอถาดขนมที่ลอยอยู่จู่ ๆ หายไปต่อหน้าต่อตา เหล่าหญิงสาวที่ยังมีสติอยู่ถึงกับเป็นลมล้มพับไปทันที

            "อ้าว...พวกนางเป็นอะไรไปอีกล่ะนั่น" คงไม่ตายหรอกนะ นาทีย่าเข้าไปดูใกล้ ๆ

            "ดูเหมือนพวกนางจะแค่สลบไปเฉย ๆ เท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมาก เดี๋ยวพวกนางก็ฟื้นคืนสติ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง" เรดซ่ายืนยันความปลอดภัยของเหล่าหญิงสาว

            "ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกันเถอะ" นางเห็นชายฉกรรจ์วิ่งเข้ามาหลายสิบคน หากยังอยู่ต่อกลัวว่าจะมีปัญหา นางจึงขี่ไม้กวาดออกจากที่นั่นทันที

            "เฮ้อ...อิ่มจังเลย ข้าชักจะติดใจอาหารของที่นี่ชะแล้วสิ" นาทีย่าแวะทานขนมในศาลา ที่อยู่กลางในสวนใหญ่ไม่ไกลจากจุดที่นางไปขโมยอาหารมาจนเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้น บรรยากาศที่นี่เย็นสบายทำให้ความอยากอาหารของนางเพิ่มขึ้นจนทานอาหารที่ขโมยมาจนหมดเกลี้ยง

            "ถ้าเจ้าอยากอยู่ต่อ ก็รีบ ๆ หาหม้อปรุงยาใหม่ แล้วปรุงยาที่ทำให้เขาใจภาษาของที่นี่ชะ" เรดซ่าลอยอยู่ใกล้ ๆ พูดขึ้น หลังจากเห็นนาทีย่ากินอิ่มแล้ว

            "เข้าใจแล้วน่า แต่เจ้าก็ดูรอบ ๆ สิ มีแต่สิ่งก่อสร้างที่สูง สลับซับซ้อนกันไปหมด อีกอย่างไม่รู้ว่าของ ๆ ที่นี่จะใช้แทนหม้อปรุงยาได้หรือเปล่า ก็ไม่รู้" นางกับเรดซ่าขี่วนไปรอบ ๆ ก็ยังไม่เห็นของอย่างว่าเลยสักชิ้น

            "ต่อให้ไม่มี เจ้าก็ต้องหามาให้ได้ หรือไม่ก็สร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์เอา ไม่อย่างนั้นเจ้าก็ติดแหง็กอยู่ที่นี่ ขโมยของเขากินไปวัน ๆ"

            "โป๊ก...นี่แหนะ ซ้ำเติมกันดีนัก ใช้เวทมนตร์สร้าง ข้าขอเป็นตัวเลือกสุดท้ายก็แล้วกัน" นางใช้มือเขกไปบนด้ามไม้กวาดอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะทำหน้าเหยเก

            โอ๊ย...เจ็บมือแหะ

            "โอ๊ย...ข้าเจ็บนะ" เรดซ่าโวยวายขึ้น หลังจากที่ถูกนาทีย่าเขกไปสองสามอึดใจ

            "อย่ามาตอแหล เจ้าไม่มีความรู้สึก" นางพูดออกไปทันที เมื่อเรดซ่าโวยวายเป็นผู้ถูกกระทำจนน่าหมั่นไส้

            "งอน งอนแล้ว"

            คิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์อยู่หรือไง

            "ไม่ง้อ ไปสำรวจกันอีกสักรอบได้แล้ว" เรดซ่าชักช้า นางจึงบังคับทิศทางด้วยตัวเอง

            "ชิ แม่มดใจร้าย" เรดซ่าพึมพำเบา ๆ แต่นางได้ยินอย่างชัดเจน

            "นี่นิ่ง ๆ หน่อยสิ หากข้าร่วงลงพื้นเมื่อไหร่จะเอาเจ้าไปทำฟืนปรุงยาจริง ๆ ด้วย"

            "แง้ ๆ ๆ เจ้าใจร้าย ข้าหรืออุตส่าห์รับใช้เจ้าอย่างดีทุกอย่าง แต่เจ้ากลับทำกับข้าแบบนี้" เรดซ่าเริ่มร้องไห้งอแง ซึ่งก็เป็นปกติของนางทั้งขี้บ่นทั้งขี้แย

            "ชู่ ๆ เงียบไว้ก่อน ดูด้านหน้านั่นสิ มีควันลอยขึ้นมาด้วย" นางเห็นควันสีขาว ๆ ลอยขึ้นสูง คิดว่าที่นั่นน่าจะมีสิ่งของที่สามารถใช้แทนหม้อปรุงยาได้อยู่

            "หือ...ไปดูกับเถอะ" เรดซ่าหยุดงอแงทันที แถมยังชวนนางเข้าไปดูอีกต่างหาก

            ข้าล่ะตามอารมณ์ของนางไม่ทันจริง ๆ

            นาทีย่าขี่ไม้กวาดเหาะเข้าไปในสิ่งก่อสร้างที่รูปทรงแปลก ๆ ที่คิดว่าน่าจะเป็นบ้านของคนที่นี่ แต่มันกลับเป็นที่เปิดโล่งและกว้างกว่าบ้านหลังไหน ๆ ที่นางเห็นมา ด้านในเต็มไปด้วยควันสีจาง ๆ มีกลิ่นหอม ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ และสิ่งที่นางหมายตาเอาไว้ก็คือหม้อที่มีรูปทรงแปลก ๆ ที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ ถัดไปก็ส่วนผสมที่นางไม่คุ้นตาถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ นางเข้าไปสังเกตเพียงไม่นานก็ออกมาด้านนอก ก่อนจะเหาะกลับไปยังห้องที่นางร่วงลงมาอีกครั้ง

            "ข้าจะต้องหาส่วนผสมให้ได้ครบเสียก่อน แต่จากที่ข้าดู ๆ ที่นี่ไม่มีสิ่งที่ข้าคุ้นเคยเลยสักอย่าง" นางพูดพร้อมกับเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ ที่ทำจากหินอ่อนในสวนหย่อมด้านหน้าของห้องที่นางพุ่งชนเมื่อคืน

            "อืม...แม้รูปร่างจะแตกต่างแต่กลิ่นคงจะไม่ต่างกัน เจ้าคิดว่าอย่างไร" เรดซ่าออกความคิดเห็น

            "จริงด้วย แหม...เจ้าฉลาดขึ้นนะเนี่ย สงสัยอยู่กับข้านาน" นาทีย่าหันไปยิ้มให้พร้อมกับหัวเราะในลำคอ

            "จะพูดว่าข้าได้ความฉลาดจากเจ้ามาล่ะสิ" เรดซ่าพูดเสียงสะบัด

            "ฮ่า ๆ...แต่ตอนนี้ข้าอยากอาบน้ำมาก เหนียวตัวไปหมดแล้ว" นางบิดตัวไปมา มองซ้ายมองขวา ตรงที่นางอยู่ไม่มีพวกผู้ชายอยู่กันรอบ ๆ เหมือนกับเมื่อคืน

            "เมื่อครู่หากข้ามองไม่ผิด ข้าเห็นพวกหญิงสาวสามคนหาบน้ำที่มีควันลอยขึ้นมา เข้าไปห้องฝั่งตรงข้าม เจ้าจะไปดูหรือไม่ อาจจะมีน้ำให้อาบหรือว่าเจ้าจะเสกน้ำอาบในห้องเองก็ตามใจเจ้า"

            "แหม...ฉลาดยังไม่พอ ชอบสังเกตอีกนะ แต่ช่วยจำได้สักทีว่าข้าไม่ชอบใช้พลังเวทย์เรื่อยเปื่อย" นาทีย่าลุกขึ้นยืนพร้อมกับถือไม้กวาดเดินออกไปจากสวนทันที

            "ไม่ขี่ข้าแล้วหรือ"

            "ไม่ล่ะ ข้าขอเดินยืดเส้นยืดสายบ้างดีกว่า เดี๋ยวจะเป็นง่อยกันพอดี" เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นไม้ ดังเป็นจังหวะการก้าวเดิน เดินไปตามทางที่เรดซ่าบอกและไม่นานก็เจอห้อง ๆ นั้น

            นางยืนอยู่ไม่ไกลจากเหล่าหญิงสาวและยืนฟังอยู่เงียบ ๆ

            "????? ?????" พวกนางพูดอะไรกันออกมาสักอย่างด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ก่อนจะพากันเดินเข้าไปด้านในห้องด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วกลับออกมาพร้อมกับปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นพากันเดินจากไปอย่างรีบร้อน จนนางแอบหวั่นว่าพวกนางจะเยียบชายชุด จนพากันสะดุดหน้าคะมำทิ่มลงกับพื้นกันเป็นแถว

            "พวกนางกลัวอะไรกันนักกันหนา ที่นี่มีแต่คนประหลาด ๆ ทั้งนั้นเลยหรือยังไงกันนะ"

            "ก็เพราะเสียงรองเท้าของเจ้าอย่างไรล่ะ หากพวกนางไม่กลัว ข้าคงจะต้องกลัวพวกนางแทน" เรดซ่าพูดเสริม

            "ย่ะ...เข้าไปดูด้านในกันเถอะ ข้าจะได้อาบน้ำสักที เหนียวตัวจะแย่แล้ว"

            ด้านในของห้องนั้น ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเหมือนห้องที่นางพึ่งจากมา มีเตียงติดอยู่ตรงมุมห้อง และห้องด้านในสุดมีอ่างน้ำที่ปูด้วยหินสีดำเงาวาววับอย่างดี และมีน้ำอยู่เต็มอ่าง ควันสีขาวจาง ๆ ลอยขึ้นมา ทำให้รู้ว่าน้ำในอ่างนั้นเป็นน้ำอุ่น

            "ข้าจะอาบน้ำ เจ้าอยากจะไปเที่ยวที่ไหนก็ตามใจเจ้าเถอะ ไว้ข้าอาบเสร็จแล้ว ข้าจะเรียกเจ้าเอง" นางหันไปบอกเรดซ่า แม้ว่าทั้งสองจะอยู่ด้วยกันตลอด แต่นางก็ไม่ยินดีเท่าไหร่หากต้องเปลือยกายให้เรดซ่าจอมพูดมากดู

            ใครไม่อายแต่นางอาย

            "ถ้าอย่างนั้นข้าไปสำรวจที่ ๆ พวกเรายังไม่ได้ไปก่อนก็แล้วกัน" พูดจบเรดซ่าก็กระดี๊กระด๊าออกไปในทันที หากให้รอนาทีย่าอาบน้ำเสร็จมันก็นานพอสมควร สู้ออกไปดูอะไร ๆ รอบ ๆ เสียดีกว่า ระหว่างที่ออกมาจากห้อง ก็เห็นใครบางคนกำลังเดินมาทางนี้

            นั่นผู้ชายคนเมื่อคืนไม่ใช่หรือ กำลังตรงไปยังห้องที่นาทีย่าอยู่ คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง หากเกิดเรื่องขึ้นเดี๋ยวก็เรียกข้าเองแหละ เรดซ่าเลิกสนใจเหาะออกไปจากด้านหน้าของห้องทันที

            "เฮ้อ...จะแช่น้ำให้ชุ่มปอดเลย" นางเรียกไม้กายสิทธิมา ใช้ร่ายเวทมนตร์ถอดชุดที่สวมออก เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่สมส่วนและงดงามดังรูปปั้น

            มีเวทมนตร์มันก็สะดวกแบบนี้แหละ ไม่ต้องลงมือถอดชุดด้วยตัวเอง

            นางไม่รอช้าลองเอาเท้าจุ่มลงไปในน้ำ พอเห็นว่าน้ำอุ่นได้ที่ นางก็หย่อนตัวลงไปแช่ในน้ำทันที

            "ว้าว...รู้สึกดีจังเลย" นางเอนหลังพิงกับขอบอ่าง สายตาเหลือบไปเห็นขวดที่ทำจากดินเผาขนาดเล็กอยู่ในถาดไม้ไม่ไกล นางจึงว่ายเข้าไปดู

            "มันคืออะไรกันนะ หืม...มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ด้วย อักษรพวกนี้ข้าอ่านไม่ออก น่าเสียดายจัง คงจะเป็นพวกของเอาไว้อาบน้ำล่ะมั้งนะ" นางจึงวางขวดพวกนั้นลงที่เดิมไม่กล้าใช้ เกิดเป็นของอันตรายแล้วจะแย่เอา ดังนั้นนางจึงเสกน้ำยาอาบน้ำของตัวเองที่ใช้อยู่เป็นประจำออกมาใช้แทนดีกว่า

            นางดำผุดดำว่ายในอ่างไปมาซึ่งมันกว้างพอให้นางได้เล่นสนุก

            "ถ้ามีกลีบดอกไม้ลอยคงจะดี" พูดจบนางก็เสกกลีบดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมลอยบนผิวน้ำจนเต็มอ่าง

            "ฮ้า...หอมชื่นใจของจริงเลยคราวนี้" นางนอนแช่อยู่ในน้ำที่มีกลิ่นหอมลอยอบอวนอยู่ทั่วห้องอาบน้ำ

            "?????"

            "????? ?????" เสียงผู้ชายสองคนดังมาจากด้านนอก เสียงหนึ่งในนั้นนางจำได้ดี เขาก็คือคนที่มีใบหน้าหล่อเหล่านั้นเอง

            นางจะลุกขึ้นจากน้ำ แต่ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาด้านในเสียก่อน นางตกใจจนต้องแช่ตัวลงในน้ำตามเดิม แล้วนั่งอยู่นิ่ง ๆ

            "?????" นางเห็นเขาพูดบางอย่างออกมา เหมือนกับว่าเขากำลังไม่พอใจในบางสิ่ง

            โอ้ว...ไม่นะ นั่นเขากำลังถอดเสื้อผ้า

            นางรีบหันหน้าหนีจากภาพตรงหน้าไปอีกทาง ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกระเพื่อมของน้ำ นางจึงได้หันกลับไปมอง

            ผู้ชายตรงหน้าใช้ฝ่ามือใหญ่โกยดอกไม้ที่นางอุตส่าห์โปรยลอยบนผิวน้ำ ขึ้นไปกองบนขอบอ่าง แต่กลีบของดอกไม้นั้น มันก็มีมากเกินไปเขาจึงหยุดแล้วนั่งนิ่ง ๆ เขานั่งแช่น้ำในฝั่งตรงข้ามกับนาง ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายลงมาก แลดูอ่อนโยนขึ้น นางไล่สายตาลงมาก็พบกับแผงอกที่เรียบตึงและแน่นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ดูสมชายชาตรี ทั้งยังมียอดอกสีทับทิมเม็ดเล็ก ๆ ที่ดึงดูดสายตาของนางไม่ให้ละสายตาไปจากมันได้

            โอ้ว...ผู้ชายที่นี่หุ่นน่าฟัดกันแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่านะ

            "ป๊อก..." นางเขกศีรษะตัวเองเบา ๆ เมื่อเริ่มคิดอะไรทะลึ่ง ๆ ออกมา ว่าแต่อยู่เงียบ ๆ ตรงนี้คงจะไม่เป็นอะไร รอให้เขาอาบน้ำเสร็จ แล้วออกไปก่อน นางค่อยออกไปจากที่นี่ในภายหลัง ก็คงจะไม่เป็นอะไร  นางเผยรอยยิ้มออกมา เมื่อหาทางออกให้กับตัวเองในสถานการณ์เช่นนี้ได้ เพียงแค่รอเวลาเท่านั้น นางผ่อนคลายพร้อมกับหลับตาลง

            พรึบ!

            "ว้าย" นางร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ดวงตาที่ปิดลงเปิดขึ้นและเบิกกว้าง เมื่อชายที่นั่งนิ่ง ๆ อยู่ตรงหน้าพุ่งเข้ามาประชิดตัวของนางด้วยความเร็ว

            เขาร่ายเวทย์ตอนไหนกัน เหตุใดนางถึงไม่รู้

            "?????" เขาพูดอะไรสักอย่างกับนาง แต่นางฟังไม่ออก อีกอย่างจิตใจของนางตอนนี้ล่องลอยไปไกล เพราะอุ้งมืออุ่น ๆ อุ่นจนร้อนของเขากำลังกอบกุมทรวงอกของนางไว้

            "ปะ...ปล่อยข้าก่อนสิ" เสียงหวานเบาหวิว มือบางยกขึ้นดันหน้าอกแกร่งของเขาเอาไว้อย่างไร้เรี่ยวแรง เหมือนถูกดูดพลังออกไปจนหมดตัว จากที่คิดว่ากำลังยกฝ่ามือดันอกแกร่งของเขาไว้ กลับกลายเป็นว่า นางเพียงแค่วางฝ่ามือไว้บนอกแกร่งของเขาเฉย ๆ

            "?????" นางได้ยินเขาพูดออกมาอีกครั้ง พร้อมกับฝ่ามือหยาบกระด้างลูบไล้ไปตามร่างกายของนาง ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อเริ่มรู้ว่าสิ่งที่เขาจับอยู่มันคืออะไร

            นางมองใบหน้าของเขาที่ขึ้นสีแดงจัด ไม่รู้ว่าเขาโกรธหรือว่าเขินอายกันแน่ แต่ที่รู้ ๆ ตอนนี้นางอยากมุดน้ำตายหนีความอับอายที่กำลังเผชิญ

            หมดกัน นางยังไม่ทันออกเรือนก็ถูกใครก็ไม่รู้ลวนลามเสียแล้ว น่าตายยิ่งนัก

            "?????" จู่ ๆ เขาก็ลากแขนของนางพาขึ้นจากน้ำ นางรีบหลับตาแน่น เมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าด้านหลังของเขา ทุกสัดส่วนล้วนเรียบตึงและแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อสวยงาม ผิวแก้มทั้งสองข้างของนางร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา

            นางจะทำยังไงดี ในตอนนี้นางคิดเวทย์อะไรไม่ออกเลย สมองมันว่างเปล่าไปหมด แม้แต่เวทย์เรียกไม้กายสิทธิ์ออกมานางก็ยังจำไม่ได้

            พรึบ!

            เสื้อตัวใหญ่สีขาวของเขา คลุมลงบนร่างของนางก่อนจะพันเชือกที่เอวให้ เสื้อสีขาวผืนบางแนบไปกับเรือนร่างที่เปียกชื้นของนางจนเกิดเป็นรูปร่างที่เย้ายวนขึ้นมา

            "?????" เสียงทุ่มติดแหบพร่าเอ่ยออกมาเบา ๆ พอแขนของนางที่ถูกเขาจับได้เป็นอิสระอีกครั้ง นางก็วิ่งออกไปด้านนอกทันที

            "?????" เสียงตะโกนดังขึ้นจากทางด้านหลัง รวมทั้งร่างสูงใหญ่ที่ปราศจากเสื้อผ้าของเขาพุ่งเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว

            "ว้าย" นางเหยียบชายของเสื้อที่ยาวลากพื้นล้มลงไปกับพื้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเขาค่อมอยู่ด้านบน นางยกมือทั้งสองข้างยันแผงอกของเขาเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณ

            "ยะ...อย่าทำอะไรข้าเลยนะ" นางพูดด้วยน้ำตาที่เจิ่งขึ้นมา เสียงหวานใสติดสั่นเครือ นางไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ดังนั้นจึงทำอะไรไม่ถูก

            น่ากลัว

            เขาเพียงกางแขนทั้งสองข้างกักขังนางเอาไว้ โดยที่ลำตัวเขาก็ไม่ได้แนบชิดกับเรือนร่างของนาง สายตาคมดุพยายามจ้องมองมาที่ใบหน้าของสตรีตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

            "อะ...อย่านะ" นางหลับตาแน่นพร้อมกับหันหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นนิ้วเรียวยาวของเขากำลังจะแตะลงที่ใบหน้าของตัวเอง

            สัมผัสที่แผ่วเบาทำให้นางลืมตาขึ้นมอง นิ้วเรียวยาวของเขาเพียงไล้ไปตามโครงหน้าของนาง คิ้ว ดวงตา จมูก และมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของนาง และมันก็วนอยู่ที่ริมฝีปากของนาง นางสบสายตาของเขาที่มองมาด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ นางสามารถได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเป็นครั้งแรก

            "?????" เสียงของเขาแหบพร่ามากกว่าเดิม ใบหน้าของเขาที่อยู่ห่างจากนาง โน้มลงมาใกล้นางเรื่อย ๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ แต่ติดขัดของเขา ดวงตาที่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเริ่มปรือลง

            ปัง!

            "?????" เสียงเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นห้องของผู้ชายที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครารุงรัง

            "?????" ชายที่ค่อมนางอยู่หันไปพูดอย่างหัวเสีย นางจึงใช้โอกาสนี้เรียกไม้กายสิทธิ์ออกมาก่อนจะร่ายเวทย์ใส่เขา ร่างของเขาถูกผลักออกไป จนลอยไปกระแทกกับผนังห้อง นางใช้โอกาสนี้รีบกระชากชุดของเขาออก โดยไม่สนใจว่ามันจะขาดหรือไม่ ก่อนที่จะเสกชุดสวมใส่ให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว

            ชายที่พึ่งเข้ามาหันไปมองชายอีกคน ก่อนจะหันมามองตรงที่นางยืนอยู่ด้วยความตกใจ

            "โอว่ารุส วานิเอชิร่า" เสียงหวานใสร่ายเวทมนตร์ใส่ชายคนนั้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันเข้ามาประชิดตัวของนาง แล้วร่างของชายคนนั้นลอยไปกระแทกขอบประตูที่เขาพึ่งจะพังมันเข้ามา ชายร่างเปลือยพุ่งเข้ามาหานางอีกครั้งแต่ก็ถูกผลักลอยไปกระแทกผนังตามเดิม นางรีบเก็บสายตาไม่ให้มองอะไร ๆ ของเขา ที่ไม่ได้รับการปกปิดใด ๆ จากผู้เป็นเจ้าของเลย

            "เรดซ่า" สิ้นเสียงของนางไม้กวาดคู่ใจก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า นางไม่รอช้ารีบขึ้นขี่แล้วเหาะออกไปจากทางหน้าต่างบานใหญ่ทันที

            "ฮื่อ ๆ ๆ" หลังจากหนีออกมาได้สักพัก นาทีย่าที่เอาแต่ร้องไห้ โดยไปสะกิดต่อมรำคาญของเรดซ่าเข้า

            "เจ้าเป็นอะไร แล้วเมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้น คนพวกนั้นเป็นใครกัน" เรดซ่าผู้ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นได้แต่ถามออกไปด้วยความสงสัย ทั้งยังติดรำคาญนิด ๆ

            "แง้ ๆ ๆ" พอเรดซ่าถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น นาทีย่าก็เอาแต่ร้องไห้เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ จนนางต้องพาเหาะขึ้นไปยังที่สูง กลัวเสียงของนาทีย่าจะทำให้คนที่อยู่แถวนั้นตกใจกลัว

            "ถ้าเจ้าไม่บอกข้า ข้าจะปล่อยเจ้าร่วงลงพื้นไปเลย" เรดซ่าข่มขู่แต่ก็ไม่ได้จริงจัง เมื่อเห็นนาทีย่าผู้ไม่เคยร้องไห้ ร้องไห้จนตาบวมในตอนนี้

            "ข้าแต่งงานไม่ได้อีกแล้ว ข้าออกเรือนไม่ได้อีกแล้ว ฮื่อ ๆ" นาทีย่าพูดออกมาสั้น ๆ แล้วก็กลับไปร้องไห้ต่อ

            "หะ...เจ้าพูดว่าอะไรนะ" เรดซ่าถามซ้ำอีกครั้ง ยิ่งฟังนางก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ แล้วตกลงมันเกิดอะไรขึ้น

            "ขะ...ข้าถูกชายผู้นั้นล่วงเกินไปแล้ว ข้า ๆ ฮึก ๆ ฮื่อ ๆพูดจบนางก็ร้องไห้ต่อทั้งยังสูดน้ำมูกจนเสียงดัง

            "หะ...จริงหรือ" เรดซ่าถามเสียงสูง คนอย่างนาทีย่าเนี่ยนะ จะมีคนที่สามารถลวนลามนางได้อย่างง่าย ๆ

            "ขะ...ข้าจะพูดเล่นทำไมกันเล่า นี่มันหมายถึงศักดิ์ศรีของข้าเลยนะ เจ้าไม้กวาดโง่ เจ้าไม้กวาดงี่เง่า เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปล้อเล่นกันล่ะหะ" นาทีย่าเริ่มพานเสียงดัง

            นั่นข้าถูกด่าว่าโง่อีก

            "แล้วใครจะคิดว่าคนอย่างเจ้าจะปล่อยให้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาลวนลามเอาง่าย ๆ กันเล่า" เรดซ่าตอกกลับเสียงดังไม่แพ้กัน

            "ขะ...เขาจู่โจมตอนที่ข้าไม่ทันได้ตั้งตัว เขาร่ายเวทมนตร์ตอนไหนข้าก็ไม่ได้ยิน แล้วก็เขา ๆ ฮื่อ ๆ จะให้ข้าทำอย่างไรเล่า ฆ่าเขาทิ้งเลยดีไหม" ประโยคสุดท้ายของนาทีย่าทำเอาเรดซ่าถึงกับวูบเหมือนกับตกหลุมอากาศ

            "เจ้าจะบ้าหรือไง เดี๋ยวเรื่องก็บานปลายกันไปใหญ่หรอก อยากถูกไล่ล่าหรือยังไง"

            "แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรล่ะ ข้าเสียหายนะ พ่อมดคนอื่นรู้เข้าข้าต้องแห้งเหี่ยว โดดเดี่ยว เดียวดายไปจนตาย แบบนั้นไม่เอาหรอก ข้าอุตส่าห์แปลงโฉมได้งดงามขนาดนี้ แต่ต้องอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต โหดร้ายเกินไปแล้ว ฮื่อ ๆ

            "เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ไหน ๆ เจ้าก็ถูกชายคนนั้นล่วงเกินแล้ว เจ้าก็ให้เขารับผิดชอบเจ้าชะสิ แค่นี้ยังต้องให้บอกอีก" นาทีย่าหยุดร้องไห้หันไปมองเรดซ่าทันที

            "ตะ...แต่เราไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเลยนะ แบบนั้นมันจะดีหรือ ข้ากับเขาไม่ได้มีความรักต่อกัน" นาทีย่าพูดด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ พร้อมกับแสดงท่าทางขัดเขินออกมา

            ดูท่าทางของเจ้าในตอนนี้ไม่ชอบเลยนะ

            "ยอม ๆ ไปเถอะน่า นอกจากวิธีนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว และเจ้าก็ห้ามฆ่าเขาด้วย" ตอนที่นางออกไปสำรวจเมื่อครู่มีหลายอย่างที่นางยังไม่เข้าใจกับการใช้ชีวิตของคนที่นี่ ห้ามก่อเรื่องขึ้นจนกว่าจะรู้รายละเอียดมากกว่านี้

            "เอาวิธีที่เจ้าบอกก็ได้ ถ้าอย่างนั้นเริ่มพิธีกันคืนนี้เลยก็แล้วกัน" เรดซ่าเห็นท่าทีที่ขัดกับน้ำเสียงราวกับยอมจำนนของนาทีย่าแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้

            "ข้าก็ขอให้เจ้าโชคดีก็แล้วกัน"

            ชักเห็นใจผู้ชายคนนั้นเสียแล้วสิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

6,821 ความคิดเห็น

  1. #6773 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 01:33
    55555555555


    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #6773
    0
  2. วันที่ 11 มกราคม 2561 / 21:49
    คนที่โง่ แล้วก็งี่เง่า นั่นมันนางเอกเองไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ไม้กวาด ไม้กวาดฉลาดกว่าอีก แต่ก็ไม่บอกไม่เตือน ยังมีหน้กวาดอีก ทิฐิสูง จะอดตายก็ช่างหัวมัน ใครจะทำไมฉันจะไม่ใช้เวทย์มนต์ซะอย่าง เอ้อออ สมเป็นแม่มดดีเนอะ
    ความคิดสติปัญญา ก็คงราวๆ ร่างเด็กร่างเดิมแหละเนอะ โตแต่ตัวและนม
    #6769
    0
  3. #6549 Felin De Bereaux (@baramos-demos) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 23:01
    สงสัยค่ะ ว่าตอนจับหน้าอกนางเอก ตอนนั้นนางคลายเวทอำพรางแล้วยังคะ หรือยังไง
    #6549
    0
  4. #6542 แม่มดหลงยุค (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 14:55
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ แต่ทำไมสะกดผิดเยอะจัง "ไ" "ใ" "โอกาส" "หมั่นไส้" "ร้องไห้" "หลงใหล" บลา ๆๆๆๆ



    เห้อ ...
    #6542
    0
  5. #5594 ปอมเป (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 23:10
    ขอบคุณมากจ้า
    #5594
    0
  6. #4743 c-haiyanon2 (@c-haiyanon2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:21
    จะเป็นไงต่อนะเนี่ย. ลุ้นๆ
    #4743
    0
  7. #4395 yaauza55 (@yaauza55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 08:44
    นางเอกโง่แต่มีฐิทิสูงสินะ อื้มๆพวกอ่อนโลกกับไม้กวาดแสนฉลาดที่รอไห้เรื่องเกิดจึงจะพูดเท่านั้น เป็นการส่งมุขที่นางเอกมักจะพูดว่า นั่นอะไร ไม้กวาดก็ตอบ อ๋อนั่นคือ ทำไมเค้าเป็นแบบนี้ ก็เพราะเจ้าไง โอ้ยข้าถูก... ก็เพราะเจ้าไม่ระวังไง 555+ถามจริงไม้กวาดไม่เตือนก่อนบ้างหรอ ไม่ใช้เวทย์พร่ำเพื่อแต่แค่ถอดชุดนี่ยังใช้เวทย์เลยนะ รอดูความโง่และฐิฑินางเอกต่อไป นางเอกแสนสนผู้ใสซื่อบริสุทธ์จะโชว์ความโง่ได้มากแค่ไหนกันนะ มันจะโง่ได้น่ารักหรือน่าลำคารเดะรู้กัน555(โง่ก็คือไม่ฉลาด) นี่พูดถึงคาเรคเตอร์ของนางเอกนร้าาา ออลืมไปนิยายเรื่องนี้ จุดหลักๆคือการตามหาผัวของนางเอกสินะ อื้มๆ นางเอกน่ารักหรือไม่เต็มหรือน่ารักแบบไม่เต็มชอบติดอ่างกับร้องโวยวายทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง อารมณ์แปลปรวน ทำอะไรไม่ระวัง ไม้กวาดชั่งสังเกตุแต่ไม่เตือนสักอย่างปล่อยนางเอกเกิดเรื่องก่อนแล้วค่อยบอกว่าทำไมเกิด 555 นางเอกเป็นแม่มด 5555 แม่มด แม่มด แม่มด
    #4395
    0
  8. #2276 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 06:31
    สนุกมากเลยนะ
    #2276
    0
  9. #1357 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 16:21
    สนุกค่ะ >___<
    #1357
    0
  10. #1234 Sirikan Kt (@0ng_ying) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 13:41
    สนุกดีค่ะ
    #1234
    0
  11. #1048 13812BNKH (@13812bnhk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 02:02
    อ่อนี่คือยังร่ายเวทย์พรางตัวอยู่ใช่มั้ย = =
    #1048
    3
    • #1048-1 ★ G i g a a a ' (@littlesquirrel) (จากตอนที่ 3)
      22 มีนาคม 2559 / 16:19
      เอ่อนั้นสินะ..
      #1048-1
    • #1048-2 frida/จินเหลียนฮวา (@seeu1234) (จากตอนที่ 3)
      26 มีนาคม 2559 / 08:58
      เอ่อ..นั่นสินะคะ ไรเตอร์ก้ไม่ได้บอกด้วย เราเริ่มงง5555
      #1048-2
  12. #990 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 22:57
    เป็นการเจอกันที่น่าป่ะทับใจมาก 555
    #990
    0
  13. #957 key (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 00:21
    ถ้านางเอกใช้พลังเวท์เสกอาหารกินจริง ก็เหมือนกับกินเลือดตัวเองอะ

    แถมบอกจะใช้พลังตอนจำเป็นเท่านั้น แต่นี้เสกเอาๆ
    #957
    0
  14. #731 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 15:35
    บอกว่าจะไม่ใช้เวทย์เรื่อยเปื่อย แต่ใช้เวทย์ถอดชุดกับเสกดอกไม้เนี่ยนะ รู้สึกนางมีปัญหากับระบบความคิดหรือเปล่า อะไรสำคัญไม่ใช้ แต่เอาไปใช้เรื่องไร้สาระมากกว่า ขอโทษที่พูดแรงไป เห็นมันขัดกันหลายจุดจริงๆ 
    #731
    0
  15. #284 เกริด้า(๐-*-๐)v (@Monkey_D_Luffy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:19
    เจอกันแต่ละครั้ง 555+
    #284
    0
  16. #263 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:20
    หูยยยยเป็นการเจอกันครั้งแรกที่อยากจะดิ้นตาย เขินมากกกกก
    #263
    0
  17. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:16
    พระเอกใช่มั้ย ได้ใจเรามาก
    #134
    1
    • #134-1 นาฏยา (@garnet-t) (จากตอนที่ 3)
      12 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:12
      เอาที่อยู่มาค่ะ เดี๋ยวไรเตอร์แพกไปให้ที่บ้านสักสองสามคน 555
      #134-1
  18. #84 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:59
    สนุกมากคร้าาา
    #84
    1
    • #84-1 นาฏยา (@garnet-t) (จากตอนที่ 3)
      9 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:12
      ขอบคุณค่ะ
      #84-1
  19. #74 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:11
    สนุกดีจ้า
    #74
    0
  20. #64 ขนมหวานนมสด (@mikilovesj) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:32
    สู้ๆๆๆนร้าาาาาา
    #64
    0
  21. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:19
    สนุกอ่ะ มาต่อเร็วๆน่ะคะ เมื่อไหร่นางเอกเราจะฟังภาษาออกหนอ อยากเห็นฉากหวานแหววกับพระเอกแล้วว 5555555
    #16
    1
    • #16-1 นาฏยา (@garnet-t) (จากตอนที่ 3)
      4 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:51
      ฉากหวานๆ อืม...จะมีไหมน้อ
      #16-1
  22. #15 see4061698 (@see4061698) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:06
    สู้ๆนะค่ะ
    #15
    1
    • #15-1 นาฏยา (@garnet-t) (จากตอนที่ 3)
      3 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:29
      สู้ๆค่ะ แต่ก็อย่าพึ่งทิ้งกันไปก่อนนะคะ
      #15-1
  23. #14 KunOor (@kunoor) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:01
    ห๊ะ ยังไม่เห็นหน้ากันเลยจะแต่งงานกันแบ้ววววโอ้วววว
    #14
    1
    • #14-1 นาฏยา (@garnet-t) (จากตอนที่ 3)
      3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:25
      คิกๆ มันมือชกค่ะ
      #14-1