รักนี้ไม่มีบท #2Jae #MarkJin

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 ตัวละครในนิยาย #MarkJin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 มี.ค. 62



รักนี้ไม่มีบท


บทที่ 2 


ตอน ตัวละครในนินาย #MarkJin 





( เกิดอารมณ์ชั่ววูบกับเพลง ตัวละครในนิยาย - บัวชมพู ฟอร์ด )




*
*
*
*



ชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสือแล้วมองออกไปที่นอกหน้าต่าง ท่ามกลางเสียงเม็ดฝนตกลงสู่พื้นดิน พลั่นเหม่อคิดอะไรในใจ พร้อมกับนิ้วมือเรียวสวยก้มลงบรรจงจดบรรยายบางสิ่งลงในหน้าสมุดเล่มหนาที่อยู่ตรงหน้า









 ( ในมือฉันมีปากกากำลังเขียนเรื่องออกมา
ลงมือเขียนด้วยปากกามันคือนิยายเล่มหนา...

บรรจงเขียนทีละตอน บรรจงสร้างตัวละคร
ลงมือเขียนจนไม่นอน จนอินเรื่องในละคร )



ชายหนุ่มหลับตาพักสาย


( เริ่มเหนื่อยล้า... จึงหลับตา วูบดับลง...)


พรึ่บ!!!!





"หืม!! ปราสาทเก่า ที่นี่ที่ไหน?"


ชายหนุ่มพรางเห็นภาพปราสาทหลังหนึ่งตรงหน้าเลื่อนลางตรงหน้า อยู่ๆภาพนั่นก็หายไปมีแต่ความมืดเข้ามาแทน ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกตัวและได้ลืมตาขึ้นมา ท่ามกลางความืดสนิทที่มองไปทางไหนก็ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน แต่แล้วภาพความมืดก็ค่อยๆจางลงทำให้ชายหนุ่มเริ่มมองเห็นภาพปราสาทที่สวยความดั่งภาพที่อยู่ในนิยาย....


( มืดมัว มืดมัว น่ากลัว น่ากลัว แล้วนั่นใคร นั่นใคร นั่นใคร นั่นไง )






"ใครอ่ะ?"


"เห้ย!! ฮื่อ!!! น่ากลัว"


( ได้ยินนาฬิกาจึงตื่นจากฝันฉันหลับไปเมื่อไร ฝันไปวุ่นวาย
หันมองไปรอบตัวไม่ใช่ห้องฉัน ฉันอยู่ที่ไหนกัน ฉันเป็นอะไร )


ติ๊ง!!!!!!!
ชายหนุ่มสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยมอบกับมองไปรอบๆอีกครั้ง ปรากฎเป็นห้องใครบางคน

"เอ๊ะ!! ที่นี่ที่ไหน ไม่ใช่ห้องเราหนิ แล้วเรามาอยู่ที่นี่ได้ไง"



"อือหือ!! ในห้องนี้มีแต่ของสวยๆ งามๆ หรูเรียบ ที่นี่มันเหมือนกับ...."
ชายหนุ่มก็เดินดูของไปเรื่อยๆ แต่ต้องมาสะดุดกับเงาของใครคนนึง ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปในที่แห่งนั้น


แอ๊ดดดด!!!
ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง


ตึ๊กๆๆๆ


"เอ๊ะ!!! ที่นี่คุ้นจัง ทั้งโต๊ะ เก้าอี้ ตู้หนังสือ วิวด้านนอก อืม!!"
ชายหนุ่มเดินดูสิ่งของที่อยู่ในห้องนั่น


"แต่ถ้ามีพระเอกนั่งอ่านหนังสืออยู่ก็คือใช่เลย!!!!"
ชายหนุ่มนึกถึงพระเอกในนิยายของตน


"อย่าบอกนะว่านี้คือ...."


( แล้วฉันก็เดินไป ไม่รู้ว่าทำไม ขาฉันมันก้าวไปเหมือนฉันนั้นโดนคำสั่งให้เดินไปช้า ๆ
ที่นี่ที่ไหนกัน คุ้นๆ ว่าเคยมา คุ้นๆ ว่าเคยเจอเหมือนฉันนั้นเคยรู้จัก มันเคยชินมานาน )


พรึ่บ!!!!!!


แล้วชายหนุ่มก็พบกับบุคคลนิรนามที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตามความคิด และผู้ชายคนนั่นก็ดูท่าทางสง่างาม เหมือนเทพบุตรที่อยู่ในนิยายของชายหนุ่ม





"ฮืม!! สูง ขาว สะอาด ดูท่าทางสง่า หล่อดี ภูมิฐาน"


"สายตาช่างอบอุ่น เป็นสายตาที่มองตัวหนังสือมันทำให้ผมใจเต้น"


"หื้ออออออ!!! ทำไมผู้ชายคนนี้มีตัวตนจริงๆเหรอ?"



อยู่ๆชายหนุ่มที่นั่งอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ทำให้ชายหนุ่มรีบหันหลบสายตาผู้ชายอีกคนทันที จึงทำให้พบกับตัวหนังสือที่เขียนว่า....



( แล้วก็พบว่าที่ตรงนี้เขียนเอาไว้ในหนังสือ )

( ทุกอย่างเริ่มชัดเจนฉันเพิ่งเข้าใจ ฉันอยู่ในนิยายที่ฉันเขียนเอง )


"ตัวละครในนิยาย"
ชายหนุ่มพรึมพรำขึ้นเบาๆ


( ฉันถูกกักไว้ในนิยายของฉัน ฉันถูกทำให้กลายเป็นตัวละคร ฉันอยู่ในละคร ละครของฉัน )


อยู่ๆก็มีเสียงปริศนาแทรกขึ้นมาในความคิดของชายหนุ่ม จึงทำให้ชายหนุ่มนั่นหลุดออกจากห้วงภวังค์ความคิดทันที


"จินยองทำอะไรอยู่ครับ หืม!!!"
มาร์คเดินเข้าไปสวมกอดเอวจากด้านหลังของจินยองที่ยืนอยู่ ทำให้ตอนนั่นชายหนุ่มรู้ทันทีว่าตัวเองติดบ่วงนิยายในความคิดของตัวอีกแล้ว....


 (ฉันตื่นหรือฝันไป ว่าตื่นขึ้นมาฉันเป็นคนที่เขียนนิยายเรื่องนั้น หรือเป็นตัวละครไม่มีตัวตน...)


"เอ๊ะ!!! พี่มาร์ค"


"หืม!! ฟอดดดดดด ว่าไง"


"เห้อ!!!"


"^__^ คิดนิยายอีกแล้วสิเรา นี่แหนะ!!!"
มาร์คพูดพร้อมกับยิ้มและเอานิ้วของตัวเองขึ้นไปแกล้งจิ้มเข้าที่ศรีษะของจินยองเล่นทันที



"เอ๊ะ!! พี่มาร์คแกล้งผมเหรอเนี่ย! งอนแล้ว!!"


"งอนเหรอครับ นี่แหน่แบบนี่ต้องลงโทษ!!"


"___"


"ฟอดดดดดดดดดดด"





"พี่มาร์ค!!!!!!!!!!!!!!"



"จินครับ นั่นอะไร"



"ไหนอ่ะ พี่มะ.....ว๊าย!!!!"



พรึ่บ!!!!!!!!!!






"พี่ขอนะครับ"

ไม่มีเสียงตอบรับจากจินยอง จากนั่นมาร์คก็......

(ตามรูปเลยค่ะ)








...จบเถอะ... ไม่มีอะไรละ ...







..... End..... 
















โปรดติดตามตอนต่อไป


รักนี้ไม่มีบท


Cr. ขอบคุณเจ้าของภาพทุกรูป


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

3 ความคิดเห็น