บ่วงรักสีเพลิง

ตอนที่ 51 : ใคร 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    1 ก.พ. 62





          “อะไรนะ!” หลายคนประสานเสียงร้องถาม อิวานอฟกัดฟันกรอดเมื่อได้ยิน

ปีเตอร์กำมือแน่นเมื่อรู้เรื่องราว ฝ่ายเขมราชกับปิติพงษ์ยกมือบีบคลึงหัวคิ้ว นึกสงสารผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่โดนลอบทำร้ายถึงสองครั้งในวันเดียว

          ฝ่ายกรกวีสีหน้าดูตกใจไม่ต่างจากคนอื่น แต่หากได้มองแววตาจะเห็นว่าช่างต่างจากสีหน้า

          นิโคไลเห็นสีหน้าทุกคนดูเคร่งเครียดผิดปกติ เดินมาถามอิวานอฟ พอเพื่อนเอ่ยเล่าด้วยภาษารัสเซียก็ยืนถอนใจ รู้สึกสงสารผู้หญิงคนนั้น ฝ่ายอิรินาได้ยินแล้วเบ้ปาก

         

          เพ็ญจันทร์กระพริบตาปรับภาพให้ชัดขึ้น เมื่อตื่นมาเห็นหลอดไฟนีออนสว่างจ้าด้านบน เธอยกมือหมายจะขยี้ตา แต่ทว่ากลับรู้สึกหนักจนไม่สามารถยกได้

“จันทร์!” เธอได้ยินเสียงแขไข จึงหันมอง

“แข! เป็นไงบ้าง”

สองสาวเพื่อนรักนอนบนเตียงเคียงกันในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล และเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก็เริ่มทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น

ระหว่างนั่งรถกลับโรงแรมเพื่อไปเอากระเป๋าและสัมภาระ เธอและแขไขต่างเคร่งเครียดกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอตอนเช้าตรู่ สมองคิดวนไปวนมาจนไม่ได้สังเกตรอบตัว แต่สะดุ้งสุดตัวเมื่อรถตู้ของโรงแรมโดนชนเต็มแรงจากด้านหลัง คนขับพยายามประคองรถแต่ก็เกินความสามารถ รถคันที่พุ่งชนเป็นสิบล้อและพุ่งเข้าหาอย่างเร็ว จนรถตู้แล่นแฉลบตกไปข้างทาง เธอกับแขไขกรีดร้องเมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า คนขับหักหลบจนรถไม่ชนต้นไม้แต่ก็ทำให้พลิกคว่ำ เธอสองคนกลิ้งไปตามแรงเหวี่ยงของรถ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกแล้ว

“เป็นอย่างไรบ้างครับ เจ็บตรงไหนบ้าง” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถาม แขไขหันมองแล้วยิ้มเซียวให้แพทย์หนุ่มหน้าตี๋

“เจ็บระบมทั้งตัวเลยค่ะหมอ” หญิงสาวตอบ

“เหมือนกันค่ะ โดยเฉพาะตรงแขน”

“หมอเอ็กซ์เรย์แล้ว ไม่มีกระดูกส่วนไหนหัก แต่คาดว่าแรงเหวี่ยงจะทำให้ช้ำหนักพอควร โดยเฉพาะแขนข้างขวาของคุณเพ็ญจันทร์ เดี๋ยวหมอจะจัดยาแก้ปวดให้” แพทย์เจ้าของไข้เอ่ยพร้อมกับเขียนข้อความในชาร์ตประวัติคนไข้

“ไม่มีส่วนไหนหักแน่ใช่ไหมคะ” เพ็ญจันทร์ถามย้ำอีกครั้ง เธอมีงานรออยู่มากมาย ถ้าอวัยวะส่วนไหนหักคงต้องพักฟื้นหลายวัน

“แน่นอนครับ โชคดีที่คุณสองคนคาดเข็มขัดนิรภัยไว้ จึงช่วยได้เยอะ”

สองคนเจ็บพยักหน้า แล้วมองไปรอบๆ คล้ายกับหาคนขับรถ

“แล้วคนขับรถโรงแรมละคะ”

“ชายคนนั้นหัวแตกครับ ผมเย็บแผลให้แล้ว ตอนนี้คุยกับตำรวจอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน ช่วงนี้คุณสองคนอาจขยับร่างกายลำบากนิดหน่อยนะครับ เพราะกล้ามเนื้ออักเสบหลายจุด หมอจะฉีดยาแก้ปวดกับแก้อักเสบให้ สักอาทิตย์น่าจะดีขึ้น” แพทย์เจ้าของไข้เอ่ยบอกแล้วยื่นชาร์ตประวัติคนไข้คืนพยาบาล แล้วเดินออกจากห้องฉุกเฉินไป

“จันทร์...ฉันว่าไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว” แขไขเอ่ยเสียงแผ่ว

เพ็ญจันทร์กัดริมฝีปากครุ่นคิด เธอเจอเหตุการณ์ร้ายๆ พร้อมกันถึงสองครั้งในวันเดียว ใครกันที่อยากทำร้ายเธอให้ตายแบบนี้ หรือจะเป็นสุรีรัตน์ แต่ไม่มีภาพข่าวเธอพบกับท่านนุกูลบนหน้าหนังสือพิมพ์นี่หน่า ลูกน้องของท่านนุกูลน่าจะปิดข่าวสำเร็จ

ผ้าม่านที่ขึงกลั้นแบ่งโซนเปิดกว้าง เพ็ญจันทร์หันมอง เผยอริมฝีปากคล้ายตกใจ ฝ่ายแขไขแอบอมยิ้มเมื่อเห็นอิวานอฟเดินเข้ามาทั้งที่ยังอยู่ในชุดคนไข้

“กลัวได้หรือยัง” เสียงขุ่นเคืองติดจะหาเรื่องเอ่ยถาม

“ถ้ามาเพื่อซ้ำเติมไม่ต้องมา” เธอตอบกลับอย่างเดือดดาล น้อยใจที่เขามองเหมือนเธอผิด ทั้งที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ

อิวานอฟยืนจ้องหน้าสวยคมที่เขียวช้ำหลายจุดนิ่ง เห็นแล้วก็นึกสงสาร แต่แววตาถือดีของเพ็ญจันทร์ทำให้เขาโมโห หันหลังเดินจากไปทั้งที่เป็นห่วงเร่งรีบมาดูอาการ

หลังอิวานอฟดึงผ้าม่านปิด มันก็ถูกเปิดอีกครั้ง เขมราช ปีเตอร์และกรกวีเดินเข้ามายืนชิดขอบเตียง

“เป็นอย่างไรบ้างจันทร์” ปีเตอร์เป็นคนเอ่ยถาม

“กรมาด้วยเหรอ” แทนที่จะตอบคำถามปีเตอร์ คนเจ็บเหลือบมองไปทางเพื่อนร่วมคณะแล้วเอ่ยถาม

แม้จะรู้ว่ากรกวีอยู่ที่โรงแรมคีรีมันตรา แต่เพื่อนร่วมคณะไม่เคยปรากฏตัวให้เเห็น ไม่ออกมาทักทาย ราวกับปกปิดไม่ให้เธอรู้ว่าอยู่ที่นั่น หากอิวานอฟไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตามคู่หมั้นมา จะคิดด้านร้ายไปไหมหากสงสัยว่ากรกวีมีส่วนในเรื่องที่เธอเจอตอนนี้

“จ๊ะ” กรกวีเอ่ยตอบเสียงวลีเดียว แล้วมองสำรวจร่างกายเพ็ญจันทร์ เห็นผ้าก๊อซสีขาวแปะตรงหน้าผาก แขนข้างหนึ่งใส่เฝือกอ่อนซึ่งไม่น่าจะหักคงแค่เคล็ดหยอกอย่างรุนแรง ผิวแก้มเขียวช้ำเป็นปื้นใหญ่ แสดงว่าโดนกระแทกอย่างแรง เห็นสภาพเพื่อนร่วมคณะแล้วมุมปากขยับเพียงนิดและรีบเม้มปากปกปิดไม่ให้ใครเห็นว่าเธอสะใจแค่ไหนที่ได้เห็นสภาพเพ็ญจันทร์

“ใครช่างใจร้ายทำกับจันทร์แบบนี้ เมื่อเช้าก็เพิ่งโดนสาดน้ำกรดใช่ไหมจ๊ะ” น้ำเสียงหวานแว่วเอ่ยถามคล้ายกับว่าคนพูดนั้นเป็นห่วงเป็นใยเพ็ญจันทร์

“ใช่ ไม่รู้เหมือนกันว่าใครทำ” นางแบบสาวตอบเสียงเรียบ สังเกตสีหน้าเรียบนิ่งนั่นอย่างตรึกตรอง กรกวีไม่เผยพิรุธสักนิด หรือเธอจะคิดมากไปเอง

“ปาริฉัตรไหม ได้ข่าวว่าเคยทะเลาะกับจันทร์เรื่องคุณคินไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงคนนั้นจะเจ็บแค้นที่จันทร์ไปวุ่นวายกับคู่หมั้นเขาไหม” กรกวีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานชวนฟัง ไม่กดต่ำหรือจิกกัดแต่ทว่าเนื้อความที่สื่อออกมามันเหมือนอีกฝ่ายฟาดมือใส่หน้าเธอเต็มๆ

แม้แววตากรกวีจะเรียบนิ่ง แต่เพ็ญจันทร์รู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังแสยะยิ้มขณะจ้องหน้าเธอ

“ไม่รู้เหมือนกัน และหากไม่มีหลักฐานก็ไม่อยากปักปำใคร” เธอตอบแล้วกรอกตามองไปทางแขไข ซึ่งนอนมองหน้ากรกวี

คู่หมั้นของปีเตอร์ดูนิ่งเสียจนแขไขเดาความคิดไม่ถูก แต่รู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้คิดดีกับเพ็ญจันทร์แน่นอน น้ำเสียงที่เอ่ยถามดูปั้นแต่งให้น่าฟังเกินไป

“แล้วหมอว่าไงบ้างจันทร์” ปีเตอร์เอ่ยถาม บีบมือคนเจ็บหวังให้กำลังใจ จับจ้องเพียงใบหน้าสวยคม สื่อความให้หญิงสาวได้รู้ว่าเขาห่วงเธอมากแค่ไหน

กรกวีเห็นภาพนั้นแล้วสุดจะกักเก็บความเดือดดาล เผลอกำมือจนแขไขเห็น

“ไม่มีกระดูกส่วนไหนหักค่ะ แต่ช้ำระบมทั่วตัว อารมณ์แบบมีใครจับใส่กระสอบแล้วตีด้วยไม้” เพ็ญจันทร์เอ่ยเล่า มองหน้าปีเตอร์แล้วหันไปทางเขมราชที่ยืนกอดอกมองจ้อง

“พี่ว่าจันทร์ควรจ้างบอดี้การ์ดดูแล เจอเรื่องร้ายติดๆ กันแบบนี้ มันไม่ปกติแล้ว” เขมราชเอ่ยแนะนำ ชายหนุ่มเป็นห่วงรุ่นน้องไม่ต่างจากคนอื่น แม้ภายนอกเพ็ญจันทร์จะเปรี้ยวแซบจนต้องตากระทาชายมากมาย แต่รุ่นน้องเขาไม่เคยชม้ายชายตาให้ท่าใคร ผู้ชายเหล่านั้นมาติดพัน หลงใหลและสร้างเรื่องให้เพ็ญจันทร์โดนเขม่น

“มันคงเป็นแค่อุบัติเหตุนะคะ คนขับรถคันนั้นอาจเมายาก็ได้” หญิงสาวเอ่ยแล้วยิ้มกว้าง ทั้งที่ในใจกำลังเคร่งเครียด

“แน่ใจ...” เขมราชเอ่ยย้อนเสียงสูง เลิกคิ้วแล้วจ้องด้วยดวงตาดุจัดจนนางแบบสาวไม่กล้าพูดเล่นอีก

“เดี๋ยวพี่จัดการเรื่องจ้างบอดี้การ์ดให้เอง” ปีเตอร์ยื่นมือเข้ามาจัดการ หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออกอย่างเร่งรีบ ท่าทางเคร่งเครียดจริงจังของเขาทำให้กรกวีค่อยๆ พ่นลมหายใจออกจากปอด ราวระบายความคับแค้นกลางอกออกมาบ้าง

เวลาเธอเจอปัญหา ปีเตอร์ไม่เห็นเร่งรีบแก้ไขให้เลย แต่พอเป็นเพ็ญจันทร์ไม่ต้องร้องขอ ชายหนุ่มรีบจัดการให้ทันที

“ไม่ต้องค่ะพี่บอม” เพ็ญจันทร์เอ่ยห้าม แต่อีกฝ่ายไม่ฟัง ยกนิ้วจุ๊ปากแล้วเดินออกไปคุยข้างนอก

เพ็ญจันทร์เหลือบมองมาทางกรกวีแล้วยิ้มแห้ง ซึ่งอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้ทันความคิดเธอ

“พี่บอมเขารักและเอ็นดูจันทร์ในฐานะหลานรหัสอยู่แล้ว เข้าใจความหวังดีของคู่หมั้นกรหน่อยแล้วกัน” สีหน้าคนพูดยิ้มแย้มจนเพ็ญจันทร์ขนลุก กรอกตามองไปทางเขมราชคล้ายขอความช่วยเหลือ

“นายบอมรู้จักตำรวจหลายคนปล่อยให้มันจัดการให้จันทร์แล้วกัน”

เพียงแค่ได้ฟังคำพูดของเขมราช กรกวีก็จะเกินอดกลั้น สองเพื่อนรักกำลังร่วมมือกันทำลายพันธะหมั้นหมายใช่ไหม เขมราชถึงทำตัวเหมือนเป็นพ่อสื่อ สนับสนุนให้ปีเตอร์ได้ครองรักกับเพ็ญจันทร์ แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก

“เดี๋ยวเราไปห้องน้ำก่อนนะ”

หญิงสาวเอ่ยแล้วรีบเดินออกจากห้องฉุกเฉิน เขมราชคงรู้ดีว่าเพื่อนรักคิดเช่นกับเพ็ญจันทร์ จึงเอ่ยกล่อมให้เพ็ญจันทร์ยอมรับความช่วยเหลือจากปีเตอร์




***********************
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่า  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

103 ความคิดเห็น

  1. #77 ตุ๊กติ๊ก (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:52

    จันทร์เอ้ยศึกนี้ใหญ่หลวงนัก

    #77
    0
  2. #76 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:14
    อ้าว!พี่เอียน ทำไมทำแบบนั้น ใหนว่าห่วงเค้านักหนางัย
    #76
    0