บ่วงรักสีเพลิง

ตอนที่ 48 : เข้าใจไหมว่าห่วง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    20 ม.ค. 62







ที่โรงพยาบาล แพทย์เข้ามาตรวจอาการอิวานอฟอย่างเร่งด่วน เมื่อรู้ว่าเขาโดนสาดน้ำกรด แต่โชคดีว่าปริมาณน้ำกรดที่ซึมผ่านเสื้อผ้ามาสัมผัสผิวหนังนั้นมีเพียงน้อยนิด พอซักถามจึงได้รู้ว่าเสื้อสูทที่ชายหนุ่มสวมใส่นั้นเป็นแบรนด์ เวอร์ดามา (Vardama) เส้นใยผ้าถูกดัดแปลงแต่ละเส้นในระดับนาโนด้วยเทคโนโลยีที่มีชื่อว่า อีควอ เทค (Equa-Tek ทำให้สามารถกันน้ำ แต่พอเจอกับกรดก็อาจโดนกัดกร่อนบ้าง ทว่าสามารถปกป้องร่างกายชายหนุ่มได้มากกว่าเสื้อสูทที่ตัดเย็บจากเนื้อผ้าทั่วไป จึงไม่มีฤทธิ์เผาทำลายเนื้อเยื่อจนตาย แค่ทำให้เกิดอาการแสบร้อนบ้าง อีกไม่กี่วันผิวคงแห้งดำและตกสะเก็ด ระหว่างนี้แค่เฝ้าระวังไม่ให้เกิดการติดเชื้อเพิ่ม

          “ดีนะที่โดนแค่นิดเดียว เฉียดๆ ถ้ารับเต็มๆ เสื้อสูทนาโนก็เสื้อสูทนาโนเถอะ แผ่นหลังคุณคงย่นเพราะเนื้อตาย โอ้ย น่ากลัว ใครกล้าทำแบบนี้” แขไขเอ่ยขึ้นเมื่อแพทย์เดินออกจากห้องตรวจ

          ฝ่ายอิวานอฟขยับลุกนั่ง แล้วมองจ้องสาวหน้าคมนิ่ง ริมฝีปากเม้มหากัน ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกไป

          “ออกจากวงการมาอยู่กับพี่ที่นี่ พี่จะให้เงินเดือน เดือนละแสน” อิวานอฟตัดสินใจจะรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองเผลอทำไปด้วยการจ่ายเงินเดือนเลี้ยงดูเพ็ญจันทร์ กอปรกับอยากพาเธอออกมาจากวงการ คนที่จ้องทำร้ายจะได้หยุดสักที

          จบคำพูดชายหนุ่ม แขไขหันมองใบหน้าเพื่อนรักที่ยืนหน้าตึงตรงปลายเตียง

          “ปากเสีย คิดจะซื้อฉันมาเป็นเมียเก็บหรือไง” นางแบบสาวแหวลั่น ไม่สนใจแววตาอาทรที่มองจ้อง

          “พี่กำลังแสดงความรับผิดชอบอยู่นะจันทร์ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาจากฝีมือใครพี่ไม่รู้ แต่เมื่อพี่ทำร้ายจันทร์ไปแล้วพี่ต้องรับผิดชอบ และอีกอย่าง ช่วงเวลาสั้นๆ ที่อยู่ใกล้จันทร์ พี่เห็นจันทร์โดนทำร้ายมาไม่รู้กี่ครั้ง จะให้เฉยชามองผ่าน มันไม่ใช่นิสัยพี่ พี่ให้จันทร์ออกจากวงการมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อดูแล คนที่ปองร้ายคุณจะได้หยุดสักที” ชายหนุ่มเอ่ยอธิบาย หวังให้นางแบบสาวเข้าใจ อิวานอฟพร้อมจะดูแลเพ็ญจันทร์หากเธอยอมออกจากวงการที่เขาไม่ชอบนั่น และหากว่าเราสองคนเรียนรู้ซึ่งกันและกันจนพัฒนาเป็นความรัก ก็ยินดีจะรักผู้หญิงคนนี้ตลอดไป แต่หากเธอยังรั้นจะทำงานในวงการ เขาจะไม่ยุ่ง

          “การที่คุณให้ฉันออกจากวงการแล้วมาเป็นเมียเก็บ รับเงินค่าตัวเป็นรายเดือน ก็เป็นการทำร้ายฉันเหมือนกัน ฉันเป็นคน มีศักดิ์ศรี และไม่เคยคิดจะมานอนแบให้ใครปรนเปรอ ฉันมีความสามารถหาเงินใช้เองได้ อย่าเหยียดหยามฉันด้วยเงินของคุณ” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดเอ่ยดัง จ้องหน้าอิวานอฟเหมือนจะใช้สายตาฟาดหน้าเขา

          “แต่อย่าลืมสิ ตอนนี้จันทร์ก็ได้ชื่อว่าเป็นเมียพี่แล้ว”

          “ฉันไม่สนใจ อย่าคิดว่าฉันจะเสียดายเยื่อบางๆ นั่น ทุกอย่างมันเป็นเพียงฝันร้าย ที่อีกไม่กี่วันฉันก็จะลืม ดังนั้น ไม่ต้องมายุ่งจัดการชีวิตฉัน ต่างคนต่างอยู่” เธอเอ่ยเสียงเด็ดขาด บอกทั้งตัวเขาและตัวเอง

          “กระหายชื่อเสียงในวงการจนไม่หวาดหวั่นกับภัยร้ายที่คุกคามแทบทุกวันเลยเหรอเพ็ญจันทร์” คนพูดเริ่มโกรธจัด เขาทำทุกอย่างไปเพราะความหวังดี แต่เป้าหมายของเพ็ญจันทร์คงคล้ายวาเรีย โดดเด่นท่ามกลางโลกมายาที่เต็มไปด้วยคนริษยา

          “ใช่ แล้วไง ในเมื่อชื่อเสียงในวงการทำให้ฉันมีเงินเลี้ยงดูแม่และตายาย คุณก็แค่คนแปลกหน้าที่เข้ามาในชีวิตฉัน อย่าริอาจมาบงการ”

          “ชื่อเสียงที่จันทร์กระหายมันไม่เคยยืนยาว สักวันก็ต้องมีนางแบบหน้าใหม่เข้ามาเบียดตกเวที แต่ช่างเถอะ พูดอะไรไป ก็คงไม่ฟัง อยากได้ความเด่นดัง อยากให้ทุกคนเยินยอ พอกันที” คนห่วงใยยอมถอยและปล่อยมือ สะบัดหน้ามองไปทางอื่นที่ไม่เห็นหน้าสวยคม

          “กลับกรุงเทพไปได้เลย ไม่ต้องห่วง แผลแค่นี้ไม่ทำให้พี่ต้องนอนโรงพยาบาล อ้อ...แต่ก็ระวังตัวไว้บ้างละ อาจไม่โชคดีแบบวันนี้ และถ้าวันไหนหน้าจันทร์เสียโฉม ชื่อเสียงความดังที่อยากได้ มันคงเป็นได้แค่ความฝัน”

          เพ็ญจันทร์จ้องใบหน้าอิวานอฟนิ่ง เข้าใจว่าชายหนุ่มอยากดูแลตอบแทนที่เคยทำร้ายเธอจนมีมลทินติดตัว แต่เขาไม่ควรล้ำเส้นและพูดเหยียดหยามเธอขนาดนี้ จากที่คิดจะอยู่ดูแลอีกฝ่ายจนหายดีเลยยืนเชิดหน้าสูง แล้วมองต่ำ

          “ความฝันฉันจะเป็นจริงหรือไม่ มันก็เรื่องของฉัน และการที่ฉันทำงานในวงการ ฉันทำเพราะมันเป็นอาชีพที่หารายได้มาเลี้ยงดูคนที่บ้านได้ ส่วนชื่อเสียง มันจะเป็นยังไง ฉันไม่เคยสนใจ เพราะยังไงก็ฉาวตั้งแต่เข้าวงการอยู่แล้ว อย่าดูถูกฉันด้วยการจ่ายเงินซื้อตัวตัวมาปรนเปรอบนเตียง เพราะฉันเกลียดพฤติกรรมแบบนี้ที่สุด ไปแข คนเจ็บเขาดูแลตัวเองได้” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นแสดงออกถึงความคับแค้นที่มีมากมาย ซึ่งสะสมมาตั้งแต่โดนด่าว่าแย่งสามีหรือแฟนคนอื่น ทั้งที่เธอปฏิเสธผู้ชายที่ยินดีจ่ายเงินเลี้ยงดู

          เอ่ยจบเพ็ญจันทร์เดินหน้าขึงไปยังประตู แล้วหยุดเมื่อนึกบางอย่างได้ หันมองอิวานอฟ

          “อ้อ...อีกอย่างหนึ่ง ฉันไม่รู้ว่าคุณมีเบื้องหลังอะไรกับคนในวงการนางแบบ แต่อย่าเอาเธอคนนั้นมาตัดสินผู้หญิงที่ทำอาชีพนางแบบคนอื่น เพราะมันไม่ใช่คนเดียวกัน”

          เพ็ญจันทร์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง พอชายหนุ่มหันมาสบตา ก็แสยะยิ้มแล้วเดินหน้าเชิดออกไป

แขไขไม่ได้เอ่ยท้วงหรืออธิบายแก้ พอเพ็ญจันทร์ทะเลาะกับอิวานอฟจบ เธอทำเพียงยิ้มอ่อนให้ชายหนุ่มแล้วเดินตามเพื่อนรักออกมา

          “ผู้หญิงบ้าเอ้ย! โดนปองร้ายขนาดนี้ยังจะฝืนกลับไปทำงานในวงการแบบนั้น” คนเจ็บเอ่ยเสียงต่ำ กำปั้นทั้งสองทุบลงบนเบาะ




***********************************************************************************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

103 ความคิดเห็น

  1. #70 Ple411 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 11:02

    นางเอกไม่ค่อยมีเหตุผล

    #70
    0
  2. #66 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 07:52
    ยังงัยล่ะเฮียทีนี้ สาวงอนไปแล้ว
    #66
    0