บ่วงรักสีเพลิง

ตอนที่ 46 : ภัยมาเยือน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    16 ม.ค. 62







เพ็ญจันทร์ตื่นขึ้นมาตอนตีห้า แล้วมองไปยังเตียงอีกด้าน ไม่มีใครเข้ามานอนเป็นเพื่อนเธอ หญิงสาวควรดีใจแต่ไม่รู้ทำไมถึงได้เจ็บแปลบกลางอกเมื่อความหวาดระแวงก่อกวน คิดวกไปวนมาว่าอิวานอฟไม่เข้ามาที่ห้องนี้เพราะอะไร

          ไปนอนกับอิรินา

          ไปปลอบอิรินา

          หรือไม่สนใจเธอแล้ว เบื่อเธอแล้วใช่ไหม

          “อ้าวตื่นแล้วเหรอจันทร์ กำลังจะเข้ามาปลุก”

เสียงทักของแขไขหลุดความคิดที่เริ่มเตลิดไกลนั่น เพ็ญจันทร์ผลักผ้าห่มออกห่างตัว แล้วก้าวลงจากเตียง เม้มริมฝีปากคล้ายคิดก่อนจะคลายออก ในเมื่อจะตัดใจ คิดว่าเรื่องราวที่พัทยาเป็นอุบัติเหตุ เธอก็ไม่ควรคิดถึงเจ้าของใบหน้าคมเข้มกับน้ำเสียงอบอุ่นของเขา ชายหนุ่มแค่รู้สึกผิดไม่ได้รักเธอสักนิด

          “อือ กำลังจะอาบน้ำ” น้ำเสียงเรียบเอื่อยอ่อยเอ่ยบอก พร้อมกับคนพูดเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

          “เท้าเป็นไงบ้าง”

          “ไม่ค่อยเจ็บแล้ว” นางแบบสาวตอบ หน้าซึมจนแขไขสงสัย

          “เป็นอะไร ทำท่าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก” แขไขพึมพำยามเห็นท่าทางก้าวย่างอย่างเอื่อยเฉื่อยของเพื่อนรัก สีหน้าก็เหมือนน้อยใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วลงมือเก็บข้าวของที่เหลืออยู่ยัดใส่กระเป๋าเดินทาง ทว่าเพียงชั่วครู่แขไขก็คิดออก ตบมือกับเข่าตัวเองเสียงดัง

          “อ้อ...ไม่มีใครเข้ามาเคลียร์แน่ๆ” คนพูดยิ้มตาพราวแล้วแอบหัวเราะสะใจ

          ความอบอุ่นใจดีของอิวานอฟชัดเจนยามที่เขาปกป้องเพ็ญจันทร์ เธอเห็นแล้วยังใจอ่อน ยอมก้าวถอยเปิดโอกาสให้ชายหนุ่มได้เข้าหาเพื่อนรัก แล้วเพ็ญจันทร์ได้เห็นทั้งแววตาอบอุ่น ได้ฟังน้ำเสียงห่วงใยจะไม่สะทกสะท้านบ้างหรือ

          “เสร็จแล้วเหรอ” แขไขหุบยิ้มเจ้าเล่ห์ ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งเมื่อเพื่อนรักเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดกางเกงยีนกับเสื้อกล้ามสีขาว ดูเซ็กซี่เพราะอกอวบไซด์สามสิบแปดดันเนื้อผ้าจนนูนเด่น

          “ไม่แต่งหน้า” เป็นอีกครั้งที่แขไขเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

          “ขี้เกียจ”

          คำตอบนั่นทำให้แขไขต้องก้มหน้ามองกระเป๋า กลัวเพื่อนรักจะเห็นว่าเธอยิ้มขำ

          “อือ นั้นก็เอากระเป๋าเครื่องสำอางมาใส่กระเป๋าลาก จะได้ออกกันเลยเดี๋ยวไม่ทันเครื่อง” แขไขต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการขึงหน้าตัวเอง ยิ่งเห็นท่าทางถอนใจแล้วเม้มปากกัดฟันคล้ายเข่นเขี้ยวใครบางคนอยู่ยิ่งต้องห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้ม โชคดีที่อิรินาปรากฏตัวตอนนี้ คนปากแข็งจะได้รู้สึกสักทีว่าคิดเช่นไรกับผู้ชายคนนั้น

          สองสาวเดินออกจากห้องพักตอนหกโมงกว่า ก้าวผ่านทางเดินซึ่งทำจากไม้ ด้านซ้ายมองออกไปเห็นวิวทะเลตอนเช้าซึ่งสวยงามจนต้องชะลอเท้ามอง ก่อนจะตัดใจสาวเท้าให้เร็วขึ้น เพราะเครื่องออกตอนแปดโมงเช้า

          “ทำอะไรน่ะ” เสียงคำรามห้วนจัดดังขึ้น ก่อนที่เพ็ญจันทร์จะรู้สึกถึงแรงผลักตามมาด้วยร่างหนึ่งทาบทับบนตัว

          “ว้าย! รีบถอดเสื้อ น้ำกรด” แขไขร้องลั่นเมื่อเห็นฟองบนพื้นไม้ ถลาเข้าไปดึงเสื้อสูทอิวานอฟทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาโดนน้ำกรดหรือเปล่า

          ฝ่ายเพ็ญจันทร์ที่ยังมึนงงพอได้ยินคำว่าน้ำกรดรีบดันตัวชายหนุ่ม แล้วช่วยกันดึงเสื้อสูทสีดำออกจากตัวเขา

          “เสื้อตัวในด้วยจันทร์ ดูแผล”

จบคำพูดแขไข เพ็ญจันทร์กระชากฉีกเสื้อเชิ้ตสีขาว จนกระดุมกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าสะบายออกมาแตะซับตามแผ่นหลังแผ่วเบา

          “เกิดอะไรขึ้นครับ” พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม

          “คุณเอียนโดนสาดน้ำกรด เอารถออกเร็วๆ ค่ะ” แขไขร้องลั่น แม้ร่างกายอิวานอฟจะยังไม่ปรากฏรอยแผลพุพอง แต่เพียงแค่เห็นฟองที่กำลังกัดกร่อนพื้นไม้นั่น ก็คิดไกล กระสับกระส่ายขณะมองหน้าเพื่อนรัก ความหวั่นพรั่นพรึงถาโถม หากเมื่อครู่อิวานอฟไม่กระโจนผลักเพ็ญจันทร์ แล้วน้ำกรดโดนหน้าสวยคมตรงๆ จะเกิดอะไรขึ้น

          เพ็ญจันทร์ยังไม่มีเวลาคิดถึงตัวเอง มองสีหน้าชายหนุ่มอย่างห่วงใย แล้วพยุงคนตัวสูงไปยังโถงกว้างด้านหน้า สายตาคมมองหาขวดน้ำ พอเห็นถังคูลเลอร์น้ำด้านหลังพนักงานต้อนรับ เธอส่งตัวอิวานอฟให้แขไขแล้วเดินไปยกคูลเลอร์น้ำนั่นมาราดหลังอิวานอฟ พอหมดถัง พนักงานที่รู้เรื่องราวก็ยกน้ำมาอีกถัง

          “ขอผ้านุ่นๆ สักผืนค่ะ” เพ็ญจันทร์เอ่ยกับพนักงานที่รับถังเปล่าไปจากเธอ

          พอเทน้ำจนหมดถังที่สองเพ็ญจันทร์ใช้ผ้าขนหนูนุ่มค่อยๆ แตะซับแผ่วเบาอีกครั้ง สายตาจับจ้องแผ่นหลังอย่างกังวล

          “รถมาแล้วครับ”

          “จันทร์ไปด้วย” อิวานอฟเอ่ยแล้วยื่นมือดึงตัวเพ็ญจันทร์มาไว้ในอ้อมกอด เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นน่ากลัวจนไม่อาจปล่อยให้เพ็ญจันทร์อยู่ที่นี่ คนร้ายแฝงตัวคอยดักทำร้าย แต่เป็นใคร เพราะโจทย์ของเพ็ญจันทร์ มีทั้งปาริฉัตรและกรกวี

          เพ็ญจันทร์วางมือแตะไหล่หนาคล้ายปลอบและเรียกสติ เธอไม่ได้จะเดินหนี แค่จะก้าวไปหยิบผ้าขนหนูตรงเคาน์เตอร์เพิ่มเท่านั้น สายตาคมหวานมองจ้องดวงตาคมเข้มนิ่ง เผยความรู้สึกที่เก็บกักจนชายหนุ่มโน้มหน้าลงใกล้จนสันจมูกโด่งแตะหน้ผากกลมกลึง

“ค่ะ” เสียงแผ่วเบากระซิบชิดอกแกร่ง

อิวานอฟกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น แววตาจับจ้องของเพ็ญจันทร์ทอประกายเทิดทูนจนเขารู้สึกภูมิใจที่ได้ปกป้องหญิงสาว กอดรัดเพื่อปลอบโยน และบอกให้เธอรับรู้ว่า มีเรื่องร้ายเมื่อใด อ้อมกอดนี้พร้อมจะปกป้องเธอ

ชายหนุ่มจับจ้องเพียงใบหน้าคมจึงไม่เห็นว่าพนักงานมองเขาอย่างสงสัย พอรถตู้แล่นออกจากหน้าโรงแรม พนักงานต่างหันไปซุบซิบถึงที่มาว่าเกิดเรื่องราวร้ายๆ นี่ได้อย่างไรและเสียงส่วนใหญ่ต่างซุบซิบ ว่าเป้าหมายคนร้ายน่าจะเป็นนางแบบสาวจอมฉาว ไม่ใช่ท่านประธานสุดหล่อของพวกเธอ



*******************ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ**************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

103 ความคิดเห็น

  1. #64 Kefkef (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 20:39

    บอกแล้วว่าท่านนุกูลต้องทำให้เดือดร้อน

    #64
    0
  2. #62 black26 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 12:24
    พี่เอียนควไม่โดนน้ำกรดนะคราวนี้จันทร์จะได้รู้ใจตัวเองสักที
    #62
    0