บ่วงรักสีเพลิง

ตอนที่ 44 : ความรู้สึก 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 845
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    13 ม.ค. 62






เมื่อขับรถมาจอดตรงลานด้านหลัง อิวานอฟก้าวลงจากรถ แล้วปิดประตูดังปังราวจะบอกสองสาวในรถว่าเขากำลังอารมณ์เสีย มากน้อยแค่ไหนก็ฟังจากเสียงปิดประตูนั่น แล้วเดินหน้าบึ้งเข้าไปในโรงแรม

“เป็นบ้าอะไรของเขา” เพ็ญจันทร์กำสองมือแล้วหันไปพูดกับแขไข ที่ฟังแล้วยักไหล่

“หึงหล่อนมั้ง”

“หึงฉัน แต่พูดกับผู้หญิงคนนั้นเสียงนุ่ม ฟังแล้วอบอุ่นแทบละลาย เหอะ ก่อนจะหึงมันต้องรักก่อนนะแข”

“แต่สำหรับหล่อน มันข้ามขั้นไปถึงไหนแล้ว และคงไม่แปลกหากสามีจะหึงภรรยาแสนสวย ที่ถูกผู้ชายอื่นมองตาเยิ้มขนาดนั้น แถมจ้องราวอยากกลืนกินต่อหน้าคนเป็นสามี” แขไขเอ่ยแล้วส่ายหน้าอ่อนใจ

“แขไข!” เพ็ญจันทร์เรียกชื่อเพื่อนสาวเต็มยศ จ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

“ทำไม หรือเธอจะเถียง ดอดเข้าหาทุกคืนแบบนั้น อย่าคิดว่าจะหนีเขารอดเลยยายจันทร์” คนรับรู้เรื่องเอ่ยขู่

“แต่ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาแล้ว”

“หล่อนไม่อยาก แต่เขาอยากนี่” คนพูดเลิกคล้ายยียวน ก่อนยิ้มขำยามเห็นหน้าเพื่อนรักบึ้งตึงงอเป็นจวักตักน้ำ

เพ็ญจันทร์ฟังแล้วโมโหสะบัดหน้าเดินกระโพลกกระเพลงเข้าไปในโรงแรม แต่เดินเพียงไม่กี่ก้าว ก็เห็นพนักงานเข็นรถมารับ คล้ายกับมีคนสั่งให้จัดเตรียม

“บริการดีขนาดนี้ ยังไม่คิดจะจับให้อยู่มัด ระวังจะคิดได้ตอนสายไปแล้วกัน มีผู้หญิงอย่างน้อยหนึ่งคนละที่หมายปอง...ผู้ชายของหล่อน ถ้ายังเรื่องมากเล่นตัวไม่เข้าท่า ได้โดนยายนาน่าแย่งสามีไปแน่”

“ก็แย่งไปสิ ไม่ได้คิดจะเก็บไว้เป็นสามีอยู่แล้ว” นางแบบสาวกัดฟันตอบ

“หึหึ นอนคนเดียวแล้วกัน” แขไขเอ่ยแล้วไขกุญแจห้องเปิดประตูให้พนักงานเข็นรถเข้าไปด้านใน

“เธอต้องมานอนเป็นเพื่อนฉัน ถ้าไม่มา ฉันฟ้องพี่รัชแน่” คนกลัวอิวานอฟบุกมานอนด้วยเอ่ยข่มขู่

“ฟ้องได้เลย ฉันว่าพี่รัชน่าจะให้รางวัลฉันมากกว่าด่า อาบน้ำแล้วรีบนอนซะ ขืนชักช้าเดี๋ยวมีคนบุกมาช่วยแต่งตัวนะ” แขไขเอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าแล้วยิ้มตาหยี โดนเพื่อนรักตวัดคอ้นก็ยังหัวเราะได้

เธออยากให้เพ็ญจันทร์ลองศึกษาอิวานอฟดู การกระทำหลายๆ อย่างของเขาทำให้แขไขคิดว่าน่าจะเป็นคนดี เพราะหากชายหนุ่มไม่มีดีสักอย่าง น้องสาวของนิโคไลคงไม่หวงขนาดจ้องเพ็ญจันทร์ตาขวางแบบนั้น แต่คนมีสิทธิ์กลับอยากผลักไสเขาไปสู่อ้อมกอดหญิงอื่น

“นอนซะ ฝันดี ขอให้ไม่โอนผีอำ”

เพ็ญจันทร์ได้แต่ค้อนใส่ประตู แล้วเพียงชั่วครู่ก็รีบพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำ เหตุการณ์เมื่อเช้าย้ำเตือนให้รีบก่อนจะมีคนบุกเข้ามา

ฝ่ายอิวานอฟหนีขึ้นมานั่งสงบสติบนห้องพัก ใจหนึ่งก็อยากลงไปสั่งสอนเพ็ญจันทร์ แต่อีกใจก็คิดว่าอยู่ห่างๆ ก่อนดีกว่า ลงไปตอนนี้คงทะเลาะกันแล้วเรื่องจะยิ่งแย่ เพราะเพ็ญจันทร์เก่งยั่วสติให้เขาหงุดหงิด

 

          สุรีรัตน์นั่งกำมือแน่น ทุกคำพูดของลูกน้องเหมือนมีดกรีดเข้ากลางใจ นุกูลทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพ็ญจันทร์มีอะไรดีถึงได้ยอมทรยศหักหลังคู่ชีวิตด้วยการปรนเปรอข้าวของมากมายให้เมียน้อย

“คุณรัตน์จะทำยังไงต่อครับ” มนูญ หนึ่งในลูกน้องของสุรีรัตน์เอ่ยถาม

“แน่ใจใช่ไหม” เธอถามย้ำ

“ผมถามกับเจ้าของโรงแรมคนนั้นแล้วครับ เขายืนยันว่าขายโรงแรมให้ท่านนุกูล ส่วนเอกสารซื้อขายผมจ้างเลขานักธุรกิจนั่นถ่ายรูปส่งมาให้ดูครับ” มนูญทำหน้าที่ตามติดนุกูลทุกย่างก้าว เพื่อเก็บข้อมูลต่างๆ มารายงานสุรีรัตน์ การนัดพบระหว่างนุกูลกับนักธุรกิจชาวอังกฤษคนนั้นจึงไม่รอดพ้นการรับรู้ของสุรีรัตน์ และด้วยความสงสัยมนูญจึงเข้าพบนักธุรกิจคนนั้น ทำทีว่ามาขอเจรจาซื้อโรงแรมที่เคยมีใครเล่าลือว่าเขาจะขาย และก็ได้ข้อมูลว่าโรงแรมแห่งนั้นถูกขายให้นุกูลไปแล้ว พร้อมกันนั้นก็แอบติดต่อกับเลขาของชายคนนั้นเพื่อจ้างให้ถ่ายรูปสัญญาซื้อขายส่งมาให้แลกกับเงินหลักแสน เลขาซึ่งกำลังจะพ้นตำแหน่งปลายเดือนนี้ จึงหารายได้พิเศษไว้จุนเจือระหว่างหางานใหม่ จนเขาได้รู้ว่าผู้เป็นเจ้าของคนใหม่คือ เพ็ญจันทร์ ถาวรสุจริต

“รักมันมากใช่ไหม” เสียงเครียดแค้นเอ่ยขึ้น

“ผมรู้สึกว่าเรื่องราวระหว่างท่านนุกูลกับเพ็ญจันทร์มันแปลกๆ ถ้าท่านนุกูลชอบพออยากได้นางแบบคนนั้นเป็นนางบำเรอ ทำไมไม่เคยพาขึ้นเตียงสักครั้ง เวลาพบเจอก็พูดคุยแล้วแยกจาก” มนูญวิเคราะห์ตามที่เห็น

“แกเคยตามเข้าไปในห้องหรือไงถึงรู้ว่าไม่เคยนอนด้วยกัน สมัยนี้จะนัดไปเริงสวาทกันไม่จำเป็นต้องส่งรถไปรับ แค่โทร นังนั่นมันก็ไปรอที่ห้องแล้ว” สุรีรัตน์แหวกลับ

ฝ่ายมนูญฟังแล้วย่นคิ้ว ความเคลือบแคลงยังคงมี เพราะตลอดเวลาร่วมปีที่ตามติดนุกูล มีเพียงครั้งเดียวที่เห็นเขาอยู่กับเพ็ญจันทร์ที่โรงแรม แล้วหลังจากนั้น จะเป็นนุกูลนั่งชมการแสดงแฟชั่นโชว์หรือไม่ก็พบเจอตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งไม่น่าจะนำไปสู่กิจกรรมเริงสวาทระหว่างสองคนนั้นได้ ร้านขายหนังสือบ้าง ร้านกาแฟบรรยากาศดีๆ บ้าง และทุกครั้งจะมีเพื่อนสนิทของเพ็ญจันทร์ที่ชื่อแขไขอยู่ด้วยประจำ และแววตายามอยู่กับเพ็ญจันทร์ เหมือนนุกูลจะมองด้วยความรู้สึกเอ็นดูมากกว่าพิศวาส

“ครับ” เขาขานรับ ทั้งที่ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่สุรีรัตน์คิด บางทีความสัมพันธ์ระหว่างเพ็ญจันทร์กับนุกูลอาจมีอะไรซับซ้อนมากกว่านั้น แต่เขาจับต้นชนปลายไม่ถูกไม่รู้จะสืบจากแหล่งไหน วันๆ เลยได้แต่ตามติดแอบมองว่าสามีเจ้านายทำอะไร คุยกับใคร ไปที่ไหน

“จัดการสั่งสอนมัน เล่นให้หน้าเสียโฉมไปเลยก็ดี สวยดีนัก” สุรีรัตน์สั่งด้วยน้ำเสียงขึงตึง

“ครับ” รับคำแล้วมนูญตัดสาย ตอนนี้สุรีรัตน์อยู่ฮ่องกง ออกทริปไว้พระทำบุญกับเพื่อนๆ สมัยมัธยม แต่ไม่รู้ว่าการรายงานข่าวของเขาจะทำให้เจ้านายทำบุญด้วยใจสงบสุขหรือไม่ 



**********************************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

103 ความคิดเห็น