บ่วงรักสีเพลิง

ตอนที่ 38 : เสน่ห์ของคุณทำให้ผมต้องห่วง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61




เพ็ญจันทร์ขยับยืนแล้วมองภาพใบหน้าสวยคมซึ่งตกแต่งขับเน้นดวงตาให้ดูคมหวานนั่นนิ่ง กวาดตามองเครื่องแต่งกายบนร่างกาย กางเกงผ้าฝ้ายขาบานยาวกรอบเท้ากับเสื้อแขนกุด ซึ่งดูขัดกับลุคประจำวันของเพ็ญจันทร์ นางแบบเซ็กซี่มาก เธอเปลี่ยนการแต่งตัวเพราะใคร และเขาคืบคลานเข้ามามีอิทธิพลต่อความคิดเธอตอนไหน

“เอาไงต่อดี” แขไขถาม

“เราก็ใช้ชีวิตปกติของเราไป ยิ่งหนีกรยิ่งสงสัย ไปเถอะ ไปเที่ยวกัน ฉันเริ่มจะเบื่อกับเรื่องราวต่างๆ แล้ว เหนื่อยล้าเหลือเกินที่ต้องตกเป็นเป้าหมายให้ผู้หญิงอื่นทำร้ายเพียงเพราะคิดว่าฉันอยากแย่งผู้ชายของพวกหล่อน” หญิงสาวบ่นแล้วหยิบหมวกสานปีกกว้างกับแว่นกันแดดสีดำมาสวม เดินนำแขไขออกจากห้องพัก ตรงไปยังด้านหน้าโรงแรม เพื่อให้พนักงานเรียกรถรับจ้างให้

“ขอโทษครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังตอนกำลังจะเลี้ยวไปยังหน้าลอบบี้

แขไขหันมองพร้อมเพ็ญจันทร์ หรี่ตามองทนายประจำตัวอิวานอฟอย่างสงสัย เมื่อเขายื่นกุญแจรถมาให้

“คุณเอียนให้เอามาให้ครับ รถจอดอยู่ตรงนั้น” สองสาวหันมองตามที่ปิติพงษ์ชี้ เห็นรถสัญชาติยุโรปสีขาวเงาวับจอดอยู่ ริมฝีปากของทั้งคู่เผยอค้างกับความสวยของรถออดี้รุ่นอาร์แปด (Audi R8 Coupé)

“ให้หรือคะ” แขไขถามเน้นเสียง

“ให้ยืมขับครับ ท่านประธานรู้ว่าคุณเพ็ญจันทร์จะเที่ยวภูเก็ตต่อหลังเสร็จงานถ่ายแบบ เลยให้ผมจัดรถไว้รับรองครับ” ทนายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่งทั้งที่จริงแล้ว กำลังอยากหัวเราะเมื่อคิดว่าเจ้านายน่าจะยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ด้วยการจีบสาวในวงการ หลังวิ่งหนีตรีชฎามาหลายปี

“เจ้านายคุณใจดีจัง ทั้งหล่อ ทั้งรวยแบบนี้สาวๆ คงเยอะน่าดู” แขไขเอ่ยถามขณะรับกุญแจรถมา แววตาดูเจ้าเล่ห์เสียจนปิติพงษ์ต้องส่ายหน้า

“เอาคืนเขาไปแข”

เพ็ญจันทร์ยืนเม้มปากระงับอารมณ์ตั้งแต่ได้ยินคำพูดปิติพงษ์ จัดรถไว้รับรองเธอในฐานะอะไร แล้วเอารถออดี้อาร์แปดมูลค่าคันละเกือบยี่สิบล้านมาให้ยืมขับทำไม อยากอวดตัวว่ารวยมากหรือไง คงคิดว่าเธอจะยอมให้เขาพร่าสวาทอีกครั้งเมื่อเห็นรถหรูคันนี้หรือไง อย่าคิดว่าอย่างเพ็ญจันทร์จะหลงกล มุกโชว์รวย โชว์ความป๋าแบบนี้เธอเจอมามากมาย

          “ฝากไปบอกเจ้านายคุณด้วย ว่าฉันไม่ชอบขับรถแพงๆ แบบนี้ มันเกินตัว” นางแบบสาวเอ่ยแล้วหันเดินหนี แต่เพราะรีบจึงไม่ได้มองว่าเจ้าของรถออดี้สีขาวยืนอยู่ตรงหน้า เลยชนเข้าเต็มรัก

          “ขอโทษค่ะ” เพ็ญจันทร์รีบเอ่ยพร้อมขยับถอย แต่มือหนาคว้าเอวขอดไว้แน่น แล้วออกแรงดึงจนร่างอวบอิ่มตกอยู่ในอ้อมแขน

          “ปล่อยฉันนะ” เมื่อรู้ว่าเดินชนใคร เพ็ญจันทร์ขึ้นเสียงใส่ทันที

          “ดิ้นเข้าไป ส่งเสียงเข้าไป ไอ้ที่อยากปิดจะได้เปิดสักที เอาไหม จะได้ให้ติถ่ายรูปส่งไปให้นักข่าว” คนตัวสูงเอ่ยเสียงเข้ม

          “อย่ามายุ่งกับฉัน ถอยไป” เธอเค้นเสียงใส่ เพลิงโทสะเจิดจรัสอยู่ในดวงตากลมโต

          “เอารถไปใช้” คนห่วงเอ่ยบอกไม่สนใจท่าทางคล้ายอยากกัดคอเขา

          “ไม่ อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันจะไปรถรับจ้าง” เธอบอก แล้วทุบหน้าอกคนกอดเต็มแรง เสียงดังจนแขไขกับปิติพงษ์เจ็บแทน

          “ทำไมต้องไปรถรับจ้างในเมื่อพี่มีรถให้ใช้ ภูเก็ตก็น่ากลัวไม่ต่างจากพัทยา ไปเที่ยวกันแค่ผู้หญิงสองคนมันไม่ปลอดภัย รู้ไหม” คนเป็นห่วงเอ่ยเอ็ด สีหน้าบึ้งตึง

          เพ็ญจันทร์ได้ยินแล้วเม้มปาก ทำไมอิวานอฟต้องพูดถึงพัทยาด้วย เธอไม่อยากได้ยิน หน้าคมงอง้ำหงุดหงิด และพอเขาขึงตาใส่คล้ายกำราบ เพ็ญจันทร์ก็ยิ่งโกรธกำมือทุบไหล่เขาอีกสองที แขไขสงสารคนโดนทุบเอ่ยเตือนสติเพื่อน

          “จันทร์...ใจเย็นก่อน คุณเอียนมีน้ำใจเราก็อย่าปฏิเสธเลย” แขไขยิ้มหน้าแหยขณะพูด ก้าวถอยเมื่อคล้ายกับคลื่นสึนามิเปลี่ยนทิศ

          “รถแพงขนาดนั้น ถ้าเราขับไปชนหรือเฉี่ยวอะไรเข้า ไม่เสียค่าซ่อมเป็นแสนหรือไงแข” เพ็ญจันทร์แหวใส่เพื่อนรัก

          แขไขได้ยินแล้วหน้าเจื่อน หันมองออดี้สีขาวแล้วกลืนน้ำลายลงคอ จริงอย่างที่เพ็ญจันทร์ว่า จำข่าวรถกระบะชนท้ายรถซุปเปอร์คาร์ป้ายแดงที่เกือบต้องจ่ายค่าซ่อมหลายแสนได้ทันที

          “จริงด้วย พวกเราขอตัวไปเที่ยวกันลำพังดีกว่าค่ะ ถ้าคุณเอียนมีเรื่องจะเคลียร์กับจันทร์ ค่อยคุยกันตอนค่ำนะคะ”แขไขเห็นชายหนุ่มแอบเข้าห้องเพ็ญจันทร์ทุกคืนเลยเอ่ยบอกอิวานอฟ โดยไม่รู้ว่าคำพูดนั้นจะทำให้ใครตกเป็นจำเลยบ้าง

          “เจ้านายเคยเข้าห้องคุณจันทร์ตอนค่ำหรือครับ” ทนายจอมซักถามแขไข ทำหน้าคล้ายแปลกใจ แต่แววตานั้นเปล่งประกายแพรวพร่าความเจ้าเล่ห์

          “แข!” เพ็ญจันทร์ได้สติเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนเสียงแข็ง

          อิวานอฟฟังแล้วถอนใจส่ายหน้า ถ้าเพ็ญจันทร์ยังยืนอยู่ตรงนี้ คงโดนทนายคู่ใจซักจนเผยความลับที่เธออยากปกปิด

          “นายเอากุญแจรถลงมาหรือเปล่า” เขาเอ่ยถาม พอปิติพงษ์พยักหน้าก็ก้มหน้าต่ำ

“ถ้าไม่อยากขับรถคันนั้นก็เอารถของติไปแทน ห้ามเถียง ห้ามพูดมาก นายติเป็นทนายช่างซักช่างสังเกตุ” อิวานอฟกระซิบใกล้ใบหูนางแบบสาว

          ปิติพงษ์อมยิ้มกับภาพกระซิบกระซาบนั่น ชักจะแน่ใจแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับนางแบบสาวจอมฉาวนี่ไม่ธรรมดา

“รถผมจอดอยู่ตรงนั้นครับ” ปิติพงษ์ชี้นิ้วไปฝั่งตรงข้ามกับที่รถออดี้สีขาวจอดอยู่ สองสาวเห็นรถสัญชาติญี่ปุ่นสีดำจอดอยู่ มูลค่าของมันไม่ถูกสำหรับคนหาเช้ากินค่ำ แต่มันก็ยังดีกว่าให้พวกเธอขับรถราคาเกือบยี่สิบล้านท่องเที่ยว

“ค่ะ จะพยายามขับอย่างระวังนะคะ” แขไขเอ่ยแล้วยิ้มตาเป็นประกาย ยามเห็นแววตาสื่อนัยของทนายหนุ่มหน้าหล่อ เป็นอันว่า คนดูแลเพ็ญจันทร์เข้าใจความอยากรู้ของทนายหนุ่มแล้ว

          “ชนก็ไม่เป็นไรครับ คิดว่า...เจ้านายผมคงยินดีรับผิดชอบค่าซ่อมแทนคุณจันทร์ อ้อ เจ้านายครับ ค่าเช่าวันละสองหมื่นนะครับ” พอเอ่ยจบ ปิติพงษ์เดินกลับขึ้นไปบนห้องทำงาน ไม่อยู่ขวางเจ้านายอีก เพราะเขามีแหล่งข้อมูลแล้ว

          “เที่ยวให้สนุก ระวังตัวด้วย” อิวานอฟเอ่ยบอกแล้วเดินไปทางห้องอาหารของโรงแรม เพราะใกล้เวลานัดหมายรับประทานอาหารมื้อเที่ยงกับลูกค้า

          “ห่วงขนาดนี้ ไม่เดินควงแขนประกาศรอบโรงแรมไปเลยละ...ใครที่แอบดูหล่อนในเงามืดจะได้รู้สักทีว่านางแบบจอมฉาวอย่างเพ็ญจันทร์ ก็มีปัญญาหาแฟนหล่อรวยสุดเท่ห์ได้เหมือนกัน”

          “พูดเยอะไปแล้วแข จะไปเที่ยวไหม” คนแก้มแดงเอ่ยเสียงแข็งกลบเกลื่อนอาการหน้าร้อน

          “ไปสิ”

          สองสาวเดินตรงไปที่รถสีดำของปิติพงษ์ แล้วขับออกไปทางด้านหลัง ทำให้คนที่นั่งรอเพ็ญจันทร์อยู่นั้น เริ่มจะนั่งไม่ติด เมื่อเวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงแล้ว แต่เพ็ญจันทร์ไม่ตอบไลน์ ไม่โทรมา ไม่เดินออกมาสักที

          “ขอโทษนะครับ เช็คให้หน่อยได้ไหมครับว่าคนที่พักอยู่ห้อง A111 อยู่ในห้องไหม” ปีเตอร์เอ่ยกับพนักงานต้อนรับซึ่งยิ้มรับแล้วกดโทรศัพท์

          “คุณบอม หาใครหรือครับ” อิวานอฟที่เพิ่งรับประทานอาหารมื้อเที่ยงกับลูกค้าเสร็จเอ่ยถาม

          “สวัสดีครับคุณเอียน ผมจะชวนจันทร์ไปเที่ยวข้างนอกนะครับ”

          “เหรอครับ แต่เอ...เหมือนผมจะเห็นนางแบบคนนั้นออกไปข้างนอกกับผู้จัดการตั้งนานแล้วนะครับ” อิวานอฟเอ่ยบอก แววตาเรียบนิ่งไม่ทิ้งพิรุธใดๆ จนคู่สนทนาเชื่อ

          “เหรอครับ”

          “ขอประทานโทษค่ะ โทรเข้าไปที่ห้องพักแล้วไม่มีคนรับค่ะ” พนักงานเอ่ยแทรกขึ้น และยิ่งทำให้คำพูดของอิวานอฟยิ่งน่าเชื่อถือ

          “ขอบคุณครับ” ปีเตอร์เอ่ยกับพนักงานแล้วหันมายิ้มจืดให้เจ้าของคีรีมันตรา

          อิวานอฟมองสีหน้าผิดหวังของปีเตอร์แล้วถอนใจแผ่วเบา โทษเขาไม่ได้นะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแบบที่เขาเองก็ยังงงว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร และคงไม่ผิดที่คิดเห็นแก่ตัวด้วยการกักเพ็ญจันทร์ไว้กับตัว ในเมื่อเขามีสิทธิ์ครอบครอง ปีเตอร์คงต้องตัดใจแล้วหันไปดูแลคู่หมั้นสาว

          “สงสัยจะออกไปเที่ยวแล้ว”

          คนรู้ความเคลื่อนไหวของเพ็ญจันทร์พยักหน้าให้ปีเตอร์ แล้วเอ่ยขอตัวเดินกลับไปยังลานหน้าอาคารโรงแรม เพราะเขามีนัดพบลูกค้าข้างนอกต่อ

          และเพียงเห็นปีเตอร์เดินตรงไปยังลานจอดรถด้านหน้า หญิงสาวสวมแว่นตาดำขยับก้าวออกจากกระถางกล้วยไม้




*********************************


ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

103 ความคิดเห็น

  1. #48 Kefkef (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 11:49

    พี่ระหัสจะเรื่องซวยให้จันทร์อีกแล้ว

    #48
    0