บ่วงรักสีเพลิง

ตอนที่ 32 : เจ้าของโรงแรมหรือแมวขโมย 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61





อิวานอฟมองภาพทั้งสี่นั่งคุยกันเงียบๆ มือหนายกขึ้นคลึงก้านแก้วไวน์อย่างตรึกตรอง แล้วเหลือบมองสีหน้าเป็นเดือดเป็นร้อนของเพ็ญจันทร์ยามที่ปีเตอร์เอ่ยถามคล้ายล้อเล่นนั่น แต่ผู้ชายมองกันออก นั่นไม่ใช่การล้อเล่น เอ่ยถามอย่างหวังผลต่างหาก

แล้วถ้าปีเตอร์แอบรักเพ็ญจันทร์อยู่ กรกวีรู้ไหม และหากรู้จะทำอย่างไร นิ่งเฉยเพราะยังไงก็หมั้นหมายกันมานานแล้ว หรือลงมือกำจัดมารหัวใจ คิดแล้วอิวานอฟก็ส่ายหน้าเมื่อความคิดเตลิดไกล ทั้งที่ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขา รู้จักเพียงผิวเผิน

แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เขากำลังคิดว่า ปาริฉัตร กรกวี น่าสงสัยว่าจะเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่พัทยา

“ผมก็แค่พูดเล่น เราสนิทกันมานาน รู้ทางกันดี ว่าอันไหนพูดจริง อันไหนพูดเล่น คนนอกอย่างคุณจะมารู้อะไร” ปีเตอร์หันไปต่อว่าแขไข หญิงตัวเตี้ยที่เขาแอบตั้งฉายาว่าหมากระเป๋า

“เหรอคะ แต่คนนอกอย่างฉัน มองออกว่าประโยคไหนพูดเล่น ประโยคไหนพูดเล่นแต่หวังจริง เชอะ! จันทร์ ฉันง่วงแล้ว เธอจะนั่งต่อหรือไปนอน” แหวใส่ปีเตอร์จบ แขไขกันมาถามเพ็ญจันทร์ เริ่มไม่สนุกที่จะต้องร่วมงานเลี้ยงฉลองนี้ ขืนนั่งต่ออาจระงับปากไม่ทันเอ่ยชวนทะเลาะจนคนอื่นพาลไม่สนุกกับบรรยากาศที่เริ่มอึมครึมนี้

แม้โต๊ะที่พวกเธอนั่งจะแยกห่างจากทีมงาน แต่เชื่อเถอะ ว่าคนสอดรู้จำนวนมากกำลังจับจ้องเก็บข้อมูลไปเล่านินทาเพ็ญจันทร์ เธอสงสารเพื่อนที่ต้องเจอข่าวฉาว เพิ่งจะโดนปาริฉัตรหาเรื่องเพราะคนิน คนที่บอกว่าเป็นรุ่นพี่คอยห่วงใยน้องสาวก็ปล่อยวาจาชวนให้เก็บไปเล่าขาน คิดแล้วอยากจะซัดหมัดใส่ปากช่างพูดนั่นนัก

“อ้าวแข งานเลี้ยงเพิ่งเริ่มเองนะ คาราโอเกะยังไม่มีใครเปิดเลย” พรทิวาเอ่ยรั้ง จำได้ดีว่าแขไขร้องเพลงเก่งเต้นสนุก เวลามีงานเลี้ยง หากแขไขตามมาดูแลเพ็ญจันทร์ เธอจะขึ้นร้องเพลงสร้างความสนุกให้ทุกคนตลอด

“วันนี้อาการร้อนค่ะพี่ทิวา แขรู้สึกเพลียๆ ขอขึ้นไปพักดีกว่าค่ะ ว่าไงจันทร์” คนหงุดหงิดหันถามเพื่อน ซึ่งท่าทางพร้อมวีนเหวี่ยงของเพื่อนรักทำให้เพ็ญจันทร์พยักหน้า

“จันทร์ก็เพลียเหมือนกัน ยืนถ่ายแบบมาทั้งวัน ขอตัวก่อนนะคะทุกคน” คำพูดของปีเตอร์ทำให้เพ็ญจันทร์ตัดสินใจขึ้นไปนอนพัก แม้เขาจะบอกว่าพูดเล่น แต่เล่นด้วยคำพูดแบบนี้เธอไม่ขำ

ปีเตอร์ขยับปากจะพูดรั้ง แต่พอเห็นแววตาเคร่งเครียดก็หยุดตัวเอง รู้สึกผิดที่เอ่ยคำพูดนั้นออกไป และเพราะกลัวจะเจอท่าทางแบบนี้ของเพ็ญจันทร์ เขาจึงเก็บซ่อนความรู้สึก รัก ไว้ตั้งแต่เห็นใบหน้าคมตอนเฉลยสายรหัส ได้แต่ยิ้มอบอุ่นยามสบดวงตาคมหวานและรอยยิ้มกว้างตาเป็นประกายสดใส เฝ้าดูแลเพ็ญจันทร์ในฐานะสายรหัสมาหลายปี ทว่าวันที่กล้าบอกรัก บิดามารดาก็บอกข่าวร้ายให้เขาหมั้นกับกรกวีที่ชายหนุ่มรู้ว่าเป็นเพื่อนร่วมก๊วนของเพ็ญจันทร์ เขาปฏิเสธบิดามารดาไม่ได้ และไม่สามารถจะเอ่ยบอกความรู้สึกกับเพ็ญจันทร์ ที่รู้เรื่องหมั้นหมายจากปากกรกวี

เขมราชเดินมาหยุดข้างปีเตอร์แล้ววางมือแตะไหล่ เข้าใจดีว่าเพื่อนรักรู้สึกอย่างไร

“ผมเองก็คงต้องขอตัวขึ้นไปพักเช่นกัน ขอให้การถ่ายแบบวันพรุ่งนี้ผ่านไปด้วยดีนะครับ ขาดเหลืออะไร หรือต้องการอะไรเพิ่มบอกกับติได้เลยครับ” อิวานอฟเอ่ยอย่างมีน้ำใจ แล้วขยับลุก โปรยรอยยิ้มกว้างไปยังทีมงานที่นั่งดื่มและรับประทานของว่าง สาวๆ หลายคนมองรอยยิ้มนั้นตาเยิ้ม เจ้าของคีรีมันตราหล่อคมเข้มน่าจับจองเป็นเจ้าของยิ่งนัก

“ขอบคุณคุณเอียนมากเลยค่ะ”

พอพรทิวาเอ่ยจบอิวานอฟเดินออกจากโต๊ะวีไอพีกลับเข้ามาด้านในโรงแรม ก้าวตรงขึ้นไปยังห้องทำงาน เพราะต้องการของบางอย่างที่เก็บไว้ในลิ้นชัก

“เจ้านายมีแผนอะไรหรือเปล่าครับ” ปิติพงษ์เอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาหยุดตรงโต๊ะทำงานของอิวานอฟ มองจับจ้องท่าทางเจ้านายที่แม้จะพยายามปกปิดแต่ก็เผยพิรุธออกมาหลายอย่าง

“เปล่า” เขาปฏิเสธ แล้วดึงชิ้นชักออกมา หยิบคีการ์ดสำรองออกมาใส่กระเป๋ากางเกง

ปิติพงษ์ได้ยินคำตอบแล้วเหลือบมองเจ้านายที่เวลานี้ลุกเดินไปหยุดตรงบานกระจกยาว มองไปยังลานกว้างด้านล่าง

“นายไปพักผ่อนเถอะ”

ทนายหนุ่มเม้มปาก อยากถามให้รู้เรื่อง แต่ก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย เลยเดินจากมา ตอนนี้สมองเขากำลังคิดทบทวนเรื่องราวตั้งแต่เจ้านายให้สืบเรื่องของเพ็ญจันทร์ แม้ตลอดเวลาที่นั่งร่วมโต๊ะอิวานอฟจะวางหน้าเฉยชา ไม่แสดงออกว่าสนใจนางแบบเซ็กซี่คนนั้นต่อหน้าทั้งที่สั่งให้สืบเรื่องราวของเพ็ญจันทร์ลับหลัง มันแปลกมาก คนที่เอ่ยปากว่าไม่อยากคบหากับสาวในวงการบันเทิง เหตุใดถึงอยากรู้เรื่องของเพ็ญจันทร์ ยามเจอหน้าก็วางเฉยคล้ายกำลังวางแผน แถมยังส่งสายตารู้กันกับแขไข คนดูแลเพ็ญจันทร์ มันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างอิวานอฟกับเพ็ญจันทร์ แต่ทำไมเจ้านายต้องปกปิด ทั้งที่ผ่านมามีอะไรก็เล่าให้เขาฟังเพราะถือว่าเป็นทั้งเพื่อนทั้งลูกน้อง ดูแลกันเหมือนพี่น้องมานาน เห็นทีต้องจับสังเกตุเสียแล้ว หรือคนที่ประกาศกร้าวว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกับสาวในวงการบันเทิงจะกลืนน้ำลายตัวเอง

 

          “นอนกับฉันเถอะแข” ครั้งที่สามแล้วที่เพ็ญจันทร์วิงวอนแกมบังคับให้แขไขนอนเป็นเพื่อน แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้า

          “นอนคนละห้องนั่นแหละ เขาอุตส่าห์จัดห้องไว้ให้ คืนนี้ฉันอาจนอนดึก อยากทำข้อมูลเตรียมไปเสนอคุณเอียน” นักธุรกิจสาวเอ่ยอ้าง

          “เธอจะเอาจริงเหรอ ฉันขอร้องได้ไหม ฉันไม่อยากให้เธอพัวพันกับเขา”

          “ทำไม”

          “เธอก็รู้นะว่าเพราะอะไร อย่ามาทำไก๋” เพ็ญจันทร์ค้อนปากคว่ำ

          “แยกแยะสิจ๊ะเพื่อนรัก เรื่องของหล่อนก็เรื่องของหล่อน แต่นี่มันธุรกิจของฉันนะคะ เจ้าของโรงแรมพูดมาขนาดนั้นถ้าฉันไม่คว้าโอกาสไว้ก็โง่เต็มทน” แขไขว่า

          “แต่...”

          “อย่าคิดมากสิย่ะ ถ้าหล่อนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคุณอิวานอฟอีก ฉันก็ไม่ดึงเขาเข้ามาในชีวิตหล่อน แต่สำหรับชีวิตฉัน ถ้าเขายินดีซื้อผลิตภัณฑ์บริษัทฉัน ฉันต้องข้องเกี่ยวกับเขาย่ะ เงินย่ะหล่อนเงิน...” แขไขเอ่ยเสียงร่าเริงยิ้มเล็กยิ้มน้อยต่างจากเพ็ญจันทร์ที่ยืนหน้าคว่ำ

          “อ้อ...ฉันขอเตือนหล่อนอีกเรื่อง ปู่รหัสหล่อนคิดไม่ซื่อกับหล่อนแน่ๆ ถ้าไม่อยากโดนตัดเพื่อน ก็อยู่ห่างๆ เขาไว้บ้าง อย่าให้ใครใช้ข้ออ้างความเป็นพี่น้องร่วมสถาบันพัวพันกับหล่อนจนทำให้คู่หมั้นเขาไม่สบายใจ”

          “แข...” นางแบบสาวเรียกชื่อเพื่อนอย่างตกใจ

          “ฉันรู้ว่าหล่อนตะหงิดใจแล้ว เชื่อในลางสังหรณ์ตัวเอง อย่ามีข้อยกเว้นกับนายปีเตอร์” แขไขเตือนด้วยความหวังดี แม้จะเคยเห็นกรกวีไม่กี่ครั้ง แต่แววตาผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวมาก พร้อมจะจัดการผู้หญิงทุกคนที่มายุ่งกับปีเตอร์

          เพ็ญจันทร์ฟังแล้วยืนถอนใจ อยากอธิบายให้แขไขเข้าใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับปีเตอร์นั้นเป็นแค่พี่น้องร่วมสถาบันเท่านั้น

          “อย่าหลงในภาพพี่ชายแสนดีแต่หวังไกลของนายปีเตอร์ให้มากนัก เดี๋ยวเธอจะซวย” แขไขเห็นแววตาเชื่อมั่นแล้วรีบเอ่ยซ้ำ

          “แข...” นางแบบสาวพยายามหาคำพูดมาอธิบาย แต่ไม่รู้ทันได้พูดแขไขก็จัดหนักอีกยก

          “ฉันไม่รู้นะว่าเธอเชื่อมั่นว่านายปีเตอร์คิดกับเธอแค่รุ่นน้องได้ยังไง แต่สำหรับคนนอกอย่างฉัน เห็นแค่แววตายามมองหน้าเธอก็รู้ทันแล้ว นายนั่นแอบรักเธอ แต่ใช้สถานะรุ่นพี่อำพรางความรู้สึก ลองนึกย้อนดูว่าหลายปีที่รู้จักกับผู้ชายคนนั้นมา เขาดูแลเธอมากกว่าพี่ชายหรือเปล่า คิดด้วยความเป็นกลางนะ อย่าเข้าข้างรุ่นพี่ตัวเองให้มากนัก”

          “แต่พี่บอมหมั้นกับกรแล้ว”

          “หมั้นแล้วไง หมั้นเพราะรักหรือผู้ใหญ่สั่งให้หมั้น”

          “เอ่อ...เรื่องนั้น”

          “ถ้าเธอไม่รู้เรื่องราวของสองคนนั้น...เชิงลึก ก็จงหาความจริงซะ ก่อนจะซวยเพราะกรกวีเข้าใจเธอผิด ตามมาถึงภูเก็ตแบบนี้ มันไม่ใช่แค่พี่น้องแล้วมั้ง ขนาดปาริฉัตรยังเต้นเร่าเมื่อรู้ว่าคนินแอบมาดักพบเธอที่นี่” แขไขบ่นยาว ยกสองมือเท้าเอว

          “อือ” เมื่อเห็นว่าแขไขหงุดหงิด เพ็ญจันทร์จึงพยักหน้ารับคำคล้ายจำยอม

          “อือแล้วก็ทำด้วย ฉันไม่รู้เรื่องราวของเธอกับพี่น้องร่วมสถาบันแต่ฉันมองในฐานะคนไม่รู้อะไรเลย และเห็นชัดว่านายนั่นคิดไม่ซื่อกับเธอแน่ๆ อ้อ แล้วก็ฝากบอกด้วย อย่าหาเรื่องฉันให้บ่อยนัก ทนไม่ไหวขึ้นมาละน่าดู” แขไขฝากเตือน แล้วสะบัดหน้าเดินออกจากห้องพักของเพ็ญจันทร์

**********************************

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่า 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

103 ความคิดเห็น

  1. #38 black26 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 13:13
    จันทร์ไม่ต้องดึงแขไขนอนเป็นเพื่อนหรอกเดี๋ยวมีคนเข้ามานอนเป็นเพื่อน
    #38
    0