[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 37 : เหตุผลที่จะเอาชนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,036 ครั้ง
    10 พ.ย. 63

 

 

 

“เหมือนไม่ได้กินข้าวกลางวันกับริมจังที่โรงเรียนแบบนี้นานแล้วนะ”

“...นั่นสิ”

ริมุรุตอบแบบไม่ใส่ใจนัก ก่อนที่เดินไปซื้อข้าวในโรงอาหารก่อนจะเลือกหย่อนก้นนั่งลงบนที่นั่งว่างๆ สักที่ อิซึคุและคัตสึกิที่สนิทกับคนตัวเล็กมานานย่อมรู้ดีถึงอาการแบบนี้ว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์ไม่ดีนัก ยิ่งกับคัตสึกิที่รู้ดีว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีเพราะอะไรถึงกับเลือกที่จะเงียบไปก่อนเลยทีเดียว

...ถึงจะต้องฝืนใจกันไปบ้าง แต่เขาก็ทำให้ไอ้เตี้ยนี่ยอมสู้อย่างจริงจังได้แล้วล่ะฟะ

“โฮ่ย บาคุโก มิโดริยะ มากินข้าวเที่ยงเหรอ นั่งด้วยได้มั้ย?”

“คิริชิมะคุง ได้สิ”

อิซึคุที่ตอนนี้ดูจะเป็นมิตรที่สุดในกลุ่มเอ่ยตอบรับด้วยรอยยิ้ม

เพื่อนร่วมห้องที่มาใหม่อย่างคิริชิมะ เอย์จิโร่ นั่งลงบนเก้าอี้ว่างๆ ตามคำอนุญาตทันควัน ทว่าในใจนั้นยังอดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นสองคนที่ดูจะไม่น่าเข้ากันที่สุดมาอยู่ด้วยกันโดยไม่กัดกันไปซะก่อน

...ไม่ได้ว่ามิตรภาพระหว่างมิโดริยะกับบาคุโกมันไม่มีหรอกนะ เพียงแต่มันเป็นมิตรภาพเชิงคู่แข่งแบบเฉพาะตัวไปสักนิด บอกตามตรงว่านอกจากภาพบาคุโกตะโกนหัวร้อนใส่มิโดริยะ หรือโกรธแบบนิ่งๆ เขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าจะมีภาพที่สองคนนี้อยู่ร่วมกันดีๆ ได้ด้วย จะว่าแอ็กซิเดนท์ไม่มีที่นั่งก็ไม่ใช่ ที่นั่งว่างๆ ยังมีอีกตั้งหลายที่

...เอ๊ะ ไม่ใช่สองสินะ?

...หรือคนๆ นี้จะเป็นสาเหตุที่ทำให้ทั้งคู่ดีกันได้ แต่น่ารักจังแหะ

“คนนี้...ใครน่ะ?”

“อ๋อ นี่ริมจัง ริมุรุ เทมเพสต์ พี่ชายบุญธรรมของผม แต่ก็อายุเท่ากันน่ะนะ เป็นคนที่คอยสอนหลายๆ เรื่องให้ผมกับคัตจังมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ริมจังเรียนอยู่ห้อง C น่ะ ริมจัง นี่เพื่อนร่วมห้องของผม คิริชิมะคุง”

“...ชิ”

“ยินดีที่ได้รู้จักฉันชื่อ คิริชิมะ เอย์จิโร่ ว่าแต่เทมเพสต์เนี่ยหรือจะเป็นลูกครึ่ง? เรียกริมุรุจังได้มั้ย?”

เด็กเนิร์ดประจำห้องเอแนะนำพี่ชายด้วยแววตาและรอยยิ้มภาคภูมิใจโดยไม่ปิดบัง อีกหนึ่งชื่อที่โผล่มาในประโยคคำพูดเองก็ไม่ปฏิเสธเพียงแต่สะบัดหน้าหนี ซึ่งเมื่อย่อยข้อความเหล่านั้นไปได้ คิริชิมะก็ต้องเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเด็กชายตัวเล็กข้างหน้าเขาใหม่ 

...สอนคนอย่างบาคุโกได้เนี่ย สอนอะไรกันนะ? บาคุโกเองก็ไม่ได้ท้วงว่าโกหกด้วยสิ

...หน้าตาน่ารัก แต่ถ้าสยบบาคุโกให้กลายเป็นหมาเชื่องได้เนี่ย ต้องมีฝีมือแน่ๆ

“ยินดีที่ได้รู้จัก ไม่ใช่ลูกครึ่งหรอก นี่เป็นนามสกุลที่ได้มาอีกทีน่ะ ถ้าเรียกยาก ยังไงก็เรียกตามที่ถนัดเถอะคิริชิมะคุง แต่ฉันเป็นผู้ชายนะเออ เพราะงั้นช่วยตัดจังออกจะดีมากเลย”

แม้ริมุรุจะไม่ได้อารมณ์ดีนัก แต่เขาก็ไม่ใช่พวกไร้เหตุผลหรือเอาความโมโหไปลงที่คนอื่น (?) เขาเป็นผู้ใหญ่พอจะแยกแยะได้ และในเมื่ออีกฝ่ายเป็นเพื่อนของน้องชายและลูกศิษย์ เป็นคนที่มีชื่ออยู่ในเรื่องที่อิซึคุเล่าอยู่บ่อยๆ เขาก็ยินดีที่จะผูกมิตรด้วย

“ผู้ชาย? จริงดิ?”

“อือหึ โดยเฉพาะจิตใจน่ะ แมนเต็มร้อยเลยนะ”

เป็นเรื่องปกติที่ริมุรุจะถูกเข้าใจเพศผิด ดังนั้นประโยคแนะนำตัวตามด้วยระบุเพศจึงเป็นเรื่องที่พูดจนชินปาก คิริชิมะทำหน้าอึ้งๆ ดูเหลือเชื่ออยู่หน่อยๆ แต่ก็พยักหน้าเข้าใจง่ายๆ จับมือเล็กที่ยื่นมาทำความรู้จักด้วยความยินดี

“เฮ้ คิริชิมะ-”

“สาวสวยนั่นใครน่ะ ขี้โกงนี่นาคิริชิมะ----!”

หนุ่มน้อยพลังไฟฟ้า คามินาริ เดนกิ ที่กำลังเดินเข้ามาทักชะงักฝีเท้าทันทีที่เห็นว่าเพื่อนสุดลูกผู้ชายกำลังจับมือกับใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มิโดริยะ แล้วประเด็นสำคัญก็อยู่ที่อีกฝ่ายนั้นดันน่ารักซะจนตาสะดุด หัวใจเต้นรัวดั่งรัวกลอง

แล้วมิเนตะ ขาหื่นประจำห้องก็พูดใจจริงของเขาแทนให้เรียบร้อย ทว่าดันทำมากเกินกว่าพูดเนี่ยสิ...

ผัวะ! ผัวะ!

มิเนตะที่พุ่งเข้าไปเพราะอยากสัมผัสมือน้อยนุ่มนิ่ม ดอมดมและโลมเลียกลิ่นกายสาว (?) ซุกซบใบหน้าลงบนเนื้อขาวเนียน อยากสนองตัณหาส่วนตัวจนแสดงออกผ่านใบหน้าเสียหมดโดยไม่คิดปิดบัง ก็เลยถูกกำปั้นหนาต่อยจนตัวเล็กๆ กระเด็นขึ้นฟ้าสูงเป็นเมตรโดยไม่ทันตั้งตัว 

จนกระทั่งตกลงมาอีกครั้งเขาก็ร่วงลงสู่อุ้งมือของผู้อารีย์ประจำห้องเอที่นั่งอยู่ข้างกายหมาบ้าไว้ได้พอดิบพอดี

อิซึคุรับร่างเล็กป้อมของเพื่อนร่วมห้องที่รู้นิสัยกันดีด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรอย่างทุกที ทว่ามิเนตะกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มของเจ้าของเส้นผมสีเขียวและใบหน้าตกกระนั่นช่างแสนน่ากลัว

“เมื่อกี้คิดจะพุ่งมาทำอะไรน่ะครับมิเนตะคุง ริมจังน่ะเป็นผู้ชายนะ แล้วต่อให้ไม่ใช่ริมจังก็ไม่ควรทำกับผู้หญิงคนไหนนะครับ มันเสียมารยาทรู้มั้ย แจ้งความเอาผิดฐานคุกคามทางเพศได้เลยนะ”

“...มะ-มิโดริยะ...”

“เฮ้ย...ไอ้หัวองุ่น อยากตายรึไง?”

นิสัยของมิเนตะเป็นที่ระอาของคนทั้งห้องเอ ทว่ามิโดริยะแม้จะตักเตือนเพื่อนอยู่เนืองๆ ก็ไม่เคยโกรธอย่างออกนอกหน้า ส่วนคัตสึกิที่หงุดหงิดอยู่เป็นนิจก็ไม่อยากจะสนใจขยะสังคมเลยเมินเจ้าตัวไปเสียตลอด พึ่งมีครั้งนี้นี่แหละที่โมโหซะจนขู่ฆ่ากันแบบไม่ปิดบังเจตนาและรังสีฆ่าฟัน

“มะ-มะ-มะ-ม่ายยยยย!”

มิเนตะตัวสั่นงันงก น้ำตาไหลพรากๆ กระโจนหนีออกจากอุ้งมือสาก ก่อนนี้ใครจะต่อยเขาจนตัวปลิวก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือการเอาชีวิตรอดออกจากตรงนี้ มิโดริยะและบาคุโกนับเป็นคนที่แข็งแกร่งลำดับต้นๆ ของห้อง หากโดนทั้งคู่อัดขึ้นมาจริงๆ เขาย่อมไม่มีทางขัดขืนได้

“อย่าแกล้งเพื่อนสิ อิซึคุ คัตสึกิ”

“เห~ ผมหวังดีก็เลยตักเตือนเท่านั้นเองนะริมจัง”

“เหอะ!”

อิซึคุยิ้มเหมือนตัวเองไม่ได้แกล้งใครและไม่ได้ทำอะไรผิด ส่วนคัตสึกิที่เอาแต่ใจตัวเองตลอดเวลาก็ใช่ว่าจะฟฟังคำสั่งสอนของริมุรุเสียเมื่อไหร่

คามินาริยังคงยืนเอ๋อเหมือนตอนใช้ไฟฟ้าเกินตัวตามเหตุการณ์ไม่ทัน ในขณะที่คิริชิมะหัวเราะแห้ง เขาเองก็เป็นคนที่เรดาห์พัง เพราะตอนแรกเขาเองก็คิดว่าริมุรุนั้นเป็นผู้หญิงเช่นกัน (ใครใช้ให้ตัวเล็ก ผมยาว หน้าตาน่ารักล่ะเออ) ทว่าโชคดีที่เขาไม่ได้ทำอะไรออกนอกหน้าไปจนถูกสององครักษ์อัดจนปลิว

...อืม สององครักษ์ ไม่คิดมาก่อนว่ามิโดริยะนั้นเป็นพวกบราค่อน ส่วนบาคุโกที่ดูจะไม่สนหัวใครก็ช่างหวงเพื่อนตัวเล็กซะจนชวนให้รู้สึกอัศจรรย์ใจ

...มิเนตะโดนไปถึงสองหมัด หมัดแรกมาจากมิโดริยะที่ต่อยตัดหน้าไม่ให้มิเนตะพุ่งไปถึงตัวริมุรุ ส่วนอีกหมัดมากจากคัตสึกิที่ต่อยเสยไปเต็มแรงจนคนตัวกระเปี๊ยกอย่างมิเนตะกระเด็นขึ้นฟ้า พอร่วงลงมาก็ดันรับด้วยสีหน้าพ่อพระซะจนเขากลัวแทน

การกินข้าวกลางวันยังไม่ถึงไหนเนื่องจากเหตุการณ์วุ่นวายเล็กๆ แต่แล้วแม้คามินาริจะตัดสินใจเดินตามมิเนตะออกไปทำให้ทั้งโต๊ะเหลือเพียงสี่คนเช่นเคย ทว่าไม่นานก็มีคนที่ห้าเข้ามาอีกอยู่ดี

...แขกคนใหม่ที่คาดไม่ถึง คนที่แทบไม่สุงสิงกับใคร

“ขอเวลาหน่อยได้มั้ย?”

“...มีอะไรเหรอ โทโดโรกิคุง?”

“ไม่ใช่กับนายมิโดริยะ กับเจ้าหมอนั่นข้างๆ นายต่างหาก”

“กับฉัน?”

ริมุรุกะพริบตาปริบๆ ยกนิ้วชี้หน้าตัวเองด้วยความงงงวย หากเป็นตัวเขาในร่างบีบีก็ยังพอรู้จักมักจี่กับโชโตะอยู่หรอก แต่ตัวเขาที่เป็นแค่ริมุรุ ไม่น่าจะเคยเดินผ่านหน้ากันด้วยซ้ำนะ อย่างไรก็ตามท่าทางเอาจริงเอาจังของโชโตะ ก็ทำให้ริมุรุต้องถอนหายใจออกมา ขอเชื่อในสัญชาตญาว่าหากไม่ตามไปเรื่องจะยิ่งวุ่นก็แล้วกัน

“ก็ไม่ได้มีปัญหาหรอกนะ มีอะไรล่ะ?”

“ตรงนี้ไม่ดี ตามมาสิ”

“เฮ้ย! จะคุยกับไอ้เตี้ยแล้วยังเรื่องมากอีกเหรอวะไอ้ครึ่งๆ!!”

“ฉันไม่อยากได้คนนอกมารบกวน”

“หา? คนนอกมันแกต่างหากไอ้ครึ่งๆ ไม่ได้รู้จักไอ้เตี้ยแล้วยังจะเสนอหน้าอีก!?”

เหมือนก้อนภูเขาน้ำแข็งปะทะกับลาวา คัตสึกิและโชโตะจ้องหน้ากันเขม็ง โต๊ะรอบข้างถึงกับย้ายที่นั่งหนีบรรยากาศกดดัน คนที่ธรรมดาที่สุดอย่างคิริชิมะเองก็ยิ้มแห้งพลางกระเถิบตัวหลบอยู่ริมสุดขอบโต๊ะ เพราะไม่อยากเสี่ยงกลายเป็นเป้าหมายของสองผู้แข็งแกร่งของห้อง

อิซึคุที่เป็นเด็กดีสุดเลิ่กลั่กเล็กน้อย ไม่รู้จะห้ามอีท่าไหน กับโทโดโรกิคุงที่เป็นเพื่อนร่วมห้องก็มักจะนิ่งๆ เงียบๆ ไม่ได้สุงสิงกับใครเป็นพิเศษ ในขณะที่คัตจังที่เขาสนิทมากกว่าก็เป็นบุคคลประเภทที่ไม่ควรเอาตัวไปขวางน้ำเชี่ยว

เนื่องจากว่าห้ามยากทั้งสองฝั่ง จึงเดือดร้อนคนกลางที่เป็นดั่งตัวต้นเหตุให้ต้องเข้ามาคั่นกลางเพื่อให้เหตุการณ์สงบ ไม่งั้นโรงอาหารได้ไหม้ไม่ก็ถูกแช่แข็ง หรือไม่ก็อาจจะระเบิดจนไม่เหลือสภาพเดิมเลยก็ได้

“ไม่เป็นไรคัตสึกิ ไม่มีปัญหาหรอก อยากคุยที่ไหนก็นำไปเลย”

“...”

โชโตะผงกหัวเป็นเชิงขอบคุณที่ริมุรุนั้นยอมโอนอ่อนตามคำขอโดยไม่โวยวายอะไร และเพราะตัวริมุรุยอมรับ คัตสึกิจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จำเป็นต้องไปโมโหหรือโวยวายแทน ความจริงที่โวยวายแทนก็แค่เหม็นขี้หน้าโทโดโรกิเฉยๆ ก็เลยจงใจอยากหาเรื่องก็เท่านั้นแหละ

...

ริมุรุเดินตามโทโดโรกิไปจนห่างไกลจากโรงอาหาร เป็นโถงทางเดินในมุมที่ยามนี้จะไม่มีคนเดินผ่านไปมาแน่นอนเพราะวันกีฬาไม่มีเรียน ไม่จำเป็นที่นักเรียนจะต้องขึ้นตึกและคนภายนอกก็เข้ามาถึงที่นี่ไม่ได้

“แล้ว...มีอะไรงั้นเหรอ?”

“ก่อนอื่นก็ขอโทษด้วยที่เสียมารยาท ฉันชื่อ โทโดโรกิ โชโตะ นายล่ะ?”

“ริมุรุ เทมเพสต์”

ใบหน้าน่ารักคิ้วกระตุกยิกๆ ตั้งแต่เดินออกมากันแค่สองคน และยิ่งคิ้วกระตุกหนักเข้าไปใหญ่ที่ถูกอีกฝ่ายที่ไม่รู้จักกันแม้แต่ชื่อเรียกออกมาคุยเป็นการส่วนตัว ไม่ว่าจะนั่งมอง นอนมอง ตะแคงตีนมอง มันก็ไม่ปกติ แถมยังรู้สึกได้ถึงเค้าลางของปัญหาซะด้วย ขอชิ่งก่อนได้มั้ย?

“ฉันเป็นลูกชายของฮีโร่อันดับสองตลอดกาล เอนเดฟเวอร์ นายอาจจะพอรู้จากนามสกุล”

“...อะ-อา?”

“ตอนยังเด็กฉันมีปัญหาครอบครัว อัตลักษณ์สมรส... พ่อของฉัน เพราะอยากก้าวข้ามออลไมท์ แต่เพราะทำไม่ได้ด้วยตัวเอง เขาจึงเกิดความคิดที่จะสร้างรุ่นใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเขาขึ้นมา ซึ่งก็คือการได้รุ่นใหม่ที่ครอบครองสองอัตลักษณ์ ในความทรงจำของฉัน...แม่มักจะร้องไห้ตลอดเวลา เพราะฝั่งซ้ายของฉันมันน่ารังเกียจ แม่เลยขว้างน้ำเดือดๆ ใส่หน้าฉัน”

ในขณะที่โชโตะดูจะดำดิ่งไปกับความทรงจำสมัยที่เรื่องราวของตนนั้นยังเลวร้าย ริมุรุนั้นก็ได้แต่กะพริบตาปริบๆ เขายังจำวันแรกที่เจอเจ้าหนูโชโตะตัวกระเปี๊ยกได้ เรื่องที่อีกฝ่ายเล่ามานั้นลงล็อกกับชิ้นส่วนที่ไม่แน่ไม่นอนที่เขาเคยคาดเดาไว้เมื่อครั้งนั้นได้ทั้งหมด แต่ที่เขาไม่เข้าใจน่ะ...

“...เสียใจด้วย แต่ว่า...เล่าให้ฉันฟังทำไมเหรอ?”

...ด้านดำมืดของฮีโร่อันดับต้นๆ ของประเทศ ครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่น่าเรื่องที่จะเล่าสู่กันฟัง โดนเฉพาะกับคนแปลกหน้า

“แต่หลังจากนั้นที่บ้านของฉันก็มีการเปลี่ยนแปลง ถึงแม่จะยังต้องรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล แต่เจ้าพ่อบ้าก็เริ่มมีความเป็นคนมากขึ้น อย่างน้อยๆ ฉันกับพวกพี่ๆ ก็ไม่ได้ถึงขั้นเกลียดขี้หน้าเขาถึงขนาดอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว จากที่ฉันเคยปฏิเสธข้างซ้ายนี่มาก ก็ยอมรับมันได้มากขึ้น”

สีหน้าของโซโตะไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธหรือไม่พอใจเหมือนก่อนหน้า ริมฝีปากติดจะมีรอยยิ้มบางๆ ท่าทางปลอดโปร่งคล้ายจะปล่อยวาง ริมุรุเดาได้ว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังคิดถึงครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกันในฐานะบีบีอยู่แน่ๆ ไม่ได้อวยตัวเอง แต่วีรกรรมเขาออกจะน่าสรรเสริญ คนที่เคาะกะโหลกแข็งๆ ของเจ้าไฟลุกนั่นได้ก็มีแค่เขาเท่านั้นแหละ

...เพียงแต่...ไอเด็กเอ๋อโชโตะ ฟังกันบ้างสิเฮ้ย!

“ทั้งหมด...เพราะได้คนๆ หนึ่งช่วยเอาไว้น่ะ”

“...เอ่อ...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันงั้นเหรอ?”

“คนที่ช่วยฉันไว้ตอนนั้นคือบีบี ส่วนที่ถามว่าเกี่ยวอะไรกับนายมั้ยก็ขอถามตามตรงเลยแล้วกัน นายน่ะเป็นลูกลับๆ ของบีบีที่เคยออกข่าวรึเปล่า?”

ริมุรุเบิกตาโตตะลึงพึงเพลิด ไม่คิดมาก่อนว่าจะถูกถามอะไรไร้สาระเข้าอีกแล้ว มือเรียวยกขึ้นนวดหว่างคิ้วที่เหมือนจะปวดสมองตุ้บๆ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นกล่าวกลั้วหัวเราะ เรียกสีหน้าไม่พอใจจากโชโตะที่กำลังจริงจังจนริมุรุต้องยกมือขึ้นมาโบกเหมือนกำลังขอโทษ

“โทษทีที่ขำ แต่เป็นโจ๊กที่ขำจริงๆ นั่นแหละ รู้มั้ยนายเป็นคนที่สองที่ถามฉันแบบนี้นะ แต่ฉันอยู่กับเจ้านั่นมาก็นาน นานพอให้คิดอะไรบ้าๆ แต่กับนาย เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ อะไรทำให้คิดแบบนั้นงั้นเหรอ?”

“ฉันเคยพบบีบีตัวจริงมาแล้ว เขาแข็งแกร่ง ถึงจะไม่เห็นหน้าแต่สีผมพวกนายเหมือนกัน แต่นั่นไม่ใช่ใจความสำคัญ ที่สำคัญที่สุดคือกลิ่นอายกับความรู้สึก” 

“...”

“ตอนเจอกันในสนามรอบขี่ม้าส่งเมืองฉันก็รู้สึกแล้วว่านายเหมือนเขา แข็งแกร่ง พึ่งพาได้ น่าไว้วางใจ เป็นความรู้สึกเดจาวูอย่างน่าประหลาด เหมือนจนให้ความรู้สึกว่าเป็นคนเดียวกันเลยล่ะนะ”

“เห? ถึงจะว่าอย่างนั้นก็เถอะ แต่ไม่ใช่หรอก พ่อแม่ตามใบเกิดฉันน่ะเสียไปนานแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นลูกบุญธรรมบ้านมิโดริยะเฉยๆ ไม่มีพ่อหรอกนะ”

แม้ปากจะว่าอย่างไม่แคร์ หากแต่ในใจริมุรุนั้นกำลังกรีดร้อง เหมือนพบเจอหมาไมท์นัมเบอร์สอง ทั้งๆ ที่เป็นแค่เด็กเอ๋อหน้านิ่ง แต่กลับเซ้นส์ดีซะจนน่าเหลือเชื่อ 

...แต่แล้วยังไงล่ะ เขาไม่ยอมรับซะอย่าง!

“ขอโทษด้วยถ้าสิ่งที่ฉันพูดมันไปสะกิดแผลนายเข้า”

“ไม่เป็น-”

“แต่ไม่ว่าสิ่งที่ฉันคิดจะถูกหรือผิด ฉันก็ไม่คิดว่านายจะยอมรับหรอกนะ ข่าวเรื่องลูกบีบีแม้จะเหมือนข่าวโคมลอยแต่ออลไมท์ก็เป็นคนพูดขึ้นมาเอง กับตัวบีบีด้วยแล้วต่อให้เขามีลูก เขาก็คงไม่ปล่อยให้คนอื่นรู้ตัวหรอก แต่ที่ฉันตัดสินใจมาถามเพราะต้องการจะบอกว่าฉันจะเป็นที่หนึ่ง ยิ่งถ้านายเป็นลูกของเขาฉันก็ยิ่งต้องเอาชนะ”

“...”

“พ่อของฉันไม่เคยก้าวข้ามออลไมท์ได้ และออลไมท์ก็ไม่เคยจับตัวบีบีได้ ฉันจะเก่งกว่าพ่อ จะเหนือกว่าออลไมท์ ไม่ใช่เหตุผลที่ว่าเป็นเครื่องมือของใครในการโค่นอันดับหนึ่ง แต่เพื่อตัวฉันเอง” 

“...”

“เพื่อพิสูจน์ว่าฉันจะแข็งแกร่งกว่าเจ้าพ่อบ้า และทำให้บีบีได้เห็นว่าฉันเป็นฮีโร่ที่ยิ่งใหญ่ได้ตามที่เขาเคยสั่งสอน ฉันจะเป็นคนจับเขาให้ได้ในอนาคตตามที่เขาเคยท้า ก้าวแรกของฉันคือการเป็นที่หนึ่งของงานกีฬา ฉันจะไม่มอบตำแหน่งนั้นให้ใครทั้งนั้น ต่อให้เป็นลูกชายของบีบีก็ตาม”

ในดวงตาสองสีคู่นั้นเต็มไปด้วยความจริงจังและความทะเยอทะยาน ทว่าความแค้นและความโกรธที่ริมุรุเคยเห็นนั้นกลับหายไปจนหาแทบไม่พบ ในฐานะคนหนึ่งที่เคยสั่งสอนอีกฝ่ายมา ริมุรุต้องบอกเลยว่าภูมิใจที่เด็กน้อยที่แปดเปื้อนคนนั้นเติบโตมาเป็นเด็กชายที่เจิดจ้าได้ในวันนี้

“พูดเองเออเองเก่งจริงๆ เลยนะ ทักษะการมโนนี่เอาไปร้อยเต็มสิบ”

“...”

“นายจะคิดยังไงฉันไม่สนหรอก แต่ถ้าให้ดีก็ช่วยเก็บเงียบไว้ในใจ เพราะถ้ามีข่าวลืออะไรออกมาต่อให้เป็นเรื่องไม่จริงฉันก็จะใช้ชีวิตลำบาก ถ้าช่วยรับปากเรื่องนี้ได้จะเป็นพระคุณมาก”

ริมุรุว่าด้วยรอยยิ้มกดดัน โชโตะไม่คิดจะพูดเรื่องนี้กับใครอยู่แล้วจึงสัญญาได้โดยไม่กลัวอะไร

“ฉันไม่ใช่คนพูดไม่คิด”

...งั้นแปลว่าที่มาพูดฉอดๆ นี่คือคิดดีแล้วจริงดิ?

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าโชโตะจะมีไฟสู้หรือทะเยอทะยานสักเท่าไหร่ มันก็ใช่ว่าจะมีแต่เขาเพียงคนเดียวที่มีเหตุผลให้ไขว่คว้าอันดับหนึ่ง ลูกศิษย์ทั้งสองของเขาต่างก็หมายปองอันดับนี้ ในขณะที่ตัวเขาเองนั้น...

“ฉันเคยบอกกับคัตสึกิว่าจะไม่ยอมแพ้ในการต่อสู้ ในฐานะอาจารย์ ก็มีความน่าเชื่อถือที่ต้องรักษา แถมฉันยังมีเหตุผลที่แพ้ไม่ได้แล้วด้วย”

“...?”

“นายจะไม่ได้อันดับที่หนึ่งไปหรอก ...เตรียมใจรับความพ่ายแพ้ไว้บ้างก็ดี”

นั่นคือคำเตือนด้วยความหวังดีที่สุดเท่าที่ริมุรุจะมอบให้ได้ รวมถึงบอกให้เหล่าคนที่อยู่ด้านหลังของกำแพงที่แอบฟังมานานสองนานได้รับรู้ด้วย 

โชโตะมีทีท่าไม่พอใจที่ถูกมองว่าจะแพ้ แต่เขาก็ยินดีรับคำท้าทาย ทว่าโชโตะนั้นเข้าใจผิด คำพูดตักเตือนที่ริมุรุมอบให้ไม่ใช่การท้า ไม่ใช่การแสดงความเป็นศัตรูหรือคู่แข่งที่เท่าเทียม หากแต่เป็นประกาศิตที่เมื่อจอมมารอย่างเขาพูดไปแล้วมันก็ต้องเป็นไปตามนั้น

โชโตะไม่รู้ หากแต่สองลูกศิษย์ที่อยู่ด้วยกันมานานนั้นรู้ดี ทั้งคัตสึกิและอิซึคุต่างเหงื่อตก เหมือนเห็นอนาคตที่ตัวเองจะชวดรางวัลที่หนึ่ง ทว่าสำหรับคัตสึกิแล้ว ท่ามกลางความกังวลก็เต็มไปด้วยความพอใจ ที่ได้รู้ว่าริมุรุนั้นจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด เขาจะได้สู้ด้วยทุกสิ่งและจะเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้!

...ซึ่งนั่นน่ะ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก...

...

“จะว่าไป...นายเป็นผู้ชายแน่นะ?”

“แมนๆ เต็มร้อย”

โชโตะพยักหน้าหงึกๆ หากแต่สีหน้ายังคงครุ่นคิดและสายตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าน่ารักราวกับกำลังประเมิน ริมุรุขมวดคิ้วเป็นปม ก้าวถอยหลังเล็กๆ เพราะรู้สึกไม่น่าไว้ใจ

“...อะไร?”

“ถ้าไม่ได้ยินที่พวกนายคุยกันก่อนหน้า ฉันก็คงเข้าใจผิดคิดว่านายเป็นผู้หญิงเหมือนกัน”

“...”

“โลกนี้ช่างอยู่ยาก”

ริมุรุคอตก เดินตามหลังโชโตะที่เดินกลับห้องอาหารด้วยอารมณ์หดหู่ รู้สึกไม่อยากกินอะไรขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ วุ่นวายจังนะ...

 

 

TBC!!

 

------------

ทุกคนเดาได้หมดว่าจะเกิดอะไรขึ้น เก่งกันจริงๆ แต่แหม่ น้องโชโตะจะไปคุยอะไรกับริมุรุได้นอกจากเรื่องนี้ เดาทางได้หมดไม่สนุกเลยล่ะสิ

ยังไงก็ตาม…ไรท์ดีใจที่ทุกคนอยากอ่าน ไม่ใช่ไม่ชอบให้เม้นต์ทวงนะ ชอบมาก เพราะรู้สึกเป็นที่ต้องการดี แต่ก่อนจะมีดราม่า (แบบรอนานแล้ว จะเขียนต่อมั้ย จะเท หรืออะไรก็ตามแต่ ด้วยภาษาไม่สุภาพ ข้อความที่ไม่ประเทืองปัญญาหรือทำให้ไรท์จิตตก) ก็ขอพูดดักไว้เลย เช็คคำเตือนกันด้วยเด้อจ้า

คำเตือน เรื่องนี้แค่เขียนเล่น ลงตามใจฉัน จบไม่จบไม่ทราบ ไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น ไม่บังคับให้ติดตาม แต่ก็จะพยายามเขียนให้ดี ขอบคุณที่หลงเข้ามานะคะ
 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.036K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2252 tomkamcham (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 01:28
    กองอวยพ่อหนุ่มไฟน้ำแข็งเลิ่กลั่กเลยค่ะใครจะไปรู้ว่าเดาไปเล่นๆดันจริงสักงั้น
    #2,252
    0
  2. #2250 skyblue_2580 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 19:44
    สาววายอย่างเราช่างอยู่ยาก
    #2,250
    0
  3. #2249 pimlp (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 15:20

    ริมุรุอัดเด็กๆให้จมดินเลย
    ให้มันรู้สะบ้างว่าใครเป็นใคร5555
    #2,249
    0
  4. #2248 pimnara132551 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 07:01

    "โลกนี้ช่างอยู่ยาก"คิดเหมือนแม่สินะโชโตะคุง5555
    #2,248
    0
  5. #2247 Shiro_San (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 00:36
    ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร ริมุรุ ไม่ได้กล่าวไว้
    #2,247
    0
  6. #2246 Benz2666 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 23:25

    รอจ้าาาา
    #2,246
    0
  7. #2245 Bao_Bao (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 22:47
    โชโตะลูก กับดักโลกนี้มันเยอะระวังๆหน่อยก็ดีนะลูกนะ.....
    #2,245
    0
  8. #2244 Faii26120 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 17:28
    เออ โลกนี้มันอยู่ยากจริงๆ
    #2,244
    1
    • #2244-1 Foremost_story(จากตอนที่ 37)
      7 พฤศจิกายน 2563 / 20:57
      เห็นด้วยอย่างแรง
      #2244-1
  9. #2243 azaz3030_2 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 17:27
    ริมุรุจะโชว์เทพแล้วได้อันดับ1แล้วใช่มั้ย!? ไรท์!! อ๊ากกก ได้เวลาดูริมุรุตบเกรียนเด็กUA แล้วว
    #2,243
    0
  10. #2242 winunda878 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 14:11
    ถึงขั้นโทโดโรกิบอก โลกนี้ช่างอยู่ยาก😂😂😂😂
    #2,242
    0
  11. #2241 botunflower (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 12:41
    วงวารเพศน้องงงงงงง เป็นสไลม์ที่น่ารักเหมือนผู้หญิงก็งี้แหละริมจัง~ ตอนหน้าจะสู้แล้วใช่ไหมมมมม รอค้าาาาาา
    #2,241
    0
  12. #2240 luktall21353 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 12:38
    แหน่~ ถามเรื่องเพศงี้หมายความว่าเยี่ยงไรโชโตะ
    #2,240
    0
  13. #2238 Yuki2546 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 10:47

    อยากให้ริมุรุมีเพศ จะชายหรือหญิงก็ได้แต่คู่ของน้องต้องเป็นผู้ชาย จะyaoiหรือชายหญิงปกติก็ได้ แต่ไม่เอาหญิงหญิงน่ะ
    #2,238
    0
  14. #2237 Aimarea (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 10:39
    เจอประโยคสุดท้ายของน้องเด๋อเข้าไปคือ...5555555 วงวารริมุรุต่อไปยาวๆ 55555555
    #2,237
    0
  15. #2236 wewe73422 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 10:37
    น้องงงงน่ารักกก
    #2,236
    0
  16. #2235 w-earn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 10:26

    ชูป้ายไฟเชียร์ขอบสนาม
    #2,235
    0
  17. #2234 Dek-Dok2344 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 10:09
    แค่ไม่ลบทิ้งก็ดีใจแล้วค่ะ//เอ็นดูน้อนโชโตะ😂
    #2,234
    0
  18. #2232 UKIHARA (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 08:23
    โลกนี้ช่างอยู่ยาก....
    กร๊ากกกกกกกกกกกกก555555555
    #2,232
    0
  19. #2231 Rindis (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 08:21

    ในที่สุดริมุรุก็จะได้โชว์เทพแล้ว////ถือป้ายไฟพร้อม

    ปล.อยากเม้นท์ทวงบางนะแต่ไรท์ดักทางไปแล้วเลยแต่กรีดร้องอยู่ในใจ

    #2,231
    0
  20. #2230 200130923 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 07:58
    ทำไมซื้อหวยไม่ถูกอย่างนี้บ้าง555555
    #2,230
    0
  21. #2229 blackteacup07 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 07:18
    ขออนุญาตนะคะ แต่แบบ55555555555555555 โชโตะ5555555555 โลกนี้ช่างอยู่ยาก โอ้โห เฉียบมากจริงๆ5555555

    ส่วนลูกศิษย์ทั้งสองก็แบบ อุแง สู้เขา แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการที่ให้อาจารย์เห็นไปเลยยยย

    ปล. ไม่ทวงหรอกค่ะ! เรียกว่าไงดีอ่ะ ยังไงก็รออยู่แล้ว แต่ว่าจะมาตอนไหนนั้นเราก็ไม่มีทางรู้หรอก แค่ไม่เทเราก็ดีใจมากๆแล้ว ยังไงก็สู้ๆนะคะ สนุกมากจริงๆ
    #2,229
    0
  22. #2228 N_nim (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 06:39

    พยายามเข้าค่ะไม่เทง่ายๆก็พออยู่ด้วยกันยาวๆหน่อยหากท้อขึ้นมาให้นึกไปว่าวันแรกที่เขียนนึกอะไรอยู่ถึงเขียนขึ้นมา อาจจะมีท้้อบาง หมดอารมณ์บ้าง ขี้เกียจบ้างก้ไมาเป็นไรอย่าทิ้งกันไว้กลางทะเลก็พอ
    #2,228
    0
  23. #2227 Pookpikk (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 05:58
    เอ็นดูเด็กเอ๋อ55555 น้องงยินดีต้อนรับบสู่ห้องA
    #2,227
    0
  24. #2226 Negi38 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 02:15
    จบแล้วท่านจอมมารยินดีต้อนรับสู่สาขาฮีโร่!
    #2,226
    0
  25. #2225 jane4117 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 02:00
    ได้เวลาตบเกรียนให้เด็กมันดู
    #2,225
    0