[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 35 : บังคับขู่เข็ญ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,098 ครั้ง
    13 ต.ค. 63

 

 

 

สนามกีฬาของโรงเรียนยูเอย์นั้นใหญ่มาก สมชื่อว่าเป็นงานที่โด่งดังยิ่งกว่าโอลิมปิกในอดีต ทั้งโปรฮีโร่และประชาชนมากมายต่างก็มาร่วมวานเพื่อสังเกตุการณ์เพชรเม็ดใหม่แห่งวงการฮีโร่

...เป็นเรื่องที่บ้ามากหากวิลเลินจะบุกมาในวันนี้

แต่ริมุรุนั้นคิดต่าง พวกวิลเลินไม่จำเป็นต้องบุกมาเพื่อร่วมสังเกตุการณ์ศัตรูในอนาคต เพราะพวกนั้นสามารถดูงานกีฬาครั้งนี้ผ่านการถ่ายทอดสดได้ เก็บข้อมูลได้หมดว่าใครทำอะไรได้บ้างโดยไม่ต้องเหนื่อย และหากอยากจะสร้างความวุ่นวายจริงๆ ก็ควรจะไปทำกับสถานที่อื่นที่พวกโปรฮีโร่ต่างทิ้งสำนักงานของตัวเองมาซะยังจะดีซะกว่า

หนูขาวตัวไม่เล็กผู้เป็นผู้อำนวยการของโรงเรียนยูเอย์เดินมานั่งที่ห้องมอนิเตอร์อย่างเงียบเชียบ ตามปกติแล้วเขาคงไปดูพวกปีสาม ทว่าเพราะเด็กคนนึงทำให้เขาต้องมาดูสนามของพวกปีหนึ่ง

...ไม่ใช่ห้อง A ไม่ใช่เด็กที่อยากเป็นฮีโร่ 

...แต่กลับเป็นเด็กที่น่าสนใจยิ่งกว่าใครๆ เป็นเพชรเม็ดงามที่ไม่ว่ายังไงก็ดับประกายของตัวเองไม่ได้

“ถ้าหากการคาดเดาของฉันไม่ผิด เด็กคนนั้นจะต้อง...”

หนูขาวยกมือขึ้นเท้าคาง มองจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพสนามด้วยความหวังเต็มเปี่ยม แม้ใต้เส้นขนนั่นจะมีเหงื่อเย็นเยียบที่หลั่งออกมาเพราะความกังวลใจของตัวเองก็ตามที

...

[งานกีฬายูเอย์! ที่ซึ่งเหล่าฮีโร่ตัวน้อยเข้าห่ำหั่นกันเพื่อไปยังจุดสูงสุด! งานสุดยิ่งใหญ่ที่ซึ่งสู้กันมันส์ทุกปี!! แล้วขอให้ผมเดาพวกคุณคงไม่อยากพลาดการมาถึงของพวกเขาใช่มั้ยล่ะ!? เด็กใหม่ปีหนึ่งที่เป็นดาวแห่งปาฏิหารย์ที่ดิ้นรนสู้กับวายร้ายมาได้!! สาขาฮีโร่ปีหนึ่ง-! ห้อง A มาแล้วใช่มั้ยยยย!!!]

คล้ายจะมีเสียงเฮดังลั่นจากรอบๆ ของสนาม ห้องเอเดินออกไปเป็นห้องแรก ในขณะที่นักเรียนห้องอื่นๆ ที่ยืนรออยู่ที่ประตูอื่นนั้นรู้สึกไม่ชอบใจกับความลำเอียงของการประกาศเปิดตัวนักเรียนที่เข้าร่วมงานกีฬา ไม่เชื่อก็ลองฟังประกาศนั้นดูสิ เห็นถึงความหลากมาตรฐานนั่นมั้ย?

[ตามด้วยสาขาฮีโร่ห้อง B และห้อง C D E จากสาขาสามัญทั่วไป!! ห้อง F G H จากสาขาสนับสนุน และสาขาการจัดการจากห้อง...]

“...พวกเขาทำยังกับพวกเราเป็นตัวประกอบเลยนะ”

“เป็นภาระอย่างนั้นใช่มั้ยล่ะ?”

ริมุรุที่เดินออกมาพร้อมๆ กับเหล่าเพื่อนร่วมห้อง C นั้นหมดอารมณ์จะช่วยแก้บรรยากาศคุกกรุ่นเจือโมโหของเหล่าเพื่อนในห้อง

หากจะโทษว่าทำไมนักเรียนห้องอื่นถึงอคติกับห้อง A สำหรับในงานกีฬานี้ก็คงต้องโทษที่อาจารย์ประจำชั้นของพวกเขาที่รับหน้าที่เป็นโฆษกก่อนเลย จริงอยู่ที่ห้อง A นับเป็นตัวชูโรงในงานกีฬานี้ เพราะพวกเขากำลังได้รับความสนใจจากสื่อ แต่อาจารย์ก็ควรจะเฉลี่ยแอร์ไทม์แนะนำตัวให้ดีกว่านี้สักหน่อย 

...นี่ทำเหมือนห้องอื่นเป็นตัวประกอบจริงๆ นั่นแหละ

...หากนักเรียนจะนอยน์ก็สมควร

...แล้วคุณ (มรึง) ไม่ใช่อาจารย์ประจำชั้นห้อง A นะครับ หรือโดนจ้างมาอวย...?

ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนริมุรุก็ได้พบความไม่เท่าเทียมในหลายๆ ด้าน ในส่วนที่มีเหตุผลให้รับได้ก็ปล่อยผ่านไปไม่คิดมาก แต่กับอะไรที่มันไม่ใช่ มันก็คือไม่ใช่ ไม่ว่าจะหาข้ออ้างแค่ไหนก็ไม่สามารถมองให้เท่าเทียมได้ อย่างการแนะนำห้องเรียนนักเรียนก่อนเริ่มงานกีฬานี่แหละ ขนาดริมุรุที่ไม่ได้อย่างเด่นดังยังรู้สึกเคืองในความอยุติธรรมนี้เลย

ริมุรุที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนมั่นใจว่าถ้าหากเขาได้บ่นอาจารย์ในยูเอย์โดยเฉพาะอาจารย์ประจำชั้นอย่างพรีเซนต์ไมค์สักครั้ง เขาจะได้บ่นไม่หยุดแน่ๆ แต่เมื่อเขาตัดสินใจจะใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่ทำสิ่งใดให้โดดเด่นทั้งนั้นในโรงเรียนนี้ เขาจึงไม่คิดจะหาบทเด่นให้ตัวเองโดยหารไปฉะกับอาจารย์เหมือนเมื่อสมัยมัธยมต้นแน่ๆ

“ขอให้แข่งกันอย่างยุติธรรม!!”

“18+ Only แล้วทำไมมาสอน ม. ปลายล่ะ? ไม่เป็นไรเหรอ?”

ริมุรุไม่รู้จักหัวหน้าผู้ตัดสินของปีหนึ่งปีนี้หรอก เขาไม่เคยเรียนกับเธอ แต่การที่เธอมายืนอยู่บนแท่นหน้านักเรียนทุกคนได้ก็แปลว่าเธอเป็นอาจารย์จริงดังที่นักเรียนหัวนกห้องเอหลุดปากถามมา ซึ่งเขาก็เห็นด้วยนะ ให้อาจารย์สาวแต่งตัวรัดรูปฉูดฉาด เซ็กซี่ เหมือนนางเอกแนว SM มาสอนนักเรียนเนี่ยจะดีจริงๆ เหรอ?

...เฮ้ เขาไม่ได้บูลลี่ แค่คิดว่ามันไม่น่าเหมาะสม ถึงอาชีพหลักจะเป็นฮีโร่ก็เถอะ แต่ในโรงเรียนก็ยังเป็นครูด้วยมั้ยล่ะ?

...จรรยาบรรณ จิตวิญญาณความเป็นครูไปไหนหมด?

“เงียบซะ! ฉันเป็นคนคุมปีหนึ่งนะยะ เอาล่ะตัวแทนผู้เข้าแข่งขัน! ปีหนึ่งห้อง A บาคุโก คัตสึกิ!!”

การดำเนินงานเป็นไปอย่างรวบรัด มิดไนท์ไม่ได้คิดเอ่ยกล่าวเปิดงานโรงเรียนยืดยาวแบบโรงเรียนมัธยมทั่วไป หากแต่เอ่ยเรียกให้นักเรียนที่ได้ที่หนึ่งตอนสอบเข้าเดินไปข้างหน้า

“เอ๋? คัตจังเป็นตัวแทนนักเรียนเหรอ?”

“...สอบเข้าฮีโร่สินะ”

บีคุงบ่นอุบอิบ รู้สึกไม่ยุติธรรมที่เหมือนโรงเรียนจะใส่ใจแต่สาขาฮีโร่ เอโกะที่เป็นเพื่อนร่วมกลุ่มรีบปลอบ ด้วยไม่อยากให้ริมุรุที่มีน้องชายอยู่ห้องเอรู้สึกไม่ดี ยังไงซะเรื่องตัวแทนก็มีเหตุผลที่เธอรับได้ อ๊ะ เธอติดเรื่องเหตุผลจากริมุรุซะแล้วสินะ

“ช่วยไม่ได้ล่ะนะ งานนี้ขายความแข็งแกร่ง กับพวกเราสาขาอื่นที่ไม่ได้รับบททดสอบเข้าสาขาฮีโร่ด้วยซ้ำ จะไม่ถูกเลือกให้เป็นตัวแทนก็ไม่แปลกอะไรหรอก”

“แต่โรงเรียนก็ควรคัดเด็กจากเรื่องอื่นบ้างมั้ยล่ะ?”

“...?”

ริมุรุกะพริบตาปริบๆ รู้สึกตะหงิดๆ ในบทสนทนา แต่ยังไม่ทันคิดว่าอะไร เสียงเกรี้ยวกราดดังสนั่นผ่านลำโพงขยายเสียงจากบนเวทีก็เรียกสายตาของริมุรุให้หันกลับไปมอง

[ถ้าไม่สู้ให้สุดฝีมือ แล้วแพ้ไปก่อนที่มาเจอกัน ฉันไม่ยอมจริงๆ นะเฮ้ย!!]

ใบหน้าคมคายแสนเย่อหยิ่ง พอๆ กับน้ำเสียงดุดันไม่สนหัวใคร ใดๆ ก็ตามคำกล่าวสั้นๆ ของอันดับหนึ่งในการสอบเข้าอย่างบาคุโก คัตสึกินั้นปลุกไฟสู้ของเหล่านักเรียนให้ลุกโชน ทั้งยังเพิ่มความคึกคักให้แก่คนดู คล้ายกับว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นการให้กำลังใจให้ทุกคนฮึดสู้ตามฉบับคนปากร้ายสายซึนซะมากกว่า

แม้แต่เพื่อนร่วม A ที่รู้สันดานกันดีว่าคนเบื้องหน้าเป็นคนยังไงยังอดคิดไปในแง่นั้นไม่ได้เลย ทว่าสองคนที่รู้ดีที่สุดว่าหมาบ้าไม่ได้หวังดีกับใคร ก็มีแต่เพื่อนสมัยเด็กที่ฝึกมาด้วยกัน กับอาจารย์ที่ฝึกให้เท่านั้นแหละ

...นอกจากจะไม่ได้ให้กำลังใจแล้วยังคิดล้มครูอีกต่างหาก

“...แต่ก็ใสเจีย เสียใจ”

...เขาไม่คิดจะแข่งเต็มที่หรอก แบร่

..

.

...ถึงจะคิดแบบนั้นก็เถอะ

“...เดี๋ยวก่อนสิเฮ้ย!! แบบนี้ก็ได้เรอะ----!?”

“หนวกหู!! เงียบไปเลยไอ้ตัวภาระ!!”

บทสนทนาคงยังไม่ค่อยชัดเจน เพราะงั้นขอย้อนอธิบายสถานการณ์กันสักครู่...

เมื่อห้านาทีก่อน หลังจากที่คัตสึกิได้ขึ้นไปกล่าวในฐานะตัวแทนนักเรียนอย่างสั้นๆ ฮีโร่มิดไนท์ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินผู้สุดแสนรวบรัดตัดความก็ได้อธิบายถึงโจทย์การแข่งรอบคัดเลือก ซึ่งก็คือการวิ่งวิบากฝ่าด่านสี่กิโลรอบสเตเดี้ยมของนักเรียนทั้ง 11 ห้อง รวมแล้วก็มีนักเรียนเข้าร่วมถึง 220 คน

การอธิบายเป็นไปอย่างรวดเร็ว และแน่นอนว่าเวลาเริ่มแข่งก็เป็นไปอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน เพราะทันทีที่อธิบายจบบานประตูจุดสตารท์ก็ถูกเปิดออก สัญญาณไฟนับถอยหลังเส้นตายกะพริบดับไปทีละดวงอย่างว่องไว คล้ายโรงเรียนจะไม่ได้ใส่ใจว่าจะมีใครตั้งตัวไม่ทันหรือไม่

งานกีฬานี้จะทดสอบสติ ปัญญา ไหวพริบ ความกล้า และอีกหลายๆ อย่างของนักเรียนทั้งชั้นปี ผู้ที่จะผ่านไปได้และกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งประเทศจะมีเพียงแต่หัวกะทิในหมู่หัวกะทิ เมื่อคิดแบบนั้นแล้วก็ไม่แปลกอะไรหากความรวดเร็วในการจัดการจนตั้งตัวไม่ติดนี้จะเป็นหนึ่งในบททดสอบที่ทางโรงเรียนตั้งไว้

อย่างไรก็ตาม ประเด็นที่ย้อนมาไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่เป็นต่อจากนี้...

“เริ่มได้!!”

เสียงสัญญาณออกตัวส่งให้ริมุรุแกล้งวิ่งไปพร้อมกับฝูงชนที่พาตัวเองไปแออัดกันที่บานประตูบานใหญ่ที่เป็นจุดเริ่มต้น จุดออกตัวคับแคบที่ทุกคนแย่งกันออกไปนี่ล่ะจะเป็นข้ออ้างชั้นดีให้เขาได้จงใจทำตัวชักช้าอืดอาด แล้วพาให้ตัวเองตกรอบต่อไปแบบเนียนๆ ได้ตามที่หวัง

แล้วในจังหวะเวลาเดียวกัน โทโดโรกิ โชโตะ ผู้มีอัตลักษณ์ครึ่งร้อนครึ่งเย็นจากห้องเอก็ใช้น้ำแข็งแช่ขาทุกคนที่จุดสตาร์ทไว้ ซึ่งมีคนไม่มากที่ไหวตัวทันพาตัวเองหลุดออกไปได้

นักเรียนห้องอื่นที่ตามไม่ทันกลยุทธ์ตัวแข็งค้างไม่ก็พากันล้มระเนระนาด แน่นอนว่าริมุรุนั้นชอบใจในสถานการณ์ ถึงแม้จะรู้ทันและหลบได้แบบชิวๆ แต่ก็ยังจงใจทำตัวติดกับดักล้มไปกับคนอื่นๆ

ทว่าในจังหวะเวลาเดียวกันนั้นเอง ร่างที่ดูจะตัวเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกัน (?) ก็ถูกกระชากคอเสื้อพละจนตัวลอยขึ้นมาจากพื้น พาให้ขาทั้งสองข้างหลุดจากน้ำแข็งไปโดยไม่ได้ตั้งใจ (น้ำแข็งบางๆ ขังจอมมารอย่างเขาไม่อยู่หรอก แรงดึงเบาๆ หน่อยเดียวก็หลุดแล้วไง)

เสียงดุดันเกรี้ยวกราดมาพร้อมกับเสียงระเบิดที่รุนแรง ไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ 

“จงใจโอ้เอ้อะไรอยู่หะไอ้เตี้ย!!”

“ทำบ้าอะไรของนายเนี่ยคัตสึกิ!!”

ริมุรุไม่รู้ว่าคัตสึกิเดาได้หรือไม่ว่าเขากำลังคิดอะไรหรือตั้งใจจะทำอะไร แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นกันแบบนี้ ...แบบที่หิ้วเขาพลางวิ่งวิบากไปด้วยแบบนี้เนี่ย!!

“ดูไม่รู้รึไง ก็จะพาแกผ่านเข้ารอบไงฟะ!!”

...จบช่วงย้อนเวลาอธิบายสถานการณ์ กลับไปช่วงต้นของบทสนทนากันอีกที...

“...เดี๋ยวก่อนสิเฮ้ย!! แบบนี้ก็ได้เรอะ----!?”

“หนวกหู!! เงียบไปเลยไอ้ตัวภาระ!!”

“ภาระบ้าน *ปิ๊บ* แกสิ! ถ้าว่าเป็นภาระจะหนีบฉันมาด้วยทำแป๊ะซ๊ะอะไร ปล๊อยยยยย----!!” ริมุรุตะโกนโหวกเหวก ทว่าก็ไม่ได้สะเทือนอะไรคนหน้าด้านเลยสักนิด

...นี่ทำเบื๊อกอะไรฟะเนี่ย!?

《ปักเจกนามคัตสึกิไม่ยอมให้คุณตกรอบยังไงล่ะคะ》

‘...รู้แล้วครับ! แต่ไม่มีวิธีบังคับที่ดีกว่านี้แล้วเรอะ!?’

《จากความดื้อของคุณ วิธีที่ปักเจกนามคัตสึกิใช้นับว่าเป็นวิธีที่เหมาะสมที่สุดแล้วค่ะ หรือจะบอกว่าวิธีเกลี้ยกล่อมจะทำให้คุณยอมวิ่งกันล่ะคะ?》

‘...’

“คัตสึกิ! ปล่อยฉันลงนะ!”

“ปล่อยให้แกจงใจยอมแพ้น่ะเรอะ!! ฝันไปเถอะ!!”

“นายอยากเป็นที่หนึ่ง ก็ควรจะดีใจที่ฉันไม่อยากเข้ารอบต่อไปสิฟะ!?”

“ฉันอยากเป็นที่หนึ่งแบบที่เอาชนะแกด้วยต่างหากโว้ย-----!!”

ความเร็วในการวิ่งโดยใช้ระเบิดเป็นแรงขับเคลื่อนของคัตสึกินั้นมีมาก ต่อให้มีภาระน้ำหนักสี่สิบกิโลเพิ่มมาก็ไม่ได้ทำให้ความว่องไวของเขาตกลง เพียงช่วงสั้นๆ เขาก็ขึ้นมาเป็นหนึ่งในพวกหัวแถวได้อย่างไม่ยากเย็น แม้จะมีด่านหุ่นยนต์วายร้าย กองทัพโรโบอินเฟอร์โน่ (หุ่นยนต์ยักษ์ศูนย์คะแนนตอนสอบเข้า) ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าก็ไม่ทำให้คัตสึกิขลาดกลัว

ยิ่งมีโทโดโรกิที่นำไปก่อนแช่แข็งหุ่นยนต์เปิดทางให้ก็ยิ่งง่ายกับคัตสึกิที่มีความคล่องตัวสูง เขาหลบหลีกซากหุ่นยนต์ที่ล้มระนาวด้วยการบินข้ามมันไป ตามไล่หลังโทโดโรกิที่กำลังนำเป็นที่หนึ่งได้อย่างไม่ยากเย็น

...เพียงแพร้บเดียวริมุรุก็ไม่เห็นเพื่อนร่วมห้อง C ของเขาแล้ว

[1-A บาคุโก ลอยจากพื้นข้ามหัวหุ่นยนต์ไปแล้ว! ฉลาดมาก! ...แต่เอ๊ะ..ข้างเอวคนนั่นคือคนรึเปล่านะ!? สามารถขึ้นนำทั้งๆ ที่หิ้วเพื่อนห้องอื่นไปด้วยรึเนี่ย-----!?]

...ใช่ครับ เสียงโวยวายก่อนหน้าย้อนความสั้นๆ เกิดจากการที่คัตสึกิหิ้วเขาแนบเอว เหมือนกลัวไม่เห็นภาพเลยต้องให้ย้ำครับว่าหิ้วแนบเอว เออ...อ่านถูกแล้ว กระเตงแนบไว้กับเอวเหมือนหนีบสัมภาระนั่นแหละ ด้วยความที่เขาเตี้ยกว่าคัตสึกิเยอะ น้ำหนักก็เบาหวิว มันเลยง่ายที่จะหยิบไปด้วย...

...ก็ยังอุตส่าห์จะตอกย้ำสภาพอันน่าอนาถของตัวเองนะ (กระซิกๆ)

“โว้ยยย! ได้ยินที่พรีเซนต์ไมค์พูดมั้ยนั่น!?”

“เออ! แล้วไงวะ!!?”

“ให้ผ่านเข้ารอบทั้งๆ แบบนี้ก็เหมือนเกาะนายเข้ารอบน่ะสิ อยากให้ฉันโดนประณามรึไง ปล่อยนะโว้ยยยย!”

ริมุรุดีดดิ้นกระแด่วๆ ปากก็พร่ำบ่นไปพร้อมๆ กัน ถ้าไม่ใช่เกรงใจความพยายามของคนบ้าคลั่งชัยชนะ ริมุรุคงซัดให้ร่วงแล้วค่อยโดดหนี แต่ถ้าเป็นแบบนั้นตำแหน่งหัวแถวที่คัตสึกิอุตส่าห์วิ่งนำมาก็คงโดนแซงไปได้ง่ายๆ เพราะด้านหลังที่ไล่ตามมาน่ะกระหายยิ่งกว่าฝูงซอมบี้อีก 

แต่จะดิ้นให้หลุดไปเฉยๆ อย่างที่กำลังพยายามทำ ก็ไม่รู้ว่ามือระเบิดของเจ้าบ้านี่ไปทากาวตราช้างมารึเปล่าถึงได้จับซะเหนียวแน่นเชียว

...ไม่หลุดวะแม่งเอ๊ยยย...

“ด้วยนิสัยแบบนายคงไม่ยอมถูกทิ้งห่างสินะ”

“ขอบคุณที่นำทางให้พวกเราตามขึ้นมาได้”

[อย่างที่คิด! คนที่ผ่านไปได้ก่อนคือนักเรียนห้อง A! แต่ผ่านด้วยการหิ้วเพื่อนห้องอื่นไปด้วยโดยที่ความเร็วไม่ตกนี่อย่างคูลเลยนะ!!]

เสียงพากษ์ตรงกับภาพที่ริมุรุหันหลังมอง เด็กผู้ชายหน้าจืดกับเด็กผู้ชายหัวนก (ไม่ได้บูลลี่แค่พูดจากรูปลักษณ์) กำลังไล่จี้ตามหลังคัตสึกิมาติดๆ บนพื้นที่พยายามผ่านกองทัพโรบอตก้มีอีกฝูงเบ้อเริ่ม ตัวคัตสึกิดูจะไม่ใส่ใจที่ตัวเองโดนใช้ประโยชน์ เขาแค่มุ่งมั่นจะไปข้างหน้า เพื่อเป็นที่หนึ่ง พร้อมกับลากเขาให้เข้ารอบไปด้วยให้ได้

“เหอะ! แล้วไง ถ้าแกไม่ยอมเอาจริงเอาจังฉันก็จะบังคับให้ไปต่อ!!”

ริมุรุหน้าเบะ ก่อนจะปิ๊งไอเดียเปลี่ยนตัวเองกลับร่างสไลม์ หวังว่าจะใช้ช่องว่างเล็กๆ ตอนเปลี่ยนร่างให้หลุดจากอุ้งมือมาร แต่เหมือนคัตสึกิจะรู้ทันและรอเวลาอยู่แล้ว พอริมุรุกลับร่างสไลม์สีฟ้ากลมดิ๊กปุ๊บก็ตะปบหนีบเข้าที่ข้างเอวเหนียวแน่นหนักกว่าเดิมปั๊บ

“คัตสึกิ๊----!!”

“แค่นี้ยังอ่อนหัดโว้ยไอ้ก้อนวุ้น!! ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้คิดว่าไอ้เดกุมันจะนับถือแกเหรอวะ!? งานที่คนอื่นสู้กันแทบตายแกจะยอมแพ้ง่ายๆ เพราะขี้เกียจเนี่ยเป็นตัวอย่างที่ดีให้น้องชายมากเลยมั้งไอ้คุณพี่ชาย!!”

“...เออๆ เข้าใจแล้ว อย่างน้อยก็ขอวิ่งเองเถอะ”

ทั้งบังคับทั้งกล่อมอย่างผิดวิสัยขนาดนี้ ริมุรุรู้ดีเลยว่าหากเขายังดื้อไม่อยากเข้ารอบอีกได้โดนเจ้าหมอนี่โกรธจริงๆ แน่ และต่อให้เขาจะไม่ไปต่อ คัตสึกิก็จะหิ้วเขาไปต่อให้ได้อยู่ดี ถ้าเป็นอย่างนั้นแทนที่จะกินแรงคัตสึกิ ให้ตัวเองดูไม่ดีในสายตาคนอื่นจนกลายเป็นเป้าบอยคอต เขายอมลงมาเล่นด้วยหน่อยก็ได้

คัตสึกิเหลือบมองก้อนวุ้นในมือตัวเอง เมื่อไม่เห็นท่าทีล่อกแล่กคล้ายโกหก (เขายังเชื่อมั่นในศักดิ์ศรีของอาจารย์ (?) พอสมควร) เลยยอมผ่อนแรงที่จับก้อนน้ำนิ่มให้ริมุรุร่วงลงไปบนพื้นได้

ริมุรุกลับร่างเป็นคน สองขาวิ่งตีเสมอคัตสึกิด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มประดา ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นภาพของเขาก็ถูกฉายขึ้นจอ

[โอ้! ที่แท้คนที่บาคุโกหิ้วมาด้วยคือ ริมุรุ เทมเพสต์จากห้อง C นี่เอง! ใช้วิธีร่วมมือพึ่งพาอาศัยเพื่อให้ผ่านด่านแรกรึเปล่านะ แล้วทำไมปล่อยลงซะแล้วล่ะ เพราะผ่านแล้วหรือแตกคอกันแล้วล่ะเนี่ย!? แล้วทำไมเทมเพสต์จังถึงได้หน้าบึ้งขนาดนั้นกันล่ะครับ!!?]

...หนวกหูโว้ยไอ้คุณโทรโข่ง!!!

[เผลอแปปเดียวก็มาถึงตรงนี้แล้วสิ! ถ้าอุปสรรคแรกมันง่ายไปก็มาเจอกันที่ด่านที่สอง!! ถ้าร่วงลงไปก็ถือว่าแพ้ ถ้าไม่ชอบใจจะคลานไปก็ได้นะ!! ด่านนี้มีชื่อว่า The Fall!!!]

ด่านหน้าคือเหวที่มีเชือกโยงระหว่างผาหินแต่ละแท่งไปจนถึงฝั่งตรงข้าม ก้นลึกจนแทบมองไม่เห็นพื้น สำหรับคนกลัวความสูงคงน่ากลัวไม่ใช่น้อย ทว่ามันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคที่ยากเย็นต่อคัตสึกิที่ใช้ระเบิด เจ้าตัวพุ่งไปด้านหน้าก่อนใครโดยไม่ลืมขู่ทิ้งท้าย ให้ริมุรุรักษาคำพูดของตัวเอง

“ถ้าแกยอมแพ้ตรงนี้ฉันจะฆ่าแก!”

“...เป็นเด็กไม่น่ารักเอาซะเลย”

ริมุรุได้แต่บ่นพลางกลับร่างสไลม์ ใช้ร่างก้อนวุ้นโดดไปมาบนเชือก ผ่านผานั้นไปผานี้ได้อย่างคล่องแคล่ว จะใช้ร่างปกติโดดไปให้ถึงอีกฝั่งหรือจะใช้ปีกบินไปเลยมันก็ไม่ยากหรอก แต่เขาแค่อยากสร้างความแตกต่างระหว่างตัวตนนี้กับบีบีให้มากที่สุดน่ะ

[สาขาสนับสนุนเริ่มงัดอุปกรณ์ขึ้นมาใช้แล้วครับ และผ่านเสาไปทีละต้นแบบง่ายๆ เอ๊ะ-โอ้! ร่างนั้นมันอะไรน่ะ!! สไลม์เหรอ สไลม์ใช่มั้ย น่าน้วยจังง่า-----!!]

...ไม่ให้น้วยโว้ย!!

ออลไมท์เป็นอาจารย์โรงเรียนนี้ ทั้งยังเป็นอาจารย์ของอิซึคุเป็นการส่วนตัว เจ้าหมอนั่นไม่พลาดงานกีฬาเปิดตัวอิซึคุแน่ เขาไม่อยากสร้างความเชื่อมโยงระหว่างตัวเองโดยใช่เหตุ แค่รูปลักษณ์ภายนอกกับกลิ่นอายก็เป็นปัญหามากพอแล้ว ยังคิดอยู่เลยว่าถ้ามีโอกาสให้บังเอิญป๊ะหน้ากันตรงๆ ขึ้นมา เจ้านั่นจะทักเขาว่าเป็นลูกชายบีบีอีกรึเปล่า?

...เอ๊อะ จะว่าไปแล้วอิซึคุไปอยู่ตรงไหนแล้วหว่า?

《ห่างออกไปไม่ถึงสามร้อยเมตรค่ะ》

เพราะใช้เวลาไปกับการไต่เชือกแบบเอื่อยๆ พอสมควร จากหัวแถวจึงได้กลายมาอยู่ตรงกลาง รอบตัวมีนักเรียนกะเหี้ยนกะหือรืออยากเข้าเส้นชัยกันไม่น้อย อิซึคุที่หิ้วเศษชิ้นส่วนหุ่นยนต์ด่านแรกมาเองก็วิ่งผ่านหน้าเขาไปแล้วด้วย ผ่านไปเฉยๆ ไม่พอยังจะบังคับ (?) กันอีกแน่ะ

“ริมจัง? ทำไมถึงอยู่นี่ล่ะ?”

ดวงตาสีเขียวใสซื่อเป็นประกายมองมาอย่างฉงน ริมุรุยังไม่ทันจะได้พูดหรืออธิบายอะไร เด็กเนิร์ดที่มักจะหาคำตอบให้กับทุกอย่างก็คิดเองเออเองเสร็จสรรพ

“อย่างริมจังถ้าจะเอาที่หนึ่งก็คงไม่ยาก แต่ที่ไม่ไปเพราะอยากเก็บไว้ไม่ให้คนรู้ตอนรอบท้ายๆ ใช่มั้ยล่ะ! คิดเผื่อไว้ล่วงหน้าขนาดนี้สุดยอดไปเลยนะ!”

“...”

“พยายามเข้านะริมจัง! ผมจะไปเจอริมจังรอบต่อไปให้ได้เลยนะ!!”

“...จ้า”

...พูดมาขนาดนี้แล้ว ไม่ไปต่อกลางทางได้มั้ยล่ะ?

《ไม่ได้ค่ะ》

...ไม่ได้ขอคำตอบเลยคุณราฟาเอล

[อุปสรรคสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ ฝ่าดงระเบิด แรมโบ้ 3! ระวังกันให้ดีล่ะพวกเธอสามารถเห็นระเบิดด้วยสายตาที่เพ่งเล็ง และเท้าที่เหยียบอยู่นะ! บาคุโกไล่ตามโทโดโรกิมาแล้ว และ-และ-และแซงไปแล้วครับ!! คนที่อยู่ด้านหลังก็ยังทุ่มกันสุดกำลัง แต่โทโดโรกิก็ไม่ยอมให้บาคุโกผ่านไปง่ายๆ ช่างเป็นความกระหายชัยชนะที่รุนแรงจริงๆ!!!]

โทโดโรกิ โชโตะพยายามรั้งตัวคัตสึกิไว้ ทว่ากับหมาบ้าที่ฝึกสู้ระยะประชิดกับริมุรุมาหลายปี การถูกจับตัวไม่ได้ทำให้เขาชะงักหรือช้าลง เขาสะบัดมือนั่นออกแล้วสวนกลับไปง่ายๆ ทว่าโชโตะไม่ยอมแพ้ เจ้าตัวใช้ไฟขึ้นมาเผาทางด้านหน้าจนระเบิดบนพื้นทำงานพร้อมๆ กัน กำแพงระเบิดเพลิงขวางทางคู่แข่งได้ แต่ก็บังทางตัวเองเช่นกัน

“...ไอ้ครึ่งๆ!!”

“ไม่ยอมให้ไปง่ายๆ หรอก”

ในระหว่างที่หัวแถวทั้งสองกำลังขัดขากันเอง อิซึคุก็ใช้ระเบิดจากจุดสตาร์ทของด่านที่สามเป็นไอพ่นพาตัวเองข้ามหัวคนสองคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่ไปโดยปริยาย

คัตสึกิกัดฟันกรอด ไม่สนว่าจะได้รับบาดแผลจากกำแพงระเบิดเพลิงที่กำลังลุกท่วมใช้ระเบิดพุ่งผ่านไปทั้งๆ อย่างนั้น โทโดโรกิที่เห็นดังนั้นต้องยอมใช้น้ำแข็งดับไฟที่ตัวเองจุดพลางสร้างพื้นน้ำแข็งเพื่อไล่ตามเพื่อนร่วมห้องทั้งสองไป เขานำมาตลอด ดังนั้นจะไม่ยอมยกตำแหน่งที่หนึ่งให้ใครแน่ๆ

[อดีตผู้นำทั้งสองคนหยุดสู้กันแล้วเริ่มไล่ตามมิโดริยะไปด้วยความเร็วสูง! ศัตรูของศัตรูคือมิตรสินะเนี่ย!!]

...อย่างไรก็ตามนั่นเป็นส่วนการแข่งขันของหัวแถวที่กำลังแย่งชิงที่หนึ่ง ในขณะที่กลุ่มที่ไล่ตามมานั้นสามารถวิ่งผ่านดงระเบิดได้ง่ายๆ เพราะมีโทโดโรกิใช้น้ำแข็งคลุมพื้นไว้ให้ก่อนแล้ว และริมุรุที่อยู่กลุ่มกลางด้วยเช่นกันก็ผ่านเข้ารอบไปแบบจืดจางได้ดั่งใจหวัง 

...รึเปล่านะ?

...

มิโดริยะ อิซึคุ ยังรักษาอันดับหนึ่ง ตามฉบับออริจินัลได้ตามประสาดวงพระเอก โดยมีเพื่อนสมัยเด็กมองอย่างกินเลือดกินเนื้อเป็นพื้นหลัง

ส่วน ริมุรุ เทมเพสต์ ผ่านรอบแรกของงานกีฬาด้วยอันดับที่ 22

“ริมจัง! สู้ไปด้วยกันนะ!!”

“...ฮ่าๆ”

...แล้วจะถอนตัวได้ตอนไหนได้ล่ะเนี่ย?

 

 

TBC!!

 

--------------

ที่คุยกับผอ. จะได้เฉลยตอนไหนก็ตอนนั้นละกัน ขี้เกียจกะ อยากจะสรุปช่วงนี้สั้นๆ ไปๆ มาๆ ก็กินไปทั้งตอน แต่จะเขียนให้ยาวกว่านี้ก็ขี้เกียจอ่ะ ถถถถถ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.098K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2153 supatsaree (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 20:15
    สู้ๆนะน้อง
    #2,153
    0
  2. #2032 botunflower (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 15:44
    เย้!!! ไรท์มาต่อแล้ว เอ็นดูริมจังงงงง
    #2,032
    0
  3. #2031 nongnaput2827 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 15:39

    แผนที่วางไว้แตกกระเจิงไม่เป็นท่าเลยริมุรุ

    #2,031
    0
  4. #2029 wewe73422 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 13:35
    กลับตัวก็ไม่ได้
    #2,029
    0
  5. #2027 Cutter-AL (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 08:33
    ริมจังโดนหิ้วเป็นแมวเลยลู๊กกกก
    #2,027
    0
  6. #2026 pimmadakiddee (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 07:30

    เหมือนเห็นริมจังยิ้มแห้งเลย555+
    #2,026
    0
  7. #2025 w-earn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 00:41

    แงงง เอ็นดูริมจัง น้องโดนหิ้ว55555
    #2,025
    0
  8. #2024 kanguri (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 00:18
    ให้ริมไปนอนเถอะ พี่แกจะไม่ไหวแฟล้ว
    #2,024
    0
  9. #2023 pimlp (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 00:12
    อยากร้องไห้แทนริมจัง.. 5555
    #2,023
    0
  10. #2022 MP777 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 00:11

    เอ็นดูริมจัง5555
    #2,022
    0
  11. #2021 Shiro_San (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:56
    จง โชว์ เทพ!!!!!!!
    #2,021
    0
  12. #2020 MeowV (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:31
    สงสารริมจัง555
    #2,020
    0
  13. #2019 Dek-Dok2344 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:15
    เอ็นดวู55+
    #2,019
    0
  14. #2018 pornhub147369 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:11

    อ่านไปหัวเราะไป55555
    #2,018
    0
  15. #2017 Bao_Bao (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:04

    ขำ555555+ คัตจังหิ้วริมุรุเป็นหมา(?)กระเป๋าเลยรู้กกกกก โอ้ยยยย ตายๆๆๆ555555+
    #2,017
    0
  16. #2016 levia13 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:04
    สงสารก็สงสารอะนะ...ยอมๆ น้องเขาหน่อยเถอะ...
    #2,016
    0
  17. #2015 200130923 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:00
    ฉากอุ้มวิ่งจินตนาการในหัวริมุรุจังดุกดิกมากเลยยยงุ้ยยยยเอ็นดูท่านจอมมารรร น้อนเป็นจอมมารคนเเรกที่น่าเอ็นดูในความคิดฉัน55555
    #2,015
    0
  18. #2014 Ffffffffffffc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 22:59
    ชอบมากๆเลยค่ะ รออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #2,014
    0
  19. #2013 Jamebon2318 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 22:59
    รอตอนต่อไปจ้าาาาา
    #2,013
    0
  20. #2012 tomkamcham (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 22:54
    ฉันเข้าใจนะริมุรุ แบบอิซิคุน่ารักมากถ้ามองด้วยสายตาคาดหวังแบบนั้นแถมมีกำลังใจอีก ก็คงยอมๆไปเหมือนกัน....
    #2,012
    0
  21. #2011 angle-_- (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 22:52
    เขียนต่อเถอะเราชอบนิยายเรื่องนี้ของไรท์มากๆๆๆๆ
    #2,011
    0
  22. #2010 Negi38 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 22:50
    งานนี้จะโดนจับยัดลงห้องAหลังจบงานไหมนิ
    #2,010
    0
  23. #2009 blackteacup07 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 22:48
    ยอมแพ้ง่ายๆก็ไม่สนุกน่ะสิ เอาจริงนิดนึงก็ยังดีนะะ
    #2,009
    0
  24. #2007 Mananuesanan (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 15:31
    รออยู่น้า~
    #2,007
    0
  25. #2006 MP777 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 09:57

    อุแงงงงง----อ่านมาราธอนจนทุกตัวล่าสุดชอบมากเลยค่ะ ติดตามนะคะ////
    #2,006
    0