[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 31 : ผีเสื้อขยับปีก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,008 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

 

how would win | Fandom

 

 

“ริมจัง กลับเย็นจังนะวันนี้”

“ไปเที่ยวกับเพื่อนในห้องมาน่ะ ไม่ได้อ่านข้อความเหรอ?”

ริมุรุที่พึ่งกลับถึงบ้านทักทายครอบครัวเล็กน้อย เจ้าตัวเดินไปเก็บกระเป๋า อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอน แล้วจึงค่อยลงมานั่งรวมกลุ่มที่หน้าทีวี อันเป็นกิจวัตรหนึ่งที่คนในบ้านมิโดริยะมักจะพร้อมใจกันทำโดยไม่จำเป็นต้องตาม

“อ่านแล้ว ริมจังเนี่ยเข้ากับคนง่ายไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“เป็นความสามารถเฉพาะตัวน่ะ”

พี่ชายตัวเล็กยิ้มพลางขยี้ผมสีสาหร่ายของน้องชายอย่างอิซึคุเบาๆ ไม่ได้ต่อประโยคอะไรกับอีกฝ่ายว่าเขาเข้ากับคนง่ายก็จริง แต่ทุกวันนี้ก็ไม่ได้เปิดใจง่ายๆ แล้ว 

กลับมาใช้ชีวิตบนโลกใบนี้มาหลายปี คนที่เขามองว่าสำคัญพอจะสละชีวิตปกป้องไว้มีแต่บ้านมิโดริยะที่คอยดูแลเอาใจใส่เขามาตลอด รองลงมาหน่อยก็หมาบ้าที่เป็นลูกศิษย์กับคุณน้ามิซึกิที่เป็นญาติผู้ใหญ่ใกล้ตัว นอกเหนือจากนั้นแล้วก็แค่คบไปเพียงผิวเผิน

ตั้งแต่ประถม จบมัธยมต้น เขาเป็นคนดังของโรงเรียน มีเพื่อนล้อมรอบมากมาย เป็นที่รู้จักไปทุกระดับชั้น ทุกห้อง ช่วยคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยตามความว่างและความสนใจ แต่ก็ไม่มีใครที่ริมุรุยอมรับเป็นเพื่อนแท้ ก็แค่รู้จักไปทั่ว คุยได้กับทุกคน แต่ไม่มีกลุ่มเพื่อนสนิทจริงๆ สักคนก็ว่าได้

...เวลโดร่า ถ้านายยังอยู่ก็คงดี

...แต่มังกรแบบนายคงไม่มีคนที่สองโผล่ขึ้นมาในโลกนี้หรอก

ริมุรุสลัดความคิดถึงเพื่อนตายคนเก่าที่ปรากฏขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งใจ เขาไม่ต้องการให้อารมณ์ที่ดิ่งลงของตนทำให้บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไป เขารีบเปลี่ยนเรื่องไปคุยกับอิซึคุแทน

“จะว่าไปวันนี้มีแค่ห้อง 1-A ไม่ได้เข้าพิธีปฐมนิเทศนี่นา เข้าเรียนวันแรกสาขาฮีโร่เป็นไงบ้างล่ะ?”

“อ๊ะ ใช่ ห้องพวกผมอาจารย์ประจำชั้นให้ไปทดสอบความสามารถพื้นฐานน่ะ มีแค่ห้องผมห้องเดียวที่เป็นงั้นหรอกเหรอ อาจารย์ไอซาวะน่ะโหดมากเลยนะ เขาขู่จะไล่คนที่ได้คะแนนรวมน้อยสุดออกด้วย ถึงจะเฉลยตอนหลังว่าเป็นอุบายแต่ก็น่ากลัวสุดๆ ไปเลย แต่ว่านะๆ ผลการทดสอบของผมได้ที่ 9 จากทั้งยี่สิบคนล่ะ!”

“โอ้ ก็ทำได้ไม่เลวนี่”

อิซึคุที่ฉลาดแต่บางครั้งก็ซื่อบื้อไปสักหน่อยไหลตามการเปลี่ยนเรื่องของริมุรุไปอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มที่ได้ก้าวตามความฝันของตัวเองอย่างจริงจังเป็นก้าวแรก เล่าบรรยากาศการเรียนวันแรกในห้องเออย่างออกรส บอกกระทั่งว่าเขาได้คุยกับเพื่อนคนไหน แต่ละคนมีอัตลักษณ์อะไรด้วยเช่นกัน 

ซึ่งริมุรุก็รับหน้าที่ผู้ฟังที่ดี เอ่ยชมเชยในบางจังหวะ ประกอบกับคุณแม่ของบ้านที่ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะ น้ำตาไหลพรากๆ ด้วยความปลื้มปิติในตัวลูกชายจนริมุรุต้องคอยส่งทิชชู่ให้เรื่อยๆ

กว่าเรื่องเล่าของอิซึคุจะจบลง ดวงจันทร์ก็เริ่มลอยสูง ทุกคนในบ้านจึงตัดสินใจกันแยกย้ายไปนอน ริมุรุรู้สึกว่าอิซึคุยังคงตื่นเต้นค้างเลยขยี้หัวเขาเบาๆ อีกหน และแอบใช้เวทย์นิทราในปริมาณที่เบามากพอให้เขารู้สึกง่วงนอน ก่อนจะดันหลังอีกฝ่ายไปส่งถึงเตียง

“แค่นายไม่บาดเจ็บก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังไงวันนี้ก็รีบๆ นอนได้แล้วนะ”

“...อื้อ ราตรีสวัสดิ์นะ ...ริมจัง”

“ราตรีสวัสดิ์ ...นายพยายามได้ดีมาก อิซึคุ”

ริมุรุที่ส่งน้องชายเข้านอนอีกครั้งในรอบหลายปีเอ่ยชมเชยเสียงแผ่วพลางห่มผ้าให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ เมื่อเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง ร่างเล็กก็หายวับไปจากบ้าน จอมมารสไลม์ได้ออกท่องเที่ยวยามราตรีอีกครั้ง

...

..

.

“โอ้ แบทแมนเหนื่อยหน่อยนะ สักกรึ้บมั้ย?”

“ไว้จะมาหลังงานเลิกแล้วกันนะลุง”

ฮีโร่แบทแมนคือคนที่รับหน้าที่ตรวจตรายามค่ำเนื่องจากอัตลักษณ์ของเขามันมีประสิทธิภาพมากกว่ายามกลางวัน อย่างไรก็ตามหลายวันที่ผ่านมาเมืองในยามค่ำนั้นสงบสุขดี วันนี้เขาจึงเผลอคิดไปว่ามันจะสงบสุขเหมือนหลายๆ วันที่ผ่านมา แต่เขาก็คิดผิดมหันต์เมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นสายฟ้าสีดำกับเสียงดังสนั่นที่คุ้นเคย

เปรี้ยง!! 

“แก๊--------!! ไอ้เวรบีบี โผล่มาวันไหนไม่มา ทำไมต้องมาโผล่วันที่ฉันเป็นเวรด้วยวะครับ!?”

“อ้าวไงแบทแมน ไม่เจอกันนานเลยนะ”

“ไม่ได้อยากเจอแกเลยโว้ย!! นี่แปลว่าคืนนี้ฉันต้องเก็บขยะกับเขียนรายงานอีกแล้วสินะเชี้ยแม่ง โอ๊ยยยย!! คราวนี้คดีอะไรอีกหะ!!”

แบทแมนที่เร่งรุดไปที่เกิดเหตุได้พบกับคนคุ้นหน้า บีบีในชุดโค้ทขนสัตว์ผิดฤดูตามปกติกับหน้ากากอันเดิมๆ ที่มีคนลอกไปขายตามงานวัดเป็นซิกเนเจอร์ของเจ้าตัว แน่นอนว่าความเป็นบีบีตัวจริงไม่อิงนิยายต้องมีศพวิลเลินผู้เคราะห์ร้ายนอนแน่นิ่งไหม้เกรียมอยู่สักสองสามศพ

“เหมือนเคย ค้ายา แต่ดูแล้วน่าจะไม่ใช่ยาเสพติด”

“หะ?”

“เอาไปดูเองสิ ราคาที่ฝั่งคนซื้อจ่ายไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ”

หลอดยาสีใสถูกโยนใส่มือฮีโร่หนุ่ม ก่อนที่ริมุรุในร่างบีบีจะโยนปึกเงินในกระเป๋าใส่ของเล่นไปมาเหมือนเด็กๆ ว่าแล้วก็เริ่มอยากจะเก็บกลับบ้านเป็นค่าจ้างสักปึก แต่เขาก็มีเงินเก็บที่ไปสอยจากวิลเลินก่อนหน้านี้ไว้เยอะแล้ว ไม่ต้องรีบหาเพิ่มก็ไม่เป็นไร ถือว่าทำบุญให้รัฐบาลแล้วกัน

แบทแมนที่กระวีกระวาดรับหลอดใสอันเล็กด้วยกลัวจะตกแตก รีบพลิกซ้ายพลิกขวาดูของเหลวในหลอดอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่ถูกบรรจุนั้นคืออะไร ส่วนคนที่รู้อย่างริมุรุที่ได้คุณราฟาเอลวิเคราะห์ให้จนเสร็จสรรพก็แกล้งไม่บอกเนื่องจากไม่อยากทำเป็นรู้มากไป

... ถึงจะดูแล้วเรื่องนี้ค่อนข้างจะเป็นอันตรายต่อคนในสังคมโดยเฉพาะพวกฮีโร่ก็ตามเถอะ

...แต่ตัวใครตัวเผือกสิ เขาไม่ใช่ฮีโร่ จะให้หาเรื่องใส่ตัวเพิ่มก็ใช่ที

《แต่น้องชายกับลูกศิษย์คุณก็จะเป็นฮีโร่นะคะ》

‘...งั้นไว้ค่อยจัดสินใจเสือกทีหลัง’

《...》

“ไม่รู้แฮะ ไว้ค่อยให้แผนกวิเคราะห์ตรวจสอบดูแล้วกัน แต่ถ้าเจ้านั่นที่นายฆ่าไม่ใช่วิลเลิน และยานี่ไม่ใช่ยาอันตราย แอนตี้ฮีโร่ได้ขึ้นบัญชีเป็นวิลเลินติดคุกหัวโตแน่เอ็ง”

“โอ้ งั้นเหรอ อยากรู้จังว่าพอกลายเป็นวิลเลินแล้วจะมีฮีโร่คนไหนมาตามจับฉันเข้าคุกนะ”

“...ชิ”

แบทแมนหน้างอคอหักประหนึ่งปลาทูแม่กลอง เพราะหากบีบีถูกขึ้นบัญชีเป็นวิลเลินจริง ก็คงไม่มีฮีโร่คนไหนอยากรับงานตามจับอีกฝ่ายหรอก ดีไม่ดีหาเรื่องเสียประวัติทำงานล้มเหลวไม่พอ ยังจะกลายเป็นการหาเรื่องเสียชื่อต่อหน้าสาธารณะชนด้วย

“จะว่าไปช่วงนี้ไม่เห็นหน้าออลไมท์เลย หมอนั่นไปไหนละ?”

...หลังจากที่ไปแย่งน้องชายกับลูกศิษย์เขาไปสอน ตอนเขาเป็นบีบีก็ไม่ได้เจออีกฝ่ายเลย พูดตามตรงว่ามันก็ดีแหละที่ไม่ต้องเจอหน้าเจ้ากล้ามล่ำจอมตื๊อนั่น

...แต่มันชวนให้สังหรณ์ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้

“เห...ชอบถูกคุณอันดับหนึ่งไล่ตามก็ไม่บอก?”

“อยากตายเหรอแบทแมน?”

แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงคำล้อเลียน แต่ริมุรุก็ยังแผ่รังสีไม่ชอบใจอย่างจริงจัง แม้แบทแมนจะไม่เห็นว่าริมุรุมีสีหน้าเช่นไร แต่ฮีโร่แบทแมนก็แทบจะก้มลงกราบแทบเท้าเขาเป็นการขอโทษที่พูดผิดไป

“กระผมผิดไปแล้วครับ! เพื่อเป็นการขอโทษออลไมท์ตอนนี้น่ะ...เอิ่ม บอกไปก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ยังไงเดี๋ยวก็ต้องเป็นข่าวอยู่ดี...อืม...”

เมฆฝนตั้งเค้าแทนแรงอารมณ์ และหากแบทแมนชักช้าสายฟ้าสีดำคงผ่าลงมากลางกบาล ฮีโร่หนุ่มจึงทำท่าจะวิ่งหนี แต่ก็ไม่ลืมตะโกนบอกข้อมูลสำคัญให้บีบีได้รับทราบไว้ด้วยน้ำเสียงสุดโหยหวนเพราะความหวาดเกรง

“เหวอ!? ไม่ได้จะถ่วงเวลา-ใจเย็นๆ เซ่! ออลไมท์ตอนนี้น่ะไปรับจ๊อบงานสอนอยู่ที่ยูเอย์ เลยไม่ค่อยได้ออกมาลาดตะเวร๊!”

“...!?”

...หา!? รับจ๊อบสอนอยู่โรงเรียนเขา!?

...

ริมุรุไม่ได้เชื่อคำกล่าวของแบทแมนมากนัก จนกระทั่งวันต่อมา ริมุรุเห็นออลไมท์ในร่างผอมแห้งเดินผ่านหน้าเขาที่รีบหลบมุมกำแพงยามที่ตั้งใจจะไปหาอะไรกินรองท้องอีกนิดก่อนเข้าเรียนคาบต่อไป

ในตอนนั้นอีกฝ่ายดูเลิ่กลั่กคล้ายกับกำลังมองหาใครอยู่ ซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องเป็นเขา เป็นเซ็นเซอร์ติดตัวเหมือนตอนเขารู้ว่าออลไมท์อยู่ในระยะ เรียกว่าสะดุ้งก่อนจะทันได้สนใจกระแสเวทย์หรือเห็นตัวเสียอีก

...คิดว่าจะแค่สอนอิซึคุแล้วก็ทำหน้าที่ฮีโร่ต่อซะอีก

...นี่เขาเอาตัวเองมาอยู่ในจุดที่ใกล้ไอ้หมาเซ้นส์ดีนั่นได้ยังไงเนี่ย?

จากนั้นริมุรุก็รีบเผ่นกลับห้องเรียน แม้จะพึ่งรู้จักกันหลังเข้าเรียนได้วันเดียว แต่สีหน้าเคร่งเครียดต่างจากเมื่อวานของริมุรุทำเอาชินโซที่ไม่สนโลกถึงกับต้องเอ่ยปากทักด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรรึเปล่า?”

“...เป็นสิ เป็นมากด้วย ฉันกำลังคิดว่าฉันควรลาออกจากที่นี่ล่ะ”

“เฮ้!? ทำไม? เกิดอะไรขึ้น?”

“...เรื่องมันพูดยาก”

ใครจะบอกได้กันว่าไม่อยากเจอหน้าฮีโร่อันดับหนึ่งเลยอยากหนีไปเรียนที่อื่น จริงอยู่ที่ว่าการพบหน้าออลไมท์ก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ทว่ามันเป็นเรื่องของความรำคาญ แค่คิดภาพก็เหนื่อยใจแล้ว เขาไม่อยากเดาว่าถ้าอีกฝ่ายยังเป็นพวกมโนโมเมเข้าเส้น หากบังเอิญพบหน้าเขาในตอนนี้ เขาจะโดนทักว่าเป็นลูกบีบีอีกรึเปล่า?

“ออกไม่ได้นะเฮ้ย เราต้องพยายามสอบย้ายเข้าสาขาฮีโร่ไปด้วยกันสิ”

“...?”

“นายจะมายอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มไม่ได้!”

ริมุรุกระพริบตาปริบๆ แม้จะพึ่งรู้จักแต่ก็งงไม่น้อยว่าบุคลิกแบบชินโซจะโกรธด้วยท่าทางเช่นนี้เป็นด้วย อย่างไรก็ตามที่ริมุรุงงยิ่งกว่าคือคำพูดของชินโซ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้เข้าใจอะไรแปลกๆ ไปในแนวทางสิ้นคิดที่ตัวเขาเองไม่ได้มีความคิดแบบนั้นเลย

‘พยายามย้ายเข้าสาขาฮีโร่ด้วยกัน’ ...เอ่อ เขาบอกเมื่อไหร่เหรอว่าอยากเข้าสาขาฮีโร่? 

ทว่าไม่ทันได้ถามอะไรทั้งยังไม่ทันได้ปรับความเข้าใจ อาจารย์ประจำคาบบ่ายก็เดินเข้าห้องมาเสียก่อน จึงได้แต่จำยอมปล่อยให้อีกฝ่ายมีความคิดผิดๆ ต่อไปอีกสักหน่อย

...

คาบบ่ายของห้อง A คือวิชาฮีโร่ที่ออลไมท์เป็นผู้สอน ทั้งห้องคึกคักจนแทบบ้า โดยเฉพาะคัตสึกิที่ได้รู้ว่าคาบปฏิบัตินั้นเป็นวิชาต่อสู้เต็มสูบทั้งยังให้ใส่ชุดคอสตูมที่คิดขึ้นมาเองได้อีกด้วย

คัตสึกิอยู่ในชุดฮีโร่สีดำหน้ากากแหลม มีอุปกรณ์เสริมเป็นปลอกแขนรูประเบิดแนวรีสำหรับเก็บเหงื่อขนาดไม่ใหญ่มากเพื่อเพิ่มความคล่องตัวตามคำแนะนำของริมุรุ เนื่องจากว่าไอ้ลูกกลมๆ ใหญ่ๆ ในต้นแบบนั้นโดนริมุรุชี้หน้าบอกว่ามันเทอะทะเกินไป ในพื้นที่แคบจะเกะกะ ทั้งยังทำให้ทิศทางการขยับเปลี่ยนไป แม้จะแค่เล็กน้อยแต่ยามสู้จะมีผลมหาศาล ทั้งยังต้องปรับให้เหมาะกับคัตสึกิที่แขนได้รับแรงกระเทือนหนักจากอัตลักษณ์ระเบิด จะมาแบกของหนักเพิ่มภาระไม่ได้

เมื่อฟังไปขนาดนั้น คัตสึกิแม้หัวร้อนแต่ก็ยอมทำตามคำแนะนำ ผ้าที่ตัดเสื้อก็เปลี่ยนเป็นแบบกันความเย็นให้เหงื่อออกได้มาก รองเท้าก็ปรับให้เข้ากับการเคลื่อนไหวได้รวดเร็วมากขึ้น แต่โดยรวมแล้วคอสตูมเขาก็ยังดูไม่ต่างจากต้นฉบับที่เหมือนวิลเลินมากกว่าฮีโร่อยู่ดี

คอสตูมของอิซึคุยังคงเป็นชุดจั๊มสูทสีเขียวที่คุณแม่อิงโกะตัดให้ มีจุดเด่นที่หูกระต่ายสองอันจากออลไมท์ผู้เป็นต้นแบบ ทว่าจากที่ตอนแรกอิซึคุจะใช้แค่ชุดโล้นๆ ของผู้เป็นแม่ ก็โดนริมุรุชี้หน้าบอกให้สั่งอุปกรณ์เสริมที่แม่ตัดด้วยผ้าธรรมดาไม่ได้มาเพิ่ม ซึ่งก็มีอุปกรณ์เสริมเป็นสนับแขนสีขาวกับรองเท้าบู๊ทสีดำที่รองรับการกระแทกจากแรงปะทะของตัวเองได้ดี รวมถึงส่วนหน้ากากโลหะปิดคางด้านล่างของปากยังเป็นหน้ากากกันแก๊สที่ใช้กันฝุ่นควันธรรมดาได้ด้วย

ด้วยคำแนะนำที่เป็นประโยชน์เปี่ยมไปด้วยความหวังดีของพี่ชายอิซึคุย่อมทำตาม ทั้งอิงโกะเองก็ไม่ปฏิเสธหากลูกชายจะไม่ใช่ชุดที่เธอตัดด้วยผ้าธรรมดา แต่ริมุรุก็กระซิบกับอิซึคุไปว่ากับชั่วโมงเรียนก็ยังไม่น่าเป็นอะไรมาก อิซึคุจึงยังได้ใช้ชุดที่แม่ตัดให้ในคาบเรียนเหมือนเดิม

ด้วยการแนะนำอย่างใกล้ชิดของอาจารย์ ลูกศิษย์ทั้งสองได้คอสตูมฮีโร่ที่เข้ากับอัตลักษณ์ของตัวเองเป็นอย่างมาก และเมื่อเทียบกับนักเรียนด้วยกัน คอสตูมของพวกเขานับว่าพร้อมรบ ทั้งดึงจุดดีและลบจุดอ่อนของตัวเองอย่างเต็มที่ ต่างจากคนอื่นที่ออกแบบมาเน้นความเท่จนเกินไปอยู่บ้าง

...ฝีมือ พลัง อุปกรณ์สนับสนุน ทุกอย่างเรียกว่าพร้อมเป็นฮีโร่ได้เลย

ออลไมท์อธิบายวิธีเรียนในคาบของพวกเขาให้เหล่าลิงทโมนได้ฟังด้วยวิธีการอ่านโพย ทว่าก่อนที่จะจับฉลากจับว่าทีมไหนจะได้สู้กัน คัตสึกิก็ชี้ไปที่หน้าอิซึคุพลางว่าเสียงดังต่อหน้าอาจารย์และเพื่อนทั้งห้อง

“เฮ้ย! เดกุ แกน่ะมาสู้กับฉันซะ ฉันจะช่วยดูให้เองว่าแกพัฒนาขึ้นบ้างมั้ย!?”

“เอ๋! คะ-คัตจัง เดี๋ยวก่อนสิ นี่มันคาบเรียนนะ!”

“ไม่สน! พวกตัวประกอบคนอื่นมันไม่พอมือฉันหรอก มีแค่แกเท่านั้นแหละที่จะรับตีนฉันได้!”

“คัตจัง! อย่าห้าวแบบนั้นสิ เอ่อ-ทุกคนเขาไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกนะ คือคัตจังแค่ปากไม่ดีน่ะ อย่าถือสาเลยนะ เขาไม่ได้ตั้งใจจะ...”

คำพูดโอ้อวดตนของคัตสึกิเรียกสายตาไม่พอใจจากนักเรียนห้องเอได้ไม่น้อย ร้อนถึงอิซึคุที่ต้องขอโทษแทนไปพลางปฏิเสธคำท้าตีไปพลาง แล้วก็เป็นออลไมท์ที่เข้ามาเคลียร์สถานการณ์

เขาฝึกให้สองคนนี้มาอยู่หลายเดือน เขาจึงรู้ฝีมือของเด็กทั้งสองดี การให้ทั้งคู่เจอกันเองคงดีกว่าให้ไปสู้กับทีมอื่นจริงๆ เพราะตอนที่ทั้งห้องยังไม่กลมเกลียวกัน หากเด็กๆ ได้เห็นว่าเพื่อนมีฝีมือต่างชั้นกับตัวเองจนเกินไป ความมั่นใจอาจจะถูกทำลายก็เป็นได้

“เอ้า! หนุ่มน้อยบาคุโกกล้าขอฉันก็กล้าให้! งั้นคู่แรกเริ่มจากทีม D ของอิดะและบาคุโกเป็นวิลเลิน ส่วนทีม A ของอุรารากะและมิโดริยะเป็นฮีโร่ เข้าไปเตรียมตัวที่สนามได้เลย!”

“ต้องงี้สิ!”

“...เฮ้อ”

คัตสึกิเดินขึ้นตึกด้วยท่าทางคึกคัก ต่างจากอิซึคุที่ถอนหายใจยาวจนดูหดหู่ ทำเอาอุรารากะต้องเข้ามาปลอบด้วยความเป็นห่วง แต่อิซึคุก็ปรับอารมณ์ฟื้นตัวได้ไว เขาเปลี่ยนโหมดมาเป็นจริงจังแล้วเริ่มคุยแผนกู้ระเบิดกับอุรารากะที่เป็นเพื่อนร่วมทีม

“ก็อย่างที่เห็นว่าคัตจังอยากสู้กับผม เรา...หรืออย่างน้อยๆ ก็ผมคงจะหนีไม่พ้น ดังนั้นผมจะเป็นคนถ่วงคัตจังไว้ อุรารากะซังใช้เวลานั้นรีบขึ้นไปหาระเบิดนะ ยังไงก็เถอะ คัตจังน่ะเก่งมากๆ และถึงผมสู้กับเขาบ่อยๆ แต่เปอร์เซ็นต์ชนะก็ไม่ได้สูง เพราะงั้นผมอาจจะตามไปช่วยไม่ได้ อุรารากะซังอาจต้องสู้กับอิดะคุงคนเดียวนะ มีข้อเสนออะไรมั้ย?”

“ถ้างั้นถ้าหากว่าฉันใช้วิธีลอบเข้าจากทางหน้าต่าง...”

ทีมฮีโร่ทำการปรึกษาแผนการกันด้วยสองหัว ต่างจากทีมวิลเลินที่หมาบ้าสั่งเสียงเฉียบขาดแล้วก็เดินหนี ไม่แม้แต่จะรับฟังความเห็นเพราะมั่นใจมากว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน

“แกเฝ้าระเบิด ฉันจะไปสู้ ยัยแก้มบวมนั่นคงหาทางสลัดฉันขึ้นมาบนนี้คนเดียว ส่วนไอ้งั่งเดกุก็จะรับมือฉัน เพราะงั้นแกต้องกันยัยนั่นเอาไว้ให้ได้ ถ้าเราแพ้แกตาย!”

“เดี๋ยวสิบาคุโกคุง-! เฮ้! ...ให้ตายสิ ไปซะแล้ว”

เมื่อสัญญาณการต่อสู้เริ่มขึ้น อิซึคุก็เดินนำหน้าเพื่อนร่วมทีม เขากระโดดหลบการลอบโจมตีที่มุมอับของเพื่อนสมัยเด็กได้แบบฉิวเฉียว แต่ตัวชุดที่ใส่นั้นก็ไหม้ไปเล็กน้อย 

“ฮ่าๆ มาสู้กันเดกุ!”

คัตสึกิหัวเราะร่าประหนึ่งฆาตกรโรคจิต เขาพุ่งเข้าโจมตีอิซึคุอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังจงใจส่งแรงระเบิดไปถึงคนที่หลบอยู่ด้านหลัง ทำให้อิซึคุไม่สามารถหลบหลีกเฉยๆ ได้ แต่ยังต้องพยายามปัดป้องการโจมตีให้พ้นตัวอุรารากะที่ไม่ค่อยรู้ศิลปะการต่อสู้ด้วย

“อุรารากะซังตอนนี้ล่ะ!”

“อื้อ!!”

อิซึคุใช้การเสี่ยงเข้าจู่โจมคัตสึกิจนได้แผลจากระเบิดมาเต็มๆ หนึ่งครั้ง แต่นั่นก็เปิดช่องว่างให้โอซาโกะสามารถแยกตัวขึ้นบันไดไปได้ และเมื่อเธอไปพ้นจากระยะโจมตีของคัตสึกิแล้ว อิซึคุก็สามารถขยับตัวสู้ได้อย่างใจมากขึ้น 

ครั้งนี้คัตสึกิตั้งใจจะไล่ตามไปเก็บตัวประกอบก่อนเพื่อที่จะได้สู้ได้อย่างใจ แต่อิซึคุก็ไม่ปล่อยผ่าน เขาพุ่งเข้าไปต่อยเข้าที่ชายโครงของคัตสึกิจากมุมอับพร้อมทั้งใช้วันฟอร์ออลไปด้วย ทำให้คัตสึกิต้องเปลี่ยนทิศหลบออกมาด้วยไม่กล้าเสี่ยงรับไปตรงๆ 

แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อพ้นระยะหมัด คัตสึกิก็ส่งระเบิดอัดเข้าหน้าอิซคุอีกรอบ จนอิซึคุเซไปเล็กน้อยจากแรงระเบิด แต่ก็ตั้งหลักกลับมาดึงให้คัตสึกิไม่อาจไล่ตามอุรารากะไปได้ในทันที

“ไม่ให้ไปหรอก!!”

“กล้าดีนี่หว่าเดกุ---!!”

ทั้งสองเปลี่ยนจังหวะฝ่ายรุกกับฝ่ายรับในเสี้ยววิ ไม่ว่าฝ่ายไหนต่างก็มีฝีมือและลูกเล่นของตัวเอง เล่นเอาซะคนที่ดูจอมอนิเตอร์อึ้งไปตามๆ กัน

“...สุดยอด สองคนนั้นเก่งมาก”

“มิน่าล่ะ เจ้าหมอนั่นถึงได้ปากกล้าขนาดนั้น นี่ถ้าเป็นฉันคงตายตั้งแต่โดนลอบโจมตีครั้งแรกแล้ว ระเบิดนั่น...โคตรแรง”

“นี่สินะฝีมือของอันดับหนึ่งในการสอบเข้า โคตรเท่!”

คัตสึกิยังคงใช้ระเบิดในการเคลื่อนไหวและโจมตี ในขณะที่อิซึคุนั้นยังควบคุมวันฟอร์ออลได้ไม่เต็มที่ ถ้าผิดพลาดเพียงจังหวะเดียวก็เสี่ยงจะทำลายตัวเอง เขาจึงพยายามใช้พลังในช่วงจังหวะโจมตีสวนกลับจังๆ เสียมากกว่า ว่าไปแล้วก็คือถ้าเทียบกับคัตสึกิ ขาเขาตาย ทำให้เป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่อย่างเห็นๆ ที่ยังสู้อยู่ได้อย่างมั่นคงเพราะฝึกซ้อมด้วยกันมาหลายปีจนรู้รูปแบบของอีกคนดี 

“เฮ้ยๆ ขยับให้มากกว่านี้สิเว้ย มีขาไว้ประดับตัวรึไง!? ขาตายแบบนี้เดี๋ยวก็ตายห่าหรอก อัตลักษณ์ที่มีนั่นน่ะ รีบๆ ควบคุมให้ได้สักทีสิวะ!”

“ก็กำลังพยายามอยู่ไงเล่า! คัตจังนั่นแหละ โจมตีให้คมกว่านี้สิ ระเบิดมั่วซั่วขนาดนั้นเดี๋ยวกำแพงก็พังหรอก จำที่ริมจังสอนไม่ได้รึไง!?”

“แกคิดว่าพูดอยู่กับใครฟะ! ฉันรู้นะว่าแกหาจังหวะช่วยยัยแก้มบวมนั่นอยู่ คิดจะทำลายพื้นใช่มั้ยล่ะ!? เหอะ! ความคิดตื้นๆ น่า! ไม่มีทางซะหรอก! Shi-ne!”

จากการรู้เท่าทันกัน การโจมตีโดยไม่พักของคัตสึกิทำให้อิซึคุไม่มีจังหวะถอยไปยังจุดที่เหมาะ เขาจึงไม่อาจช่วยส่งอุรารากะไปที่ระเบิดได้ตามที่คิดไว้ และเมื่ออุรารากะเผลอหลุดขำจนโดนอิดะเจอตัว เธอจึงไม่สามารถทำตามแผนสำรองของอิซึคุในการฝ่าอิดะเข้าไปแตะระเบิดเพียงลำพังได้

“อ่อนหัดโว้ยยย!”

สุดท้ายเมื่อเวลาหมดลง อิซึคุก็โดนคัตสึกิเหยียบติดพื้น และอิดะก็ไล่ต้อนจนจับอุรารากะติดกับเทปจับกุมได้ ฝ่ายวิลเลินจึงเป็นผู้ชนะไปแบบสวยงาม

สุดท้ายเกือบทุกคนก็ได้รับคำชื่นชมยกเว้นอุรารากะที่ได้รับคำตำหนิกลับไปมากที่สุด เนื่องจากความเผอเรอจนเผยที่ซ่อนของตัวเองทำให้อีกฝ่ายรู้ตำแหน่งจนภารกิจล้มเหลว ไม่งั้นก็ยังมีสิทธิชนะ เจ้าตัวซึมไปไม่ใช่น้อยจนอิซึคุต้องเข้าไปปลอบใจ 

ซึ่งก็เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้คุยกันจริงๆ จังๆ (โดยไม่มีเรื่องเรียนมาเกี่ยว) อุรารากะก็ได้โอกาสขอบคุณที่อิซึคุช่วยไว้เมื่อตอนสอบเข้าด้วย

หลังจากนั้นจึงเป็นการแข่งด้วยการจับสลากของคู่ต่อๆ มา ซึ่งทุกคนรับรู้ได้ถึงความห่างชั้นของฝีมือในคู่แรกที่พึ่งแข่งจบไปเป็นอย่างดี ในห้องเอหลายคนใช้อัตลักษณ์ของตัวเองได้ค่อนข้างดี หรืออย่างน้อยๆ ก็ดีกว่าอิซึคุ อย่างไรก็ตามหากสู้กันจริงๆ ผู้ชนะก็คงไม่พ้นอิซึคุที่มีทักษะมากกว่าและใช้พลังน้อยแต่ใช้ได้อย่างถูกเวลา

คู่สุดท้ายมาถึงคือคู่ของโทโดโรกิที่มีอัตลักษณ์ครึ่งไฟครึ่งน้ำแข็ง เจ้าตัวจบเกมส์โดยการแช่แข็งตึกทั้งตึก แล้วตบท้ายด้วยประโยคเท่ๆ ว่า...

“โฮะโฮ่ ‘ระดับมันต่างกัน’ งั้นเหรอ...เหอะ ก็แค่มีอัตลักษณ์ที่ดีหน่อย แต่มันก็เท่านั้นล่ะวะ”

“...นายมีปัญหาอะไรบาคุโก?”

“คนที่แกร่งที่สุดไม่ใช่แกหรอกโว้ยไอ้ครึ่งๆ!”

โทโดโรกิใช้ไฟปรับอุณหภูมิในร่าง ในขณะที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ไม่ได้กลัวเกรงต่อการยั่วยุหรือการถูกกดต่ำลงแต่อย่างใด เขาถามกลับด้วยทีท่าไม่ใส่ใจจนหมาบ้าถึงกับเบะปากอย่างหมั่นไส้

“...จะบอกว่าคนที่แกร่งสุดคือนายงั้นสิคุณอันดับหนึ่ง?”

“เหอะ ถึงจะกระดากปากแต่ไม่ใช่ว่ะ ...แต่ยังไงซะคนสุดท้ายที่แกร่งที่สุดและจะชนะทุกคน แล้วขึ้นไปถึงอันดับที่หนึ่งก็คือฉัน!”

คัตสึกิว่าอย่างหัวเสีย ในขณะที่นึกถึงเพื่อนร่วมห้องตั้งแต่เด็กทั้งยังเป็นอาจารย์สอนการต่อสู้ให้เขา แต่ถึงจะแข็งแกร่งขนาดไหนก็ดันไม่คิดจะเป็นฮีโร่แล้วเลือกไปอยู่ห้อง C ซะอย่างนั้น ซึ่งคนที่ถูกนึกถึงก็จามแล้วจามอีกไปเสียหลายหน (ฮัดชิ้ว!)

อย่างไรก็ตามโทโดโรกิผู้นิ่งเฉยทำหน้าฉงน ก่อนที่เจ้าตัวพยักหน้ารับอย่างไม่คิดอะไรแล้วกล่าวตอบตามคำสั่งสอนที่จดจำได้แม่น

“คนนั้นจะเป็นใครก็ช่างเถอะ ฉันไม่ได้จะเก่งขึ้นเพื่อเอาชนะ แต่จะเก่งขึ้นเพื่อปกป้อง” 

“...”

“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่คิดจะแข่งกับนายหรอกนะ เพราะยังไงซะที่หนึ่งน่ะคือจุดหมายแรกที่ฉันจะไปให้ถึง เพื่อที่จะได้มั่นใจว่าจะปกป้องได้”

“เหอะ! ก็สวยสิฟะ!!”

“คัตจัง เลิกหาเรื่องคนอื่นสักทีเถอะครับ!”

อิซึคุร้องโหยหวน เดินมาลากตัวเพื่อนสมัยเด็กไปเปลี่ยนชุดเพื่อให้ออกห่างจากเพื่อนร่วมห้องอีกคน ที่ดูเหมือนว่าทั้งสองกำลังประกาศสงครามผ่านสายตากันอยู่ เขาก้มหัวขอโทษโทโดโรกิประหลกๆ จนอีกฝ่ายบอกมาว่าไม่เป็นไร เนื่องจากสุดท้ายแล้วทุกคนที่มุ่งหวังจะเป็นฮีโร่เหมือนกันก็เป็นคู่แข่งกันอยู่ดี

...

..

.

“เฮ้ย! แกเป็นใครวะ เข้ามาเขตข้าได้ยังไง!? ตอบสิวะ!?”

“...”

“ถ้าไม่คิดจะตอบก็ตายห่าไปซะเถอะ!!”

ฉึก!!

เงาร่างสีดำโดนแทงจนร่วงไปกับพื้น ร่างนั้นไม่มีเลือดไหลออกมาสักหยด มันนอนแน่นิ่งอยู่แบบนั้นแล้วไม่นานก็สลายหายไป ทิ้งให้วิลเลินมองตามด้วยความงุนงง 

ในใจเขาคิดไปว่าอาจจะเป็นอัตลักษณ์ของแก๊งค์คู่อริที่ส่งมันมา จนเขาต้องหันไปสั่งลูกน้องเสียงดัง

“เพิ่มคนป้องกันขึ้นไปอีก อย่าให้หนูสักตัวเล็ดรอดเข้ามาในเขตเราได้!!”

“ครับ!!”

“จี๊ดดดด~”

...จังหวะซิทคอมแบบมีเสียงดนตรีประกอบคือหนูท่อตัวเท่าฝ่ามือพึ่งจะวิ่งผ่านหน้าพวกเขาไป

 

TBC!!

 

 

 

 

----------------

ยาวอิ๋บอ๋ายแต่ไรท์เจื๊อกไม่ตัด มีแต่ยืด ถถถถถถ

ทายสิว่ามีกี่ความเปลี่ยนแปลงที่ใส่ไว้ในตอนนี้? ที่แน่ๆ อย่างแรกชุดฮีโร่คัตจังกับเดกุจะเป็นแบบอัพเกรดแล้วเหมือนในภาคหลังๆ ฝีมือก็เกินระดับนักเรียนไปแล้ว หัวกะทิในหมู่หัวกะทิ (พวกแกมันโกง!) แล้วอะไรอีกหนอ? ฮิๆ 

//ง่วงอีกแล้วโว้ยยย

----

อย่าลืมคำเตือนหน้าข้อมูลเบื้องต้น แต่เม้นต์เป็นกำลังใจกันได้นะแจ้ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.008K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,861 ความคิดเห็น

  1. #2149 Don't disappoint (@supatsaree) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 19:23
    โทโด คือแบบเอาใจไปเลย
    #2,149
    0
  2. #2000 Bao_Bao (@Bao_Bao) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 17:21
    มุแง~~ น้องเด๋อมาให้หอมหัวหน่อยมา~~♡♡♡
    ตอนท้ายนี่มันซิทคอมจริมๆ555+
    #2,000
    0
  3. #1673 Earn Waranluk (@w-earn) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 10:46

    ตอนท้ายนั้นมันอะไร ขำจนปวดท้อง555555
    #1,673
    0
  4. #1672 botunflower (@botunflower) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 17:47
    โชโตะเปลี่ยนไปแล้ว น้องน่ารักมาก~ ริมจังไม่อยากอยู่แล้ว555
    #1,672
    0
  5. วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 16:59
    พีคมาก5555หนูลอดผ่านพวกเอ็งไปเเล้วโว๊ยยยยยยย!!
    #1,671
    0
  6. #1670 Kittippong (@Kittippong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 14:36

    สุดท้ายนนี้อาจารย์เนซุเหรอครับ?

    #1,670
    1
  7. #1669 warn''warn (@luktall21353) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 13:52
    โอ้วว บัตเตอร์ฟลายแอฟเฟตเยอะมาก ชอบแบบนี้ไม่เคร็งกับเนื้อเรื่องมากไปมีไรให้ลุ้นแปลกใหม่ตลอด ถ้าทั้งสามหน่อรู้ว่าคนสอนคนบ่นคือคนคนเดียวกันจะเอ๋อขนาดไหนเนี้ยยย // สังหรใจแม๊นนแม่นอะน้องงง
    #1,669
    0
  8. #1668 nisshin135789 (@nisshin135789) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 12:32
    เปลี่ยนไปเยอะมากเลยอ่ะ เราชอบนะมีความสมเหตุสมผล เปลี่ยนทีละเล็กทีละน้อย ตัวละครไม่หลดคาร์ (ยกเว้นหมาไมท์) ชอบมากเลยค่ะมาต่อไวไวนะคะ
    #1,668
    1
  9. #1667 wewe73422 (@wewe73422) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 10:11
    น้องบอกปล่อยให้หนีเถอะ
    #1,667
    0
  10. #1666 XzuyuI (@KNPchan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 09:32
    อยากเห็นริมจังโชว์เทพ!
    #1,666
    0
  11. #1665 ถ้วยชาดำ (@blackteacup07) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 08:59
    น้องจะหนีออลไมท์อีกรอบแล้ว โอ่ย555555555
    #1,665
    0
  12. #1664 Rindis (@Rindis) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 08:42

    สมกับชื่อตอน บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟค บินกันให้ว่อน!!!!!

    เงาดำนั่นไม่ใช่พวกเดียวกับที่ริมจังเจอก่อนมาโลกนี้ใช่ไหม?


    #1,664
    0
  13. #1663 Tenebris (@fahkorn) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 08:35
    ขำความหนูวิ่งผ่ายหน้าอ่าาาาา 555555
    #1,663
    0
  14. #1662 PPK261001 (@PPK261001) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 08:22
    แปปนะ ช่วงท้ายนี่คือไรเนี่ย มันมีตัวละครที่มีความสามารถอย่างนี้อยู่ด้วยเรอะ!?!?!?!?
    #1,662
    0
  15. #1661 vco9uhgTv8y[ (@tomkamcham) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 07:40
    ชายชอเตาะแบบ จะร้องไห้เด็กขี้แงในวันนั้นก้คือ โตขึ้นแบบมีคุนนะภาพเก่งมากๆค้าบ
    #1,661
    0
  16. #1660 คามุอิ มิซึกิ (@nongnaput2827) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 07:40

    อยากรู้จังเลยถ้าริมุรุจะทำยังไงต่อน้าถ้าเจอกับออลไมท์(≧∇≦)ノ

    #1,660
    0
  17. #1659 some-siwarak (@some-siwarak) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 07:16
    อยากให้ริมุรุเตอเวลโดล่าจัง เห้อ โทโดโรกิก็อยากจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องบีบีสินะ! ถ้าน้องเห็นริมุรุจะเป็นไงอะ คิดว่าเป็นลูกลับๆของบีบีป่ะ5555555
    #1,659
    0
  18. #1658 abcdefghaaa (@abcdefghaaa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 06:54

    งานคุณภาพเหมือนเดิม(●♡∀♡)
    #1,658
    0
  19. #1657 [Shiro-san] (@PraiEnd30) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 06:50
    โทโดโรกิจะเป็นฮีโร่เพื่อปกป้อง
    ทีมวิลเลินชนะฮีโร่
    ชุดของอิสึคุกับคัตสึกิ
    #1,657
    1
    • #1657-1 [Shiro-san] (@PraiEnd30) (จากตอนที่ 31)
      28 สิงหาคม 2563 / 06:52
      ตึกไม่พัง
      ทั้ง2คน(อิสึคุกับคัตสึกิ)ไม่มี-งกัน
      ทั้งคู่ไม่บาดเจ็บมาก
      #1657-1
  20. #1656 soffaly019 (@soffaly019) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 04:36

    ถ้าจำไม่ผิดต่อให้เวลโดล่าตายแต่ถ้าริมุรุรถยังอยู่ ริมุรุก็มีสกิลไว้คืนชีพเวลโดล่าไม่ใช่เหรครับ หรือฟังมาปิดหว่า

    #1,656
    1
    • #1656-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 31)
      28 สิงหาคม 2563 / 04:45
      ไรท์ไม่ได้ฟังมาจ้า รู้เนื้อหาจากสปอยล์แค่เล็กน้อย ดังนั้นปรับเปลี่ยนตามการมโนเด้อ Tt
      #1656-1
  21. #1655 200130923 (@200130923) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 03:03
    คิดถึงหนูครึ่งๆ❤️
    #1,655
    0
  22. #1654 Nam-Prem (@Nam-Prem) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 02:57
    อัพดึกมากกกก กุก็ยังอุตส่าห์มาอ่าน //ทำเหมือนพรุ่งนี้เรียนบ่ายอะ555
    #1,654
    0
  23. #1653 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 02:47
    ดึกแล้วไง...ยังไม่นอนครับ
    รอเรื่อยๆ งับ
    #1,653
    0
  24. #1652 Jamebon2318 (@Jamebon2318) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 02:35
    เย้ๆมาแล้ว สนุกมากรอตอนต่อไปอยู่นะ สู้ๆ
    #1,652
    0
  25. #1651 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 02:23
    โห ไรท์อัพดึกจัดๆ
    ปล.ที่ต่างจากในเรื่องคือ ตึกไม่พัง ฝ่ายวิลเลินชนะ คัตสึกิสติไม่แตก อิสึคุร่างไม่พัง โมโมะไม่ได้อวดฉลาดละมั้งคะ? << เห็นฟิคหลายเรื่องเป็นงี้ ในเมะคงเป็นงั้นแหละ

    555555
    #1,651
    0