[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 29 : เปิดเรียนวันแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,010 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

 

นิยาย {รับสมัครตัวละคร} Boku no hero academia oc(BL) ชั่วคราว ...

 

 

“พวกผมไปโรงเรียนก่อนนะคร้าบ!”

“ไปดีมาดีนะจ้ะ!”

มิโดริยะ อิซึคุ และ ริมุรุ เทมเพสต์ สองหนุ่มน้อยบ้านมิโดริยะขึ้นชั้นมัธยมปลายได้อย่างไร้ปัญหา และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่พวกเขาได้สวมเครื่องแบบของนักเรียนโรงเรียนยูเอย์ที่มีชื่อเสียงลำดับต้นๆ ของประเทศญี่ปุ่น ด้วยความโด่งดังนี้เอง จึงทำให้ยูนิฟอร์มที่ดูตลกพิลึกกลายเป็นที่นิยม ที่ไม่ว่าเด็กคนไหนก็ฝันอยากจะได้ใส่มาเรียนในสักวัน

(...ตัดเขา (ริมุรุ) ไปคนหนึ่งได้เลยจ้า)

...ชุดนักเรียนแบบสูทสมัยก่อนยังหล่อกว่าเลย อื้มๆ

“ริมจัง ผมตื่นเต้นจังเลยอ่ะ”

“ใจเย็นอิซึคุ หายใจลึกๆ ไว้”

ริมุรุปลอบใจอิซึคุที่ประหม่ากับสายตาคนรอบข้างมาตั้งแต่ออกจากบ้าน ขึ้นรถไฟ จนกระทั่งกำลังจะก้าวเท้าผ่านประตูโรงเรียนที่เคยก้าวเข้าไปเพื่อสอบเข้ามาครั้งหนึ่งแล้ว ตื่นเต้นมาตลอดทางยังพอเข้าใจ แต่เล่นตื่นเต้นจนหน้าซีดตัวสั่นคล้ายจะเป็นลมนี่ก็หนักไป

“ริมจังไม่ตื่นเต้นบ้างเหรอ?”

“ก็แค่เปลี่ยนที่เรียน จะตื่นเต้นไปทำไมกัน ชิวๆ น่า เอาเถอะ เรียนให้สนุก หาเพื่อนให้ได้เยอะๆ ล่ะ แล้วค่อยเจอกันตอนเย็นนะอิซึคุ”

“...อื้อ”

อิซึคุที่ได้แต่มองตามหลังริมุรุที่เดินแยกออกไปมีสีหน้าเหงาหงอย ปกติแล้วเขาเรียนห้องเดียวกับอีกฝ่ายมาตลอด นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาต้องห่างจากอีกฝ่าย ยิ่งพยายามทำใจกล้าหันกลับมาสนใจประตูห้องเรียนขนาดใหญ่ยักษ์ที่เขียนป้ายติดไว้ว่า 1-A ก็ยิ่งประหม่าจนไม่กล้าเปิดประตูเข้าไป

...เพื่อนร่วมห้อง จะเป็นคนยังไงกันนะ? 

ความคิดที่แว้บเข้ามาในหัวได้คำตอบเพิ่มมาทันที เมื่อภาพในห้องเรียนตรงหน้าปรากฏคนคุ้นตาที่กำลังโต้เถียงกันได้โดดเด่นสุดๆ และหนึ่งในนั้นก็เป็นคนที่เขารู้จักดี

คุณแว่นจริงจังที่เคยเจอตอนสอบ (ขอโทษที่เขาจำชื่อไม่ได้) กำลังบ่นคัตจังเพื่อนสมัยเด็กที่ยกเท้าขึ้นโต๊ะเรียนอย่างเสียมารยาท แถมพอแนะนำตัวกันเสร็จก็โดนขู่ฆ่าเลยอีกต่างหาก ช่างสมกับเป็นคัตจังจริงๆ

“เฮ้ย ไอ้เวรเดกุ”

“อะ-อะไรเหรอคัตจัง”

อิซึคุสะดุ้งตัวโยน เขาได้แต่ยิ้มแหยๆ เมื่อเห็นสายตาคมกริบของเพื่อนสนิท (?) มองมาทางตน ทันใดนั้นสองเท้าก็เป็นอันต้องก้าวเข้าไปด้านในเมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเรียกตนอยู่

...ภาษาท่าทางของคัตจังก็ไม่ได้ยากอะไรหรอก แต่พูดออกมาให้เข้าใจง่ายขึ้นอีกหน่อยจะเป็นไรไป

...โอ้ เขาไม่ได้บ่นอะไรคัตจังเลยนะ ไม่เลยๆๆๆ

“ไอ้เตี้ยนั่นไปไหน สรุปว่ามันไม่เลือกเข้ายูเอย์?”

“...อ๋อ...เอ่อ ถ้าเป็นริมจังล่ะก็ เข้าที่ยูเอย์นี่แหละ ...แต่ว่า...อยู่ห้อง...”

ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง ในขณะเดียวกันหน้าดุๆ ตึงๆ ของบาคุโก คัตสึกิ ก็แปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว เจ้าตัวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างรุนแรง ก่อนจะสบถออกมาเสียงดัง พร้อมกับระเบิดในมือที่ลั่นออกมาตามแรงโทสะอย่างเคยๆ

“...หา!? หมายความว่าไงฟะ!!? คนอย่างไอ้เตี้ยเวรนั่นจะหล่นไปอยู่ห้อง C ได้ยังไง!!!”

..

.

ริมุรุ เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องๆ หนึ่งที่ติดป้าย 1-C ไว้ มองจากภายนอกแล้วสภาพก็ไม่ต่างอะไรจากประตูห้อง 1-A ที่อิซึคุเรียน ใหญ่เบิ้มเกินขนาดตัวเขาไปหลายเท่าทีเดียว ใบหน้าหวานปรับอารมณ์ให้แจ่มใสให้สมกับเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปภายใน

ตำแหน่งที่นั่งภายในห้องถูกจับจองเกือบจะหมดแล้ว นักเรียนชายหญิงหลายสิบชีวิตก็กำลังจับกลุ่มพูดคุยทำความรู้จักกันอย่างเมามันส์ ริมุรุที่ตัวเล็กกว่าหลายๆ คนเมื่อเดินเข้ามาก็ไม่เป็นที่สังเกตเห็น เขาเดินไปยังโต๊ะว่าง วางกระเป๋าลงไปแล้วนั่งลง จากนั้นจึงกวาดตามองเพื่อนร่วมห้อง

...จะมีใครน่าสนใจบ้างมั้ยนา?

...โอ๊ะ เจอคนคุ้นหน้าอยู่สองสามคนแหะ

จากที่กำลังคิดว่าจะเข้าไปทักทาย เสียตามสายก็ประกาศมาว่าให้ไปรวมตัวกันที่หอประชุม ความตั้งใจจะหาเพื่อนจึงต้องหยุดชะงักเอาไว้ก่อน แล้วจึงเดินตามหลังเพื่อนร่วมห้องออกไปเงียบๆ ระหว่างทางก็สอดส่องตึกโรงเรียนไปด้วยตามประสาคนว่าง

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่โรงเรียนยูเอย์ ลูกเจี๊ยบปีหนึ่งทั้งหลาย นี่ถือเป็นพิธีปฐมนิเทศแก่พวกเธอ!!!”

ริมุรุที่นั่งอยู่กับที่ มองเหล่าอาจารย์ (?) ที่ยืนเรียงกันอยู่บนเวทีแล้วพูดพร่ำไปเรื่อยก็เริ่มรู้สึกง่วง แม้ว่าสิ่งที่คณาจารย์พูดจะดูจริงจัง ทั้งนักเรียนเกือบสองร้อยชีวิตที่นั่งรวมกันอยู่ก็ดูจะตั้งใจฟัง แต่สำหรับริมุรุแล้วแค่มีเบาะนุ่มๆ กับแอร์เย็นเฉียบก็ยิ่งชวนให้เคลิ้มอยากหลับมากกว่าฮึกเหิมอยู่ดี

...แต่จะว่าไป อิซึคุ กับคัตสึกิไม่อยู่ที่นี่?

...แถวที่นั่งของนักเรียนห้องเอก็ถูกเว้นว่างไว้ซะด้วย เห...

“ขอเชิญผู้อำนวยการครับ”

“สวัสดี ฉันผู้อำนวยการเนซุ อย่างที่เห็นว่าฉันเป็นหนูที่แสนดี แต่ก็เป็นผู้อำนวยการจริงๆ นะจ้ะ”

เกิดเสียงหัวเราะฮาเบาๆ ยามผอ. หนูนามเนซุกล่าวแนะนำตัว โดยแกนนำก็คือเหล่าอาจารย์เบื้องหลัง ดูก็รู้ว่าตั้งใจทำให้บรรยากาศผ่อนคลายก่อนเข้าเรื่องซีเรียส ริมุรุที่พอเห็นว่าเปลี่ยนคนพูดแล้วก็เริ่มสนใจขึ้นมานิดหน่อย

“ก่อนอื่นเลยอย่างที่รู้กันว่าโรงเรียนยูเอย์แบ่งห้อง A และ B คือสาขาฮีโร่ ห้อง C D และ E คือสาขาสามัญทั่วไป สาขาสนับสนุนจากห้อง F G H สาขาการจัดการห้อง I และ J แต่ถึงจะเห็นว่าโรงเรียนยูเอย์จะแบ่งแยกห้องและสาขาต่างๆ มากมาย ทว่าทั้งนี้ทั้งนั้นทุกคนก็คือนักเรียนโรงเรียนยูเอย์เหมือนๆ กัน ทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่มีห้องไหนพิเศษไปกว่ากัน”

“...”

“ทุกคนมีสิทธิย้ายสาขาได้ตามความต้องการ ทว่าความสามารถต้องถึงและพวกเราเหล่าอาจารย์จะต้องเห็นด้วย อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะอยู่สาขาไหน ในฐานะที่พวกเธอเป็นนักเรียนของโรงเรียนนี้ เราขอให้เธอจริงจังกับการเรียนรู้ และอยู่ในกฎระเบียบที่ควรเป็นตามนโยบายของโรงเรียน”

“...”

“พวกเราเหล่าอาจารย์ของโรงเรียนยูเอย์ทุกคนจะพร่ำสอนพวกเธอทุกสาขาด้วยความตั้งใจ ให้จบมามีความรู้ ความสามารถ สามารถที่จะเดินตามความฝัน มีชีวิตที่ดี เป็นคนดีของสังคมได้ด้วยความภาคภูมิใจ หลังจากนี้พวกเธอทั้งสองร้อยชีวิตจะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นปีหนึ่งด้วยกัน เป็นนักเรียนปีหนึ่งของยูเอย์ด้วยกัน หวังว่าพวกเธอจะได้รับประสบการณ์และมิตรภาพที่ดีจากในรั้วโรงเรียนยูเอย์นะ”

“...”

“สุดท้ายนี้จงไปให้เหนือกว่า Plus Ultra!”

คำขวัญของโรงเรียนที่ถูกกล่าวผ่านไมค์เรียกเสียงโห่ร้องของบรรดานักเรียนที่ถูกเรียกมานั่งฟัง จะเว้นก็แต่ริมุรุที่หัวเราะเหอๆ ริมฝีปากกระตุกยิ้ม คิ้วกระตุกยิกๆ ตั้งแต่ประโยคแรกๆ แล้ว

‘ทั้งนี้ทั้งนั้นทุกคนก็คือนักเรียนโรงเรียนยูเอย์เหมือนๆ กัน ทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่มีห้องไหนพิเศษไปกว่ากัน’

...เจ้าหนูจอมเจ้าเล่ห์ จอมโกหกหน้าตาย

...คำที่บอกว่าเท่าเทียม ไม่พิเศษ ก็แค่ลมปากที่ใช้ปิดบังความจริงจากคนที่มีสมองไม่ได้

ริมุรุนั่งมองผู้อำนวยการเนซุที่ยืนพูดอยู่บนเวที หนูขาวที่โดนตราหน้าว่าจอมเจ้าเล่ห์หน้าตายเองก็ย่อมมองเห็นริมุรุเช่นกัน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวเล็กน่ารักส่งยิ้มจริงใจ (?) มาให้ โดยที่สายตานั้นสื่อชัดว่ายังไม่ได้ล้มเลิกความตั้งใจในตัวริมุรุไปเสียทีเดียว

...

...สองวันก่อนหน้า

วันที่ริมุรุตอบรับคำเชิญเจรจาเข้าสาขาฮีโร่ของผู้อำนวยการเนซุ หนึ่งหนูอัจฉริยะจอมบงการกับหนึ่งจอมมารสไลม์ที่ไม่ได้แสนดีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทั้งสองสื่อสารความต้องการผ่านสายตากันนานนับสิบนาที

‘จนกว่าจะเรียนจบมีทุนเรียนฟรี มีทุนสนับสนุนจากรัฐบาล อนาคตมีชื่อเสียงเกียรติยศ คำชมเชย แม้แต่อนาคตอันรุ่งโรจน์ รวมถึงเงินทองที่ทำให้ชีวิตสุขสบาย ทั้งหมดนั่นไม่เพียงพอจะให้ไม่เปลี่ยนใจจริงๆ เหรอ?’

‘ครับ ของนอกกายกับความวุ่นวายพวกนั้น ไม่ได้น่าสนใจมากพอให้ผมแลกมาด้วยชีวิตสงบสุขที่เรียบง่ายหรอกครับ’

‘ญี่ปุ่น...ไม่สิ โลกใบนี้ต้องการฮีโร่ที่แข็งแกร่ง และฉันเชื่อว่าเธอคือคนที่ถูกเลือกนะ’

‘แล้วยังไงล่ะครับ?’

‘เธอจะเมินเฉยต่อเสียงร้องขอความช่วยเหลือเหรอ?’

‘ผมสามารถยื่นมือให้คนที่ต้องการความช่วยเหลือได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องเป็นฮีโร่ หรือต่อให้เมินเฉยจริงๆ ก็ยังเป็นสิทธิของผม ผู้อำนวยการครับ...ถึงโลกใบนี้ต้องการ แต่ถ้าผมไม่ต้องการ ผมก็จะไม่ทำมัน’ 

ริมุรุว่าพลางยกยิ้ม ดวงตาสีอำพันนั้นชี้ชัดถึงความมั่นคงที่ไม่ไหวหวั่น ไม่ว่าจะใช้สิ่งใดโน้มน้าว ก็ไม่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจของจอมมารผู้นี้ได้

‘ในเมื่อทางเลือกที่ผมต้องการจะเลือกไม่ได้มีสิ่งใดผิดหรือทำให้ใครเดือดร้อน ผมก็มีสิทธิที่จะเลือกอย่างอิสระโดยไม่ต้องรอให้คนมาบังคับใช่มั้ยล่ะครับ? เพราะท้ายที่สุดนี่คือชีวิตของผม คนที่จะเลือก คือตัวผม ไม่ใช่โลกใบนี้ หรือคุณ ...คุณว่าจริงมั้ยครับผู้อำนวยการ?’

‘...แน่นอน ทางเลือกย่อมเป็นของเธอ’

รอยยิ้มอันสดใสภายใต้ใบหน้าหวานๆ นั่น ทำเอาเนซุรู้สึกครั่นครามขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 

ยังไม่ทันได้ชักแม่น้ำมาโน้มน้าวอย่างที่ตั้งใจ ก็คล้ายกับว่าถูกแรงกดดันที่มองไม่เห็นกดข่ม รู้สึกได้ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าว่าการฝืนบังคับนั้นไม่เป็นเรื่องดีแน่ ดังนั้นเวลานี้จึงทำได้เพียงยอมถอยแบบง่ายๆ ขอแค่ให้อีกฝ่ายยังอยู่ในระยะสายตาพอให้จับตามองไม่เบนเข็มหลงผิดก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว

...สายตานั่นน่ะ บอกชัดเลยนี่ว่าหากบังคับก็พร้อมจะทิ้งยูเอย์ไปได้ทุกเมื่อ แถมยัง...จะทิ้งไปในความหมายไหนเนี่ยสิ น่ากลัวเกินไปแล้ว?

‘...ก่อนจะกลับ ช่วยบอกได้มั้ยว่าทำไมเธอถึงไม่อยากเรียนสาขาฮีโร่...มากถึงขนาดนี้?’

‘ผมก็แค่ไม่อินกับคำว่าฮีโร่ของยุคสมัยนี้ ไม่อินกับการแบ่งโลกเป็นสีขาวกับสีดำ ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้วโลกมีสีสันนับไม่ถ้วน ความดีและความเลวไม่ได้แบ่งแยกกันได้เด็ดขาดอย่างปากว่า ฮีโร่ใช่ว่าจะแสนดีไปหมด และวิลเลินก็ใช่ว่าจะเลวร้ายไปซะทุกคน อีกเรื่องที่สำคัญที่สุด...’

‘...’

‘ถ้าผมจะไปเข้าสาขาฮีโร่...ก็เท่ากับผมแย่งหนึ่งที่นั่งของเด็กคนนึงที่ฝันอยากจะเป็นฮีโร่จากใจน่ะสิ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาหรือเธอคนนั้นก็น่าสงสารแย่จริงมั้ยล่ะครับ?’

‘...ฉันสามารถเพิ่มจำนวนนักเรียนในห้องเป็น 21 คนได้นะ’

‘นั่นก็ไม่นับว่าเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจครับท่านผอ. หากต้องการโน้มน้าว ก็ช่วยหาข้อเสนอที่น่าสนใจมากกว่านี้หน่อยก็แล้วกันครับ ขอตัวล่ะครับ’

ริมุรุเดินออกจากห้องผู้อำนวยการด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อย และจากไปเร็วพอๆ กับสายลม เหลือเพียงเจ้าของห้องอย่างเนซุที่รู้สึกว่าขนบนร่างตั้งชันทั้งยังเปียกชื้น ใช้เวลาหลายนาทีกว่าทีริมฝีปากจะพ่นลมหายใจยาวออกมาได้ อุ้งมือนุ่มขยับกดโทรศัพท์ต่อสายตรงถึงใครบางคน รอไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย

‘...ดูเหมือนว่าที่ลูกศิษย์เธอว่าไว้จะไม่ได้โม้นะ เด็กคนนั้นน่ะ...ไม่ใช่แค่เก่ง แต่เป็นตัวอันตรายเลยแหละ’

ตั้งแต่รับตำแหน่งผู้อำนวยการมา หนูขาวที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะตัวนี้ ไม่ได้รู้สึกกลัวใครสักคนทันทีที่เผชิญหน้ากันเป็นครั้งแรกนานแล้ว ซึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องปกติของสัตว์ป่าที่สัญชาตญาณดีมากๆ แค่พบหน้าก็รู้ว่าควรปฏิบัติตนยังไง (ส่วนนี้ริมุรุต้องขอชม) 

ทว่าแม้เนซุจะอยากหมอบกราบอยู่แทบเท้า หรือเผ่นหนีให้ไกล แต่เมื่อนึกถึงความจำเป็นแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ตาม...

...ต้องดึงมาอยู่ฝั่งเดียวกันให้ได้...

...หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องไม่เป็นศัตรู...

...

หลังจบพิธีปฐมนิเทศ นักเรียนแต่ละสาขาก็แยกย้ายกันกลับห้อง 

อาจารย์ประจำชั้นปีหนึ่งห้อง C คือเจ้าฮีโร่สายร็อกจอมโวยวายเมื่อตอนสอบเข้า ดังนั้นคาบโฮมรูมในวันแรกนั้นจึงหนวกหูสุดๆ และตราบใดที่อีกฝ่ายยังเป็นอาจารย์ประจำชั้นอยู่ก็คงได้มีนักเรียนหูหนวกกันไปตามๆ กัน

“Hey! Everyone!! ในเมื่อวันนี้เป็นแรก ทั้งยังเป็นคาบแรก ก็มาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า! แนะนำตัวกันก่อนเถอะ เริ่มที่คนแรกเล้ยยย!!”

“เอโกะ ค่ะ อัตลักษณ์วาดเขียน”

“บีคุง อัตลักษณ์เอ็กซเรย์”

“ซีตะ อัตลักษณ์หมุนๆ”

เพื่อนร่วมห้องแนะนำตัวกันเรื่อยๆ ตามลำดับที่นั่ง จอมมารสไลม์เพียงฟังผ่านๆ จนกระทั่งคนที่นั่งอยู่อีกฟากของห้องที่ริมุรุจำได้ว่าเคยพบเมื่อครั้งตอนสอบเอ่ยแนะนำตัวขึ้นมา บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปในฉับพลัน จากที่ฟังผ่านๆ ก็กลายเป็นว่าตั้งใจมอง ทั้งคนพูดและเพื่อนร่วมห้องรอบตัว

“...ชินโซ ฮิโตชิ อัตลักษณ์...ล้างสมอง”

“...ล้างสมองเหรอ ตายแล้ว น่ากลัวจัง จะโดนสั่งทำอะไรไม่ดีหรือเปล่าล่ะเนี่ย”

“...อัตลักษณ์ของวิลเลินชัดๆ เลยนี่นา”

“...ดูตาเขาสิ ต้องไม่ใช่คนดีแหงๆ”

เสียงซุบซิบนินทาจากคนรอบข้างทำเอาคนที่พึ่งกล่าวแนะนำตัวเสร็จมีสีหน้าเคร่งขรึมลง เจ้าของผมยุ่งฟูเบนสายตาออกไปทางหน้าต่างคล้ายกับไม่ต้องการมองใคร แต่แม้จะพยายามทำตัวเข้มแข็งแค่ไหน ริมุรุก็สัมผัสได้ถึงร่องรอยของอารมณ์เศร้าสร้อยของเขา

...สถานการณ์คล้ายกับตอนที่อิซึคุไม่มีอัตลักษณ์ แต่วิธีแสดงออกดูจะต่างกันเยอะอยู่แหะ

...ปิดกั้นตัวเอง เพื่อปกป้องสภาพจิตใจสินะ

“ริมุรุ เทมเพสต์ อัตลักษณ์ อัลติเมทสไลม์”

“...อะไรล่ะนั่น?”

“สไลม์? ไอ้ตัวหยึ๋ยๆ นั่นน่ะเหรอ?”

“ไม่ใช่ตัวหยึ๋ยๆ นะ สไลม์น่ะ น่ารักนะเออ!”

ริมุรุนั้นเป็นคนประเภทที่ไม่สนใจเสียงนินทาว่าร้ายก็จริงอยู่ แต่การตอบโต้นั้นก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ 

ริมุรุอาจจะไม่ได้อยากจะมาเรียนอะไรในยูเอย์นัก เขาไม่ได้คิดจะเพิ่มสิ่งสำคัญให้ตัวเองต้องมาห่วงคอยตามปกป้อง แต่ก็ใช่ว่าตั้งใจจะเว้นระยะห่างจากเพื่อนร่วมห้องที่ต้องอยู่ด้วยกันไปทั้งปีเฉยๆ มีมิตรสหายไว้เล่นสนุกฆ่าเวลานั้นนับว่าเป็นเรื่องดี พูดถึงชีวิตม.ปลายก็ต้องเที่ยวกับเพื่อนสิ!

ดังนั้นริมุรุจึงเอ่ยโต้ตอบคำนินทาด้วยท่าทางแง่งอนอย่างน่ารักน่าชังแบบที่เหมาะกับรูปลักษณ์ (?) ตัวเองมากๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่ตั้งแง่รังเกียจ แถมยังทำเอาตกกลุ่มแฟนคลับมาได้เพิ่มอีกตรึม

...เรียกว่ารับมืออย่างชาญฉลาดล่ะ!

การแนะนำตัวของนักเรียนดูจะไม่มีอะไรให้ห่วง อีกเมื่อคนส่วนใหญ่และส่วนที่เหลือนั้นมีอัตลักษณ์ที่ไม่ได้แปลกหรือสร้างความหวาดกลัวอะไร

พูดไปแล้วก็เหมือนกับว่าจะมีแค่ริมุรุกับชินโซล่ะมั้งที่เป็นคนส่วนน้อยของสาขาสามัญห้อง C แห่งนี้

...แต่เพราะเป็นส่วนน้อยด้วยกัน มันถึงได้น่าสนใจ

《ยิ้มมีเลศนัยเกินไปแล้วค่ะ》

...

คาบโฮมรูมผ่านพ้น และบทเรียนในช่วงเช้าก็จบลงอย่างรวดเร็ว 

เมื่อเวลาพักกลางวันมาถึง เหล่านักเรียนที่ได้ทำความรู้จักกันก่อนหน้าก็จับกลุ่มพูดคุยเตรียมไปกินข้าวที่โรงอาหาร บางคนก็เอ่ยชวนเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ เพื่อสานสัมพันธ์ 

“นี่ริมุรุจัง (?) เล่าเรื่องอัตลักษณ์ของเธอให้ฟังหน่อยสิ มันทำอะไรได้บ้างเหรอ?”

“ไปกินข้าวแล้วนั่งคุยกันเถอะนะ”

ริมุรุเองก็ถูกเพื่อนร่วมห้องเข้ามาชวนพูดคุยเช่นกัน เรียกได้ว่าถูกรุมล้อมเป็นวงใหญ่วงหนึ่งของห้อง คำชวนกินข้าวก็มาจากหลายคน แต่เขาก็ปฏิเสธคำชวนไปซะหมด ก่อนจะเดินตรงไปหาคนที่เอาแต่นั่งเงียบอยู่เพียงลำพัง

“เอ๊ะ เดี๋ยวสิ ริมุรุจัง คนนั้นน่ะอันตร-...”

ริมุรุเมินเสียงเรียกรั้งหรือเสียงร้องเตือน สองขาเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะเรียนของหนุ่มแห้งหัวฟูขอบตาดำที่เป็นเสมือนแกะดำของห้องด้วยรอยยิ้มสดใส แม้จะโดนมองมาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ แต่มือบางก็ยังถูกยื่นไปข้างหน้ายามเอ่ยแนะนำตัวด้วยท่าทางเป็นมิตร

“สวัสดี ชินโซ ฉันชื่อริมุรุนะ ถ้ายังไงสนใจไปกินข้าวด้วยกันมั้ย?”

 

 

นิยาย [Fic Boku No Hero Academia] Please tell me love อยากเป็น ...

 

--------------

อ่ะ รู้แล้วเนอะว่าน้องอยู่ห้องไหน 5555 

ความบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์ ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนของคัตจัง เดกุ ก็จะดีขึ้นนิ้ดนึงงงง

-----------

สัตว์มักมีสัญชาตญาณของสัตว์ ผอ. เนซุเป็นหนูที่ฉลาดมากๆ ดังนั้นเจอปุ๊บ กลัวจ้า ไม่รู้ว่าเก่งแค่ไหน แต่จากสิ่งที่รู้สึกได้คืออันตรายแน่นอน สัตว์จะมีผู้ล่ากับผู้ถูกล่า ในหมู่สัตว์ก็จะมีจ่าฝูงที่แข็งแกร่งคอยนำฝูง ถ้าไม่ติดตามก็ต้องเผ่นหนี แต่ถ้าเป็นศัตรูก็มีแต่ตาย

-เห็นว่าบ้านอุรารากะจน แต่นางเรียนโรงเรียนดังอย่างยูเอย์ได้ ก็คิดว่าถ้าค่าเทอมไม่แพงก็คงมีทุนให้ มโนว่าอย่างหลัง สาขาดังสปอนเซอร์เยอะ- 

****เท่าเทียม ไม่พิเศษ…ไม่กระทบสถานการณ์อะไรเนอะ? มองข้ามๆ ไปเถอะ

ยังไงก็เถอะ ริมุรุยอดนักแก้ปม จะได้ทำหน้าที่มั้ยหนอ? 

//พึ่งเห็นว่าลงรูปชินโซไปแล้ว 5555 หาตัวละครห้อง C ไม่เจอ ไรท์มโนตัวประกอบขึ้นมาเพิ่มนิดนึงเด้อ

//ปล. ดึกกว่าไรท์มีใครอีกมั้ย?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.01K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,861 ความคิดเห็น

  1. #2147 Don't disappoint (@supatsaree) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 18:52
    เอ้าท์!!! แล้วดิฉันจะไปค้นหารูปทำเพรื่อ เพราะทั่นไรท์แปะรูปไว้ให้555
    #2,147
    0
  2. #1533 สล็อต ยิ้มอ่อน (@sp911960) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:09

    อัตลักษณ์ของชินโซใช้กับริมุรุไม่ได้ผลหรอก.. เพราะสไลม์ไม่มีสมอง-แค่กๆ

    #1,533
    8
    • #1533-7 Bao_Bao (@Bao_Bao) (จากตอนที่ 29)
      6 ตุลาคม 2563 / 16:57
      แรงส์!!!!55555+
      #1533-7
    • #1533-8 Smoky002 (@Jiradat) (จากตอนที่ 29)
      17 พฤศจิกายน 2563 / 20:59
      มีสิแค่เหมือนพวกสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวหรือโพรแคริโอตเอง สมองแค่ไม่มีเยื่อหุ้มนิวเคลียสเป็นของเหลวๆ 5555
      #1533-8
  3. วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:02
    ในมังงะอนิเมะชินโซเข้ากับเพื่อนได้ดีแต่ก็เข้าใจว่าตอนแรกก็จะกลัวหน่อยๆ..
    #1,532
    0
  4. #1526 botunflower (@botunflower) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 14:12
    ชินโซมาแล้วจ้าาาาาาา ริมจังไม่โดนล้างสมองหรอกเพราะมีคุณราฟาเอลอยู่// ไงละผอ.สู้ริมจังไม่ได้อะซี่่่~~~
    #1,526
    1
    • #1526-1 Tusemi (@Tusemi) (จากตอนที่ 29)
      3 สิงหาคม 2563 / 10:46
      เราว่าเพราะไสลม์ไม่มีสมองมากกว่าน--------แอ๊กกกกกกก//โดนสายฟ้าดำไล่ผ่า(ปล.มุกนี้ยืมมาจากคอมเมนต์อื่นที่จำไม่ได้ว่าชื่อไร)
      #1526-1
  5. #1525 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 12:38
    อย่างน้อยต้องดึงตัวมาเป็นพวกให้ได้.....เธอออออออ แค่อยู่นิ่งๆไม่ตื๊อจนน่ารำคาญเขาก็อยู่กลางๆไม่เข้าข้างฝั่งไหนหรือเปล่า? แต่ถ้าไปยุ่มย่ามมากๆเข้าต่างหากละ ได้เป็นศัตรูของจริง 555555
    #1,525
    0
  6. #1524 0847787374 (@0847787374) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 10:01
    สาววายชอบสิ่งนี้
    #1,524
    0
  7. #1523 Pxre14 (@Pxre14) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 09:16
    เป็นนักแก้ปมนี่ลำบากจังเลยนะต้องคอยช่วยคนอื่นตลอด เฮ้อ~~🤣🤣(คุณราฟาเอลแซวเก่งขึ้นนะเนี่ย😏😏)
    #1,523
    0
  8. #1522 abcdefghaaa (@abcdefghaaa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 09:10
    เเงะไรท์ลงดึกอ่ะ เปิดเทอมรีทนอนดึกม่ะได้เเล้ว;-;
    #1,522
    0
  9. #1521 [Shiro-san] (@PraiEnd30) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 08:49

    ปักธงไป1ดอก!!!!!!!
    #1,521
    0
  10. #1520 XzuyuI (@KNPchan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 08:48
    เก็บน้องชินโซเข้าฮาเร็มเลยจ้า 5555555
    #1,520
    0
  11. #1519 ttung13251 (@ttung13251) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 08:46
    ผอ.เนสุไม่กลัวสิแปลกสลามที่กินมังกรได้ทั้งตัวเลยนะเฟ้ยกะอิแค่หนูขาวตัวเล็กๆ?ซักตัวทำใมจะกินไม่ได้
    แล้วก็อัตลักณ์ล้างสมองนะกะอิแค่เปลี่ยนความทรงจำเล็กๆน้อย?ใครๆก็ทำได้?ริมุรุนี่ไม่ต้องพูด
    #1,519
    0
  12. #1518 Eliafntd (@myeiftjung) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 08:32
    ใดใดคือ เจ๊ราฟาเอลนี่ ขี้แซวเก่งขึ้นนะคะ55555555555555555555555555555555555555
    #1,518
    0
  13. #1517 wewe73422 (@wewe73422) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 08:14
    น้องงงงงง
    #1,517
    0
  14. #1516 looktarn00000 (@luktall21353) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 08:01

    ขนแขนสแตนอัพเลยมั้ยละผอ.

    #1,516
    0
  15. #1515 Cutter-AL (@Cutter-AL) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 07:54

    ริมุรุนักปรับทุกข์----

    เป็นเพื่อนกับชินโซไปเลยรู๊ก-!!!!
    #1,515
    0
  16. #1514 Nosomi yuma (@krewpetch) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 07:10
    ชอบมากค่าาาา
    #1,514
    0
  17. #1513 Rindis (@Rindis) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 06:20

    นักแก้ปมริมุรุมาแล้ว!!!!


    จะกี่ทีเราก็ชอบทัสนคติของริมุรุนะเป็นกลางและมีเหตุผลที่สุดในเรื่องแล้ว

    ให้ตัวเอกเป็นแอนตี้ฮีโร่ไปตลอดก็ดีหวังว่าจะไม่มีเหตุให้น้องไปฝังใดฝังหนึ่งนะ~~~


    ไรท์นอนดึกมาก!!!!ขอบคุณสำหรับนิยายพักผ่อนเยอะๆนะคะ



    #1,513
    0
  18. #1512 ถ้วยชาดำ (@blackteacup07) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 03:32
    ถ้าน้องฮิโตชิได้ลองใช้อัตลักษณ์กับริมุรุสักครั้ง ครั้งต่อจากนั้นคงไม่ได้ผลแน่นอน มีเพื่อนแล้ว เย้55
    #1,512
    0
  19. #1511 Jamebon2318 (@Jamebon2318) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 03:32

    อ่านจนแล้วนอนได้ สนุกมากกับนักแก้ผมผู้หน้า....
    #1,511
    0
  20. #1510 200130923 (@200130923) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 03:14
    ริมุรุบริษัทนักเเก้ปมอันดับ1😂
    #1,510
    0
  21. #1509 77701831 (@77701831) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 03:05
    ชอบคะเบื่อแล้วที่เห็นตัวเอกโดนบังคับไห้เรียนสาขาฮีโร่
    #1,509
    0
  22. #1508 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 02:22
    ข่มตัวอันตรายอย่างผอ.ได้ไม่ธรรมดาจริงๆ

    ตกชินโซมาเลยลูก...หนูเปิดบริษัปรับทุกข์ได้แล้วมั้งริมุรุ
    #1,508
    0
  23. #1507 wiwawow (@wiwawow) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 02:07
    ริมุรุนักตกค่ะตกแฟนคลับได้เป็นกองง!!!
    #1,507
    0
  24. #1506 KumikoChan27 (@KumikoChan27) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 02:01
    น่าติดตามขึ้นเรื่อยๆเลย
    #1,506
    0
  25. #1505 love1k (@love1k) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 01:55
    ......
    #1,505
    3