[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 23 : ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,075 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63

 

 

 

วันประกาศผลการเรียนของเทอมสาม นั่นหมายความว่าเข้าใกล้เทอมสุดท้ายแล้ว

อาจารย์ประจำชั้นออกมาแนะแนวอาชีพที่อยากเป็น แต่ก็โยนเอกสารปลิวว่อนแล้วบอกว่าทุกคนต่างก็อยากเป็นฮีโร่ อารมณ์จะแนะแนวไปทำไม แต่คนที่ไม่ได้อยากเป็นฮีโร่อยู่ตรงนี้คนนึงนะ...

ทั้งห้องดูจะเฮโลเฮฮาบ้าบอกันสักพัก ก่อนที่คัตสึกิจะกระโดดขึ้นโต๊ะไปเต๊ะท่าตะโกนโหวกเหวกโวยวายอะไรสักอย่าง ริมุรุก็ยกมือแล้วขัดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“อาจารย์ ขอเอกสารที่พึ่งโยนทิ้งด้วยครับ”

“หะ? ริมุรุ เธอจะเอาไปทำไม?”

“ก็ผมไม่ได้อยากเป็นฮีโร่นี่นา ก็ต้องขอเอกสารมาประกอบการเลือกสิ”

“ว่าไงน้า-----------!!?”

ออกจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมพอบอกไปว่าตัวริมุรุไม่ได้คิดจะเข้ายูเอย์ ทั้งคึตสึกิและอิซึคุต่างกำร้อมใจกันทำหน้าประหลาด วันนี้เพื่อนร่วมห้องก็พร้อมใจกันทำสีหน้าแบบเดียวกัน เจ้าพวกนั้นกรูกันมารุมล้อมเขาใหญ่ว่าจะไม่เข้ายูเอย์จริงๆ เหรอ จากบทสนทนาที่ถามๆ อยู่นี่ถึงขั้นว่าคิดว่าเขาจะผ่านแน่ๆ โดยไม่ต้องสอบซะด้วยซ้ำ

...ผ่านโดยไม่ต้องสอบน่ะต้องเส้นใหญ่

...จอมมารมหาโกงอย่างเขาไม่เข้าข่ายนั้นนะทุกคน

ด้วยความที่กวาดคะแนนเต็มทุกครั้งมาตลอดหลายปี เกรดเฉลี่ยสวยหรูไม่มีที่ติ ความประพฤติดีเยี่ยม แต่ในขณะเดียวกันถ้าจำเป็นเรื่องทะเลาะวิวาท (เพื่อป้องกันตัว) ก็ไม่เป็นรองใคร บรรดาคณาจารย์ในโรงเรียนจึงอยากให้เขาเข้าที่เรียนดังๆ ดีๆ เพื่อสร้างชื่อให้โรงเรียน

...ดังนั้นพอพูดไปแบบนั้น ตอนหลังเลิกเรียนริมุรุก็ถูกอาจารย์เรียกไปปรับทัศนคติทันที

“ผมแค่คิดจะเรียนสายอาชีพธรรมดาเองนะครับ”

“ยูเอย์น่ะมีสาขาทั่วไปอยู่ เธอเข้าที่นั่นก็ได้ ถ้าสอบเข้าดูอย่างเธอต้องเข้าได้แน่ๆ”

...ประเด็นคือเขาไม่ได้คิดจะไปยูเอย์ตั้งแต่ต้นไง

แล้วคณะอาจารย์ก็พร้อมใจกันสาธยายความดีความงามความอลังการของโรงเรียนยูเอย์ประหนึ่งดาวค้างฟ้า แผ่นพับโปรชัวร์ทั้งหลายแหล่ อดีตคนดังที่จบจากที่นี่อีกมากมายถูกยกมาพูดให้ฟังแบบไม่จบไม่สิ้น เล่นซะริมุรุแทบจะฝืนยิ้มไม่ออก เพราะคิดว่านี่มันออกจะเกินไปหน่อย

ใบหน้าที่สดใสในตอนแรกกระตุกยิ้มเย็นที่ริมฝีปาก เป็นรอยยิ้มที่อาจารย์มักจะไม่ค่อยได้เห็น ยกเว้นก็แต่เป็นอาจารย์ที่แย่ๆ จนทำให้ริมุรุปรี๊ดแตก โดนด่าไม่ไว้หน้าเสร็จยังทำเรื่องร้องเรียนส่งตรงไปถึงผู้อำนวยการ ถ้าผุ้อำนวยการไม่ยอมเคลื่อนไหวก็จัดการพร้อมฟ้องร้องถึงกระทรวงศึกษาธิการ เรียกว่าเล่นใหญ่ไม่ไว้หน้าใคร

และตลอดหลายปีที่ผ่านมามีแค่อาจารย์โรคจิตที่ลวนลามนักเรียนหญิง กับอาจารย์ที่ใช้กำลังทั้งยังพูดจาบูลลี่นักเรียนเกินกว่าเหตุเท่านั้นที่โดน

...ฝีปากของจอมมารสไลม์น่ะ ไม่ได้ใช้ได้แค่กับฮีโร่หรือลูกศิษย์ตัวเองซะหน่อย

“เด็กอยากเข้าที่ไหนก็ต้องขึ้นอยู่กับเด็กไม่ใช่เหรอครับ?”

“...!”

“ต่อให้สมรรถภาพถึงแต่ถ้าเด็กไม่คิดว่าที่นั่นเหมาะกับตัวเอง คิดเหรอว่าเด็กจะมีความสุข ถ้าแค่แนะนำให้คิดให้ดีก่อนตัดสินใจผมก็พอจะเข้าใจ แต่นี่น่ะมันออกแนวยัดเยียดโดยไม่สนความต้องการของนักเรียนเลยนะครับ”

“...เอ่อ”

“ทำไมผมต้องมาโดนอาจารย์ห้อมล้อมขอกึ่งบังคับให้ไปสมัครเรียนในที่ที่ผมไม่ได้คิดจะไปตั้งแต่แรก ทั้งๆ ที่ตอนนี้มันเลิกเรียนและผมควรได้ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ ไม่คิดว่ามันเกินไปหน่อยเหรอ?”

ไม่บ่อยนักหรอกที่อาจารย์จะโดนเด็กต่อว่าจนเถียงกลับไม่ได้ ไม่ว่าจะแก้ตัวยังไงก็เป็นแค่คำแก้ตัว ท้ายที่สุดก็ได้แต่ทำหน้างอขอโทษจากใจจริงแล้วยอมรามือจากนักเรียนที่ดีที่สุดในรอบหลายสิบปีของโรงเรียนไปทั้งๆ อย่างนั้น ใครจะรู้ว่าริมุรุกลับหยิบใบสมัครสอบยูเอย์ที่พวกเขาวางไว้บนโต๊ะขึ้นมาถือ

“ผมไม่รับประกันหรอกนะว่าจะไปสอบ แต่จะลองไปคิดดูก็แล้วกัน”

“อะ-อื้อ แค่นั้นก็ดีมากแล้วล่ะ ขอบคุณนะริมุรุคุง!”

อาจารย์ผู้เป็นอาจารย์ประจำชั้นปลาบปลื้มจนแทบจะน้ำตาไหล แต่สาเหตุที่ริมุรุเปลี่ยนใจไม่ใช่เพราะอาจารย์หรอก สาเหตุจริงๆ คือน้องชายต่างหาก

‘อย่างน้อยๆ ก็ไปสอบด้วยกันเถอะนะริมจัง ผมอยากให้ริมจังไปด้วยกันอ่า...’

นั่นเป็นคำพูดที่อิซึคุพูดกับเขาเมื่อเช้า ถึงจะโตขึ้นเยอะมากและภาพลักษณ์ก็ไม่ตะมุตะมิแล้ว แต่ริมุรุก็ยังคงแพ้ทางดวงตากลมโตที่ส่งสายตาอ้อนวอนมาหาเขาของอิซึคุตลอด นั่นแหละเหตุผลหลักที่ทำให้ริมุรุคิดว่าถ้าแค่ไปลองสอบดูก็คงไม่เป็นไร แต่ที่ยังไม่ตกลงเพราะยังคิดไม่ตกต่างหาก

...เอาเถอะ มีเวลาให้คิดอีกหนึ่งเทอมก่อนจะจบม.3

...ยังไงซะแค่ไปสอบก็ไม่เป็นปัญหาอะไร

ริมุรุเดินออกจากโรงเรียนที่เริ่มจะเย็นกว่าปกติ เขาที่คิดจะเดินกลับบ้านพลันต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงระเบิด เปลวไฟที่ลุกโชน และกลุ่มญี่ปุ่นมุงดูความวุ่นวายที่อยู่ในระยะตรวจจับ

...กระแสเวทย์แบบนี้มัน?

...

..

.

ประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า

เพราะริมุรุถูกอาจารย์เรียกพบ อิซึคุกับคัตสึกิที่มีตารางฝึกจึงตัดสินใจหยุดฝึกไปเที่ยวเล่นกันสักวัน อิซึคุนั้นจะไปดูของสะสมฮีโร่ที่ออกใหม่ ส่วนคัตสึกิก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อน (เบ๊) ทว่าไม่ทันได้ตั้งตัว อิซึคุก็ถูกใครไม่รู้ทำร้าย ตัวมันเป็นโคลนลื่นๆ ไม่มีตรงไหนให้คว้าจับ การได้เจอวิลเลินของจริงครั้งแรกอย่างกะทันหันทำให้อิซึกุลนจนคิดอะไรไม่ออก

...ความอันตรายมันต่างจากการวิวาทในชั้นเรียนโดยสิ้นเชิง

‘สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสติ ต้องมีสติอยู่เสมอ’

...เขาจำที่ริมจังพูดได้ แต่ตอนนี้เขาทรมาน หายใจไม่ออก เขากำลังจะตายงั้นเหรอ?

...ไม่...ไม่นะ

...ต้องสวนกลับ แต่มันเป็นของเหลว? ไม่มีที่ให้จับ...ต่อยไปมันก็ไม่รู้สึก ทำไงดี? ...ต้องหนี แต่วิ่งไม่ได้? ...สร้างระยะห่าง? แต่ถูกประชิดตัวแล้ว? จบแล้วจริงๆ เหรอ? ...ไม่...ไม่ ต้องอดทนไว้...อดทนไว้

...ต้องมีฮีโร่มาช่วยแน่ๆ!

ท่ามกลางความหวาดกลัวและความหวัง อิซึคุพยายามตั้งสติดิ้นรนขัดขืนเท่าที่จะทำได้ด้วยความอดทน ก็พลันต้องดีใจจนโฮ่ร้องออกมาอย่างปลาบปลื้ม เมื่อออลไมท์ฮีโร่ในดวงใจโผล่ออกมาช่วยเขาจากฝาท่อ (?)

กำลังที่มากล้นจนต่อยวิลเลินโคลนปลิวได้ในหมัดเดียว ในขณะที่เขาดิ้นรนจนสุดกำลังแล้วก็ยังทำอะไรไม่ได้ ช่างน่าปลาบปลื้มและชวนให้รู้สึกหดหู่ไปพร้อมๆ กัน

...นี่คือสิ่งที่ริมจังเฝ้าบอก

...ความแตกต่างของการมีและไม่มีอัตลักษณ์

ภายใต้อารมณ์ที่ซับซ้อน อิซึคุรีบร้อนขอลายเซ็นต์ไอดอลในดวงใจไว้ก่อน ทว่าก่อนที่จะได้พูดคุยหรือถามอะไร ออลไมท์ก็ทำท่าจะจากไป ซึ่งนั่นทำให้อิซึคุเผลอตัวพุ่งไปเกาะขาออลไมท์แน่นอย่างไม่ทันคิด และเขาก็ได้โผบินบนท้องฟ้าเป็นครั้งแรก มันน่ากลัวสุดๆ ไปเลย

...แต่ว่า...เขายังมีคำถามมากมายที่อยากจะถาม

ออลไมท์ลงจอดบนดาดฟ้าตึกแห่งหนึ่ง ออลไมท์บ่นเขาเล็กน้อยก่อนทำท่าจะจากไป แต่อิซึคุอยากจะถามเรื่องหนึ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดก่อน ซึ่งก็นับว่าดีที่ออลไมท์ยังคงยอมยืนฟัง

“ผมสามารถเป็นฮีโร่ โดยไม่มีอัตลักษณ์เลยได้รึเปล่าครับ?”

“...อัตลักษณ์สินะ”

“เคยมีคนบอกผมว่าคนที่ไม่มีอัตลักษณ์น่ะเป็นฮีโร่ไม่ได้หรอก ซึ่งผมก็เข้าใจ ผมเองก็มองงานเบื้องหลังไว้บ้าง ...แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหวังว่าตัวเองจะสามารถเป็นฮีโร่ได้ เพราะการได้ช่วยผู้คนด้วยรอยยิ้มอย่างไม่เกรงกลัว มันเท่มากๆ ผมน่ะถึงได้อยากถามคุณว่าเป็นไปได้มั้ย ...เพราะผมอยากเป็นฮีโร่ที่ดีแบบคุณ...หวา!!”

“...”

“ขี้ก้างจัง!! เอ๋! มะ-ไม่สิ ...อยู่ๆ ก็โผล่มา กะ-แกเป็นนักต้มตุ๋นใช่มั้ย!?”

อิซึคุรู้สึกตกใจที่ร่างสูงใหญ่บึกบึนกลายเป็นร่างผอมแห้งคล้ายโครงกระดูก และต่อมาด้วยความช่วยไม่ได้และความบังเอิญ อิซึคุก็ได้รับรู้ความลับสภาพร่างกายของออลไมท์

...สัญลักษณ์แห่งสัญติภาพนั้นไม่สามารถต่อกรกับความชั่วร้ายได้ดั่งเดิม แม้แต่ออลไมท์เองก็กำลังหวาดกลัวกับการเสี่ยงอันตราย บาดแผลบนแผ่นอกนั่นก็ช่างน่าหวาดผวา และเขาก็ได้เห็นถึงความเสี่ยงในอาชีพฮีโร่ที่ทำให้ริมจังกับคุณแม่เป็นห่วงเขานักหนา รู้ทั้งหมดจากปากไอดอลที่เขาชื่นชม

...เข้าใจทุกอย่างทั้งหมดแบบไม่มีคำใดโต้แย้งกับตัวเองได้ก็ตอนนี้

“มืออาชีพต้องใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน ฉันจะไม่พูดว่าฮีโร่ที่‘ไร้ซึ่งอัตลักษณ์’ มันจะเป็นไปได้หรอกนะ ...มันไม่ใช่ความฝันที่แย่หรอก แต่สิ่งที่เหมาะสมในความเป็นจริงมันไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกหนุ่มน้อย”

“...ครับ”

‘ความฝันไม่ใช่สิ่งที่เหมาะสมกับความจริงเสมอไป’

...ริมจังเคยบอกเขาแล้ว คัตจังก็ย้ำกับเขาเสมอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคาดหวังลมๆ แล้งๆ เขาพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองไม่เคยตัดใจได้เต็มร้อยจนกระทั่งได้ฟังคำพูดพวกนั้นจากปากออลไมท์เอง

...เจ็บใจ เสียใจ จนได้แต่ร้องไห้ให้กับตัวเองที่ไร้ซึ่งพลัง

...เขาควรตัดใจเสียตั้งแต่ตอนนี้ใช่มั้ย?

...

..

.

คัตสึกิที่ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนแบบที่ไม่ได้ทำมานานออกจะรู้สึกไม่ชินที่วันนี้เขายังไม่ได้อัดระเบิดเข้าใส่หน้าใครบางคน และอดรึ้กไม่ได้ว่าการกระทำของเขาตอนนี้นั้นช่างเสียเวลา แทนที่จะมาเดินเอื่อยกับเจ้าคนไม่รู้จักคิดสองคน ไปฝึกแทนยังมีประโยชน์ซะกว่า

“บาคุโกไม่ค่อยหาเรื่องมิโดริยะเลยนะ กี่ปีมาแล้วล่ะเนี่ย อย่างมากก็แค่จิกๆ เอง?”

“มันเรื่องของฉัน!”

“กลับไปดีกับเจ้าไร้ค่านั่นแล้วเหรอ?”

“หนวกหู! ไม่ได้ดีเว้ย แต่พวกแกที่ดีแต่พูดไร้ค่ากว่าเจ้านั่นซะอีก แล้วก็เลิกสูบบุหรี่ซะ ถ้าถูกจับได้แล้วฉันโดนรายงานความประพฤติก็แย่น่ะสิวะ-!!”

ด้วยอารามหัวร้อน คัตสึกิเตะขยะข้างทางพลางระเบิดกระป๋องระบายอารมณ์ ทว่าหลังจากหันเจ้าลูกกระจ๊อกทั้งสอง เจ้าพวกนั้นก็หน้าซีดชี้นิ้วมาทางเขา แล้ววินาทีต่อมาคัตสึกิก็รู้สึกถึงความอึดอัดและทรมานที่แทรกเข้ามา ด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัวและถูกโจมตีจากด้านหลัง แม้คัตสึกิจะพยายามหลีกเลี่ยง แต่ท้ายที่สุดก็ถูกโคลนเข้ามาคลุมตัวจนได้

...โธ่เว้ย!!!

...

อิซึคุที่กำลังคิดจะตัดใจจากความฝันได้เห็นภาพความวุ่นวายที่มีผู้คนมากมายมามุงดู จากการพยายามมองลอดเข้าไป อิซึคุก็รู้ได้ทันทีว่าวิลเลินตนนั้นคือคนเดียวกับที่โจมตีเขา และออลไมท์เข้ามาจัดการไปแล้ว ซึ่งสาเหตุที่มันหลุดมาทำร้ายคนได้คงไม่พ้นเขาไปเกะกะการทำงานของออลไมท์แน่ๆ

ความอึดอัดทรมานยามโดนจับอิซคุยังคงจำมันได้ แม้จะมีความฝันที่อยากจะเป็นฮีโร่ แต่หลังจากได้ฟังคำพูดเหล่านั้นไปอิซึคุก็เจียมตนขึ้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดวิ่งเข้าไปช่วย จนกระทั่งได้เห็นใบหน้าของคนที่ถูกจับอยู่ในตัวของวิลเลินโคลนนั่น...

“...คัตจัง--------!!!”

สองขาของอิซึคุพุ่งไปเบื้องหน้าโดยไม่ทันยั้งคิด แม้จะรู้ดีว่ากำลังเพียวๆ ใช้อะไรกับโคลนนั่นไม่ได้ แม้แต่กับคัตจังที่มีระเบิดที่รุนแรงยังตกเป็นรอง เขาเข้าไปก็ใช่ว่าจะทำอะไรได้ แต่ว่า...

“ให้ยืนดูคัตจังทรมานอยู่เฉยๆ น่ะ ทำไม่ได้หรอก!!”

อิซึคุปากระเป๋านักเรียนอัดเข้าส่วนดวงตาของวิลเลินโคลน เตะขวดน้ำที่อยู่ใกล้ขาซ้ำเข้าไปอีก น้ำทำให้โคลนเหลวง่ายขึ้น ทำให้สองมือช่วยตะกุยโคลนที่อยู่รอบตัวคัตจังออกได้ง่ายกว่าที่คิด ก่อนจะอิซึคุจะพยายามคว้าตัวคัตสึกิออกมาจากกลุ่มก้อนโคลนนั่น

คนโดนจับยังไงๆ ก็ยังเป็นหมาบ้า ขอแค่ส่วนปากสามารถพูดได้ เจ้าตัวก็ยังตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราดได้ เขาขายหน้าที่ถูกคนที่ตัวเองดูถูกเข้ามาช่วย แต่เจ้าตัวก็ยังจัดลำดับความสำคัญที่ความปลอดภัยของตัวเองก่อนเลยพยายามหนีออกมาเช่นกัน

“ใช้ระเบิดผลักตัวเองออกมาสิคัตจัง!!”

“ทำไมแกมาอยู่ตรงนี้เนี่ย!?”

“ก็นายกำลังต้องการความช่วยเหลือนี่ ขาของฉันมันแค่ขยับไปเองเท่านั้นล่ะ!!”

ด้วยความชวยเหลือจากการดึงของอิซึคุ และการพยายามผลักตัวเองออกมาจากกลุ่มโคลนของคัตสึกิ ทำให้การหลบหนีเกือบจะเป็นไปได้ดีเกือบจะสำเร็จแล้ว หากไม่ติดว่าวิลเลินโคลนพยายามโจมตีกลับ แล้วเป้าหมายที่กำลังจะถูกฝ่ามือโคลนใหญ่ยักษ์โจมตีใส่ก็คืออิซึคุที่พุ่งเข้าไป

โปรฮีโร่ที่เอาแต่ควบคุมสถานการณ์อยู่วงนอกทำท่าจะรีบเข้ามาช่วยยามที่อิซึคุกำลังจะโดนโจมตี ไม่เว้นแม้แต่ออลไมท์ที่หมดสภาพอยู่ในฝูงชน

“เขาจะตายโดยใช่เหตุนะ จะฆ่าตัวตายรึไง!?”

...ทว่าเขาก็ช้าเกินไป

...ร่างกล้ามเทอะทะของออลไมท์ทำได้แค่ยืนมองร่างโปร่งที่สวมหน้ากากบินโฉบตัดหน้าเขาไป

“เอาล่ะ พอแค่นั้นแหละ”

พันนิชเชอร์ บีบี ที่พึ่งปรากฏตัวเข้าไปขวางฝ่ามือโคลนก่อนที่จะถึงตัวอิซึคุ เพียงแค่ปัดมือเบาๆ โคลนนั้นก็ถูกพัดจนกระจัดกระจายไปไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

เส้นผมสีฟ้าสดใสเป็นประกายต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น หน้ากากลวดลายอันเป็นเอกลักษณ์และปีกสีดำสนิทคู่ใหญ่ที่กลางหลัง น้ำเสียงใสเหมือนเด็กๆ ติดเฮฮายังคงเป็นซิกเนเจอร์ของแอนตี้ฮีโร่ที่โด่งดังไม่มีกระแสตก แค่เขาปรากฏตัวก็ชวนให้รู้สึกใจชื้น รู้ว่าทุกคนจะปลอดภัย (ยกเว้นคนร้าย) ให้ความรู้สึกประหนึ่งว่าเป็นฮีโร่ที่พึ่งพาได้

...ขอแค่เขาอยู่ตรงนี้เหตุการณ์จะคลี่คลาย แอนตี้ฮีโร่คนเดียวที่ทำให้ประชาชนใจชื้นเหมือนได้เห็นออลไมท์

วินาทีต่อมามือเรียวที่สวมถุงมือหนังสีดำไว้นั้ ก็เอื้อมไปดึงตัวคัตสึกิที่เป็นตัวประกันออกมาเป็นอิสระอย่างง่ายได้ ง่ายเสียจนคนที่ถูกจับอยู่นานยังงง

“คัตจัง!”

“...ฉัน...หลุดออกมาแล้ว?”

“แก-ทำได้ยังไง-!?”

ในขณะที่อิซึคุดีใจที่ตนเองและเพื่อนปลอดภัย ตัวคัตสึกิรู้สึกเบลอ แต่วิลเลินโคลนนั้นก็ยิ่งเกรี้ยวกราด เขารู้สึกว่าความได้เปรียบและความคาดหวังที่มีอยู่เมื่อครู่ได้ถูกทำลายลงไปในชั่วพริบตา หน้ากากที่เป็นลวดลายปิดบังใบหน้าของบีบีไว้จึงไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าแบบไหน แต่วิลเลินโคลนกลับรู้สึกเหมือนกำลังโดนเยาะเย้ย

“ก่อความวุ่นวาย ใช้ชีวิตคนอื่นเป็นของเล่น คงสนุกล่ะสินะ?”

“...แก”

“แต่ความสนุกได้จบลงแล้ว ...ชีวิตของนายก็เช่นกัน”

สายฟ้าสีดำผ่าลงมากลางศีรษะของวิลเลินโคลนที่ไม่มีชีวิตใครมาเป็นตัวประกันแล้ว อิซึคุและคัตสึกิที่ยืนอยู่หลังบีบีได้เห็นสายฟ้าพิพากษาอันลือชื่อในระยะประชิดก็ทั้งร้อนทั้งแสบตาจนต้องหรี่ตามอง ไม่กี่วิต่อมาพวกเขาก็ได้เห็นเศษซากโคลนที่กระจัดกระจายเต็มพื้น

...เอาซะไม่รู้เลยว่าวิลเลินคนนั้นจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?

คัตสึกิและอิซึคุต่างรู้สึกตกตะลึงจนพูดไม่ออก พวกเขามองแผ่นหลังร่างสูงโปร่งด้วยความรู้สึกหลากหลาย ส่วนหนึ่งก็รู้สึกถึงขอบเขตของความแตกต่างที่เปรียบเสมือนยอดเขาและใต้หุบเหว ทั้งๆ ที่ขนาดตัวก็ออกจะต่างกันไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมพวกเขากลับรู้สึกเหมือนอยู่กันคนละโลก

สายฟ้าสีดำยังคงผ่าเศษชิ้นส่วนที่เหลืออยู่บนพื้นซ้ำๆ มันไม่รุนแรงเท่าที่ผ่าลงมาครั้งแรกก็จริง แต่คราวนี้มันกลับผ่าไม่หยุด จนภาพเบื้องหลังบีบีมีแบ็กกราวด์เป็นสายฟ้าจนชวนให้รู้สึกน่าเกรงขาม และแล้วทั้งสองก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อบีบีหันหน้ากลับมาหาพวกเขา

“เด็กซวยและเด็กซนทั้งสอง...”

“...อึก”

“พวกนาย พยายามได้ดีมาก ผมขอชื่นชม”

เสียงของบีบีไม่ได้เย็นชาเหมือนยามเอ่ยพิพากษาเมื่อสักครู่ รวมถึงฝ่ามือเรียวที่ขยี้เส้นผมของพวกเขาอยู่นั้นก็อบอุ่นมาก อย่างไรก็ตามมันแม้มันจะเป็นมือของผู้แข็งแกร่งอย่างบีบี แต่มันก็ไม่ได้รู้สึกคุกคามจนไม่กล้าขยับ ทว่ากลับรู้สึกปลาบปลื้มจนอยากถูกชมเชยแบบนี้ต่อไปมากกว่า

“เพียงแต่...ตอนที่ผู้เคราะห์ร้ายกำลังรอความช่วยเหลือ เขาพยายามอดทนและพยายามที่จะพาตัวเองหนีจากอันตราย ในขณะที่เด็กอีกคนวิ่งเข้ามาเพื่อช่วยเพื่อนอย่างไม่คิดชีวิต...”

“...”

“เจ้าพวกฮีโร่ไม่ได้ความอย่างพวกนายกำลังทำอะไรกันอยู่?”

ภายใต้คำพูดเหล่านั้นเสียงของบีบีราบเรียบเป็นโทนเดียว ไม่ต้องเห็นหน้า ไม่ต้องพยายามคาดเดา แม้จะไม่ใช่ออลไมท์ที่ตามติดบีบีมานานหรือแฟนคลับพันธ์แท้อย่างอิซึคุและคัตสึกิที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เหล่าญี่ปุ่นมุงรอบนอกและเหล่าฮีโร่ที่ทำอะไรไม่ได้ในเหตุการณ์เมื่อครู่ต่างก็รู้ดีโดยทั่วกันว่า...

...บีบีกำลังโกรธ

 

 

 

 

----------

เกือบครึ่งตอนนั้นเรามาโชว์ความบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟ็กต์ ทางความคิดและการกระทำของทั้งสองตัวเอกเด้อ ถึงจะยังไม่ถูกกัน แต่คัตจังก็ลดทิฐิลงมาแล้ว ส่วนอิซึุคุก็ใช่ว่าจะกากเกินเกณฑ์ แค่ก! ส่วนท้ายตอนเกริ่นไปตอนต่อนั้น ริมุรุเราก็พร้อมฟาด แค่กๆ!!

--------------

ในส่วนเรื่องสำคัญอย่างคะแนนโหวตนั้น ไรท์ตัดโหวตตั้งแต่ตอนถึงเวลาที่ว่าไว้นะ แค่พึ่งมาประกาศ โดยคะแนนที่ได้คือ... ทางเลือกแรกเข้า ได้ 189 ต่อ ทางสองคือไม่เข้า ได้ 122 คะแนน

ทางเลือกเข้ายูเอย์วินจ้า!!

จะบอกว่ามีช่วงที่สูสีหนักมากช่วงหนึ่งล่ะ ไรท์นี่นั่งนับคะแนนจนมึนเลย (มีบางคนแอบโกงโหวตซ้ำไรท์เห็นนะ ก็นับแค่เสียงเดียวเด้อ) ส่วนที่ว่ายังไงก็ได้นั้น ไรท์ไม่ได้เก็บมาเป็นคะแนนรวมนะคะ อันนี้นับแค่คนที่ใส่เลขมาแน่ๆ ส่วนข้อเสนอที่ว่าอยากได้แบบนั้นแบบนี้ ไรท์นั่งอ่านแล้วจะเก็บมาพิจารณาในความเข้ากันได้กับเนื้อเรื่องเด้อ แต่ถ้าไรท์ไม่ได้นำมาใช้ ก็ขอความกรุณาทำใจอ่านนิ้ดนึง เพราะไรท์เก็บทุกความเห็นมาใช้ไม่ได้จีๆ

ขอบคุณทุกคะแนนเสียงที่เข้ามามีส่วนร่วมในการเลือกวิธีการดำเนินเรื่องของฟิคเรื่องนี้นะคะ ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะทุกคนนน จู้บบบบ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.075K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,861 ความคิดเห็น

  1. #2160 YUGI_CHAN (@YUGI_CHAN) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 11:43

    ด่ามันนนนน

    #2,160
    0
  2. #2142 Don't disappoint (@supatsaree) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 18:02
    จัดสักดอกให้ตื่นขึ้นมาเลยน้อง
    #2,142
    0
  3. #1923 ramonkuvanont (@ramonkuvanont) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 08:27

    ถ้าริมุรุเข้า ua เขาก็รู้อัตลักษณ์หมดดิเขาก็รู้ว่าเป็นบีบีสิ

    #1,923
    0
  4. #1136 PiecePream (@PiecePream) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 08:48
    ริมุรุต้องเป็นวินเลิลนะไรต์เพราะปูยทมาเเล้ว
    #1,136
    1
  5. #1134 TBR' / Kuro (@roseamanelle123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 04:30
    อย่างเท่! มาเหมือนพ่อมา!!! เข้าสู่ช่วงท็อคโชว์หูดับไปข้าง(?) เอาจริง ๆ ฉากนี้ที่ผิดไม่ใช่แค่ฮีโร่อ่ะ ปปช.ก็ด้วย แบบ มุงกันทำไมมมมมม ยิ่งทำให้ลำบากเข้าไปอีก
    #1,134
    1
  6. #1130 botunflower (@botunflower) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 14:55
    ตอนนี้คือผลจากการสั่งสอนของริมุรุเลย ทั้งความคิดของคัตจังกับเดกุ ริมุรุมาช่วยแบบเท่มากกกกก#fcbbจ้าาาาาา
    #1,130
    1
  7. #1129 nep7 (@626nam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 12:42
    คิดว่าซักวันคงถูกเปิดเผยตัวตนแน่เลย
    #1,129
    1
  8. #1128 For_Mr-Loki (@For_Mr-Loki) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 12:38

    ยิ่งตามยิ่งชอบ ตัวเอกเทพๆงี้คือพระเจ้ามาก เห็นแล้วอยากคุกเข่า นี่ไม่ได้โหวตเพราะแบบไหนก็โอเคเกหมือนกัน คิดว่าไรท์สร้างเนื้อเรื่องในแบบของไรท์มันก็โอเคกับทุกทางแหละ


    ไม่ฮาเร็มไม่วายคือดี แค่คิดว่าริมุรุจะไม่โดนเนิร์ฟก็ฟินแบบจีดๆ

    #1,128
    1
  9. #1127 Jenwaree_1037 (@Jenwaree_1037) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 11:53
    ยูเอย์มีหลายสาขานะไรท์ ถ้าไม่เข้าสาขาฮีโร่เข้าสาขาอื่นก็ได้นะ
    #1,127
    1
  10. #1126 SN Sinam (@0807609091) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 09:56
    กี้สสส รอตอนต่อปัยย
    #1,126
    1
  11. #1125 ปรมาจารย์อะมีบา (@Maymrri) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 08:25
    อะไรก็ดีแต่ขอนะอย่าเปลี่ยนแนวเหมือนหลายๆเรื่องที่บอกว่าจะไม่วายไม่ฮาเร็มหรือไม่อะไรๆก็แล้วแต่ก็เปลี่ยนเพราะคอมเม้นท์คนอ่าน

    ขอให้ยึดตามแอชแท็กตลอดไปนะคนเขียน
    #1,125
    1
  12. #1124 some-siwarak (@some-siwarak) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 08:21
    แม่ริมุรุจะ ฟาด! ฟาด! ฟาด! ให้ยับเลย!!!
    #1,124
    1
  13. #1123 Android Wc (@Readersiyasiya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 07:48
    ได้อายจนมุดดินหนีแน่ๆ
    #1,123
    1
  14. #1122 Rindis (@Rindis) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 07:46

    เละ!!งานนี้มีเละ!!!!!


    #1,122
    1
  15. #1121 ttung13251 (@ttung13251) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 07:43

    ตอนนี้ผมคิดได้อีกแบบนึงเหมือนริมุรุเป็นพ่อที่เห็นลูก(ศิตย์)โดนรังแกจนรืมุรุเลือดขึ้นหน้าเข้าไปซัดจน(ปาง)ตาย//เรือบาปต้องมาแล้วตอนนี้
    #1,121
    1
  16. #1120 JirajedPhakdeeto (@JirajedPhakdeeto) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 02:01

    ฮือแง สมกับการรอคอย 💖❗
    #1,120
    1
  17. #1119 บุปผาขี้เกียจ (@0937912896bbm) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:59

    อยากอ่านอีกง่าาา

    สนุกมาก
    #1,119
    1
  18. #1118 Day Night (@Bam-13) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:43
    ค้างงงงงงงงง
    #1,118
    1
  19. #1117 Paradox of chaos (@TaifonHydra) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:27
    ตอนต่อไปมาเร็วๆเลยยยยย
    #1,117
    1
  20. #1116 Fralele (@Peper17) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:14
    เนียนๆนะยัยน้อง5555555 โป๊ะแตกกะคือเสร็จจ
    #1,116
    1
  21. #1115 NightHeart (@NightHeart) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:12
    ได้เวลาฉอดกับบีบีแล้วครับคุณผู้ชมมมมม
    #1,115
    1
  22. วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:05
    น้องเข้ายูเอยผืสาขาไหนดีนะที่จะำม่โป๊ะเเตก
    #1,114
    1
  23. #1113 [Shiro-san] (@PraiEnd30) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:57
    แค่ไรท์อ่านความเห็นก็เป็นพระคุณแล้วค่าาาา

    บีบีโกรธซะแล้วสิ---ตายๆๆๆ
    #1,113
    1
  24. #1112 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:49
    เข้ายูเอย์ มีโป๊ะแตกแน่เลยอะ 55555
    ปล.เสียดายที่อดเห็นแนวแหวกไม่เข้ายูเอย์ อยากรู้ว่าไรท์จะแต่งยังไง ส่วนตัวรู้สึกว่าเข้ายูเอย์มันเกลื่อนกลาดมากๆ เยอะจนเอียน แต่ก็นะ มันทำให้แต่งง่ายขึ้นจริงๆอะแหละ 5555
    #1,112
    1
  25. #1111 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:29
    คามุยซังหูดับแน่ๆ
    #1,111
    1