[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 2 : โลกเดิมที่ไม่เหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,052 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

 

ริมุรุหลับตานั่งสมาธิอยู่ข้างกำแพงไม่ไกลจากกองขยะที่เขาหล่นใส่ในตอนแรกอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะเริ่มควบคุมกระแสเวทย์ที่แปรปรวนอยู่ในร่างของตัวเองได้ จึงได้ลืมตากลับขึ้นมาอีกครั้ง

"...ราฟาเอล ยืนยันสถานการณ์หน่อยสิ"

《กระแสเวทย์ที่มากล้นเกินไปในร่างของคุณก่อให้เกิดเหตุการณ์การบิดผันของมิติ โดยมีคุณเป็นประตู และทำให้ก่อนที่คุณจะตัวระเบิดได้ถูกส่งข้ามหลุดมิติมายังมิติเดิมสมัยที่คุณยังเป็นปัจเจกนาม 'มิคามิ ซาโตรุ'》

"..."

《ซึ่งระหว่างการข้ามมิติจะสำเร็จ กระแสเวทย์ส่วนเกินของคุณได้หลุดไประหว่างทาง ทำให้คุณยังมีชีวิตอยู่ได้ในฐานะ ริมุรุ เทมเพสต์ ไม่ใช่ระเบิดเวลาค่ะ》

"...แล้ว...เจ้านั่นล่ะ?"

《ก่อนที่คุณจะหลุดเข้ามาในรอยแยกมิติ ได้ทำการยืนยันแล้วว่าจุดดำถูกจัดการเรียบร้อย สถานการณ์คลี่คลายแล้วค่ะ》

ริมุรุรู้สึกโล่งขึ้นนิดหน่อย ที่อย่างน้อยๆ ก่อนที่เขาจะบังเอิญต้องจากมา เรื่องวุ่นวายก็ถือว่าจบลงแล้ว ความสูญเสียที่มากมายมหาศาล ไม่รู้จะหลงเหลือผู้รอดชีวิตสักเท่าไหร่

"...ราฟาเอล...ถ้าฉัน"

ใบหน้าหวานก้มต่ำ เสียงที่เอื้อนเอ่ยถามความคิดตัวเองยังเอ่ยได้ไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ

แต่อีกฝ่ายก็สมเป็นคู่หูที่อยู่ร่วมกันมานาน พูดไปแค่นิดเดียวก็เข้าใจได้ทันที

《ไม่สามารถกลับได้เนื่องจากไม่ปรากฏรอยแยกมิติ หรือต่อให้มีรอยแยกปรากฏก็ไม่แน่ว่าจะเป็นโลกเดิมในช่วงเวลาเดิมค่ะ》

"...งั้นเหรอ?"

《ยืนยันค่ะ》

ริมุรุทั้งเศร้าทั้งโล่งอก อยากจะกลับไปดูด้วยความเป็นห่วง แต่ก็รู้สึกละอายเกินกว่าจะกลับไปด้วยเช่นกัน

...กลุ่มคนที่ใกล้ชิดกับเขาส่วนใหญ่ล้วนตายกันหมดแล้ว ให้คนอื่นๆ ในเมืองที่อาจจะยังมีชีวิตคิดไปว่าเขาตายไปในการต่อสู้เถอะ

...เพราะต่อให้กลับไปได้

...ก็ไม่กล้าสู้หน้าใครอีกแล้วล่ะ

กระแสเวทย์ในตัวเริ่มไม่มั่นคงอีกคราริมุรุจึงต้องรีบนั่งทำสมาธิให้จิตใจสงบลงเนื่องจากเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขาจะหลุดหายมาในหลุมมิติ ทำให้พลังเวทย์ของเขาหนาแน่นขึ้นมาก และความแข็งแกร่งบางส่วนก็ยังเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดดด้วย ร่างกายจึงยังปรับพลังได้ไม่สมดุลเต็มร้อย

...แต่ถึงจะแกร่งขึ้นแค่ไหน

...ริมุรุก็ไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด

...เวลโดร่า มิริม ชูนะ ชิออน เบ็นนิมารุ รังก้า

...ทุกคน

...ความแข็งแกร่งที่ต้องแลกมาด้วยสิ่งสำคัญน่ะ

...เขาไม่ต้องการ

...โอกาสที่ได้หนีจากความผิดพลาดของตัวเองมาเริ่มต้นใหม่ในโลกใบเก่า ควรจะรับไว้มั้ยยังไม่รู้เลย

《ควรค่ะ》

"..."

《ถ้าวันนี้ผิดพลาดก็ต้องไม่ให้พลาดอีก ชีวิตต้องเดินต่อไปค่ะ ท่านเวลโดร่ายังกล่าวว่าต้องมีชีวิตไม่ใช่เหรอคะ?》

'...ต้องมีชีวิตรอดต่อไปนะ'

"...ฮึก...ฮือ!"

น้ำตาที่หยุดไหลไปเมื่อไหร่ไม่รู้เริ่มไหลอีกครั้ง มือเรียวยกขึ้นกุมแผ่นอก ร้องไห้ออกมาอย่างน่าเวทนา แต่ริมุรุนั้นไม่แคร์ว่าสภาพตัวเองเป็นยังไง เขาแค่อยากจะระบายความอึดอัดในอกนี้ผ่านน้ำตาก็เท่านั้น

....เขาเลือกได้แล้ว

...เขาตัดสินใจอนาคตของตัวเองใหม่อีกครั้งแล้ว

...ต่อให้อยากจะดับชีวิตนี้ลงไปพร้อมเพื่อนๆ

...แต่เขาจะมีชีวิตอยู่ให้นานอีกนิด ให้เพื่อนๆ ที่ตายไปมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของเขาต่อไปอีกหน่อย

...เขาจะทำตามความต้องการของเวลโดร่า

...จะมีชีวิต และจะต้องเข้มแข็งขึ้น จะไม่ทำผิดพลาดอีกแล้ว

...

..

.

ทว่าเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของริมุรุดันไปเข้าหูคนกลุ่มหนึ่งในตรอกมืดเข้า พวกนั้นย่างสามขุมเข้าหาร่างเล็กด้วยรอยยิ้มเหี้ยม ในใจลิงโลกที่ได้เหยื่อโดยไม่ต้องออกไปล่า

"โอ้ ดูสิใครมา เรามีแขกล่ะทุกคน"

"คุณหนูหน้าหวานร้องไห้ทำไมหรือจ้ะ ให้พวกพี่ช่วยปลอบมั้ยเอ่ย?"

"..."

"แหม่ หยิ่งซะด้วย"

"มาอยู่ในตรอกมืดแบบนี้ไม่ได้ตั้งใจมาหาคู่ขาเหรอน้องสาว เอ๊ะ หรือว่าหนีออกจากบ้าน?"

"มีอัตลักษณ์อะไรถึงได้โดนโยนออกมาล่ะ เอ๋ๆ หรือว่าไม่มี"

ริมุรุปาดน้ำตาบนใบหน้า เปลี่ยนสีหน้าเศร้าหมองเป็นเรียบเฉยในเสี้ยววิ เขาฟังคำพูดจาบจ้วงนิ่งๆ และยืนฟังถ้อยคำที่ตัวเองไม่เข้าใจอย่างสงสัย

คนสี่คนเดินเข้ามาใกล้ มือหนาเปลี่ยนสภาพเป็นกาวเหนียว ก่อนจะพุ่งเข้ามารัดพันร่างเล็กไว้ ซึ่งริมุรุก็ยืนเฉยไม่ได้ขยับหลบ

...มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอันตราย แต่ชวนให้แปลกใจซะมากกว่า

...สกิล?

...ไหนว่าที่นี่คือญี่ปุ่นไง?

...ญี่ปุ่นที่เขารู้จักมันไม่มีอะไรแบบนี้ หรือมันมีแต่เขาแค่ไม่เคยรู้กัน?

《ยืนยันที่นี่คือญี่ปุ่นในปัจจุบัน ซึ่งห่างจากช่วงเวลาที่ปัจเจกนามมิคามิ ซาโตรุมีชีวิตไปหลายร้อยปี ระหว่างนั้นมีการถือกำเนิดของอัตลักษณ์ หรือก็คือสิ่งที่ทำให้คนธรรมดากว่า80% กลายเป็นผู้มีพลังวิเศษ คล้ายคลึงกับสกิลจากกระแสเวทย์ เพียงแต่ไม่หลากหลายเท่า และอ่อนแอกว่ามาก》

"..."

...งั้นเองเหรอ

...ถ้าอย่างนั้นการจะใช้พลังในโลกเดิมก็คงไม่แปลกแยก และไม่เป็นปัญหาอะไรนัก

"อ้าว ทั้งนิ่งทั้งเงียบหนักกว่าเดิมอีก กลัวเหรอจ้ะ?"

"โอ๋เอ้ๆ ไม่ต้องกลัวนะ เราจะไปสนุกกัน ไม่มีอะไรน่ากลัว ออกจะสุขี"

"แต่เล่นเสร็จเราจะเอาหนูไปขาย จะได้ขึ้นสวรรค์อย่างต่อเนื่องเลยนะจ้ะ พี่จะช่วยเทสงานให้จะได้อัพราคาได้แพงๆ เนอะ"

"ตัดอวัยวะออกไปขายแบบคราวก่อนก็น่าจะดีนะลูกพี่ น่ารักขนาดนี้ มีแผลนิดหน่อยราคาไม่ตกหรอก"

"ก็จริงแหะ ฉลาดนี่แกน่ะ"

วิลเลินกระจอกพูดคุยกันเองอย่างจองหองลำพองใจ ไม่ได้รู้เลยว่ายิ่งพูดแผนร้ายออกมามากเท่าไหร่ เงามัจจุราชกำลังคืบคลานเข้ามาหาตนเองไวมากขึ้นเท่านั้น

"...พูดมากปากเหม็น เงียบปากไปซะเถอะ"

"!!!"

เปรี้ยงงง!

สายฟ้าสีดำพุ่งลงมายังวิลเลินผู้โชคร้ายทั้งสี่คน ร่างของพวกเขาไหม้เกรียม เสียชีวิตคาที่โดยไม่มีแม้แต่คำสั่งเสียสุดท้ายหรือเสียงร้องโหยหวน

...หากเป็นริมุรุคนเดิม เขาคงสั่งสอนพอประมาณแล้วปล่อยไป แต่เขาเรียนรู้แล้วว่าความใจอ่อนไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น

พวกนั้นไม่ได้พูดจากแค่ความคึกคะนอง แต่เลวโดยกมลสันดาน ดูแล้วคงทำแบบเดียวกันมาหลายครั้งไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งแรก ดังนั้นเขาจึงเด็ดยอดอ่อนแห่งความชั่วร้ายนั่นทิ้งไปซะ

...ถ้าใจดีแล้วนำภัย

...เขาก็จะไร้เมตตากับคนที่คิดร้ายต่อตนเอง

ริมุรุที่ผ่านความสูญเสียและการสู้รบแบบเอาชีวิตเข้าแลกมาอย่างหนักหน่วง แทบจะไม่รู้สึกอะไรกับการฆ่าสิ่งมีชีวิตอื่นหรือแม้แต่การฆ่าคนด้วยกัน (?) เพราะตอนที่เขายังอยู่โลกเก่านั้น ก็มีมนุษย์ไม่น้อยที่อยากจะฆ่ามอนสเตอร์อย่างเขา และพวกนั้นทำทุกวิธีเพื่อจะฆ่าเขา ต่อให้ได้รับความเมตตาก็ยังคิดไม่ได้อยู่ดี

....ความต่างระหว่างสองช่วงเวลา มีแค่เขาเด็ดขาดและโหดเหี้ยมขึ้นเท่านั้นเอง

...จะไม่เก็บศัตรูเอาไว้ ให้ย้อนกลับมาทำร้ายกันได้อีกเป็นครั้งที่สอง

...ไม่มีทาง

ร่างเล็กทำท่าจะเดินออกไปจากตรอก ด้วยตั้งใจจะออกไปสำรวจความเปลี่ยนแปลงของประเทศที่เขาเคยตายจากไป อยากจะเห็นความเปลี่ยนแปลงของประเทศที่ตนเองเคยอาศัยอยู่ และตั้งใจจะหาสิ่งจำเป็นต่อการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เงียบสงบตามลำพัง

ไม่คิดว่าอยู่ๆ จะมีคนโผล่มาดักหน้าเขาที่หน้าตรอกซะงั้น

"หยุดนะ นี่ฮีโร่ นายเป็นผู้ต้องสงสัยของสายฟ้าปริศนานั่นสินะ!!"

"..."

...

..

.

...หืม?

...ฮีโร่?

...พอมีพลังพิเศษขึ้นมาก็เกิดอาการจูนิเบียวงั้นสิ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.052K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2120 supatsaree (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 13:18
    ฮีโร่กลายเป็นจูนิเบียวว่ะ ขำ55
    #2,120
    0
  2. #1569 Neko_BloodTypeY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 20:50

    อันแรกเลย


    ระเบิดเวลา อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา


    แล้วก็


    ลั่นตรงจูนิเบียวอ่ะ 55555555

    #1,569
    0
  3. #1565 chjchj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 23:53
    555555555555จู555555นิ5555555555555555เบียว5555555555555555555555555555555555 โอ๊ยยยย 555555555555
    #1,565
    0
  4. #1317 Shoto_sobalover (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 23:22

    ระเบิดเวลาาาาา อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    #1,317
    0
  5. #1312 Sunny_Kay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:46

    จูนิเบียว555

    ลั่นเลย55555555555!!!!

    #1,312
    0
  6. #1268 bigbowka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 09:08
    555 จูนิเบียว
    #1,268
    0
  7. #542 aketube (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 13:00
    ใจเย็นๆนะริมุรุ โลกเดิมอยู่ๆนักรบเงามันก็มาโจมตีนิ เอ็งไม่ได้ปล่อยให้มันรอดแล้วมันมาล้างแค้นนะเฟ้ย
    #542
    1
  8. #402 DuckMySick (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 18:33
    ริมุรุในนิยายเรื่องนี้มาจากเล่มไหนในนิยายหรอครับ?
    #402
    4
    • #402-3 -Deen-03(จากตอนที่ 2)
      15 มิถุนายน 2563 / 13:49
      ริมุรุสามารถคืนชีพให้เวลรุโดร่าได้นิ เพราะตอนเป็นจอมมารแท้จริงสกิลอะไรหลายอย่างเยอะขึ้น
      #402-3
    • #402-4 gamefunny(จากตอนที่ 2)
      15 มิถุนายน 2563 / 13:53
      เมกว่าไม่ได้ค่ะ เพราะสกิลใช้ไม่ได้ผล ได้แผลก็รักษาด้วยสกิลหรือยาไม่ได้ เพราะไม่งั้นเรื่องก็ไม่ได้เริ่มอ่ะนะ
      #402-4
  9. #247 Kirin2004 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 14:55
    จูนิเบียวเลยหรออ แรงอยู่นาา
    #247
    1
    • #247-1 gamefunny(จากตอนที่ 2)
      27 พฤษภาคม 2563 / 23:58
      เบียวเยอะนะเรื่องนี้ ถถถถ
      #247-1
  10. #206 littlefullmoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 22:48
    55555 เกือบละ อีกนิดจะสุดอยู่แล้วเชียวถ้าไม่มีจูนิบียว
    #206
    1
    • #206-1 gamefunny(จากตอนที่ 2)
      23 พฤษภาคม 2563 / 23:06
      เบียวจริงๆ นะคนในเรื่องนี้อ่ะ 555
      #206-1
  11. #13 Mew27058 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 20:28

    ชอบอะ อ่านไปเศร้ากับริมุรุไปด้วยไม่น่าคิดภาพตามเลย~
    #13
    1
    • #13-1 gamefunny(จากตอนที่ 2)
      15 พฤษภาคม 2563 / 22:41
      ขอบคุณนะค้าา
      #13-1
  12. #12 malefactor9029 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 15:32
    ๕๕๕๕๕ ก็จริงๆนั้นแหละเกิดเราเดินๆอยู่แล้วมีคนพูดว่าฉันคือฮีโร่ ก็ต้องคือว่า ป่วย(เบียว)ทั้งนั้นแหละ
    #12
    2
    • #12-1 gamefunny(จากตอนที่ 2)
      15 พฤษภาคม 2563 / 20:21
      เรื่องนี้คนเปียวเต็มเลย ถถถถ
      #12-1
  13. #11 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 14:31

    รอนะคะ

    #11
    1
    • #11-1 gamefunny(จากตอนที่ 2)
      15 พฤษภาคม 2563 / 20:21
      ขอบคุณเด้ออ
      #11-1
  14. #10 Neewbiewriter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 14:18

    ว้าวสุดยอดไปเลย
    อย่าทิ้งเรื่องนี้นะได้โปรดplsss
    #10
    1
    • #10-1 gamefunny(จากตอนที่ 2)
      15 พฤษภาคม 2563 / 20:21
      ไม่สัญญาแต่จะพยายามนะคะ
      #10-1