[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 19 : ความในใจของคัตสึกิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,684
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 891 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

 

ตอนที่ยังไม่มีอัตลักษณ์มาข้องเกี่ยว ความสัมพันธ์ของเราก็ดีนะ

 

“หา---!? นี่มันหมายความว่ายังไงกันฟะ!!?”

บรึ้มมมม-----!!

“นี่ บอกแล้วไงว่าให้รู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเอง แล้วก็อย่าใช้ระเบิดมั่วซั่วด้วย”

ริมุรุว่าพลางถอนหายใจ ผลักร่างน้องชายให้มาหลบหลังตน ป้องกันหมาบ้าที่กัดไม่เลือกพุ่งเข้ามาใช้อัตลักษณ์ระเบิดที่เจ้าตัวภูมิใจอัดหน้าอิซึคุไปซะก่อน

“ใครใช้ให้แกพาไอ้เดกุมาด้วยล่ะฟะ!!”

“ก็ฉันจะใช้พื้นที่ต่อหลังสู้กับนายเสร็จ ให้อิซึคุตามมาเลยมันสะดวกกว่านี่”

“แก...”

บาคุโก คัตสึกิโกรธจนหน้าแดง เขาท้าริมุรุสู้ซ้ำๆ มาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แม้ทุกคนจะรู้กันได้โดยไม่ต้องพูดคือเขาแพ้ (ดูจากอารมณ์ของเขาเอง) แต่ก็ไม่เคยมีใครมาเห็นเขายามพ่ายแพ้ให้กับคนเดิมซ้ำๆ มาก่อน การที่ริมุรุพาไอ้เดกุมาตอนจะประลองกับเขา ก็ไม่ต่างกับพามันมาดูเขาแพ้เลยสักนิด!!

ริมุรุส่ายหัวอย่างอ่อนใจ พอจะรู้แหละว่าทำไมหมาบ้าถึงได้โมโหโกรธานัก

แต่สิ่งที่อิซึคุร้องขอคืออยากจะลองพยายามสอบเข้าโรงเรียนยูเอย์สาขาฮีโร่ตอนมัธยมปลายดู ถ้าสอบไม่ติดก็จะตัดใจจากการเป็นฮีโร่ กว่าจะถึงวันนั้นก็อยากพยายามเต็มที่เท่าที่คนไร้อัตลักษณ์จะทำได้ เพราะเข้าใจดีแล้วว่าการกระทำของเขาในตอนนี้มันไม่เพียงพอต่อการจะเป็นฮีโร่

...เขาอ่อนแออย่างที่ริมจังว่าไว้

...นอกจากไร้อัตลักษณ์แล้ว ก็ไม่เคยพยายามฝึกฝนร่างกายสักอย่าง ความฝันที่ไร้ความพยายาม ยังไงก็คงไม่มีทางเป็นความจริง ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลง

...ขอแค่ทำให้มีโอกาสอย่างน้อยหนึ่งเปอร์เซ็นต์เขาก็จะลองทำมันดู

สอบเข้าตอนมัธยมปลาย ก็ไม่ถึงกับนาน หากอยากจะฝึกให้ได้ผลดีที่สุดก็ควรเริ่มแต่เนิ่นๆ และทำไปเรื่อยๆ ริมุรุไม่คิดว่าแรงกายกับทักษะอย่างเดียวจะทำให้สอบติดหรอก แต่เรียนไว้ก็ไม่เสียหาย อย่างน้อยๆ อิซึคุจะได้ดูแลตัวเองได้บ้าง ไม่ใช่เอาแต่อยู่หน้าจอจดบันทึกในสมุดจนกลายเป็นเด็กเนิร์ดอมโรค

“ช่วยไม่ได้นี่นะ ก็เวลามันมีค่า ใช้ที่ไหนได้ก็ต้องใช้”

“สรุปแกพามันมาทำไม!?”

“ฉันจะสอนวิธีต่อสู้ให้อิซึคุไง แค่นี้ชัดเจนพอไหมคัตสึกิ?”

บาคุโก คัตสึกิอ้าปากค้าง เขาจ้องหน้าคนพูดสลับกันไอ้ลูกหมาหัวเขียวที่เอาแต่หลบหลังไอ้เตี้ยที่ตัวเล็กกว่าตัวเอง ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดจนคัตสึกิเผลอตัวชี้หน้าตะคอกใส่อีกฝ่ายโดยลืมไปสิ้นว่าอีกฝ่ายไม่ชอบ

“หา-!? อย่างแกจะไปสอนคนไร้ค่าอย่างมันทำไมวะ!!?”

“...คัตสึกิ”

ริมุรุเรียกชื่ออีกคนเสียงเรียบ แววตาที่ดูหยอกล้อสมวัยตอนแรกราบเรียบ และมันเป็นสัญญาณเตือนที่คัตสึกิรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ ไอ้ไร้ค่าที่หลบอยู่หลังปิศาจเตี้ยนี่คงไม่ได้รู้เลยว่าคนที่มันพึ่งพาไว้ใจน่ะน่ากลัวได้ขนาดไหน คัตสึกิสูดลมหายใจลึก สงบสติและเลือกจะคุยด้วยเหตุผล

“...คนที่ฉลาดอย่างแกไม่น่าจะไม่รู้นะว่าคนไร้อัตลักษณ์น่ะเป็นฮีโร่ไม่ได้?”

“...อึก!”

อิซึคุที่ถูกพาดพิงเม้มปากกลั้นน้ำตาแม้ตัวจะสะดุ้งโหยง สมองนึกย้อนไปถึงตอนที่ริมจังบอกว่าเขาเป็นฮีโร่ไม่ได้ และก็เป็นอีกครั้งที่อีกฝ่ายย้ำออกมาให้เขาได้ยิน

“อือ รู้สิ”

“แล้วแกจะเสียเวลาฝึกให้มันทำไม?”

“เป็นฮีโร่ไม่ได้ก็ยังเก็บวิชาไว้ป้องกันตัวได้บ้าง รู้อะไรไม่สู้รู้วิชานะคัตสึกิ”

“แต่ไอ้ไร้ค่านั่นก็จะไม่ยอมล้มเลิก ขนาดตอนที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่างมันยังไม่ยอมเลิกบ้า มันเป็นไอ้ไร้ค่าที่ไม่ยอมดูความเป็นจริง!! แกน่ะน่าจะรู้ดีนี่!!”

ริมุรุเลิกคิ้วขึ้นสูง ในใจเริ่มตงิดๆ กับท่าทางโมโหโกรธาและประโยคคำพูดที่ให้ความรู้สึกแปลกๆ

‘...คุณราฟาเอล แบบนี้น่ะเขาเรียกว่าอะไรนะ?’

《ขอตอบ: ซึนเดเระค่ะ》

รอยยิ้มของริมุรุทำให้คัตสึกิขมวดคิ้วไม่ชอบใจก่อนจะต้องสะดุ้ง เพราะประโยคคำถามชวนแหวะแต่ดันแทงใจดำตัวเองไปเต็มๆ และเป็นการแทงใจดำที่หมาบ้าไม่มีวันยอมรับแน่ๆ

“ฮั่นแน่...ที่ชอบทำตัวเป็นหมาบ้าก็เพราะเป็นห่วงอิซึคุสินะ?”

“คะ-ใครจะไปห่วงเจ้าไร้ค่านั่น!!?”

“นายอาจจะไม่ชอบให้ใครเหนือกว่า และอาจจะรับไม่ได้กับการที่อิซึคุที่ไร้อัตลักษณ์จะพยายามมาเดินบนเส้นทางเดียวกับนาย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น...ที่ชอบด่ากับกดหัวอิซึคุลงไม่ใช่ว่าแค่เพราะอยากแกล้ง แต่เพราะไม่อยากให้อิซึคุทำอะไรเกินตัวหรอกเหรอ?”

ริมุรุว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ออกนอกหน้า

“พะ-พูดอะไรของแกวะ!? มั่วกันไปใหญ่แล้ว ฉันก็แค่คิดว่าไอ้ไร้ค่าแบบมัน ไม่มีค่าอะไรให้แกเสียเวลาสั่งสอนก็เท่านั้นแหละ!!!”

หมาบ้าหัวร้อนตะคอกทั้งๆ ที่ใบหน้าแดงเถือก สะบัดหัวหันหลังกลับขึ้นตึกโดยไม่แม้แต่จะมองกลับมา

...ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วโกรธหรือเขิน หรือบางทีอาจจะเป็นทั้งคู่...?

“ปากไม่ตรงกับใจเลยน้า”

ริมุรุหัวเราะเบาๆ ไล่หลังคัตสึกิ ก่อนจะหันมาหาน้องชายที่เขาจำเป็นต้องดูแลเป็นพิเศษ เพราะสิ่งที่คัตสึกิพูดมาก็ไม่นับว่าผิด ถ้าไม่คอยกำกับดูแลอย่างใกล้ชิดอย่างอิซึคุก็ใช่ว่าจะไม่ดื้อรั้นจนไม่เผลอทำอะไรบ้าๆ ให้ต้องเป็นห่วง ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจะยึดติดอะไรกับอาชีพฮีโร่นักหนา

...บอกตามตรงว่าริมุรุไม่ปลื้ม

“ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันจะไม่ต้องสู้กับคัตสึกิ เอาเถอะ ก็ดี จะได้เริ่มฝึกเลย ฟังอยู่รึเปล่าอิซึคุ”

“อ๊ะ!? อะ-อื้อ!”

อิซึคุที่เหมือนจะสติหลุดสะดุ้งโหยง พยักหน้ารับหงึกๆ

ริมุรุเห็นดังนั้นจึงเริ่มต้นเข้าบทเรียน ใครจะไปคิดว่าพูดได้นิดหน่อยิซึคุก็เอาแต่มองขึ้นไปบนตึกเรียนซะแล้ว จากที่จะค่อยเป็นค่อยไป ริมุรุจึงเริ่มเล่นบทโหด น้ำเสียงเริ่มดุ

“จะเริ่มตั้งแต่พื้นฐาน แต่เดี๋ยววอร์มร่างกายด้วยวิธีออกกำลังกายแบบที่สอนไปนะ...เฮ้ อิซึคุ ถ้าไม่ตั้งใจจะเรียนฉันจะเลิกสอนแล้วนะ”

“ขะ-ขอโทษริมจัง ผมแค่คาใจเรื่องเมื่อกี้น่ะ”

“หือ?”

“แบบว่า...ผมคิดไม่ถึงน่ะว่าแม้แต่คัตจังจะเป็นห่วงผมด้วย ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าความฝันเอาแต่ใจของผม ทำให้คนเป็นห่วงผมมากขนาดนี้”

ริมุรุมองอิซึคุที่ทำหน้าเศร้าใกล้จะร้องไห้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ไม่ได้อยากตอกย้ำอะไรแต่ความจริงมันก็เห็นกันอยู่ทนโท่ แบบเดียวกับที่ความฝันไม่ใช่ว่าจะเป็นจริงเสมอไป

“ฉันถึงต้องมากำกับดูแลไม่ให้อิซึคุทำเกินตัวยังไงล่ะ ยังไงก็เถอะถ้าจะทำก็ต้องทำให้เต็มที่ แต่อย่าลืมที่สัญญาไว้ด้วยล่ะ เข้าใจนะ?”

“ครับ!”

ริมุรุเริ่มฝึกอิซึคุตั้งแต่เมนูเสริมสร้างกล้ามเนื้อและร่างกายอบบพื้นฐาน (แน่นอนว่าตารางฝึกที่เหมาะกับเด็กมีคุณราฟาเอลช่วยจัดตารางให้) ส่วนวิธีสู้นั้นต้องเป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งวิธีที่เหมาะกับอิซึคุดันเป็นการเรียนภาคทฤษฎีก่อนจะนำไปปฏิบัติจริง ต่างจากหมาบ้าที่เรียนรู้ผ่านร่างกายและสัญชาตญาณแบบคนละขั้ว

ทว่าหลังจากที่ริมุรุพาอิซึคุมาฝึกตอนกลางวันและตอนเย็นของทุกๆ วัน หมาบ้าคัตสึกิก็แทบจะไม่เข้ามาท้าตีกับเขาอีกเลย แต่นั่นก็แลกมาด้วยปากเสียๆ ที่จิกกัดแดกดันมากขึ้น เล่นเอาอิซึคุกลัวจนน้ำตาแทบร่วงตั้งหลายที เพียงแต่พอเจ้าตัวรู้ว่าอีกฝ่ายแอบเป็นห่วงอยู่หน่อยๆ ก็เลยเริ่มดูจะไม่สะทกสะท้านกับการกลั่นแกล้งเล็กๆ แล้ว

...บางทีสองคนนี้อาจจะกลับไปสนิทกันเหมือนในรูปถ่ายสมัยเด็กๆ ได้

...ก็อาจจะเป็นไปได้อ่ะนะ

...

..

.

อย่างไรก็ตามไม่รู้เป็นไงมาไง...

หลายเดือนให้หลังมีครั้งหนึ่งที่คัตสึกิไปแกล้งรังแกอิซึคุแบบถึงเนื้อถึงตัว ทว่าอิซึคุก็พอปัดป้องได้บ้างทั้งยังเผลอสวนกลับจนคัตสึกิได้แผลเฉี่ยวๆ ติดหน้าตัวเองมาด้วย เจ้าหมาบ้าเลยหัวร้อนหนัก และบางทีสมองอาจจะกระทบกระเทือนหรือไม่ก็ไม่ทราบ...

...เจ้าตัวถึงได้พุ่งมาหาริมุรุแล้วแทบจะกระชากคอเสื้อขู่ให้ช่วยสอนด้วยอีกคนเฉยเลย

...เฮ้ๆ ได้แผลเพราะประมาทยังไม่ถึงกับแพ้ด้วยซ้ำ จะมาวอแวเขาไปเพื่ออะไรกัน?

“นายเก่งกว่าอิซึคุอยู่แล้ว จะมาขอให้ฉันสอนไปทำไม?”

“เพราะฉันยอมรับว่าแกเก่งกว่าฉัน”

“อืม อันนั้นฉันรู้ แต่อย่างนายไปฝึกตามโรงฝึกที่เขาเปิดสอนก็ได้มั้ยล่ะ”

“เหอะ ที่ฉันจะให้นายสอน เพราะฉันไม่ต้องการให้เจ้าเดกุมันมีความหวังลมๆ แล้งๆ ฉันจะแสดงให้มันเห็นว่าถ้าฉันฝึกแบบเดียวกับที่มันฝึก คนไร้อัตลักษณ์ไม่มีทางเป็นฮีโร่ได้ มันไมมีวันเทียบฉันติด และมันจะไม่มีวันสร้างบาดแผลให้ฉันไม่ได้อีกแม้แต่แผลเดียว!”

ริมุรุมองหมาบ้าน้อยที่ยังคงอาการเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกและยึดติดกับชัยชนะมาตลอดด้วยความเหนื่อยหน่าย

อิซึคุอยากจะไล่ตามคัตสึกิ แต่คัตสึกิเองก็ไม่มีวันยอมถูกอิซึคุวิ่งไล่ ทั้งๆ ที่อิซึคุโดนรังแกแต่ก็ยึดอีกฝ่ายเป็นเป้าหมายที่อยากจะฝ่าฟัน ทั้งๆ คัตสึกิที่รังแกเขาแต่ก็คนที่ตนเองรังแกจะขึ้นมาเทียบชั้นเสมอตน

...ช่างเป็นความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนที่ซับซ้อนชะมัด

“...เฮ้อ เข้าใจแล้ว จะสอนให้ก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่านายกับอิซึคุต้องเปิดอกคุยกันนะ”

“ห๊ะ!?”

บาคุโก คัตสึกิทำหน้าเหมือนกินยาขม ความคิดที่อยากจะให้ริมุรุช่วยฝึกให้กระเด็นหายไปมากกว่าครึ่งภายในเวลาไม่ถึงสิบวิ เล่นเอาริมุรุรู้สึกเหนื่อยใจหนักเลย

ริมุรุดึงมือคัตสึกิให้นั่งลงข้างๆ กันลมที่พัดเย็นๆ อาจจะไม่ได้ช่วยให้คนหัวร้อนหัวเย็นสักเท่าไหร่ แต่มันก็ทำให้การพูดคุยกันในครั้งนี้ของพวกเขาไม่อึดอัด

“รู้มั้ยว่าการคุยกันดีๆ น่ะง่ายกว่าการแสดงออกของนายไม่รู้กี่ล้านเท่า”

“...”

“ฉันเคยสั่งสอนเรื่องนิยามของฮีโร่ไปแล้ว และฉันก็มั่นใจว่าเด็กที่ฉลาดแบบนายจะเข้าใจมันได้ ด้วยเหตุนี้นายคงรู้ดีว่าฉันไม่สนับสนุนความรุนแรงหรือการบูลลี่คนอื่นที่อ่อนแอกว่า ถึงมันจะมีวลีที่เขาพูดๆ กันว่า...การกระทำสำคัญกว่าคำพูด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า...คำพูดไม่สำคัญ และในบางกรณี...ถ้าไม่พูดก็ไม่มีวันเข้าใจ

“...”

“นายรู้ดีคัตสึกิว่าอิซึคุน่ะหัวดื้อ ดื้อด้าน ตราบใดที่เขาไม่ได้ชนกำแพงจนลุกไม่ขึ้นเขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก สวรรค์อาจไม่อำนวยพรให้อิซึคุ แต่ความตั้งใจของเขาน่ะเป็นของจริง...ถึงมันจะแสดงออกถึงความพยายามได้ผิดวิธีไปบ้างก็ตาม ทว่าก็เพราะงั้นฉันเลยต้องเข้ามาดูแลก่อนที่เขาจะทำอะไรไม่คิดลงไป”

“...”

“จะตัดสินใจยังไงก็เรื่องของนาย ความจริงจะสอนหรือไม่สอนฉันก็ได้หมดอยู่แล้ว แต่เก็บไปคิดซะด้วยล่ะ ทางเลือกที่ง่ายและดีน่ะมีอยู่ อยู่ที่ว่านายจะเลือกมันมั้ย?”

ริมุรุว่าจบก็แกล้งขยี้เส้นผมยุ่งๆ สีฟางของหมาบ้าเล่นก่อนจะเดินจากไป มีเสียงด่าทอตามหลัง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ริมุรุสะทกสะท้าน จอมมารสไมล์หายขึ้นตึกเรียน ทิ้งให้หมาบ้าที่หยุดเห่านั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

...ก่อนที่อัตลักษณ์จะตื่นขึ้น เขาและอิซึกุเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่เมื่อไหร่ที่ความสัมพันธ์เริ่มเปลี่ยนไป...

‘พอโตขึ้นจะเป็นแบบออลไมท์!’

‘ผะ-ผมก็จะเป็นด้วย’

‘หา? แกเป็นไม่ได้หรอก’

‘...ทะ-ทำไมล่ะ?’

‘แกทั้งอ่อนแอ ขี้แย แถมยังไม่มีอัตลักษณ์ และฮีโร่อันดับหนึ่งมีได้แค่คนเดียวเท่านั้น เพราะงั้นแกเป็นไม่ได้’

‘ผะ-ผมไม่เป็นอันดับหนึ่งก็ได้ เพราะอันดับหนึ่งคือคัตจัง ผมก็แค่อยากเท่เหมือนออลไมท์บ้างก็เท่านั้นเอง ทีนี้พวกเราก็จะเท่แบบออลไมท์ใช่มั้ยล่ะ?’

‘ก็เป็นไปได้แต่ไม่ใช่สำหรับแกคนไร้อัตลักษณ์ เดกุ ถ้ายังไงฉันจะเป็นฮีโร่ให้แกเอง แค่นั้นก็พอแล้วใช่มั้ยล่ะ เป็นแค่เดกุก็ดูอยู่เฉยๆ เถอะน่า’

‘เอ๋...ก็ผม-ไม่อยากดูอยู่เฉยๆ นี่นา’

...ตอนนั้นเขาบอกว่าจะเป็นฮีโร่ให้มัน แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงพยายามเหยียบมันลงไป?

ไม่ใช่ว่าแค่เกลียดขี้หน้ามันที่เป็นคนไร้อัตลักษณ์ เกลียดที่มันพยายามยื่นมือมาช่วยเขาทั้งๆ ที่ตัวเองก็เป็นแค่เดกุที่ทำอะไรเองไม่ได้ ...ใช่ เขาเกลียดที่มันเป็นแค่คนไร้อัตลักษณ์ที่เขาเรียกอย่างเหยียดหยามว่าเดกุ แต่มันก็ยังคงพยายามสะเออะอยากขึ้นมาเทียบชั้นกับเขา!

...ทั้งๆ ที่แรกเริ่มเดิมทีที่เรียกมันว่าเดกุก็แค่อยากให้มันยอมแพ้ ให้มันเลิกเพ้อฝันถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ใช่รึไงกัน?

...มันแย่ลงเรื่อยๆ มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

...แย่ลงขนาดที่ว่าแค่เขาตะคอกใส่มัน มันก็ดันกลัวเขาจนตัวสั่น

...แย่ลงแบบที่ว่าเขาเองก็เคยชินกับการด่ามันจนตอนนี้กลับไปคุยกับมันดีๆ ไม่ได้อีกแล้ว

‘ถ้าไม่พูดก็ไม่มีวันเข้าใจ...ทางเลือกที่ง่ายและดีน่ะมีอยู่ อยู่ที่ว่านายจะเลือกมันมั้ย?’

“...เหอะ คุยบ้าคุยบออะไร”

...อย่างไอ้เดกุดื้อด้านนั่น คนอย่างมัน ไม่มีทางยอมฟังสิ่งที่เขาพูดออกไปอยู่แล้ว

...มันก็เป็นอย่างนั้นมาตลอดนี่

...คำที่เขาพูดไปว่า‘คนไร้อัตลักษณ์เป็นฮีโร่ไม่ได้หรอก’ เขาบอกมันมาเป็นล้านๆ ครั้งแล้ว แต่มันเคยฟังสิ่งที่เขาบอกซะที่ไหนกันล่ะ?

คัตสึกิสบถกับตัวเอง เขาลุกเดินขึ้นห้องเรียนโดยไม่ลืมระบายอารมณ์ด้วยการระเบิดซากกระป๋องเปล่าจนเละเทะ อย่างไรก็ตามคำพูดของริมุยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สิ่งที่เขาทำทั้งความตั้งใจเดิมและการกระทำในปัจจุบันก็ยังคงตีกันให้มั่วซั่วจนคัตสึกิแทบจะไม่เป็นอันนั่นเรียน

...คัตสึกิลืมไปว่าเดกุไม่ฟังเขา เขาเองก็ไม่เคยตั้งใจฟังเดกุเช่นกัน

...ที่สำคัญเขานั้นคิดไม่ตกว่าควรจะปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปทั้งอย่างนี้ เหยียบย่ำมันต่อไป หรือจะไปคุยกับมันให้เข้าใจ ให้มันยอมเป็นแค่เดกุ แล้วคอยดูเขาที่จะเป็นฮีโร่ของมันเหมือนอย่างที่เขาเคยพูดดี?

 

 

-----------

คุณพ่อริมุรุยอดนักแก้ปม จากชื่อตอน คราวนี้เราจะไปฝั่งหมาบ้ากันบ้าง ถถถถ

------------

#เรือหลวง แค่ก! มันไม่วายนะทุกคน ในเรื่องนี้แทบไม่มีคู่ บริบทมันชวนจิ้นได้ก็จริง แต่เขาไม่ได้ได้กัน ไรท์ไม่ได้จะแต่งให้เขาได้กันเด้อ มองให้เป็นมุมเพื่อนรักเข้าไว้!

//อะแฮ่ม ถ้าขัดใจไรท์มาช้า ให้ย้อนไปอ่านคำเตือนหน้าข้อมูลเบื้องต้นให้เข้าใจกันด้วยเด้อ ไรท์เขียนไว้ชัดเจนนะว่า [เรื่องนี้แค่เขียนเล่น ลงตามใจฉัน จบไม่จบไม่ทราบ ไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น ไม่บังคับให้ติดตาม แต่ก็จะพยายามเขียนให้ดี ขอบคุณที่หลงเข้ามานะคะ]

ในเรื่องใหม่ที่มีคนไปเจอไรท์ ไรท์ก็เขียนไว้แบบนี้เช่นกัน ไรท์แต่งเอาสนุก ไม่ได้อะไรจากมันนอกจากตัวเองสนุกและคนที่ชอบเหมือนกันได้สนุกด้วยกัน เพราะงั้นถ้าไม่สนุก ไม่ว่าง ไรท์ก็คงไม่แต่งต่อเข้าใจตรงกันนะ

//ไว้เดี๋ยวจะมาทยอยตอบเม้นต์เก่าเด้อ

//จริงๆ ดองออริมานานละ ควรกลับไปเขียน โดนนักอ่านเทหมดแล้วมั้งเนี่ย เฮ้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 891 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2137 supatsaree (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 17:25
    อ่อออ เคเล
    #2,137
    0
  2. #1996 Bao_Bao (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 14:36

    มิด-ตะ-พาบ.....
    #1,996
    0
  3. #1645 skyblue_2580 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 06:50
    สาววายเลือดลมสูบฉีตตตตตตต
    #1,645
    0
  4. #1297 YMeDaling (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 04:18
    ยิ้มกรุ่มกริ่ม
    #1,297
    0
  5. #1275 tomkamcham (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 01:16
    ลาออกจากตำแหน่งบีบีดีมั้ย เปิดสำนักงานแก้ปมครอบครัวดีกว่า รุ่งแน่นอน!!!
    #1,275
    0
  6. #601 Luminasai (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 10:27
    จอมมารสไมล์5555 พิมพ์ได้น่ารักจังเลยค่ะ
    #601
    1
  7. #586 pathorn2544 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 20:20
    ขอบคุณครับ มิตรภาพ
    #586
    1
  8. #585 ttung13251 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 20:20
    เป็นแค่เด็กอย่าได้มาซ่ากับคนที่เคยล้างสมองก็อบลินทั้งหมูบ้านให้บูชาเป็นเหมือนพระเจ้าและพูดให้จอมมารมาเป็นพวกได้แค่จะเปลี่ยนนิสัยคนแค่นี้เบาะๆ
    #585
    2
  9. #582 9087 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 20:00
    สมแล้วที่เป็นลูกของแอนตี้ฮีโร่ อะไรนะ ไม่ใช่เหรอ บ้าจริงนายไม่รู้หรือไงประชาชนเชื่อข่าวลือมากกว่าความจริงนะ!
    #582
    1
  10. #581 Mew27058 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 18:16
    มิตรภาพลูกผู้ชายช่างงดงามเหลือเกิน!!
    #581
    1
  11. #580 JirajedPhakdeeto (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 14:55

    นี้สินะ มิตรภาพลูกผู้ชาย *ซับน้ำตา
    #580
    2
    • #580-1 JirajedPhakdeeto(จากตอนที่ 19)
      10 มิถุนายน 2563 / 15:00
      คัตสึกิ *รังแกอิคคุงแบบถึงเนื้อถึงตัว
      ใดๆก็คือมิตรภาพสีรุ้ง
      #580-1
  12. #579 Pxre14 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 14:21
    น้อน~~ รักกัน
    #579
    1
  13. #578 bags (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 13:03
    ไรท์:เค้าเป็นแค่เพื่อนรักกัน
    ดิฉัน:เค้ารักเพื่อนค่ะ
    //สูดกาวลึกๆ
    ไรท์ไม่พายเราพายเอง!!!
    เรือไมท์เอนก็ยังใช้กาวขับเคลื่อนอยู่นะคะ แค่กๆ
    #578
    1
  14. #577 varissaramind11 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 09:06
    มิตรภาพจริงจริ๊งงงงงงงง
    #577
    1
  15. #576 pramekung2545 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 09:04

    บริบทชวนจิ้นจริงๆ "คอยดูเขาที่จะเป็นฮีโร่ของมัน"
    #576
    1
  16. #575 pimlp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 08:32
    คนซึน2020.. ความซึน เลเวล 100
    #575
    2
  17. #574 thanakit089 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 08:29

    คิดแค่เพื่อน..แต่มันลื่นไปเอง
    #574
    1
  18. #573 pattee2544 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 06:00
    จะว่าไป คราวนี้จะมีเรื่องให้ออลไมมอบพลังให้อิสึคุมั้ยนะ?
    ในเมื่อริมุรุเชือดคนร้ายหมด
    #573
    1
  19. #571 catDavil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 03:12
    จะเป็นไงน้า
    #571
    1
  20. #570 Phimpin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 02:33
    เพื่อนสมัยเด็กอะนะ.ยิ้มกรุ้มกริ่ม
    #570
    1
  21. #569 w-earn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 02:29

    รีบๆไปเคลียกันซะอย่าต้องให้ถึงมือคุณพ่อริมุรุนะ 5555555
    #569
    1
  22. #568 sofianalinthip (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 02:20
    คุณพ่อริมุรุ55555 (ไรท์ยังไม่นอนงั้นหรอ?)
    #568
    7
    • #568-1 gamefunny(จากตอนที่ 19)
      10 มิถุนายน 2563 / 02:22
      จะหนีไปนอนแล้วค่า นี่ปั่นให้เสดละมาลงเลย ง่วงมั่กๆ 5555+
      #568-1
  23. #567 PraiEnd30 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 02:18
    ไรท์กลับมาแล้วววว( คุณพ่อริมุรุ~)
    #567
    1
  24. #563 w-earn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 02:33
    คุณพ่อริมุรุกับลูกชายทั้งสอง5555555
    #563
    2
    • #563-1 giftsuwitta(จากตอนที่ 19)
      10 มิถุนายน 2563 / 02:18
      ได้อยู่ๆ
      #563-1
  25. #560 FC_Vocaloid (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 09:41

    ......ทั้งๆที่รู้ว่าเจิม ทำไมเราถึงยังกดเข้ามาอีกนะ?...

    #560
    1