[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 18 : ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 920 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63

 

อิคคุงผู้น่าสงสาร

 

ครึ่งปีให้หลังจากที่ริมุรุกลายเด็กประถมตัวกระเปี๊ยก เขาก็ได้เลื่อนชั้นขึ้น ป.3 แล้วจ้า

ด้วยระดับมันสมองของคนที่แก่กว่าร่างกายไปแยะ แน่นอนว่าเขาเก็บคะแนนเต็มรวดทุกวิชาในสมุดพก ขึ้นอันดับหนึ่งของชั้นปีได้อย่างง่ายดายโดยไม่จำเป็นต้องให้คุณราฟาเอลช่วยเหลือสักกะนิด แน่นอนว่าเพอร์เฟ็กต์สกอร์ของเขาทั้งทฤษฎีและปฏิบัติในทุกรายวิชา มันทำให้อดีตอันดับหนึ่งของห้องหัวร้อนเป็นฟืนเป็นไฟ

‘ไอ้เตี้ยหัวฟ้า!!’

...แน่นอนว่าคนๆ นั้นคือหมาบ้าชอบบูลลี่

...แฮ่ม เขาไม่ได้บ้าบอขนาดที่จะภูมิใจที่ชนะเด็กได้สักหน่อย

...แต่จะให้แกล้งทำผิดในข้อสอบระดับนี้มันจะยิ่งน่าสมเพชตัวเองมากกว่าอีกเถอะ

อย่างไรก็ตามหมาบ้าตัวนั้นคือคนที่ริมุรุพยายามจะสอนสั่งแบบค่อยเป็นค่อยไป เจ้าตัวก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไรมาก ก็แค่หัวร้อนง่าย ปากเสีย เจ้าอารมณ์ ชอบบูลลี่คนอื่น เอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลก ไม่สนหัวใคร อยากเอาชนะ อยากแสดงให้ทุกคนรู้ว่าเขานั้นแตกต่างและเหนือกว่า คล้ายเอนเดฟเวอร์เวอร์ชั่นย่อส่วน...

...อืม

...ถึงจะบรรยายมาหมดนั่น แต่ก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไรหรอก อย่างที่บอกว่าคล้ายเอนเดฟเวอร์อ่ะนะ

ทว่าริมุรุในเวลานี้ยังไม่สนใจจะสั่งสอนหมาบ้าหัวฟางมากไปกว่าการดูแลน้องชายไม่แท้ของตัวเอง สำหรับเขาในตอนนี้น่ะ มิโดริยะ อิซึคุ น่าเป็นห่วงกว่าเป็นไหนๆ

“จดบันทึกอีกแล้วเหรออิซึคุ?”

“อื้ม บันทึกวิเคราะห์อัตลักษณ์เพื่อการเป็นฮีโร่ในอนาคตล่ะ!”

มิโดริยะ อิซึคุยิ้มกว้างยามตอบ เขาเป็นเด็กที่ค่อนข้างหัวดี สกิลคิดวิเคราะห์นับว่าฉายแววแต่เล็ก (เห็นได้ชัดจากการพยายามวิเคราะห์ทุกอย่างลงสมุดของตัวเอง) แต่ร่างกายไม่ได้แข็งแรงอะไร เนื่อจากเอาแต่จดจ่ออยู่หน้าทีวีไม่ก็หน้าคอม เขาเลยออกจะอ่อนแอกว่าเด็กวัยเดียวกันด้วยซ้ำไป

อิซึคุเป็นติ่งฮีโร่เข้าสายเลือด เขามีความฝันอันยิ่งใหญ่ที่ว่าอยากเป็นฮีโร่ที่แข็งแกร่งแบบออลไมท์ที่เป็นฮีโร่อันดับหนึ่ง

(อันนี้อยากทราบโดนส่วนตัว ว่าทำไมเด็กๆ ที่เขาเคยเจอ ต้องอยากเป็นเหมือนเจ้าคนน่ารำคาญนั่นไปซะทุกคนเลยนะ?)

(ทั้งอิซุคุ ทั้งโชโตะ แล้วก็เจ้าหมาบ้านั่นอีกแน่ะ)

เพียงแต่อิซึคุมีข้อบกพร่องร้ายแรงที่ทำให้ความฝันนั้นยากที่จะเป็นจริง...

“อิซึคุ...”

“อะไรเหรอริมจัง?”

“...”

“ริมจัง?”

อิซึคุที่ก้มหน้าก้มตาเขียนวิเคราะห์อัตลักษณ์ในสมุดต้องเงยหน้าขึ้นมามองพี่ชายไม่แท้ เพราะนี่นับเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่อีกฝ่ายเรียกเขาแล้วเงียบไป ใบหน้าน่ารักของพี่ชายที่แข็งแกร่งผิดรูปลักษณ์ดูจะเคร่งเครียดและจริงจัง ทำเอาอิซึคุอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัด

...คำพูดของพี่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเด็กวัยแปดเก้าขวบเจ็บเหมือนโดนมีดบาด

“ขอพูดตรงๆ เลยก็แล้วกันนะ...”

“...”

“อิซึคุน่ะ...เป็นฮีโร่ไม่ได้หรอก

“...ระ-ริมจัง...ทำไม...อยู่ดีๆ ถึง-...ริมจัง...พูดอะไรน่ะ...”

มิโดริยะ อิซึคุพยายามฉีกยิ้ม แม้ปากจะสั่นจนพูดได้แทบไม่เป็นคำ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดแบบเดียวกับที่คัตจังชอบพูดใส่หน้าเขาโดยพี่ชายอย่างริมจัง

เมื่อเห็นหยาดน้ำตาเอ่อคลอจนแทบล้นทะลักของอิซึคุแล้ว ริมุรุแทบอยากจะพุ่งเข้าไปโอ๋ แต่ติดที่ว่าเรื่องที่จะคุยต่อจากนี้ควรที่จะคุยกันครั้งเดียวให้เข้าใจ หากมัวแต่ใจอ่อน อิซึคุก็จะไม่มีวันยอมรับความเป็นจริงได้ แต่ขนาดนี้แล้วจะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปสักหน่อยแล้วกัน

“ทำไมอิซึคุถึงได้อยากเป็นฮีโร่เหรอ?”

“...เพราะ...ฮีโร่น่ะมันเท่...การที่ได้ช่วยผู้คนน่ะมันเท่มาก”

“แต่หน้าที่ของฮีโร่ในปัจจุบันไม่ใช่แค่การช่วยผู้คนนะอิซึคุ นายมองความเป็นจริงผิดไปแล้ว”

ริมุรุเอ่ยขึ้นมาอย่างเด็ดขาด หยุดคำพูดใดๆ ก็ตามที่มิโดริยะ อิซึคุตั้งใจจะพูดต่อ

“ฮีโร่น่ะจะต้องคอยช่วยเหลือผู้คนก็จริง แต่หน้าที่หลักๆ ในสังคมฮีโร่ปัจจุบันคือการจัดการกับวิลเลินก่อนที่จะเข้าช่วยเหลือประชาชน”

“...”

“ตอนที่นายดูข่าว ถ้าไม่ใช่ภัยธรรมชาติที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สิน ...ซึ่งก็ไม่ได้เกิดบ่อยนัก สิ่งที่ทำให้ฮีโร่สามารถปฏิบัติหน้าที่ฮีโร่ได้ก็มีแค่ความเสียหายจากวิลเลิน แน่นอนฮีโร่ต้องช่วยผู้คน แต่จะช่วยยังไงหากวิลเลินยังขวางอยู่ แน่นอนนายรู้ดีว่าพวกเขาก็ต้องจัดการวิลเลินก่อนถูกมั้ย ไม่งั้นนายจะมีข้อมูลมาให้นั่งวิเคราะห์อัตลักษณ์ได้ยังไง?”

“...”

“คำนิยามของฮีโร่ในปัจจุบัน แค่จิตใจดี เป็นคนดี ช่วยเหลือผู้อื่นเพียงอย่างเดียวน่ะไม่เพียงพอแล้ว ไม่ว่าจะอยู่แนวหน้าหรือแนวหลัง คนเป็นฮีโร่ก็ต้องต่อสู้ได้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องปกป้องตัวเองได้เพื่อไม่ให้เป็นภาระคนอื่น ก่อนรีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลจะเกษียณ เธอก็เป็นฮีโร่ที่เก่งมากมาก่อนนี่”

น้ำตาของอิซึคุเริ่มจะไหลทะลัก แม้จะยังเด็ก แต่ก็ไม่ได้ไม่ฉลาดเกินกว่าจะไม่เข้าใจ

“...ฮึก...เพราะผม...ผมมัน...ไร้อัตลักษณ์...เพราะผมมันไร้ค่า...สินะ...ฮือ”

“ก็...ไม่ใช่ว่าคนที่ไร้อัตลักษณ์เท่านั้นที่จะไม่สามารถเป็นฮีโร่ได้หรอกนะ อิซึคุ เพราะต่อให้มีอัตลักษณ์ แต่หากว่าอ่อนแอคนเหล่านั้นต่างก็ไม่สามารถเป็นฮีโร่ได้อยู่ดีนั่นแหละ”

...แต่ถ้าพูดแบบไม่อ้อมก็คือคนไร้อัตลักษณ์ที่อ่อนแอยิ่งกว่าพวกที่มีอัตลักษณ์ไร้สาระ ก็ย่อมไม่สามารถเป็นฮีโร่ได้อยู่แล้ว

“...ฮึก...ฮือ...”

“ถ้าอิซึคุไม่ได้ยึดติดกับชื่อฮีโร่ หรือภาพลักษณ์ความแข็งแกร่งของฮีโร่ แต่เพียงแค่ต้องการช่วยเหลือผู้คนด้วยใจจริง อิซึคุก็ไม่ควรยึดติดกับคำว่าฮีโร่จากบรรดาฮีโร่ในทีวีนะ”

“...ระ-ริมจัง...ฮึก”

“ด้วยสมองของนาย นายเป็นนักวิเคราะห์อัตลักษณ์คอยสนับสนุนฮีโร่ก็ได้ หรือหากอยากจะได้ลงสนามก็เป็นตำรวจคอยช่วยควบคุมสถานการณ์อยู่เบื้องหลังก็ได้ แม้จะไม่ได้โด่งดังในทีวี ไม่ได้รับเสียงชื่นชมจากประชาชน ไม่ได้มีชื่อฮีโร่อย่างที่พวกฮีโร่มี แต่ก็นับว่าเป็นฮีโร่ที่ทำเพื่อทุกคนโดยไม่สนผลตอบแทน”

...สังคมฮีโร่ในตอนนี้

...หากเป็นถ้อยวลีจากชีวิตของมิคามิ ซาโตรุ อย่างฮีโร่ไม่จำเป็นต้องมีพลังพิเศษตามข่าวหน้าโซเชียล ก็นับว่าเอาท์ไปแล้ว เป็นไปไม่ได้เลย

...หากจะเป็นฮีโร่ก็จำเป็นต้องแข็งแกร่งให้ได้แบบซูเปอร์ฮีโร่ในหนังสมัยเก่าเท่านั้น

“...แต่ผม...ริมจัง...ผม...ฮึก...ผมน่ะ...อยากจะเป็นฮีโร่แบบออลไมท์...ไม่ใช่คอยหลบอยู่ข้างหลัง...ฮือ”

“...”

น้ำตาของอิซึคุทำให้ริมุรุรู้สึกอ่อนใจ และแอบที่จะรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้กับความดื้อรั้นนั้น

ริมุรุรู้ดีว่าอิซึคุนั้นมีความฝันอยากจะเป็นฮีโร่อย่างแรงกล้า เพราะเขาหลงใหลในรอยยิ้มกว้างอย่างมั่นใจในตัวเองของออลไมท์ยามเผชิญหน้ากับวิลเลิน หลงใหลในพลังที่เข้มแข็งและทำให้ผู้คนรู้สึกปลอดภัย เป็นสิ่งที่อิซึคุในปัจจุบันไม่มี และไม่อาจมีมัน

...มันไม่ใช่ความฝันที่แย่ แต่มันไม่เหมาะกับเขา ตัวเขาในตอนนี้น่ะ เป็นไปไม่ได้แน่ๆ

มองความเป็นจริงบ้างอิซึคุ

“...อึก!”

มิโดริยะ อิซึคุชะงักไป ใบหน้านิ่งเรียบของริมจังทำเอาอิซึคุรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

“ฉันจำเป็นต้องเตือนให้นายคิดได้ ไม่ใช่เพ้อฝันไปว่าสิ่งที่เป็นไปไม่ได้จะสามารถกลายเป็นความจริงในสักวัน” ริมุรุว่าพลางถอนหายใจ“เพราะนายอ่อนแอนายถึงได้อยากแข็งแกร่งแบบฮีโร่ แต่ว่านะอิซึคุ ความฝันที่ไม่ได้ดูความจริงของนายมันทำให้คุณน้าอิงโกะเป็นห่วง แล้วก็รู้สึกผิดต่อนายมากด้วย”

“...คุณ...แม่...?”

“คุณน้าไม่เคยขัดความฝันเรื่องที่ว่านายอยากจะเป็นฮีโร่ ทั้งๆ ที่รู้ว่านายไม่สามารถเป็นได้ ก็เพราะรู้สึกผิดที่ให้กำเนิดนายมาแบบที่ไร้อัตลักษณ์เลยยอมให้นายได้ฝัน ได้พยายาม ...แต่ฮีโร่น่ะเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงมากที่สุด ต้องเป็นมืออาชีพที่สุด อะไรครึ่งๆ กลางๆ น่ะไม่เพียงพอหรอก คิดว่าท่านจะไม่ห่วงเหรอที่นายจะพยายามมุ่งไปจุดนั้น ต่อให้นายมีอัตลักษณ์ที่แข็งแกร่งท่านก็ต้องห่วงอยู่แล้ว แต่นี่...นายไม่มีมันนะอิซึคุ”

“...ฮึก...”

“จะว่าใจร้ายก็ได้ แต่คำพูดของคัตสึกิก็ใช่ว่าจะไม่ถูก ไม่ว่าจะหัวดีแค่ไหน คอยคิดวิเคราะห์อัตลักษณ์ของคนอื่นๆ รู้จุดแข็งจุดอ่อนของฮีโร่ทุกคนรวมถึงวิลเลินมากเท่าไหร่ แต่ถ้าสู้ไม่ได้ก็ใช้ชื่อฮีโร่ไม่ได้หรอก”

‘คนไร้อัตลักษณ์แบบแกน่ะมันเป็นฮีโร่ไม่ได้หรอก เดกุ!’

“...”

“ความฝันเป็นสิ่งที่สวยงามอิซึคุ แต่ใช่ว่ามันจะเป็นจริงเสมอไป บางครั้งก็ต้องเลือกสิ่งที่เหมาะสมกับตัวเองนะ หากนายอยากช่วยคน ไม่ต้องเป็นฮีโร่ก็ทำได้ แต่ถ้าแค่อยากจะแข็งแกร่ง ยืนอยู่หน้าผู้อื่น นายก็แค่อยากเป็นฮีโร่แค่ชื่อเท่านั้นแหละ ...เก็บไปคิดด้วยล่ะ”

“...ฮึก...ฮึก...ฮืออออ”

ริมุรุหันหลังหนีเสียงร้องไห้ รู้สึกแย่นะที่ต้องมาขยี้ความฝันของเด็กคนหนึ่งด้วยคำพูด แต่หากปล่อยไว้ เด็กหัวดื้อแบบอิซึคุก็อาจจะฝืนทำอะไรเกินตัวลงไปในสักวันจนทำให้คุณน้ากับเขาต้องเป็นห่วง เขารู้ว่าอิซึคุเป็นเด็กฉลาดและเข้มแข็ง เขาไม่มีทางไม่เข้าใจในจุดประสงค์ของสิ่งที่เขาพูด

...อิซึคุจะรู้ว่าเขาเป็นห่วงและหวังดีต่อตัวเองแค่ไหน

...

..

.

เย็นวันนั้น อิซึคุยังคงเก็บตัวอยู่ในห้อง แว่วเสียงสะอื้นออกมาให้ได้ยินเป็นพักๆ จนอิงโกะที่พึ่งกลับมาถึงบ้านรู้สึกเป็นห่วง ริมุรุเล่าเรื่องที่ตนเองพูดและยอมรับผิดที่ทำให้อิซึคุกลายเป็นแบบนี้

มิโดริยะ อิงโกะนั้นพอได้ฟังก็ไม่ได้โกรธอะไร เธอเข้าใจดีว่าทำไมลูกชายคนใหม่ถึงไปพูดเรื่องนี้กับอิซึคุ ความจริงคนเป็นแม่อย่างเธอสิที่ควรจะอธิบายให้ลูกชายฟัง แต่เธอก็ดันไม่กล้าเพราะกลัวลูกชายจะผิดหวังเหมือนตอนรู้ว่าตัวเองไร้อัตลักษณ์ เลยได้แต่ปล่อยไว้ให้มันคาราคาซังอยู่หลายปี

“...ขอบใจนะจ้ะที่หวังดีกับอิซึคุ”

“ผมต้องขอโทษด้วยครับ บางทีผมอาจจะพูดไม่ถูกเวลา”

”...ไม่หรอก ยิ่งปล่อยไว้นาน อิซึคุก็ยิ่งคาดหวัง พออนาคตไม่เป็นดั่งฝัน ตอนที่เขาตกลงมาจะเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก ถ้าวันนี้รับรู้ไว้บ้าง ต่อให้ยังคาดหวังอนาคตที่ไม่ได้ดั่งใจก็น่าจะยังพอรับไหว ขอโทษนะจ้ะ ที่ทำให้เธอต้องรับบทตัวร้ายแทน”

“ไม่ครับ...ไม่เป็นไร”

ริมุรุก้มหน้าลง เขาย้ายตัวเองไปนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องของอิซึคุด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายอาจจะทำอะไรไม่คิดได้

...ถึงจะเป็นเด็กแต่ก็ต้องระวังไว้ก่อน

“...ฮึก...ฮืออออ...ฮืออออ”

“...”

ริมุรุเม้มปากแน่น สุดท้ายก็แอบดอดเข้าห้องของอิซึคุผ่านสกิลของตัวเอง เขาเดินไปรวบร่างที่ร้องไห้จนตาบวมช้ำมากอดไว้แนบอก ลูบเส้นผมสีเขียวยุ่งๆ อย่างแผ่วเบา

“...ฮึก...ระ...ริมจัง...ฮือ...ผม....ผมอยากอยู่คนเดียว”

“...ให้ตายสิอิซึคุ นายนี่มันจะหัวดื้อไปไหนกันนะ”

“...ฮือ...ฮึก...”

“สำหรับตอนนี้ฉันจะไม่ห้ามแล้วก็ได้ ลองพยายามเท่าที่ตัวนายจะทำได้ดูก็แล้วกัน ฉันจะคอยช่วยอยู่ข้างๆ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่รู้ตัวแล้วว่าไม่ไหว นายต้องสัญญาว่าจะยอมหยุดเพื่อฉันกับคุณน้าท่านนะ”

“...อื้อ...ขอบคุณนะ ฮึก...ริมจัง”

อิซึคุแปลกใจที่คนที่บอกให้เขาตัดใจอยู่หลัดๆ มาบอกให้เขาพยายาม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยินดีที่ตัวเองยังจะได้ลองฝันต่ออีกสักหน่อย เขาระบายยิ้มบางทั้งๆ ที่ดวงตายังคงแดงก่ำ ท้ายที่สุดความโล่งอกก็ทำให้อิซุคุผล็อยหลับไปในอ้อมกอดที่อบอุ่นและอ่อนโยนของพี่ชายอย่างง่ายดาย

ริมุรุถอนหายใจยาว ทั้งๆ ที่รู้ว่าควรจะรีบให้อิซึคุตัดใจ แต่เห็นเสียใจขนาดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยให้ลองเผชิญความฝันกับกำแพงที่ชื่อว่าความเป็นจริงต่อไป

...เมื่อนายโตกว่านี้ นายคงจะยอมแพ้ไปเองในสักวัน

...ความฝันไม่ใช่สิ่งที่เหมาะสมกับความจริงเสมอไป อิซึคุ

...

..

.

“...คุณราฟาเอล”

《ไม่มีวิธีมอบสกิลให้โดยไม่มีผลเสียต่อปัจเจกนาม : ‘มิโดริยะ อิซึคุ’ ค่ะ กรณีที่ไม่เลวร้ายน้อยที่สุดคือเขาจะกลายเป็นมอนสเตอร์ ส่วนกรณีที่เลวร้ายมากที่สุดเขาจะตายภายในเสี้ยววิค่ะ》

ริมุรุเงียบไปสักพักก่อนตอบรับ ดวงตาสีทองผละออกจากดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้ายามค่ำคืน กลับมามองหน้าของเด็กน้อยที่หลับใหลอย่างไม่เป็นสุขนัก

“...อื้อ ขอบคุณที่ช่วยตรวจสอบนะราฟาเอล ...แล้วก็ขอโทษด้วยที่เรื่องนี้ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้เลย อิซึคุ

...แม้จะมีพลังมากมาย

...แต่ก็ช่วยทำให้ความฝันของเด็กคนหนึ่งเป็นจริงไม่ได้ด้วยซ้ำ

...ช่างน่าสมเพช

 

 

----------------

ได้พักชิวอยู่ตอนเดียว ริมุรุก็ต้องกลับมารับบทคุณพ่อสอนลูกอีกแล้ว หอมหัวนะอิซึคุ อดทนไว้ พี่ชายตรงไปตรงมาแต่จริงใจและหวังดีนะลูกกกก งื้อออ

//ความสนุกของการเขียนฟิคคืออ่านเม้นต์ค่ะ เฮฮาลั้ลลา หนุกหนานมั่กๆ

-----------------

ริมุรุคนตรง แต่อิซึคุก็เป็นเด็กดื้อ ซึ่งก็ช่วยไม่ได้ที่น้องยังเด็กก็เลยอยากจะฝัน อีกอย่างน้องเข้าใจสิ่งที่ริมุรุพูดนะ แต่แค่ยังไม่อยากทำใจยอมรับ ยังไงซะริมุรุก็เป็นพี่ชายไม่ใช่ไอดอลในดวงใจที่พูดทำลายความฝันกันแบบแสกหน้าตอนโตพอจะมีวุฒิภาวะแล้ว 555

ริมุรุก็จะหงอยๆ หน่อยที่ช่วยน้องไม่ได้ อย่างว่าเนาะพี่แกไม่ได้อ่านมังงะหรือดูเมะแบบเราๆ ที่รู้อนาคต แฮร่

//มายฮีโร่ เป็นการ์ตูนที่ไรท์คิดว่า แม่งงง โคตรย้อนแย้ง โคตรขัด และก็หลายต่อหลายสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลมากๆ แต่เราก็ชอบมันนะ ถถถถถ

 

ความเวิร์ดค้าง ยังไม่ได้เซฟตามเดิม แต่รอบนี้ดีแค่ไหนที่รอบนี้ยังก็อปปี้มาลงก่อนที่มันจะค้าง //เชื่อไรท์ยังว่าค้างบ่อยจริงๆ =_=
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 920 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,861 ความคิดเห็น

  1. #2609 Smoky002 (@Jiradat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 19:09
    ส่วนตัวเราชอบมิโดรินะนะ เหมือนสะท้อนสังคมหลายๆคน เลียฝันแต่ไม่ได้พยายามเอาแต่จดบันทึกทำสิ่งที่ชอบ แต่ไม่ได้ปรับปรุงตัวเพื่อให้เข้ากับงาน

    เหมือนกันคนที่ฝันบางอย่างนี่แหละ แต่พอใกล้จะสอบยังไง ยังไงก็มัวแต่เล่นโทรศัพท์แล้วบอกข้อสอบยาก ครูออกไรเนี่ย บางทีครูอาจเอาความรู้รอบตัวมาใส่ แต่ส่วนมากมีที่ครูสอบ มีในหนังสือ แต่เราพลาดที่จะไม่อ่านมันเอง
    #2,609
    0
  2. #2135 Don't disappoint (@supatsaree) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 17:11
    เข้าใจริมนะ เพราะถ้าเป็นเรา เราก็จะเตือนแบบเนิ่นๆเหมือนกันแหละ #ถ้าเราไม่รู้อนาคตนะ
    #2,135
    0
  3. #1423 77701831 (@77701831) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 22:26
    เราดูทั้งมังงะอนิเมะมีใครเหมือนเราที่ไม่ชอบเดกุเพราะว่าเอาแต่จดบันทึกหยู่นั้นและไม่พยายามเพื่อความฝันตัวเองเลียเอาแต่ฝันหยู่นั้นและภ้ารู้ว่าไม่มีพลังก้อฝึกฝนร่างกายแบบแอลต้าพระเอกเรื่อง black clover สิที่รู้ว่าตัวเองไม่มีพลังแบบคนอื่นเค้าก็ทดแทนด้วยการฝึกร่างกายฝนตอบแทนของความพยายามคือการได้รับกริมมัวร์ส่วนมิโดริก็ไม่ทำอะไรออลไมท์ให้หมดเลีย
    #1,423
    1
    • #1423-1 77701831 (@77701831) (จากตอนที่ 18)
      27 กรกฎาคม 2563 / 22:29
      ที่เราดูต่อเพราะชอบคนอื่นในเรื่องหย่าง โทโดโรกิ ชินโช บาคุโก หย่างนี้น
      #1423-1
  4. #1325 UsamarU (@UsamarU) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 19:54
    แก เอาจริง ทางนี้ไม่ค่อยชอบมิโดริยะในเรื่องมายฮีโร่เลย น้องฝันอะไรที่มันเป็นจริงไม่ได้ แถมหัวดื้อไม่มองความจริงที่ว่าตัวเองไร้อัตลักษณ์ ตอนที่โดดเข้าไปช่วยยัยคัตตอนที่โดนวิลเลนจับช่วงต้นเรื่องอ่ะ ถ้าออลไมล์ไม่มาช่วยคือทั้งน้องทั้งยัยคัตซวยนะ แถมวิ่งเข้าไปไม่ดูอะไรเลย ถ้าไม่ใช่เพราะสกิลพระเอกคงตายไปแล้ว ไม่ชอบเลยค่ะ หงุดหงิดมาก เพราะงั้นเราเลยไม่เมนมิโดริยะ เเต่เมนยัยคัตแทน ถึงนางจะ-ทำเสียงดังน่ารำคาญ แต่ก็ยังดีกว่าเด็กไม่รู้จักโตอ่ะนะ ..
    #1,325
    0
  5. #548 KID1979 (@KID1979) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:54
    ขอบคุณครับ
    #548
    1
  6. #547 jayggez (@jayggez) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 20:13
    พลังของริมุรุอยู่ในช่วงต่อขึ้นเป็นจอมมารที่แท้จริงใช่ไหมคับ
    #547
    1
  7. #546 ManowandManow (@manowloveyou) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 16:52

    O(≧▽≦)O
    #546
    1
  8. #545 hoshimiya (@hoshimiya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 15:18
    เราเป็นคนนึงที่ไม่เตยดูmhaแล้วเวลามาอ่านficแบบนี้แล้วรู้สึกขัดใจมากเพราะอิซึคุ มันเป็นอะไรที่แบบ...อธิบายไม่ถูกอยากเป็นฮีโร่แต่ไม่มีพลังแบบชาวบ้าน คือจะฝึกฝนร่างกายหน่อยไม่ได้หรอมีแต่นั่งๆนอนๆรอเผื่อความฝันจะเป็นจริง ตอนแรกก็คิดที่จะไปดูเมะเรื่องนี้แต่มีพระเอกแบบนี้นี่แหละเราเลยไม่ดู
    #545
    1
  9. #541 Kamikaze?12 (@osu25471234) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 10:24
    ถ้าเกิดไปถึงช่วงเนือเรื่องหลักถ้าริมุรุเข้าโรงเรียน ua

    ชุด ฮี้โร่ ริมุรุ จะเป็นเเบไหน ฮะ คงไม่ใช้ชุด bb เเหละ
    #541
    1
  10. #540 ttung13251 (@ttung13251) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 07:03
    นายนะก็เป็นฮีโร่ได้นะเพียงแค่ออกกำลังกายโดยการวิดพื้น 100 ครั้ง ซิตอัป 100 ครั้ง สควอด 100 ครั้งวิ่งอีก 10 กิโลเมตร และนอนโดยไม่เปิดแอร์ทำอบ่างนี้ทุกสันแล้วนายก็จะได้พลังที่สามารถทำลายโลกมาอยู่ในครอบครอง
    #540
    2
    • #540-1 ttung13251 (@ttung13251) (จากตอนที่ 18)
      5 มิถุนายน 2563 / 07:06
      ไซตามะไม่ได้กล่าว5555555555
      #540-1
  11. #539 Mujitcentes (@pattee2544) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 06:09
    จริงๆก็เป็นได้นะ ถ้ามิโดริยะ สามารถฝึกร่างกาย ฝึกศาสตร์การต่อสู้จนเชี่ยวชาญ แล้วใช้อุปกรณ์ช่วย

    แบบแบทแมน(แท้) ไอร่อนแมนยังไงละ!

    ขนาดความสามารถกินน้ำตาลเพิ่มพลัง ยังไปอยู่ห้อง A ได้

    ถ้าหากฝึกจนมีพลังพอๆกับตอนที่คนที่กินน้ำตาลเพิ่มพลัง ก็ย่อมเป็นไปได้

    ถึงอาจจะไม่ได้เป็นฮีโร่แถวหน้าก็เถอะ
    #539
    1
  12. #538 Barnab_y (@-9588--114) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 06:04
    ถ้าตามความจริงนะ อิซึคุคือเด็กไร้อัตลักษณ์ซึ่งมีอยู่ 20% ซึ่งมันก็เป็นจำนวนที่เยอะมากเหมือนกัน และเด็กแต่ละคนอ่ะ มีโอกาสน้อยมากน้อยแบบเ-ี้ยๆ ที่จะได้รับโอกาสแบบนี้ แต่ก็นะ! อัตลักษณ์น่ะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะศรัทธาหรอกนะ!
    #538
    1
  13. #537 PPK261001 (@PPK261001) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 02:37

    เหมือนไรท์เลยที่ดูmhaแล้วรู้สึกขัดๆแต่ก็ยังดูต่อ55555
    เอาจริงๆนะ ตอนแรกเราไม่ดูเมะเรื่องนี้เลย แต่พออ่านฟิคของmhaไปหลายๆอัน ก็รู้สึกอยากดูขึ้นมา ดูปุ๊บก็ เอ๊ะ อิหยังวะ พอมาอ่านฟิคmhaต่อที่หลังๆเริ่มมีดาร์คๆออกมาเรื่อย ความคิดก็เริ่มตีกันในหัว สุดท้ายก็ช่างแม่งละ รออ่านไอเดียของพวกไรท์ดีกว่า5555
    ปล.ชั้นเกลียดความintro คือถ้ายังไม่มาทั้งตอนก็ยังเฉยๆนะ แต่พอintroมาปุ๊ป.... fullมาซักทีซิโว้ยยยยย 555555
    #537
    1
  14. #536 chaowanonza (@chaowanonza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 01:57
    เจอพระเอกแบบอิซึคุผมเลิกดูเลย
    #536
    1
  15. #535 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 01:00
    เราคนนึงละที่ไม่ได้ดู mha แต่พอรู้เนื้อเรื่องจากอ่านฟิคหลายๆเรื่อง ซึ่ง.....เรางงกับความอิหยังวะของเรื่องนี้มาก หลักๆคืออัตลักษณ์ของนักเรียนห้องเอเนี่ยแหละ สงสัยหนักมากว่าบางคนมาอยู่ห้องเอได้ไง? อย่างแม่เด็กล่องหนเงี้ย มันทำยังไงถึงมาอยู่ห้องนี้ได้?? แบบทดสอบต่างๆหรืองานกีฬาสีที่โคตรไม่เท่าเทียมอีก เหล่าฮีโร่มืออาชีพที่เอาแต่พรีเซ้นท์พูดอยู่ได้ไม่ลงมือช่วยสักที กฏหมายห้ามใช้อัตลักษณ์ถ้าไม่มีใบอนุญาติ แล้วไอที่หมาบ้าใช้อัตลักษณ์ระเบิดบึ้มบั้มทำร้ายเดกุนี่คือ? ครูบาอาจารย์ก็ไม่ทำอะไรปล่อยให้มีการบูลลี่อีก โอ้ยย สารพัดสารเพกับความอะไรวะ
    ปล.การที่ไรท์มาแต่งสนองนี้ดแบบนี้คือดีต่อใจเรามากอะ 555555
    #535
    1
  16. #534 Neewbiewriter (@Neewbiewriter) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:48
    มาได้สักทีนะไรท์ปล่อยให้ผมรอตั้งนาน5555(หยอกๆนะครับ)
    #534
    4
  17. #533 PhimpinTT (@Phimpin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:35
    มีเด็กหลายคนที่เป็นแบบอิซึคุ ถึงจะแค่ 20% ของประชากรทั้งหมด แต่ถ้าตีค่าเป็นตัวเลขก็หลายล้านคน ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้มีโอกาสเหมือนอิซึคุในอนิเมะ ถึงจะยังยึดมั่นในความถูกต้องแค่ไหนก็ตาม เพราะอัตลักษณ์คือสิ่งที่มาพร้อมกับชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่จะงอกออกมาเพราะความศรัทธา
    #533
    1
  18. #532 Earn Waranluk (@w-earn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:31
    ริมุรุโหมดคุณพ่อมันดีต่อใจมากๆเลย TT
    #532
    1
  19. #531 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:17
    ชอบที่น้องตรงๆ แบบนี้แต่ทำไมเรากลัวว่าอิซึคุจะไม่ยอมหยุดอะสิ
    #531
    1
  20. #530 TBR' / Kuro (@roseamanelle123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:11

    คิดเหมือนกันเลย ชอบนะ แต่ย้อนแย้งจัด บางอย่างไม่สมเหตุสมผลอ่ะ 55555

    #530
    2
  21. #529 Kuro26 (@Kuro26) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:50
    🤨🤔😒😑👌ok
    #529
    1
  22. #528 JirajedPhakdeeto (@JirajedPhakdeeto) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:50

    ฮือแง อิคคุงโว้ย น้องงง *ซับน้ำตา
    ชอบมากติดตามไรท์ตลอดนะแง
    #528
    3
  23. #527 wiwawow (@wiwawow) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:50
    ความสุขของนักอ่านคือการที่ไรท์เตอร์มาร่วมตอบเม้นคนอ่านครับ555 สู้น้าๆ
    #527
    1
  24. วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:49

    ชอบมากเรื่องนี้! ถ้าไม่ติดที่ว่าคนแต่งชอบทรมานใจคนอ่านเล่นอย่างการเอา intro มาล่อให้เราแทบดิ้นอยากอ่านแทบตาย แต่ดีเรื่องนึ่งคือตอบเราทุกคอมเมนต์ไม่ขาด อันนี้ถือว่าดี อย่างก็ยังรู้ว่าไรท์ใส่ใจคนอ่านอยู่ (แต่ในใจอยากให้ใส่ลงแบบเต็มมาเลย เห็น intro ทีไรเราแทบสิงโทรศัพท์ล่ะ)
    #526
    26
    • #526-24 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 18)
      5 มิถุนายน 2563 / 00:48
      โอ้ ปานนั้นเชียวหรือ เช่นนั้นมิสู้เปิดเผยรูปโฉมให้คนไร้เสน่ห์ผู้นี้ได้ยลเสียหน่อยจักเป็นไร ข้าหรืออยากจะเห็นเทพเซียนสักครั้งมานานแล้ว อยากจะรู้ว่างดงามประหนึ่งรูปวาดหรือไม่ (เล่นมาไรท์ก็ต่อได้ สายจีนโบราณอยู่นะเออ)
      #526-24
    • #526-26 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 18)
      5 มิถุนายน 2563 / 00:54
      ไรท์จะไม่นอนเลยถ้างั้น ถถถถ ฝันดีค่าาา
      #526-26
  25. #525 fajdjsn (@fajdjsn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:49
    พาอิซึคุไปฝึกร่างกาย
    #525
    1