[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 15 : แอนตี้ฮีโร่ที่สั่งสอนฮีโร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 975 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

 

 

“นี่นาย...ทำแบบนี้ได้คิดถึงลูกตัวเองบ้างมั้ย?”

ใบหน้าใต้หน้ากากโกรธจัด มือบางที่ยังว่างดันร่างของเด็กชายเข้าหาตัวเองมากขึ้น ถ้าเป็นเขาคนเดียวแค่ความร้อนจากไฟน่ะทำอะไรเขาไม่ได้ ยืนรับเฉยๆ ยังไม่มีปัญหา แต่กับเด็กคนนี้ที่แม้จะมีอัตลักษณ์ไฟแบบเอนเดฟเวอร์ด้วยครึ่งหนึ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะทนไฟของเจ้าฮีโร่ไม่ได้ความที่กำลังบ้าคลั่งได้

‘Defense Barrier’ (ความสามารถในการสร้างการป้องกันแบบหลายชั้นและการบิดเบือนพื้นที่ เพื่อสร้างการป้องกันที่สมบูรณ์แบบ) สกิลเพื่อการป้องกันถูกใช้ออกมาในเสี้ยววิ เพื่อให้มั่นใจว่าเด็กชายจะไม่โดนลูกหลงจนบาดเจ็บเพิ่ม

“หนวกหู!! ตายซะ---!!!”

“กับประชาชนที่นายยอมให้มีบาดแผลเล็กน้อยเพื่อที่จะจับฉันให้ได้นั่นน่ะ ยังพอเข้าใจ แต่นี่เขาเป็นลูกชายของนายเองนะ...ใช้พลังขนาดนี้ นายไม่กลัวเขาตายเลยรึยังไง?”

“เหอะ ถ้าเป็นลูกของฉัน...แค่นี้เจ้าเด็กนั่นน่ะไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า เจ็บหนักหน่อยแต่จับแกได้ก็คุ้ม ...ปกติเห็นแกหนีไฟฉันเร็วๆ ได้ตลอด ถ้าลองโดนจับไว้ในพายุไฟแบบนี้ มันไม่จบแค่แผลไฟลวกง่อยๆ แน่!!”

ริมุรุรู้สึกอึ้งจนแทบพูดไม่ออกกับความมั่นหน้านั้น ยิ่งเห็นสายตาดุดันเหลือบมองไปด้านหลังเขาเพียงเล็กน้อยก่อนจะเมินไป แล้วหันกลับมาตั้งสมาธิกับการเร่งพลังอัตลักษณ์ของตัวเองจนถึงขีดสุด ก็ยิ่งรู้สึกแย่

...นี่มันช่าง...แย่ที่สุด

“...การมีเป้าหมาย ไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอกนะ เพียงแต่ว่าการที่นายยึดติดกับออลไมท์จนไม่สนใจสิ่งสำคัญรอบข้าง อย่างการจะจับฉันเพื่อเอาชนะออลไมท์จนยอมสละแม้กระทั่งลูกเนี่ย ไม่ไร้สาระไปหน่อยรึไง?”

ริมุรุว่าเสียงเย็น ในขณะที่เตะตัดขาของเอนเดฟเวอร์อย่างแรง มันแรงมากพอที่จะทำให้กระดูกขาสองข้างของเอนเดฟเวอร์หักเป็นชิ้นๆ จนร่างหนาเซไปมาอย่างคุมไม่อยู่

“...!!!”

ความเจ็บปวดเหมือนจะกระจายไปทั่วร่าง เอนเฟเวอร์ที่ภายในพังทั้งซี่โครงและขาล้มลงไปคุกเข่ากับพื้น แต่ด้วยทิฐิที่มีจึงกัดริมฝีปากไม่ยอมส่งเสียงร้อง

เขารีดเร้นอัตลักษณ์ให้พายุเพลิงรุนแรงขึ้น เป็นความร้อนที่มากพอจะละลายเหล็กกล้า แต่บีบีที่สวมหน้ากากยังคงยืนเฉย

“...ทำไมแก...ถึงทนอยู่ในไฟของฉันได้!!”

“นั่นสิ ทำไมกันนะ?”

ริมุรุไม่สนแล้วว่าจะถูกรู้ความลับความสามารถเพิ่มอีกสักอย่างสองอย่าง จะโดนมองเป็นสัตว์ประหลาดมากขึ้นสักหน่อยก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะต่อให้ยกมาทั้งกองทัพ ทั้งประเทศ ก็ไม่มีใครในโลกนี้สู้เขาได้อยู่ดี ที่ไม่เปิดเผยเพราะหากโดนหวาดกลัวมันจะน่ารำคาญหรอก

...แต่ช่างมันเถอะ

...ถ้ามันแย่นัก ก็ถล่มให้เละจนไม่กล้ายุ่งกันอีก ไม่ก็แกล้งตายหนีหายไปเลยก็แล้วกัน ที่สำคัญตอนนี้น่ะ...

“....หากเป้าหมาอย่างออลไมท์หายไป นายจะทำยังไง? ...หรือหากนายเอาชนะเป้าหมายนั้นได้แล้ว นายจะทำอะไรต่อไป? ...ได้คิดเรื่องนั้นไว้บ้างรึเปล่า?”

...เขาต้องสั่งสอนไอ้คนจูนิเบียวไม่รู้จักโตนี่ก่อน

ริมุรุใช้มือบางคว้าเข้าที่ใบหน้าของเอนเดฟเวอร์ ด้วยความที่อีกฝ่ายคุกเข่าอยู่ ความสูงของริมุรุในร่างบีบีจึงมากกว่า ทำให้ง่ายในการคว้า และง่ายในการออกแรงกดอีกฝ่ายจนหงายหลังร่วงลงไปกระแทกพื้น

...โครม!...ครึก

คอนกรีตรอบตัวมีรอยร้าวจากแรงกดที่ค่อยๆ มากขึ้น จากที่เจ็บอยู่ในท้องก็เจ็บร้าวไปจนถึงแผ่นหลัง เอนเดฟเวอร์พยายามเร่งอัตลักษณ์เพลิงของตนให้ร้อนขึ้น แม้ว่าผู้ที่อยู่ในกรงเพลิงอย่างบีบีจะไม่มีทีท่าสะทกสะท้านหรือเจ็บปวดเลยก็ตาม

...แม้แต่เสื้อผ้าบนตัวก็ยังไร้รอยไหม้ด้วยซ้ำ บ้าชัดๆ

ทว่าเวลาต่อมาปีกค้างคาวสีดำขยายใหญ่ ณ กลางหลังของบีบี ก่อนลมกรรโชกแรงจะพัดเปลวเพลิงที่เอนเดฟเวอร์พยายามเพิ่มขีดจำกัดของมันที่ล้อมรอบตัวพวกเขาอยู่ให้กระจายหายไปในพริบตา กลายเป็นความพยายามที่ไร้ความหมาย

ในขณะเดียวกันนั้น แม้ฮีโร่อันดับสองจะพยายามใช้แขนที่ยังสมบูรณ์ดีที่สุด ดันอีกฝ่ายออกไปแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้ ไฟที่เป็นอัตลักษณ์ที่ตัวเองมั่นใจไม่ว่าจะพยายามเผาอีกฝ่ายแค่ไหนก็ถูกลมปีกนั่นพัดจนกระจายไปหมด

...ทั้งๆ ที่คิดว่ามีเพียงออลไมท์ที่เขาก้าวข้ามไม่ได้แท้ๆ!

โชโตะที่หลับตาปี๋มาตลอดเพราะรอบข้างสว่างจนแสบตาค่อยๆ ลืมตาขึ้นแบบงงๆ เขายังอยู่ข้างหลังบีบีที่ดูจะย่อตัวลงเพื่อทำอะไรบางอย่าง แต่ไม่คล้ายกับบาดเจ็บจนเข่าทรุด

...ไม่ร้อนเลย?

...ที่สำคัญ ข้างๆ กันนั่น...ผู้ชายคนนั้น...พ่อ...กำลังโดนบีบีกดลงกับพื้น...ขานั่น...ผิดรูปนี่ ...มันหักงั้นเหรอ?

...พ่อ...ที่เกรี้ยวกราด ดุดันและโหดร้ายเสมอ....ฮีโร่อันดับสอง...กำลังแพ้?

โชโตะแม้จะตัวเล็ก แต่ยามที่พ่อถูกกดจนนอนแผ่อยู่บนพื้น เขาก็เห็นสีหน้าของพ่อที่ดูจะเจ็บปวดและอึดอัดได้อย่างชัดเจน สายตาที่ดุดันอยู่เสมอโกรธาหนัก แต่ก็คล้ายจะอ่อนล้าเสมือนกำลังอับจนหนทาง แขนหนาๆ ที่อัดเขาจนกระเด็นประจำไม่สามารถผลักบีบีที่ตัวเล็กกว่าตัวเองหลายเท่าออกไปได้เลยสักนิด

...บีบีแข็งแกร่งมากจริงๆ ด้วย

ในขณะที่โชโตะกำลังรู้สึกสับสน เอนเดฟเวอร์ที่กลายร่างเป็นไก่ย่างในกำมือบีบีกำลังหัวร้อนหนักเข้าไปอีก นอกจากเสื้อผ้าในวงล้อมเพลิงจะไม่ไหม้ กระทั่งมันใช้มือกดโดนไฟที่ลุกอยู่บนหน้าเขาตลอดเวลา แต่เขากลับไม่ได้กลิ่นไหม้ของผิวเนื้อเลยด้วยซ้ำ!

...เวรเอ๊ย!!

...ทำไมเขาต้องแพ้ไอ้วิลเลินนี่จนหมดรูปด้วย!!!

“...บีบี แกเป็นตัวอะไรกันแน่!!?”

“นั่นสิ เป็นอะไรกันนะ?”

“...อึก! ...แกอย่ามาล้อเล่นนะโว้ย!!”

“ล้อเล่นเหรอ? ไม่เลย ฉันน่ะเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะพระเจ้าหรือจอมมาร ขึ้นอยู่กับว่านายมองฉันเป็นอะไร”

ริมุรุว่าเสียงเรียบ ไม่คล้ายจะจงใจหยอกล้อหรือปั่นหัวพวกฮีโร่แบบที่เคยๆ ทำ บ่งบอกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริงและมาจากใจทุกประการ

“...ไอ้เวรเอ๊ย-”

“ถ้านายมีเป้าหมายที่ตัวเองต้องการพิชิต ก็ทำด้วยตัวเอง อย่าเอาความปรารถนาของตนเองไปกดดันใคร โดยเฉพาะครอบครัวที่คนเป็นพ่อควรมีบทบาทหน้าที่เป็นผู้ดูแลและปกป้อง...ไม่ใช่ทำลาย”

ริมุรุว่าช้าๆ ในขณะที่มือยังคงกดอีกฝ่ายนอนลงกับพื้น ไม่ได้สนใจว่าด้านหลังยังมีลูกชายของอีกฝ่ายยืนเกาะเสื้อเขาอยู่

...ให้เห็นสภาพพ่อที่กดขี่ตัวเองชัดๆ ไว้ก็ดี จะได้ตัดสินใจกันง่ายๆ

“นอกจากตัวเองที่จะอยู่กับตัวเองตั้งแต่เกิดจนวันตายแล้ว คนใกล้ชิดที่สุดก็คือครอบครัว เป็นคนใกล้ชิดที่สำคัญที่ควรจะรักษาไว้ ...ถ้าแค่ครอบครัวก็ยังไม่รู้วิธีดูแลรักษา คนที่ใกล้ชิดเป็นสายเลือดเดียวกันยังดูแลไม่ได้ นายยังจะมีหน้าไปดูแลชีวิตและความเป็นอยู่ของประชาชนได้ยังไง?”

“...”

“ก่อนที่จะพยายามแซงหน้าออลไมท์ ก่อนที่จะมาเป็นฮีโร่ ก่อนที่จะต้องมาแพ้ให้คนที่นายเรียกว่าวิลเลินซ้ำๆ ...ไปเรียนรู้การเป็นมนุษย์ ไปเรียนรู้นิยามของความเป็นพ่อคนมาก่อนซะ

ริมุรุว่าจบก็ดึงหัวเอนเดฟเวอร์ขึ้นมาเล็กน้อยแล้วกระแทกลงพื้นอีกครั้ง ก่อให้เกิดเสียงกระแทกดังปึง พื้นคอนกรีตยุบแตกเป็นใยแมงมุม ศีรษะโตมีเลือดไหลเป็นสาย ฮีโร่อันดับสองตาเหลือกค้างแน่นิ่งคล้ายจะตายไปแล้ว หากไม่ติดว่าแผ่นอกหนายังคงขยับขึ้นลงจากจังหวะหายใจ

โชโตะมองภาพของพ่อที่เคยองอาจตลอดเวลาด้วยความรู้สึกที่ตีกันมั่ว เขาคาดหวังว่าจะมีคนมาล้มพ่อที่ใจร้าย แต่พอได้เห็นภาพดั่งทีเคยหวังกลับรู้สึกอึดอัด

บีบีไม่ได้ละมือออกจากใบหน้าของพ่อเขา แต่กลับหันใบหน้าที่สวมหน้ากากกลับมาหาเขาที่ยืนตัวสั่นสะดุ้งเฮือก เขาปล่อยมืออกจากผ้าคลุมอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ทั้งยังเผลอก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่บีบีก็ดูจะไม่ได้ติดใจอะไรกับปฏิกิริยาของเขาเลย น้ำเสียงของอีกฝ่ายอ่อนลงเล็กน้อยแต่ก็กดดัน

“...เอาล่ะเจ้าหนู เห็นแบบนี้แล้วยังอยากให้ฉันพิพากษาเขาให้เธออยู่มั้ย หรือหากเธอจะลงมือเองก็ทำได้นะ เขาขัดขืนเธอไม่ได้แล้วล่ะ”

“...ผม”

“เขาอาจเป็นฮีโร่ที่ไม่ได้ความนัก แต่เขาเป็นพ่อที่แย่ ในเมื่อเธอเป็นลูกที่อยากหนีจากชีวิตพ่อแบบนี้ ฉันจะให้เธอตัดสินใจ ถ้าเธอกลัวเกินกว่าจะลงมือ ฉันจะทำให้ ขอแค่เธอเอ่ยมาคำเดียว เขาจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาบังคับหรือมองหน้าเธออีกเลย แต่ถ้าเธอไม่ทำพอเขาหายดีเขาก็อาจจะกดขี่เธอซ้ำอีกก็ได้ ว่ายังไงล่ะ?”

ริมุรุในคราบบีบีถามซ้ำ แม้หน้ากากจะปิดบังแม้กระทั่งดวงตา แต่โชโตะก็รู้ได้ว่ากำลังถูกจ้องอยู่

โทโดโรกิ โชโตะ เงียบไปพักใหญ่ ใบหน้าเล็กแทบไร้สีเลือด เขากัดปากตัวเองจนเลือดออกก่อนจะส่ายหัวช้าๆ

“ปฏิเสธเหรอ ทำไมล่ะ?”

“ผม...อยากเป็นฮีโร่...เป็นฮีโร่แบบออลไมท์ ...ผมเกลียดผู้ชายคนนั้นในฐานะพ่อก็จริง ผมเกลียดเขาที่เป็นโทโดโรกิ เอ็นจิ ...ไม่ใช่...ฮีโร่อันดับสอง ...เอนเดฟเวอร์...และที่สำคัญ...ฮีโร่น่ะต้องช่วยคน...ต่อให้เกลียดแค่ไหนก็จะไม่ฆ่าใคร เพราะงั้น...เพราะงั้น...ผมไม่สามารถมองเห็นเขาตายได้หรอก ยิ่งขอให้คุณฆ่าเขาเพื่อผม...ผมคิดว่ามันไม่ถูกต้อง”

“อืม เป็นเด็กดีจริงๆ อย่างเธอต้องเป็นฮีโร่ที่ดีได้แน่”

ริมุรุยิ้มบางอยู่ใต้หน้ากาก พอใจกับคำตอบที่ได้รับเป็นอย่างยิ่ง (แต่อยากบอกเหลือเกินว่าอย่าน่ารำคาญแบบออลไมท์ก็ดีนะ ทว่าถ้าพูดไปมันจะทำร้ายความรู้สึกเด็กๆ เนี่ยสิ) น้ำเสียงที่เย็นชาอ่อนลงจนกลับมาเป็นปกติ เขายกมือที่อุดปากเอ็นเดฟเวอร์ไว้และปลดแรงกดดันที่จงใจแผ่ออกมาให้คนเจ็บขัดขืนไม่ได้ออก

คนที่ไม่ได้สลบไปตั้งแต่แรกแต่โดนแรงกดดันจนตัวสั่นไม่กล้าขยับ ใช้สายตามองคนที่ตนเรียกว่าวิลเลินตาขวาง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่แอบเหล่มองไปทางลูกชายที่เขาไม่ได้ให้ความรักเงียบๆ

...คล้ายกับว่าห้วงความคิดบางส่วนกำลังตกอยู่ในภวังค์

“ฉันจะสอนสิ่งที่พ่อของเธอพลาดไปให้ เพื่อที่เธอจะได้ไม่พลาดเหมือนกัน ดีมั้ย?”

“...อะไรเหรอครับ?”

โชโตะที่ก้มหน้าอึดอัดมาตลอดเงยหน้ามองลวดลายบนหน้ากากอย่างตั้งใจ ริมุรุที่หันกลับไปหาเด็กชายโดยปล่อยเอนเดฟเวอร์ที่หมดสภาพไว้เบื้องหลัง มือบางที่อัดพ่อของเด็กน้อยจนน่วมวางบนกลุ่มผมสองสีเบาๆ จนโชโตะเหม่อไปกับสัมผัสที่ตัวเองได้รับ

...ทั้งๆ ที่ตอนสู้กับพ่อเขานั้นออกจะแข็งแกร่งและน่ากลัว แต่เวลานี้มือนั่นกลับอบอุ่นและอ่อนโยน

“จงอย่าใฝ่หาความแข็งแกร่งเพื่อพิชิตใครสักคน แต่จงพยายามแข็งแกร่งเพื่อปกป้องใครบางคน

“...”

“เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอหมกมุ่นอยู่กับเป้าหมายจนไม่ได้มองว่ามีใครที่คอยอยู่ข้างเธอ เป็นห่วงเธอ เธอจะสูญเสียคนสำคัญไปโดยไม่รู้ตัว และต่อให้เธอเอาชนะเป้าหมายของตัวเองได้แล้ว เธอก็จะหยุดอยู่แค่นั้น ไม่มีทางก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองได้อีก กลับกันถ้าเธอต้องการแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้อง เธอจะสามารถพัฒนาต่อไปได้โดยไม่มีที่สิ้นสุด”

“...”

“ความจริงจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อชนะก็ไม่ผิด แต่การเอาชนะมันต้องไม่ใช่เป้าหมายสุดท้าย หากเธอจะพยายามก้าวข้ามพ่อก็เอาเลย อัดให้จมดินยิ่งกว่าที่ฉันเคยอัด ทว่าอย่าพอใจแค่เพราะพิชิตเป้าหมายแค่นั้นได้ล่ะ”

ริมุรุพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ ด้วยรู้ดีว่าอย่างไรซะเป้าหมายแรกของเด็กชายก็คงไม่พ้นเอาชนะคนใกล้ตัวที่คอยกดขี่เขา

จะปกป้องใครบางคนน่ะพูดง่าย แต่ทำจริงๆ น่ะยาก มันเป็นนามธรรมที่ต้องใช้ใจในการผลักดัน ต่างจากการพยายามเอาชนะที่ใช้แรงอารมณ์เป็นเชื้อเพลิง เขาไม่ต้องการให้เด็กที่มีหัวใจเป็นฮีโร่ต้องหยุดลงเพียงแค่นั้น

“...”

“จดจำคำพูดของเธอไว้ว่าอยากเป็นฮีโร่แบบออลไมท์ ฮีโร่ที่บ้าบอขนาดที่ใจดีกับศัตรู อย่าให้ความอยากเอาชนะทำลายความตั้งใจที่จะเป็นฮีโร่ที่แท้จริงนั้นไป และหวังว่าอนาคตฉันจะไม่เห็นสายตาที่มุ่งหวังแต่ชัยชนะแบบเดียวกับเอนเดฟเวอร์ในดวงตาของเธอ ไม่งั้นฉันก็จะมาสั่งสอนเธอแบบเขาเช่นกัน”

“...ครับ”

แม้น้ำเสียงที่ตอบรับจะยังแผ่วเบา แต่สายตาก็หนักแน่น ริมุรุจึงค่อนข้างพอใจทีเดียว เขาขยี้เส้นผมสองสีจนยุ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงที่อ่อนโยนจริงจังเน้นย้ำหนักแน่น

“อีกเรื่องที่ฉันอยากฝากไว้ หากเธอต้องการจะเป็นฮีโร่ ...อัตลักษณ์ซีกซ้ายที่เป็นไฟแบบเอนเดฟเวอร์น่ะ ใช้มันซะ”

“คุณรู้ได้ยังไง?”

โชโตะตกตะลึง เขามั่นใจว่าปมในใจนี้เขาไม่ได้เล่าให้อีกฝ่ายฟัง ไม่แม้แต่จะได้ใช้ไฟออกมา ทว่าบีบีกลับหัวเราะออกมาอีกครั้งด้วยความเอ็นดูหน้าตกใจที่ไม่ได้ดูตกใจสักเท่าไหร่นั่น

“แค่เห็นก็รู้แล้ว เดาง่ายจะตายสีผมสีตาของเธอน่ะมีสองสี แล้วตอนที่ใช้น้ำแข็งนั่นป้องกันตัวเธอก็ใช้แค่ซีกขวา ยังไงก็ตามตอนเธอโดนผลกระทบจากอัตลักษณ์น้ำแข็งไปครึ่งตัว ซีกซ้ายน่ะมันคอยแผ่ไอร้อนน้อยๆ ให้ร่างกายเธออุ่นขึ้นอยู่ แต่ที่มันทำงานเองโดยที่เธอไม่ยอมใช้ ก็แปลว่าเธอไม่ต้องการจะใช้พลังแบบพ่อที่เธอเกลียด”

“...นอกจากจะเป็นแอนตี้ฮีโร่แล้ว คุณยังจะเป็นนักสืบอีกเหรอ?”

“ฮ่าๆ ไม่ใช่หรอก แต่แค่เดาใจเด็กน่ะมันไม่ยากต่างหาก”

ริมุรุขยี้เส้นผมสองสีนุ่มมือหนักเข้าไปใหญ่ อดคิดไม่ได้ว่าเด็กอะไรหน้าเด๋อๆ กับคำพูดคำจาแบบจริงใจและใสซื่อนั่นช่างน่าเอ็นดูจริงๆ เอนเดฟเวอร์ช่างบ้าบอ มีลูกชายน่ารักขนาดนี้ยังไม่รู้จักดูแล

...ออกจะน่ารักดีแท้ๆ

“ยังไงก็เถอะ ฉันเดาใจเธอถูกใช่มั้ยล่ะ?”

“...ครับ...ผม-เกลียดอัตลักษณ์นี่ มันเป็นไฟแบบเดียวกับเขา แม่เองก็พูดออกมาว่าซีกซ้ายของผมมันน่ารังเกียจเหมือนผู้ชายคนนั้น...ผม-ผมไม่ต้องการมัน”

เหมือนโชโตะจะจมดิ่งกับอดีตมากไปจนไม่ทันรู้ตัวว่าพ่อเขาไม่ได้สลบ ถึงได้กล้าพูดออกมาได้เต็มปาก แม้เสียงจะเบาแต่เอนเดฟเวอร์ก็คงจะได้ยินชัด ไม่รู้ว่าที่เทศนาไปทั้งที่บอกเจ้าตัวและที่จงใจบอกผ่านการสอนลูกของเจ้าตัว จะทำให้อีกฝ่ายคิดได้มากแค่ไหน

...แต่หากยังมีหัวใจของความเป็นพ่อเสียหน่อย ก็ควรจะตระหนักได้แล้วว่าสร้างแผลใจไว้ให้ลูกชายขนาดไหน

...เหอะ ไอ้หมอนั่นสมควรโดนลูกเกลียดแล้วล่ะ

...แต่ว่า...

“ฟังนะ...พลังก็เป็นแค่พลัง มันจะดีจะร้ายขึ้นอยู่กับผู้ใช้ ก็เหมือนกับมีดที่ถ้าไว้หั่นผักทำอาหารก็เป็นประโยชน์ แต่ถ้าไว้ทำร้ายคนอื่นก็เป็นโทษ มันไม่เกี่ยวหรอกว่าจะได้รับมาจากใคร จะส่งต่อมาจากใคร แต่เมื่อมันมาอยู่ที่เธอแล้วมันก็คือของๆ เธอ เธอต่างหากที่จะต้องเป็นผู้กำหนดว่าจะใช้พลังนั่นยังไง”

“...”

“มันเป็นพลังของเธอ หากอนาคตเธอตั้งใจจะเป็นฮีโร่ที่ยอดเยี่ยม ก็จงใช้ทุกอย่างที่มี ไม่ใช่แค่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ โชโตะ

มือบางกำเป็นหมัดก่อนจะวางลงเบาๆ บนแผ่นอกเล็กของเด็กชาย โทโดโรกิ โชโตะเม้มปากแน่นกลั้นน้ำตา ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกตื้นตัน ในอกตรงที่บีบีวางมือลงมา มันทั้งอึดอัดและรู้สึกฟองฟูมากขึ้นและมากขึ้น จนต้องกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำตาแทนความรู้สึก

“...ครับ”

...ถึงตอนนี้เขาจะยังรู้สึกแย่กับอัตลักษณ์ซีกซ้ายอยู่บ้าง แต่เขาจะพยายามยอมรับมันว่ามันเป็นพลังของตัวเองตามที่บีบีบอก สักวันเขาจะทำให้มันเป็นพลังของเขาโดยสมบูรณ์ให้ได้

...ส่วนวันนี้นั้น เขาจะจดจำคำพูดของบีบีไว้ให้ขึ้นใจ

...อีกฝ่ายเป็นฮีโร่ที่เขานับถือ เทียบเท่ากับออลไมท์เลย

“ในเมื่อเธอจะเป็นฮีโร่ งั้นในอนาคตเธอก็อาจจะได้มาไล่จับฉันแบบพ่อสินะ หึๆ น่าสนุกดี จะรอวันที่เธอเป็นฮีโร่ที่แข็งแกร่งแล้วใช้ทุกอย่างของเธอมาไล่ตามฉันก็แล้วกัน”

“...ผม”

ได้ฟังดังนั้นจากที่หัวใจฟูฟองก็หดเหี่ยว โชโตะหน้าหงอยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาอยากเป็นฮีโร่...

...แต่ว่า...เขาไม่อยากจับบีบีนี่

“ทำหน้าทำตาเข้า แม้แต่ออลไมท์ยังจับฉันไม่ได้ เจ้าหนูอย่างเธอถ้าอยากจะจับฉันให้ได้มันไม่ง่ายแบบใจคิดหรอกน่า อย่างน้อยที่สุดก็ต้องแกร่งให้ได้มากกว่าพ่อของเธอที่นอนแผ่อยู่นั่น ถือซะว่ามีฉันเป็นเป้าหมายในการเอาชนะไว้ผลักดันตัวเองก็แล้วกัน”

ริมุรุที่เห็นเด็กชายหน้าหงอยหลุดหัวเราะอย่างสนุกสนาน

...ถ้าเขาไม่ยอมให้จับเองก็ไม่มีใครในโลกใบนี้ซะหรอกที่จะจับเขาได้ (หรืออาจจะมีแต่เขาไม่รู้ นั่นก็ไม่รู้สินะ)

เขาขยี้ผมสองสีของเด็กชายเล่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืน

หลังจากปะทะกับเอนเดฟเวอร์จนอีกฝ่ายสร้างเสาเพลิงสุดจะเด่นออกมา เวลาก็ผ่านไปเพียงแค่ห้านาทีกว่าๆ แต่เขาก็ได้พูดสิ่งที่อยากพูดและสิ่งที่คิดได้ตอนนี้ไปหมดแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับคนในครอบครัวเคลียร์กันเองซะมากกว่า ถ้าเอนเดฟเวอร์ไม่ปรับปรุง ต่อให้เขาพยายามช่วยแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้หรอก

...แต่ถ้าพยายามแกล้งล่ะก็ได้เลย หึ

“ฉันได้ยินเสียงจากข้างนอกแล้ว คงต้องไปแล้วล่ะ แต่ก่อนหน้านั้น...เธออยากไปกับฉันรึเปล่า หนีออกจากบ้านเล่นๆ สักพักอะไรอย่างนี้ ให้เจ้าพ่อบ้านั่นของเธอหัวร้อนเล่นเป็นไง?”

“...บีบีจะพาผมไปด้วยเหรอ?”

“อือหึ”

แม้จะไม่เห็นใบหน้า แต่เสียงตอบรับนั้นก็ช่างดูสนุกสนานเสียจริง

...

..

.

“นั่นมัน...!! เอนเดฟเวอร์! เฮ้! เอนเดฟเวอร์เป็นอะไรมั้ย!? บาดเจ็บหนักเลยนี่! เฮ้ ยังมีสติอยู่รึเปล่า!!”

...ตำรวจมักจะมาตอนจบ ฮีโร่เองก็เหมือนกันสินะ

...ทำงานช้าไม่ทันใจภาษีประชาชนเลย

“เอาล่ะ จบงานคืนนี้ ไปหาอะไรกินกันดีกว่าเนอะ”

ริมุรุทิ้งความวุ่นวายไว้ด้านล่างไว้เบื้องหลัง เจ้าตัวยิ้มให้เงาร่างในอ้อมแขนยามที่โบยบินขึ้นไปบนฟากฟ้าที่มืดมิด กลับสู่บ้านอันแสนสุข

 

 

--------

ลงแค่นี้ไม่ใช่เพื่อแกล้ง แต่เพื่อบอกว่า เวิร์ดค้างจ้า หายหมด ที่เหลืออยู่เกินกว่านี้ประมาณห้าบรรทัดได้ แต่ตัดตรงนี้สวยกว่าเฉยๆ ...ไรท์โคตรเศร้าเลย ที่พิมพ์ไปหกเจ็ดหน้า ม่ายยย!

---------------

เวิร์ดค้างจริงไม่ติงนัง เชื่อะเถอะๆ อยากจะแนบรูปว่าไรท์ใช้เวิร์ดเยอะมว้ากจ้า มีเป็นสิบๆ เรื่อง แค่ฟิคไม่รวมออริก็สิบแปดเรื่องเข้าไปแล้ว (มีทั้งที่เอามาลงและไม่ลง ทั้งจบและไม่จบ) ออริที่มีก็ใช่ย่อย มีเรื่องหนึ่งที่แค่เรื่องเดียวใช้เวิร์ดสิบเจ็ดเวิร์ด (แยกเป็นหกเล่ม ตอนพิเศษ ร่างพล็อต ข้อมูลตัวละคร อ้างอิง ฯลฯ) ใช้เยอะจนเซฟช้ามว้ากกก

สรรเสริญไรท์ซะ พิมพ์ไปแล้วมาพิมพ์ใหม่มันไม่ง่ายนะเฮ้ย รู้สึกว่าแอบเรียงบทสนทนาแปลกกว่าของเดิมด้วย

//หน้าตาน้องน่ารัก แต่บทน้องหล่อมากกก ตกโชตะน้อยมาได้อีกหนึ่ง ถถถถ

 

ปล. เนื้อเรื่องสโลว์ไลฟ์มากนะจ้ะ อ่านพัฒนาการของตัวละครและบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์กันไปเรื่อยๆ เนอะ ถือว่าเอื่อยๆ อดทนกันนิดนึง ไม่ชอบกดปิดได้ไรท์ไม่บังคับ แต่ขอว่าอย่ารีบๆ เพราะถ้ารีบไรท์สามารถตัดจบเรื่องนี้ได้ในสามตอน ซึ่งก็ไม่อยากทำแบบนั้นหรอกนะ 5555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 975 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,861 ความคิดเห็น

  1. #2478 zenx2 (@Zenx) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 12:33
    อยากจะบอกว่า น้ำตาใหลไปหลายรอบมากเลยค่ะ แต่งดีมากกก นี่คืออินสุดๆ ชอบการบรรยายกับคาแรคเตอร์ของริมุรุสุดๆค่ะ ฮรือออ ถึงบางคนอาจจะไม่ชอบที่ไรท์แต่ง แต่อย่างน้อยเราคนนึงเลยที่ชอบมากก เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ จะคอยติดตามม
    #2,478
    0
  2. #2158 YUGI_CHAN (@YUGI_CHAN) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 11:15

    คมมากคมกริบคมสุดๆ;-;

    #2,158
    0
  3. #2132 Don't disappoint (@supatsaree) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 16:47
    ชอบคำพูดแต่ละตอนจิงๆ
    #2,132
    0
  4. #1957 Atanasia11 (@Atanasia11) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 02:54
    อุก!...คำพูดเเต่ละคำเเทงใจดำจนขนาดคนที่ไม่ได้โดนด่ายังจุกเเทนเลยค่ะ//เเต่ก็เเอบสะใจ
    #1,957
    0
  5. #1712 XRONOS TIMEKEEPER (@undernetwork) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 12:58
    น้องเด๋อออ มาสืบทอดแอนตี้ฮีโร่กับริมจังดีกว่าน้าา
    #1,712
    0
  6. #1271 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 11:24
    อย่าพึ่งเกลียดคุณพ่อสิ ตอนหลังๆเขาปรับตัวดีขึ้นมาก
    #1,271
    0
  7. #736 karn322 (@karn322) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 11:20
    ฟิน พูดได้แค่นั้น 10แต็ม10
    #736
    1
  8. #672 botunflower (@botunflower) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 15:45
    โชโตะน่ารักกกกกกกกกกกกก น้องเด๋อๆอ่าาาา
    #672
    1
  9. #439 hijjyii994 (@NoTTo5549porgtbs) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 09:48
    มาแค่นี้ก็ยังดีกว่าไม่มาค่ะไรท์55555
    #439
    1
  10. วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:10
    ลูกโดนหิ้วไปแล้วนะคับคุณพ่อ
    หัวร้อนไวๆล่ะ55555555
    /หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
    #423
    1
  11. #422 win-noplay (@saekang1988) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:34
    สวยงามมากครับ เป็นความรู้สึกที่งดงามมากเลย

    สำหรับตอนนี้ผมให้10เต็ม10
    #422
    1
  12. #421 jane4117 (@jane4117) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:14
    สรรเสริญหรอ ได้!!! ขอพลังแห่งไรท์เตอร์จงสถิตอยู่กับท่าน อาร์มิน มิคาสะ เอเลน~
    #421
    1
  13. #420 Zero25648 (@Zero25648) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:41
    ขอโทษนะ....ออริ คืออะไรอะ5555 เราไม่รู้คำศัพท์เยอะง่าา
    #420
    1
    • #420-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 23:15
      ออริ ย่อจากออริจินอลค่า แบบเป็นงานของไรท์ที่ไรท์แต่งเองไม่ใช่แฟนฟิคคร้าบ
      #420-1
  14. #419 Jenwaree_1037 (@Jenwaree_1037) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:36
    ถ้าเอนเดฟเวอร์คิดไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้วล่ะ
    #419
    1
  15. #418 TBR' / Kuro (@roseamanelle123) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:20
    พาน้องหนีออกจากบ้านแก้เข็ดซะเลย 555 แต่งานนี้ไม่น่ามีแค่'คุณอันดับสอง'(เน้นเสียงแป๊บ)ที่หัวร้อน พี่ ๆ อาจตามหาตัวจนวุ่นไปด้วยก็เป็นได้ 55555
    #418
    2
  16. #417 Kuro26 (@Kuro26) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:08

    เนื้อเรื่องไม่เร็วไม่ว่า
    ลงบ่อยๆก็พอ
    #417
    1
  17. #416 JirajedPhakdeeto (@JirajedPhakdeeto) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:55

    ฮือ โชโตะลู๊กกก -หนูลูกแม่ *กุมใจ
    #416
    2
  18. วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:50

    ไรท์คนดีศรีประเสริฐจริงๆถูกใจความอัดฮีโร่ผู้เย่อหยิ่งคนนี้จริงๆแล้วยังโชโตะได้ซึ้งมาก(เน้นด้วยว่าไม่น่ารำคาญแบบออลไม)

    *นี่เป็นการชมครั้งแรก จงดีใจซะเจ้ามนุษย์ 555555
    (ช่วงนี้นอนเพลินจนสมองเพี้ยนไปหมดแล้ว)
    #415
    4
    • #415-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 22:06
      ถถถถ ขอบคุณนะค้าาาา นอนน้อยลงติ้ดดด
      #415-1
    • #415-3 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 22:12
      อื้อหือ รักแบบนี้ไม่เอากะด้ายยยย
      #415-3
  19. #414 wiwawow (@wiwawow) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:46
    ขึ้นแท็กไว้ด้านหน้าว่าไม่วายแต่มันเป็นแบบอยากปกป้องไรงี้ปะไรท์
    #414
    3
    • #414-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 22:03
      อารมณ์เอ็นดูเฉยๆ ค่ะ ริมุรุเขาแก่แล้วอ่ะเนอะ ถถถถ
      #414-1
    • #414-3 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 22:06
      ผ่าไรท์ ใครจะเขียนต่อล่ะคะ โฮะๆๆๆ
      #414-3
  20. #413 [Shiro-san] (@PraiEnd30) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:27
    โชตะๆๆๆ โชตะนี่มันดีจริงๆ //กำเดาพุ่ง
    #413
    1
  21. #412 •Shirin• (@Shimmer_SP) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:14
    ถามจริงเรื่องฮีโร่เนี่ยทำไมต้องเกี่ยวกับภาษีประชาชน?

    เห็นหลายเรื่องละ แต่ก็สนุกดี5555+
    #412
    1
    • #412-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 21:31
      เพราะถ้าจำที่อ่านไม่ผิด ฮีโร่ได้เงินเดือนโดยตรงจากรัฐบาล เท่ากับได้เงินเดือนจากภาษีคล้ายๆ ราชการ แค่กๆ!
      #412-1
  22. #411 Mew27058 (@Mew27058) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:13

    ถึงเเม้ว่าเราจะไม่ได้มีพลังพิเศษเเต่เราอ่านก็ได้ข้อคิดหลายๆอย่างชอบค่ะ
    #411
    1
  23. #410 PhimpinTT (@Phimpin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 20:56
    เดาว่าถ้าเป็นโลกความจริงลุงแกน่าจะเลือดหมดตัวตายไม่ก็มีภาวะแทรกซ้อนไปแล้ว
    #410
    1
    • #410-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 21:35
      แฮ่มๆ มองเป็นนิยายยยย ในเรื่องหลักเดกุยังพังเเขนตัวเองเป็นว่าเล่นเล้ยยย
      #410-1
  24. #409 NoGame777 (@NoGame777) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 20:53

    สนุกมากกก แม้ไม่เคยดูเรื่อง มายฮีโร่ ก็ตาม
    #409
    1
    • #409-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 21:35
      ขอบคุณค่าาา น่าจะพออ่านรู้เรื่องอยู่ เพราะไรท์ปูหนักมาก ยังไม่เข้าเรื่องหลักเลย ถถถถ
      #409-1
  25. #408 Jeff. (@Kirin2004) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 20:52

    โชโตะน้อยหายไปแล้วนังเอ็นจิคงหัวร้อน(กว่าเดิม)น่าดู5555
    #408
    1
  26. #389 sonn2 (@Sonn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 07:06
    รีด : (มองด้วยสายตาที่คาดฟวังปละเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง)55555
    #389
    2
    • #389-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 11:50
      เชื่อเถ้อออ ใช้เวิร์ดเยอะไป ช่วงนี้ค้างบ่อย //ไรท์เขียนหลายเรื่องจัด
      #389-1
    • #389-2 sonn2 (@Sonn) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2563 / 21:17
      เนื้อเรื่องโดนใจมากครับ / ขอให้ผ่านวิกฤตเวิร์ดค้างไปได้ด้วยดีครับ

      #รีดถูกใจสิ่งนี้ #รีดเอาใจช่วย(รีดทำได้เพียงเท่านี้)
      #389-2