[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 13 : ฮีโร่ไม่ได้ความ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,122 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

 

 

โทโดโรกิ โชโตะ ใช้ช่วงเวลาที่ผู้ให้กำเนิดออกไปทำงานนอกบ้านในการแอบมองไปที่สวนผ่านหน้าต่าง ดวงตาสองสีที่ไร้ประกายเหม่อมองพวกพี่ๆ ที่เล่นกันสนุกสนาน ในขณะที่เขาต้องพักรักษาตัวให้แผลบนร่างหายไวที่สุดก่อนที่ผู้ชายสารเลวคนนั้นจะกลับมา

...เหงา

...เจ็บ

...ทำไมเขาต้องเป็นคนเดียวที่ต้องมีชะตากรรมแบบนี้?

มือเล็กจิกลงบนผ้าพันแผลบนใบหน้า แผลบนร่างที่ถูกปกปิดนั้นไม่เจ็บอีกแล้ว แต่รอยแผลในใจของโชโตะนั้นลึกเกินกว่าที่ใครจะเยียวยาได้

...แสงสว่างเดียวในชีวิตของเขาอย่างคุณแม่ก็ทิ้งเขาไปแล้ว

...เพราะซีกซ้ายของหมอนั่นมันน่ารังเกียจ คุณแม่ถึงได้ทิ้งเขาไป

...เพราะเขาดันมีพลังซีกซ้ายแบบหมอนั่น ชีวิตเขาถึงได้ถูกบังคับอยู่อย่างนี้

ใบหน้ายิ้มแย้มยามเด็กของโทโดโรกิ โชโตะไม่ปรากฏให้ใครในบ้านได้เห็นอีกตั้งแต่ถูกจับแยกกับคุณแม่ เมื่อขึ้นวัยประถมได้ไม่นานเขาก็กลายเป็นเด็กเก็บกด เย็นชา พูดน้อย รวมทั้งสายตาเองก็ไร้ประกายชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งหมดนั้นเป็นผลมาจากการกระทำของผู้เป็นพ่อ ฮีโร่อันดับสองเอนเดฟเวอร์ ผู้ชายคนนั้นต้องการให้โชโตะก้าวข้ามออลไมท์ แต่โชโตะไม่ต้องการแบบนั้น เขาเคยอยากเป็นฮีโร่อย่างออลไมท์ก็จริง แต่จุดมุ่งหมายของเขาในปัจจุบันคือเอาชนะผู้ชายคนนั้นโดยไม่ใช้พลังซีกซ้ายของมัน เขาถึงได้ยอมทนการฝึกมาได้จนถึงตอนนี้ 

ทว่าในใจของเขานั้น...เจ็บปวดเหลือเกิน

โชโตะลุกออกจากเตียงนอน เดินออกไปยังประตูใหญ่ ก้าวเท้าออกนอกบ้านเพียงลำพังเป็นครั้งแรกในชีวิต ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าวิ่งไปบนพื้นคอนกรีตอย่างไร้จุดหมาย

...เพียงแค่ความคิดชั่ววูบ

...ว่าอยากหลีกหนีชะตากรรมนี้ไปให้ไกล

...ที่ไหนก็ได้ที่จะไม่ต้องหวนกลับไปพบหน้าผู้ชายคนนั้น

...คนที่ไม่สมควรเป็นพ่อคนนั่น

...

..

.

โทโดโรกิ โชโตะ พาร่างเล็กๆ ของเด็กป.สอง วิ่งผ่านฝูงชนที่กำลังแยกย้ายกลับบ้านในยามเย็น เขาไม่สนสายตาใครต่อใครที่มองมาที่เขาราวกับตัวประหลาด บางคนก็หลีกทางให้ หรือไม่บางคนก็ร้องเรียกอย่างเป็นห่วง

...อา

...ก็คงใช่แหละในเมื่อเขาใส่ชุดนอน เท้าเปล่า ทั้งบนตัวยังมีแต่ผ้าพันแผล 

...ยิ่งสีผมครึ่งๆ กลางๆ จากอัตลักษณ์ทุเรศๆ ที่ซีกซ้ายนี่อีก

ไม่รู้ว่าวิ่งไปถึงไหน รอบข้างถึงได้เริ่มร้างผู้คน ท้องฟ้าที่เริ่มเป็นสีส้มในตอนแรกเริ่มกลายเป็นสีดำ ขอบฟ้ามีพระจันทร์ดวงโตส่องแสงสว่างนวลอยู่ที่ไกลๆ

“...วันนี้พระจันทร์เต็มดวงหรอกเหรอเนี่ย”

...ปกติได้แต่ถูกขังอยู่ในห้องของตัวเองและห้องฝึก

...เขาไม่ได้เงยหน้ามองท้องฟ้าเต็มๆ ตาแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วกันนะ?

ความมืดและความเปลี่ยวร้างผู้คนรอบข้างไม่ได้ทำให้โชโตะรู้สึกหวาดกลัว ทุกวันนี้ขอแค่ไม่ใช่ที่บ้าน ไม่ใช่ต่อหน้าผู้ชายคนนั้น ไม่ว่าที่ไหนต่างก็ให้ความรู้สึกที่ดีกว่ากันหลายเท่านัก

ฝ่าเท้าเล็กๆ ที่วิ่งมาไกลถลอกปอกเปิกจนเลือดออก มันให้ความรู้สึกเจ็บยิบๆ แต่ก็ไม่ได้หนักหนาเท่าบาดแผลที่ได้รับจากการฝึกอยู่ทุกวัน

ร่างเล็กที่เหนื่อยหอบเปลี่ยนจากวิ่งเป็นเดินเข้าไปในตรอกมืดอย่างไร้จุดหมาย ไม่เคยรู้มาก่อนว่านเมืองใหญ่จะมีสถานที่ที่ดูร้างผู้คนแบบนี้อยู่ มันเงียบและเปล่าเปลี่ยวขนาดที่ว่าหากเด็กตัวคนเดียวอย่างเขาเผลอเดินเข้าไป บางที...คงไม่ได้กลับออกมาอีก

ถึงจะคิดไปแบบนั้นแต่ริมฝีปากก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน แล้วสองเท้าของโชโตะก็ยังก้าวเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล

...เขาไม่ได้อยากกลับไปอยู่แล้วนี่

...ความจริงอยู่หรือตายก็ไม่ได้ต่างกันนัก

ไม่รู้ว่าเพราะใกล้ช่วงวันที่ได้รับบาดแผลบนใบหน้ามารึเปล่า สภาพจิตใจของโทโดโรกิ โชโตะ จึงได้หดหู่ลงมากเกินกว่าที่เด็กประถมอย่างตัวเองจะควบคุมอยู่ 

ที่สำคัญในความเป็นจริงแล้วเขาก็ไม่ได้อยากคุมมันนัก ถูกผูกมัดร่างกายไว้กับบ้านที่เหมือนนรก ถูกผู้ชายที่ได้ชื่อว่าพ่อล่ามโซ่ไว้กับการฝึกเพื่อก้าวข้ามฮีโร่ที่พ่อไม่อาจเอาชนะก็ว่าอึดอัดแล้ว แม้แต่สภาพจิตใจยังไม่อาจปล่อยไปตามธรรมชาติให้เป็นอิสระได้ ไม่ยิ่งน่าเศร้ากว่าเหรอ?

...แม้แต่แม่ที่เป็นคนเดียวที่อ่อนโยนกับเขาก็ยังรังเกียจเขา การที่เขามีชีวิตอยู่ ไม่ใช่ยิ่งทำให้แม่ทรมานเหรอ?

โชโตะเดินต่อไป ต่อไป และต่อไป... 

จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากด้านใน พอเดินพ้นช่วงโค้งมาจึงได้เห็นผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชายสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่ก็ไม่อาจทราบ

เคร้ง!

ตอนที่ตั้งใจจะถอยหลังหลบฉาก ส้นเท้าของโชโตะก็เผลอเตะลงบนเศษเหล็กที่กองสุมจนเกิดเสียงดัง ส่วนที่เตะโดนรู้สึกเจ็บแปล๊บและพอก้มมองก็รู้ได้ทันทีว่าเศษเหล็กคงฝังอยู่ในส้นเท้าของเขาไปแล้วเลือดถึงได้ไหลทะลักออกมา มันเจ็บและแสบแต่ก็ไม่ได้หนักหนา

อย่างไรก็ตามเสียงเมื่อครู่ทำให้หนึ่งในสองคนที่กำลังกอดรัดกันนัวเนียหันมาสนใจเขา

“...”

“อ้าวๆ อายุแค่นี้ถึงวัยอยากรู้อยากลองแล้วเหรอเจ้าหนู ฉันพึ่งจัดการเหยื่อไปคนนึง ไม่คิดว่าจะมีอีกคนเดินเข้ามาเสิร์ฟถึงที่นะเนี่ย”

ชายหนุ่มหน้าตาดีดูภูมิฐานในชุดสูทที่หลุดรุ่ยว่าพลางเลียริมฝีปาก กางเกงแสล็กไม่ได้ติดตะขอและรูดซิป ทั้งยังรูดรั้งลงมาจนเผยให้เห็นส่วนลับสีดำคล้ำที่พึ่งผ่านการใช้งานมา ด้านหลังมีผู้ชายร่างบางที่เนื้อตัวไร้สิ่งใดปกปิดร่วงหล่นลงกับพื้นคล้ายกับตุ๊กตาที่ถูกตัดเชือก

...โดยผู้กระทำที่ยังมีสติดีนั้นไม่ได้สนใจร่างนั้นเลย

โชโตะเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับสายตาที่จับจ้องมายังตัวเขา และยังท่าทีอนาจารนั่นอีก มันชวนให้รู้สึกขนหัวลุกคล้ายกับกำลังเจอเรื่องอันตรายที่ต่างออกไปจากการฝึกที่ผู้ชายคนนั้นมักจะทำกับเขา

 “...”

“โห เป็นโชตะน้อยน่ารักซะด้วย ของดีเลยนี่นา ไม่ต้องกลัวนะเจ้าหนู ด้วยอัตลักษณ์ของฉัน ฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดที่ฟินยิ่งกว่ารถไฟเหาะให้เองนะ รับรองว่าจะเป็นประสบการณ์ที่แสนสุขี”

“...อย่าเข้ามานะ”

...เขาไม่ได้กลัวความเจ็บปวดหรือความตาย

...แต่สัญชาตญาณของเขาร้องบอกว่าผู้ชายคนนั้นจะทำสิ่งที่แย่ยิ่งกว่าตายกับเขา

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า แค่ครั้งเดียวแล้วเธอก็จะติดใจ!”

ไม่-!

ด้วยอารามตกใจ โชโตะเผลอใช้อัตลักษณ์น้ำแข็งซีกขวาของตัวเองไปเต็มที่โดยไม่ได้ตั้งใจ 

เจ้าโรคจิตที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยที่ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่เด็กน้อยน่ารักในตอนแรกถึงกับชะงักเมื่อเห็นแท่งน้ำแข็งแหลมๆ มากมายกำลังจะทิ่มลงบนร่างของตัวเอง

“!!!”

ก่อนที่ร่างกายที่เขาภูมิใจจะถูกน้ำแข็งเย็นยะเยือกทิ่มแทงจนพรุน เขาก็พลันรู้สึกเหมือนถูกกระชากคอเสื้อหลบจากรัศมีน้ำแข็ง แล้วเบื้องหน้าก็ปรากฏแผ่นหลังของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทหนาผิดฤดูของคนๆ หนึ่ง

...วิ้ว~

คล้ายจะมีเสียงลมโบกพัด ก้อนน้ำแข็งก้อนโตผิดอายุผู้ใช้ที่เป็นเพียงเด็ก ถูกหยุดก่อนจะสลายหายไปเหลือเพียงไอหนาวที่วนเวียนอยู่รอบตัว

“...อะ...อะ-”

คนที่รอดพ้นความตายมาได้ฉิวเฉียดขาสั่นพับๆ ล้มกองลงบนพื้น เจ้าโลกที่ตั้งตะหง่านห่อเหี่ยวหดลงกับที่โดยอัตโนมัติ แต่แล้วความโล่งอกก็ถูกทำลาย เมื่อคนที่ช่วยเขาไว้หันหน้ากลับมาให้เห็นหน้ากากลวดลายที่เป็นเอกลักษณ์กับเส้นผมสีฟ้าที่ผู้คนจำได้ดี

“บะ-บีบี!”

“โฮ่ รู้จักกันซะด้วยสินะ” น้ำเสียงใสว่าอย่างราบเรียบจนจับอารมณ์ไม่ถูก “ก็ไม่ได้เด็กขนาดที่จะไม่รู้อะไรถูกอะไรผิดแล้วนี่ ถ้าสองฝ่ายสมยอมจะเล่นสนุกมันก็ไม่ผิดหรอกนะ แต่การขืนใจ ยิ่งกับเด็กด้วยแล้ว...”

“...ฮะ-ฮึก...ฮุก”

“มันไม่ดีรู้มั้ย ไม่เคยได้ยินข่มขืนต้องโทษประหารรึยังไง?”

เปรี้ยง!

สายฟ้าสีดำผ่าลงพื้นข้างๆ จนเป็นหลุมลึก ยิ่งบีบีสาวเท้าเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ พนักงานออฟฟิศโรคจิตที่คิดงาบเด็กก็ยิ่งหน้าซีดตัวสั่น เขายกแขนสองข้างขึ้นปิดบังใบหน้าก่อนจะร้องโวยวาย แก้ตัวเป็นพัลวัน

“ขะ-ขอโทษครับ--!! คะ-คือว่าตรอกนี้น่ะมันสำหรับคนที่สนใจเรื่องอย่างว่า คนอื่นๆ เขารู้ดีกันทั้งนั้น ผะ-ผมก็เลยคิดว่าเขาเข้ามาเพราะอยากลอง คนๆ นั้นก็คู่ขาผมนะ ผมไม่ได้ฉุดเขามาซะหน่อย ฮึก! ผมไม่ใช่พวกวิลเลินนะ อย่าฆ่าผมเลย!!”

“ถ้าคนๆ นั้นตอบแบบนายฉันจะไม่ฆ่านายทิ้งก็แล้วกัน”

ริมุรุในร่างบีบีเดินไปปลุกคนที่นอนแก้ผ้าสลบเหมือด ทั่วทั้งตัวมีแต่รอยรัก แถมยังมีกลิ่นน้ำกามคละคลุ้ง ภาพตรงหน้านั้นนับเป็นภัยต่อเยาวชน แค่เห็นก็รู้สึกอนาถใจ ยังดีที่แค่เรียกอีกฝ่ายก็ลืมตา เสมือนแค่เผลอวูบหลับไปหลังเสร็จกิจเฉยๆ

“พันนิชเชอร์ บะ-บีบี!”

คนตื่นร้องโวยวายด้วยความขลาดเขลา ไม่สนแม้แต่ว่าบนตัวจะไม่มีเสื้อผ้าปกปิด ใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะคุยกันเข้าใจ ซึ่งก็จริงตามคำอ้างว่าสองคนนั้นเป็นคู่ขากันจริงๆ 

เพียงแต่...

“เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น แต่การจะทำมิดีมิร้ายเด็กน่ะ ต่อให้ศาลให้อภัยฉันก็ไม่ให้อภัยหรอกนะ”

“ยึ้ยยย--------!! ขอโทษจริงๆ ครับ อย่าฆ่าผมเลย!!”

พันนิชเชอร์บีบีที่พิพากษาทุกคนอย่างเท่าเทียมว่าด้วยน้ำเสียงติดเย็นชา ยิ่งไม่เห็นใบหน้าใต้หน้ากากคนฟังก็เลยยิ่งกลัวจนแทบฉี่ราด

“ที่ฉันช่วยนายไว้ตอนแรกเพราะไม่อยากให้เด็กตัวเล็กๆ ต้องมือเปื้อนเลือดหรอก ...ก็ได้ ถือว่าเป็นความผิดครั้งแรกแล้วก็เข้าใจผิดหรอกนะ ถ้ามีครั้งหน้ารับรองว่าตายไม่รู้ตัวแน่”

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่บีบีก็ลงโทษด้วยการง้างเท้าเตะไข่เจ้าคนคลั่งเซ็กซ์ไปที

“จ๊ากกกกก!! ขอบคุณคร้าบ!!”

ความเจ็บปวดเน้นๆ ที่ได้รับนั้นทำให้เขาไม่อยากเรื่องอย่างว่าไปอีกนาน แล้วก็คงไม่กล้าออกมาเล่นสนุกนอกสถานที่อีก 

เขาพร่ำปลอบใจตัวเองว่ายอมจุกๆ น้องชายน้อยก็ยังดีกว่าเสียชีวิต ก่อนจะวิ่งหนีไปพร้อมคู่ขาด้วยความเร็วเกินสปีดปกติแม้จะบาดเจ็บ

“ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

เมื่อคนสองคนวิ่งหายไปแล้ว ริมุรุในรูปลักษณ์บีบีก็เดินเข้าไปหาเด็กชายที่หน้าซีดตัวสั่น ร่างซีกขวาดูจะมีน้ำแข็งเกาะอยู่จางๆ บนร่างมีผ้าพันแผลอยู่เยอะ แต่จุดที่เลือดออกตอนนี้คงมีแค่ฝ่าเท้า ด้วยโพชั่นที่เขามีคงรักษาได้หมดจดในเสี้ยววิ แต่ก็เพิ่มงานให้ตัวเองโดยใช่เหตุอีก ถ้าเด็กคนนี้พูดออกไปต้องมีประเด็นเกี่ยวกับเขามาเพิ่มอีกแน่ๆ

...พาไปส่งโรงพยาบาลน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า

...แต่นั่นน่ะแผลเก่าสินะ ไปโดนอะไรมากัน?

“คราวหน้าคราวหลังก็อย่าเข้ามาในที่แบบนี้คนเดียวล่ะ ยิ่งในยามวิกาฬแบบนี้ด้วย นี่ยังเจอแค่โรคจิต แต่ถ้าเจอวิลเลินจริงๆ เข้าแล้วไม่มีใครมาช่วยจะแย่เอารู้มั้ย”

“...”

“ฉันจะพาออกไปส่งโรงพยาบาลหรือคลีนิกข้างนอก ไม่คิดจะทำอะไรเธอหรอก ไว้ใจได้เลย”

แม้จะสวมหน้ากากอยู่ตามเคย แต่น้ำเสียงที่ใช้ก็อบอุ่นและอ่อนโยน ไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อสักครู่ ทั้งฝ่ามือที่ลูบเส้นผมสองสีอย่างเบามือนั่นก็ให้ความรู้สึกที่ดีมาก นอกจากแม่แล้วไม่เคยมีใครลูบหัวโชโตะแบบนี้มาก่อน

โชโตะที่พอจะตั้งสติจากความตกใจกลัวได้แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมอง น้ำเสียงสั่นเครือเพราะผลกระทบจากการใช้อัตลักษณ์น้ำแข็งซีกขวาของตัวเอง

“...คุณคือพันนิชเชอร์ บีบี?”

“พวกฮีโร่กับประชาชนตั้งชื่อให้ฉันแบบนั้นแหละ วีรกรรมฉันเธอคงรู้ดี ดังนั้นวางใจได้”

ริมุรุทำท่าจะช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้ม แต่มือเล็กที่มีน้ำแข็งเกาะอยู่นิดๆ นั่นก็จับเข้าที่เสื้อโค้ทของเขาเข้าเสียก่อน ใบหน้าใต้หน้ากากเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน

“มีอะไรเหรอ?”

“...คุณเป็นแอนตี้ฮีโร่ที่พิพากษาคนเลวใช่มั้ย?”

“คนอื่นเป็นคนจำกัดความล่ะนะ สำหรับฉัน ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ฆ่าเฉพาะพวกที่จะเป็นอันตรายต่อตัวเอง มันไม่ใช่พฤติกรรมที่เหมาะสมต่อเด็กหรอกนะ ไม่จำเป็นจริงๆ ก็อย่าลอกเลียนแบบล่ะ แบบเมื่อกี้เป็นการป้องกันตัวที่ถูกต้องก็จริง แต่ว่าเธอก็ไม่ควรมือเปื้อนเลือดไวนักหรอก”

โชโตะคล้ายจะไม่ได้สนใจคำพูดกึ่งจะสอนที่ออกจะแปลกๆ ของบีบี ดวงตาสองสีที่ไร้ประกายเงยหน้ามองสบคล้ายจะมองให้ทะลุไปหลังหน้ากาก น้ำเสียงสั่นที่ออกจากปากติดจะอ้อนวอน

...ความคิดชั่ววูบทำให้เขาเอ่ยปากร้องขอออกไปโดยไม่ทันได้คิดให้ดี

“...นี่...ถ้าคุณเป็นคนที่พิพากษาคนเลว...แถมนักข่าวยังว่าคุณแกร่งกว่าออลไมท์ ถ้างั้นช่วยพิพากษาคนๆ นั้นให้หน่อยสิ พิพากษาผู้ชายคนนั้น...คนที่ได้ชื่อว่าพ่อนั่นน่ะ”

“...”

“...ถึงคนๆ นั้นจะไม่ได้เป็นวิลเลิน แถมยังได้ชื่อว่าฮีโร่ แต่ก็เป็นคนเลวที่ทำร้ายผมกับคุณแม่...คุณจะช่วยพิพากษาเขาให้ผมได้มั้ย?”

หยาดน้ำใสหลั่งรินออกจากดวงตาสองสี ความเจ็บปวดจากบาดแผลทั้งเก่าใหม่ไม่เจ็บเท่าความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในอก เขาขัดขืนไม่ได้เพราะเขาอ่อนแอ แต่ถ้าเป็นบีบีล่ะก็...

...อาจจะทำลายชะตากรรมนี้ให้เขาได้ก็ได้

ไม่ต้องให้เด็กชายอธิบายอะไรเพิ่ม ริมุรุก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเรื่องของความรุนแรงในครอบครัว แม้สาเหตุจะยังไม่รู้แน่ชัด แต่บาดแผลหลังผ้าพันแผลบนตัวนั้นคงมีพ่อที่เป็นฮีโร่เป็นผู้กระทำ

“เธอเกลียดพ่อของตัวเองสินะ?”

“...เกลียด...ผมเกลียดผู้ชายคนนั้น...คนที่เห็นผมเป็นแค่เครื่องมือ! คนที่ทำร้ายผม ทำร้ายแม่! คนที่ให้กำเนิดผมเพียงเพราะว่าอยากให้ผมก้าวข้ามออลไมท์แทนเขาที่ไม่สามารถทำได้!! ถ้าเป็นคุณที่เอาชนะออลไมท์ได้ ก็ต้องเอาชนะเขาได้ใช่มั้ยล่ะครับ!? ช่วยพิพากษาเขาทีเถอะ!!”

โชโตะตะโกนออกมาอย่างเด็กเก็บกด ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งดัง ยิ่งกล่าวน้ำตาก็ยิ่งทะลัก

ริมุรุถอนหายใจเสียงแผ่ว ลูบเส้นผมสองสีนิ่มมือช้าๆ หวังจะปลอบประโลมให้เด็กชายใจเย็นลง ในขณะที่ในหัวก็ย่อยข้อมูลที่ได้รับพร้อมกับโยงเรื่องราวด้วยตัวเองผ่านทางคุณราฟาเอลที่ช่วยวิเคราะห์ให้

“คนที่ฉันพิพากษาคือคนชั่วที่เน่าไปถึงแก่น ถึงจะพูดซะสวยหรูว่าพิพากษา แต่มันก็เป็นการฆ่าคน เธออยากให้พ่อของเธอตายอย่างงั้นเหรอ?”

“...”

“ฉันน่ะไม่ได้ฆ่าคนเอาสนุกหรือต้องการชื่อเสียงอะไรหรอก แล้วก็ไม่ได้เลือกเป้าหมายที่จะฆ่าเพราะชื่อเสียงเงินทองหรืออะไรด้วย หากเป็นพวกเลวไปถึงแก่น ต่อให้ใหญ่มาจากไหน หรือต่อให้เป็นฮีโร่ฉันก็จะฆ่าให้หมด”

“...”

“ที่ว่าจะให้ฆ่าเขาก็ใช่ว่าฉันจะทำไม่ได้หรอกนะ แต่ก็ต้องขอดูก่อนแหละว่าคนๆ นั้นเป็นคนยังไง ถ้าเลวเข้าขั้นฉันจะช่วยกำจัดเขาออกจากชีวิตเธอให้โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องขอเลยด้วยซ้ำ ถ้าเธอมั่นใจจะเจาะจงให้ฉันไปเช็กความเป็นคนของเขา และพร้อมจะเสียเขาไปตลอดกาลในคืนวันนี้ ...งั้นก็บอกชื่อของผู้ชายคนนั้นมาสิ”

ริมุรุว่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มันไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเมื่อหลายนาทีก่อน ด้วยเขาต้องการให้เด็กชายเข้าใจว่าหากเขาคิดจะลงมือเขาก็จะทำจริงๆ เขาไม่ใช่พวกฮีโร่โลกสวยที่แก้ปัญหาอย่างสันติวิธีอย่างเดียว ข่าวของเขาในโซเชียลก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเขาเป็นพวกสีเทาเกือบจะดำ

...มันเป็นการสั่งสอนและการตักเตือนที่ไม่ได้อ่อนโยนเท่าไหร่นักตามแบบฉบับของบีบี

...จงคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะกล่าวอะไรออกมาแบบขาดความยั้งคิด

“...ผม”

สมองที่อยู่ในศีรษะเล็กๆ กำลังมีความคิดมากมายตีวนกันมั่ว ทัศนคติ วุฒิภาวะและวิธีการคิดที่ยังไม่โตพอทำให้โชโตะนั้นรู้สึกสับสนและลังเลไปหมด ความต้องการเป็นฮีโร่ของเขาทำให้เขารู้สึกแย่หากจะต้องเห็นผู้ชายคนนั้นตาย แต่ความเจ็บปวดตั้งแต่จำความได้ก็ทำให้เขาอยากตัดผู้ชายคนนั้นไปจากชีวิต 

ซึ่งไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรเปลวไฟสีแดงที่พวยพุ่งอยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิดก็เรียกสายตาของโชโตะให้หันไปมอง

...ร่างที่อยู่บนฟากฟ้านั่นคือเงาร่างของฮีโร่อันดับสองตลอดกาลอย่าง...

...เอนเดฟเวอร์

“แกมาทำอะไรที่นี่โชโตะ”

“...พ่อ”

น้ำเสียงดุดันและดวงตาที่แข็งกร้าวของคนที่ลอยอยู่บนฟ้าทำให้ร่างเล็กตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงเรียกผู้มาใหม่ที่แสนจะแผ่วเบานั้นย่อมไม่พ้นหูของริมุรุในคราบบีบีที่ยืนอยู่ข้างๆ

ร่างสูงโปร่งเดินออกมาบังร่างเล็กให้พ้นจากการมองเห็นของผู้เป็นพ่อ ก่อนที่น้ำเสียงใสจะกล่าวขึ้นเรียบๆ แต่เสียดแทงใจผู้ฟังให้อารมณ์ที่ครุกกรุ่นยิ่งโกรธา

“ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณฮีโร่ไม่ได้ความ แต่ไม่นึกเลยว่านอกจากจะเป็นฮีโร่ที่ไม่ได้เรื่องแล้ว ยังจะเป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้ซะด้วย”

“...แก...ไอ้บีบี!”

 

 

------------

ยาวอ่ะ ไว้ว่ากันใหม่ตอนถัดไป แฮร่!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.122K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,861 ความคิดเห็น

  1. #2130 Don't disappoint (@supatsaree) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 16:25
    อุ้ยยย แรงส์ส์555
    #2,130
    0
  2. #1711 XRONOS TIMEKEEPER (@undernetwork) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 12:40
    เอาให้จุกๆๆๆ ตบมานนนน
    #1,711
    0
  3. #1182 LAZY (@suttita) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 04:36
    สนุกจนเผลออ่านยาวเลยค่ะ ภาษาสำนวนการบรรยายไรท์คือดี ดีมาก ชอบแนวคิดและทุกคำพูดของริมุรุ มันคือสิ่งที่หลายๆคิดต่อเรื่องนี้และต่อตัวละครหลายๆตัวในเรื่องจริงๆ แทนใจเราหมดเลย ขอบคุณที่เเต่งฟิคสนุกๆเรื่องนี้ให้ได้อ่านนะคะ
    #1,182
    0
  4. วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 00:18
    รอตอนต่อไป รอดูว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง ปมจะถูกแก้ก่อนเนื้อเรื่องอ่ะเปล่า โดยส่วนตัวชอบเอนเดเวอร์หลังจากปรับปรุงตัวมากๆ เห่อลูกมากๆเลยล่ะ เห็นแล้วตลกสุดๆ

    'โชโตะะะะะะะะะะะะะ'//เสียงลอยเข้าในหัวเลย55555
    #329
    2
    • #329-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 13)
      31 พฤษภาคม 2563 / 20:50
      ขอบคุณมากค่าาาา จะแก้ได้มั้ยหนอ แต่ต้องมาแล้วผีเสื้อขยับปีก แค่ก
      #329-1
  5. #317 nep7 (@626nam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:37
    เอาหนักๆเลยนะคะ
    #317
    1
  6. #312 Jenwaree_1037 (@Jenwaree_1037) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:33
    จัดการรร
    #312
    1
  7. #311 Abซินthe (@torao-d-water) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:52
    เดี๋ยวบีบีจะด่าคุณพ่อให้นะโชโตะคุงไม่ร้องๆ55555
    #311
    1
  8. #310 Android Wc (@Readersiyasiya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:40

    จุกๆไปสิเอ็นจิซัง ไม่ได้โดนต่อย แค่โดนเฮียแกกระทืบสองสามทีพร้อมกับพูดเสียดสีน่าจะสำนึกได้บ้างนะครับ

    #310
    1
  9. #309 Daleday (@kimmung2548) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:36
    โดนนนนโดนนนนนน55555
    #309
    1
  10. #308 Jeff. (@Kirin2004) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:22

    สงสารคุณเอ็นจิเขานะคะ555555
    #308
    1
  11. #307 FC_Vocaloid (@FC_Vocaloid) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:06

    จะว่าไป....ริมุรุมันทนร้อนทนหนาวได้นี่เนอะ...

    #307
    1
  12. #306 prajaree2003 (@prajaree2003) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:02
    อุก!!เจ็บแทนน
    #306
    1
  13. #305 •°KaGe°• (@GBlAcKmOOn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:02
    เห็นมาแต่ไกลเลยมาลุงเขาจะแพ้ แบบเต็มรูปปบบเลยนะ และริมุรุเอาโชตะโชโตะไปเลี้ยงเลย
    #305
    1
  14. #304 Mew27058 (@Mew27058) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:52
    บวกผิดคนเเล้วลุงเอ่ยริมุรุกันไฟได้5555
    #304
    1
  15. วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 05:16
    บีบี 1 เอนเดฟเวอร์ 0 KO!!
    #303
    2
  16. #302 TBR' / Kuro (@roseamanelle123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 05:07
    จะบวกกับคุณพ่อแล้วววว*0*
    #302
    1
  17. #301 Bigsuepsak (@Bigsuepsak) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 03:53
    ริมุรุต้านไฟได้ 100% เองมาเจอมวยผิดคู่แล้วเว้ยย ไอ่คนไฟลุก 555555555
    #301
    1
  18. วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 03:48

    สปอยให้ค้างยังไม่พอ ยังมาตัดจบฉากไคแม็กอีก หึหึหึหึ- (ตอนนี้ในหัวกำลังคิดฉากทรมานไรท์ที่ตัดจบอย่างไร้เยื่อใยคนอ่าน) จะรับโซ่ แส้ กุญแจมือเป็นของว่างก่อนไหมครับคุณ~~~~~
    #300
    3
    • #300-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 23:30
      โหดร้ายที่สุด //วิ่งหนี //เก็บนิยายลงไหดอง แค่ก!
      #300-1
    • #300-3 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 23:48
      โหดร้ายที่สุด ไรท์เอาคืนแล้ววว
      #300-3
  19. #299 Kojinava1908 (@Kojinava1908) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 01:15

    เหมือนโดนต่อยไป1หมัด(ค้าง!!!!!')ถ้าจะตัดฉับขนาดนี้ฆ่ารีดเถอะค่ะไรท์จ๋า
    -เห็นมีแต่คนขู่ว่าจะเผาบ้านไรท์,ถ้าโดนเผาจริง...ให้รู้ไว้ว่า..........รีดคนนี้แหละค่ะเป็นคนวางเพลิง😑😳
    #299
    1
  20. #298 [Shiro-san] (@PraiEnd30) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 01:15
    สั่งสอนเลย!!!!

    ตอนยาวดีมากกกกกก
    #298
    1
  21. #295 Earn Waranluk (@w-earn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 00:41
    ทั้งๆที่ยาวกว่าเดิมแต่ทำไมยังค้าง ;_;แงงงงงงงง
    #295
    1
  22. #294 FuyuNoNeko (@FuyunoNeko) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 00:28
    อย่างน้อยเอ็นเดฟเวอร์ก็ช่วยเหลือเรานะคะ อุตส่าห์จุดคบเพลิงให้ด้วย เป็นคนดีจริง ๆ อ๊ะ! ทำไม้หล่น! ไฟลามบ้านไรท์แล้ว ว้าววว
    #294
    1
    • #294-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 00:36
      ม่ายยยย ใจร้ายกันจังเลย ลงยาวแล้วยังจะเผาบ้านไรท์อีกอ่ะ แง
      #294-1
  23. #293 65h56 (@65h56) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 00:25
    ไรท์เคยอยู่ๆบ้านไฟไหม้มั้ยคะ??
    #293
    1
  24. #291 abcdefghaaa (@abcdefghaaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 00:17
    บ้านไรท์อยู่ไหน!!!จะเอาไฟไปเผาา
    #291
    3
    • #291-2 abcdefghaaa (@abcdefghaaa) (จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 10:01
      โทษฐานที่ไรท์ตัดจบได้ค้างมากกก
      #291-2
    • #291-3 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 23:32
      โหดร้ายสุดๆๆ
      #291-3
  25. #290 Kuro26 (@Kuro26) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:08
    เผาพริกเผาเกลือสาบแช่งแปป แต่งไม่เสร็จแล้วจะลงทำไมมันค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #290
    1
  26. #281 sonn2 (@Sonn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 00:13
    รีด : ไม่โดนด่าก็โดนปรับความเข้าใจละนะงานนี้
    #281
    3
    • #281-2 sonn2 (@Sonn) (จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 02:03
      อัดมันแล้วด่าให้ยับเลย!!
      เป็นฮีโร่ที่ไม่ได้เรื่อง!!!
      แล้วยังเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องอีก!!!
      จำขึ้นสมองแล้วหัดปรับตัวใหม่ซะ!!!
      #ขอโทษทีครับอินไป(ไม่)หน่อย
      #281-2
    • #281-3 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 23:29
      ไม่เปนไรเด้อออ ดีใจที่อินน้าาา
      #281-3