[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 12 : นักเรียนโรงเรียนประถม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 850 ครั้ง
    28 พ.ค. 63

 

 

ริมจังงงง

 

 

เมื่อเห็นเด็กตัวเล็กๆ เดินกันบนถนนพร้อมกระเป๋าใบใหญ่ เป็นใครก็ต้องคิดว่ากำลังเดินไปโรงเรียน แน่นอนว่าแม้แต่ริมุรุที่แค่ปลอมตัวเป็นเด็กแค่ร่างกายก็ไม่เว้น

"ไม่ลืมอะไรใช่มั้ยจ้ะริมุรุจัง?"

"ไม่ครับคุณน้า"

แม้ตามกฏหมายริมุรุจะกลายเป็นลูกชายบุญธรรมของบ้านมิโดริยะไปแล้ว แต่ริมุรุนั้นยังคงเรียกมิโดริยะ อิงโกะด้วยวิธีเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปแต่อย่างใด อิงโกะเองก็ไม่ได้ฝืนใจเขาด้วยเข้าใจดีว่าเรื่องของความสัมพันธ์นั้นต้องค่อยเป็นค่อยไป เธออยากเป็นแม่ที่คอยช่วยเหลือไม่ใช่เจ้าชีวิตที่คอยบังคับบงการ

อย่างไรก็ตามการดูแลเอาใจใส่ของมิโดริยะ อิงโกะนั้นทำให้ริมุรุรู้สึกอบอุ่นมาก เสียอย่างเดียวก็ตรงที่เธอไม่ยอมเปลี่ยนวิธีเรียกเขาใหม่น่ะสิ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ชวนให้เขาคิดถึงคุณแม่จริงๆ ของเขาที่ต้องจากกันไปเมื่อนานมาแล้ว

'ซาโตรุ อย่านอนกินบ้านกินเมืองสิลูก ลุกได้แล้วนะ’

‘ข้าวที่หม่าม๊าทำน่ะอร่อยใช่มั้ยล่ะ?’

‘เป็นเด็กดีนะ...ซาโตรุ’

...เสียงบ่นที่เคยได้ยินอยู่ทุกเช้า ทุกเมื่อเชื่อวัน พอถึงจุดหนึ่งก็สูญเสียมันไป

...ความคุ้นเคยที่กลายเป็นเพียงความทรงจำ

...ทั้งเจ็บปวดและรู้สึกดีทุกครั้งในยามที่นึกถึง

...เช่นเดียวกับเรื่องของเพื่อนๆ ทุกคนในสหพันธ์จูร่า เทมเพสต์ ที่เขายังจดจำได้ทุกเรื่องราว

"ริมุรุจังเนี่ยน่ารักจริงๆ เลยน้า เหมือนเด็กผู้หญิงมากๆ เลยล่ะ"

"แต่จิตใจผมเป็นผู้ชายแมนๆ เต็มร้อยนะครับ..."

ริมุรุแกล้งทำหน้างอแต่ไม่ได้โกรธอะไรอิงโกะ เพราะยังไงซะร่างที่เขาใช้อยู่นั้น ก็มีต้นแบบเป็นร่างของผู้หญิงที่น่าสงสารคนหนึ่งที่เขากลืนเธอลงกระเพาะ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่เพียงแค่เห็นเงาของตัวเองสะท้อนบนกระจก ริมุรุก็จะนึกถึงเธอคนนั้นได้ทุกครั้งไป

...คุณชิสุ

...คุณเป็นคนที่สวยซะจนทำให้เขาถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงได้ตลอดเลยสิน่า

แต่กับร่างเด็กน้อยวัยกระเต๊าะที่เขาใช้อยู่เนี่ย...ถ้าทุกคนมาเห็นเขาต้องโดนล้อแหงๆ เลย ยิ่งถ้าเป็นชูนะกับชิออนด้วยแล้วละก็ เขาต้องโดนพวกเธอแย่งกันอุ้มไปอุ้มมาแหงๆ เป็นความวุ่นวายที่น่าปวดหัวสุดๆ

...แต่ว่ามันก็ไม่มีทางเกิดขึ้นได้แล้วล่ะนะ

...คิดไปก็เท่านั้น

ริมุรุที่เผลอหวนนึกถึงสิ่งสำคัญที่เขาสูญเสียไปจนตกอยู่ในภวังค์ ตอนนั้นเองใบหน้าน่ารักของเด็กๆ ก็ปรากฏร่องรอยความเศร้าออกมาจางๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ

อิงโกะที่ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปรึเปล่าจึงพยายามเปลี่ยนเรื่อง หวังให้เด็กชายไม่ทำหน้าหงอยแบบนั้นอีก ซึ่งก็ได้ผล เสียงของอิงโกะช่วยเรียกสติที่จมอยู่ในอดีตของเขาออกมาสู่ปัจจุบัน

"แต่ว่า...จะไม่ให้ไปส่งจริงๆ เหรอจ้ะ?"

"ครับ ยังไงอิซึคุก็เดินไปโรงเรียนทุกวันนี่ เขาคงไม่ทำผมหลงหรอก เนอะ?"

"อื้อ ผมจะพาริมจังไปโรงเรียนเอง"

อิซึคุรับลูกส่งอย่างหนักแน่น คล้ายจะดีใจที่ตัวเองกลายเป็นที่พึ่งพา แม้ในความเป็นจริงแล้วเพียงการเดินทางตอนไปสมัครเข้าเรียนครั้งก่อนเพียงครั้งเดียว ริมุรุจะจำทางได้หมดแล้วก็เถอะ

มิโดริยะ อิงโกะหัวเราะขัน เธอลูบหัวลูกชายทั้งสองของตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบธนบัตรหมื่นเยนสามใบส่งให้ริมุรุ เป็นจำนวนเงินที่ไม่มากไม่น้อย แต่ก็นับว่าเยอะมากหากคนที่ใช้เป็นเพียงเด็กประถม

"งั้นนี่จ้ะ เงินสำหรับซื้ออุปกรณ์การเรียนที่ขาด เหลือก็เก็บไว้กินขนมนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมมีเงินเก็บของแม่อยู่ ผมเอาเงินนั่นมาจ่ายดีกว่า"

"ไม่ได้ๆ นั่นก็ส่วนนั่นสิจ้ะ เก็บเงินนั่นไว้เป็นทุนในอนาคตเถอะนะ ในเมื่อริมุรุจังมาเป็นลูกของน้าแล้ว ก็ให้น้าได้ทำหน้าที่แม่บ้างเถอะนะจ้ะ แค่นี้น่ะไม่เท่าไหร่หรอก ถือว่าเป็นของรับขวัญก็ได้ นะ"

แบงค์หมื่นเยนสามใบถูกยัดใส่มือเล็ก อิงโกะส่งยิ้มให้ริมุรุอย่างใจดี แค่เห็นสายตานั่นก็รู้แล้วว่าเธอไม่ได้ทำเพราะต้องการอะไรตอบแทน เพียงแค่เป็นคนใจดีอย่างที่เธอเป็นจริงๆ

ลูกชายอย่างอิซึคุเองก็ไม่ได้ดูอิจฉาที่ลูกชายคนใหม่จะได้เงินค่าขนมก้อนโตมา ทั้งยังคะยั้นคะยอให้เขารับมันไว้เผื่อเขาอยากจะซื้ออะไรเข้าห้องใหม่ของตัวเองที่ยังไม่ค่อยมีของประดับตกแต่งนอกจากเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็น แตกต่างจากห้องอิซึคุที่มีแต่ของสะสมของออลไมท์อยู่ทั่วทุกตารางนิ้ว

“...ขอบคุณนะครับ”

ริมุรุจึงจำใจรับเงินก้อนนั้นมา โดยตั้งใจไว้ว่าจะเก็บมันไว้โดยไม่ใช้ ถือซะว่าเป็นที่ระลึกไว้นึกถึงครอบครัวใหม่ในโลกใบเดิมของเขา

"งั้นไปก่อนนะครับ อิซึคุดูทางด้วยสิ"

"รู้แล้วคร้าบ ผมกับริมจังไปก่อนนะครับคุณแม่"

"เดินดีๆ นะจ้ะ"

ลูกชายทั้งสองของบ้านมิโดริยะโบกมือบ๊ายบายให้อิงโกะจนกระทั่งเดินห่างไกลออกมา จึงได้ตั้งใจเดินไปตามถนนโดยไม่เหลียวไปมองด้านหลังอีก

อิงโกะมองตามลูกชายคนเก่าและคนใหม่ด้วยรอยยิ้มเต็มแก้ม เธอดีใจที่เด็กๆ ทั้งสองดูจะสนิทสนมกันดี แทบจะไม่ต่างจากพี่น้องแท้ๆ กันเลย

...

..

.

"วันนี้เราจะมีนักเรียนใหม่นะแนะนำตัวสิ"

"สวัสดี ฉัน‘ริมุรุ เทมเพสต์’ ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน"

ริมุรุที่ยืนอยู่ข้างอาจรย์เอ่ยแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง ด้วยน้ำเสียงใสๆ กับหน้าสวยๆ เด็กประถมร่วมห้องคนอื่นๆ ถึงกับเผลอจ้องอย่างเผลอไผล หลายคนคิดไปแล้วว่าริมุรุเป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก แต่ประโยคต่อมาก็ดับฝันทุกคนทันทีราวกับรู้ว่าใครกำลังคิดอะไรอยู่

"อ๊ะ ฉันเป็นผู้ชายนะ"

"เอ๋---!! น่ารักขนาดนี้เป็นผู้ชายจริงดิ?"

"บ้าไปแล้ว!"

ท่ามกลางความไม่อยากเชื่อของว่าที่เพื่อนร่วมห้องและอาจารย์ประจำชั้นผู้เป็นคนพาเด็กใหม่เข้ามาแนะนำ หมาบ้าน้อยหัวฟางที่ริมุรุจำหน้าได้เป็นอย่างดีก็กำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างแรง ตาขวางๆ มองมาอย่างดุดัน แล้วทันใดนั้นหมาในปากของหมาบ้าที่ริมุรุเคยได้สัมผัสมาครั้งหนึ่งก็ทำงานเป็นอย่างดี

...สมกับที่มีทิฐิสูงลิบ ดูจะไม่เข็ดจากคราวก่อนสักเท่าไหร่เลยแหะ

"แกมาอยู่นี่ได้ยังไงวะไอ้เตี้ยหัวฟ้า!!"

"ก็พึ่งบอกไปว่าเป็นนักเรียนใหม่ ไม่ได้ฟังเหรอคัตจัง?"

"อย่ามาเรียกฉันแบบไอ้เดกุนะโว้ย!!"

"อ้าว สงวนชื่อนั้นไว้ให้อิซึคุเรียกคนเดียวก็ไม่บอก"

หากบาคุโกว คัตสึกิ คือหมาบ้าที่ชอบแยกเขี้ยวขู่ หาเรื่องกัดคนไม่เลือกหน้า ทั้งยังปากเสียขั้นสุด ริมุรุ เทมเพสต์ ก็เป็นสไลม์จอมมารที่มีทักษะฝีปากยอดเยี่ยม ทั้งยังยียวนกวนประสาทคนเก่งไม่แพ้ใคร

กับโปรฮีโร่มากมายยังโดนริมุรุในสภาพบีบี ใช้วาจาตำหนิติเตียนจนอับอายขายหน้าไปตามๆ กัน บางทีก็พูดปั่นจนหลายคนงงงวยตามไม่ทัน ตัวอย่างชัดๆ ก็ออลไมท์ที่มักโดนเขาพูดกวนตอนโดนวิ่งไล่เสมอๆ

"ไอ้---!!!"

บาคุโก คัตสึกิ เดือดจนเลือดขึ้นหน้า

เขาเกลียดชื่อหน่อมแน้มที่เจ้าบ้าเดกุใช้เรียกเขาจะตายชัก แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงมันก็ไม่ยอมเปลี่ยนวิธีเรียกเขา ด่าก็แล้ว อัดจนน่วมก็แล้ว มันก็ยังดื้อจนเขาคร้านจะพูด ได้แต่อดทนมองข้ามๆ ไป เพราะยังไงซะก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันแล้วนอกจากตอนเขาแกล้งมัน

แล้วไอ้บ้านั่นมันเป็นใครถึงได้มาเรียกเขาแบบนั้น!?

หมาบ้าที่กำลังหงุดหงิดผลักโต๊ะเรียนให้พ้นออกจากตัว ก่อนจะทำท่าใช้อัตลักษณ์ยามวิ่งเข้าใส่ไอ้เตี้ยอวดดีที่จงใจกวนตีนเขา

...เสมือนลืมไปแล้วว่ายามพบกันครั้งแรกเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนนั้น เขามีสภาพแบบไหน

“ตายซะ!!”

“บาคุโกอย่านะ!!”

“กรี๊ดดดดด!!”

“ริมจัง!!”

เด็กนักเรียนส่งเสียงร้องอย่างตกใจที่เด็กเกเรประจำห้องพุ่งเข้าหาเด็กใหม่พร้อมระเบิดที่ปะทุตลอดเวลาในมือ ด้วยความที่อะดรีนาลีนของบาคุโกกำลังพุ่งพล่าน แม้แต่อาจารย์เขาก็ไม่เห็นหัว ในสายตาของเขามีแค่จะอัดระเบิดยัดหน้าไอ้เตี้ยจอมกวนนั่นเท่านั้น

ทันใดนั้นเองริมุรุก็ถอนหายใจเบา รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาสีทองที่เคยเป็นประกายก็หม่นแสงลง

"...นายเนี่ยดูจะดัดนิสัยยากจริงๆ นะ"

โครม!

"!!!"

แค่ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ริมุรุก็ใช้ฝ่ามือของตัวเองกำรอบคอของบาคุโกได้เหมือนครั้งเก่า ทั้งยังจงใจกดอีกฝ่ายลงไปกับพื้นโดยให้แผ่นหลังของหมาบ้ากระแทกกับโต๊ะใกล้ๆ ให้ฟกช้ำดำเขียวไปสักแผลสองแผล

เสียงกรีดร้องสงบลงกลายเป็นความตกตะลึง ในสายตาของนักเรียนห้องเดียวกัน ไม่เคยมีสักครั้งที่หมาบ้าแบบบาคุโกจะโดนใครสยบได้ ทั้งยังหมอบราบคาบอีกต่างหาก

ริมุรุโน้มหน้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้าน่ารัก เสียงใสเอ่ยเบาๆ คล้ายจะหวังดี แต่ความจริงที่ซ่อนอยู่นั้นไปกันคนละทาง

“มันคงนานจนนายลืมสินะว่าครั้งที่แล้วนายโดนฉันสั่งสอนแบบไหน ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยฟื้นความจำให้เองดีมั้ย?”

“...อึก...แก-”

บาคุโก คัตสึกิถูกบีบรอบคอแน่นขึ้น ความรู้สึกอึดอัดปะทุขึ้นมาจากในอก ความทรงจำตอนที่ขาดอากาศหายใจย้อนคืนมาอีกหน แต่คราวนี้นอกจากความกลัวแล้ว ใช่ว่าเขาจะยอมโดนกดอยู่ใต้ตีนแบบเดิมๆ!!

"โอ๊ะ?"

ริมุรุส่งเสียงร้องในคออย่างประหลาดใจ เมื่อหมาบ้าน้อยพยายามขัดขืนด้วยการใช้สองขาเกี่ยวแขนข้างที่เขาใช้จับคอหมอนั่นไว้ ก่อนจะพยายามพลิกตัวขึ้นมาใช้แรงส่งจากทั้งตัวหักแขนเขาให้ตนเองหลุดจากการจับกุม ท่าทางของคัตสึกิอาจจะเก้ๆ กังๆ แต่ก็เป็นทักษะที่ดี หากใช้กับเด็กธรรมดาวัยเดียวกันรับรองว่าต้องได้ผล

พัฒนาได้เร็วดี ไม่ใช่แค่เด็กเกเรทั่วๆ ไป มองๆ ดูแล้วก็สมกับที่จะมั่นใจในตัวเองมากจนไม่เห็นหัวใครอยู่หรอก ในเมื่อเขาสามารถใช้พลังของตัวเองในการสยบคนที่อ่อนแอกว่าได้

...แต่นั่นไม่ใช่กับเขาหรอก

"ความคิดดีนะ แต่ยังอ่อนหัด"

แขนของริมุรุเหลวไปตามแรงหัก ด้วยร่างของสไลม์ที่ไร้กระดูก ความพยายามหักกระดูกนับว่าไร้ผลโดยสิ้นเชิง แรงจับที่ฝ่ามือยังคล้ายจะแน่นขึ้นเสียด้วยซ้ำ

ก่อนที่บาคุโก คัตสึกิจะได้พบกับประสบการณ์เฉียดตายเป็นครั้งที่สอง อาจารย์ที่สติหลุดไปในตอนแรกก็รีบร้องห้าม

“หยะ-หยุดนะริมุรุ!”

“เข้าใจแล้วครับ”

แน่นอนว่าริมุรุทำตามอย่างดี เพราะเขานั้นไม่ต้องการสร้างปัญหาให้คุณน้าอิงโกะ หากหยุดแค่นี้ยังถือเป็นการป้องกันตัวได้ ทุกคนก็เห็นว่าเขาโดนหมาบ้าพุ่งเข้ามาเอาระเบิดอัดหน้าก่อน

อย่างไรก็ตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนเข้าใจว่าริมุรุแข็งแกร่งกว่าบาคุโก คัตสึกิที่เป็นตัวอันตรายจอมหัวร้อนอันดับหนึ่งของห้อง แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเขามีอัตลักษณ์อะไร แต่พวกนั้นก็ไม่กล้าหาเรื่องแกล้งหรือทำอะไรขัดใจอีกฝ่ายแล้ว พร้อมนอบน้อมเป็นลูกน้องให้เต็มตัวเสียด้วย

ทว่าในขณะเดียวกันหมาบ้าที่เคยเป็นอันดับหนึ่งของชั้นเรียนในทุกๆ ด้านก็เริ่มตั้งตัวเป็นคู่แข่งของเด็กใหม่จอมอวดดีด้วยตัวเอง โดยที่ริมุรุไม่ได้รู้อะไรเลย

...ถึงตอนนี้เขาจะยังสู้ไม่ได้แต่เขาก็จะชนะด้านกีฬา จะชนะด้านการเรียน และสักวันก็จะอัดแกให้เละ!!

...

..

.

ทั้งหมดที่กล่าวมาคือวันแรกของการไปโรงเรียนของริมุรุ เทมเพสต์

หลังจากนั้นบาคุโก คัตสึกิก็ขยันเข้ามาท้าแข่งหรือหาเรื่องเขาอยู่เป็นประจำแทบทุกวัน โดยเฉพาะท้าเขาสู้ในที่ลับตาโดนอัดกลับไปกี่ทีก็สรรหาวิธีมาแก้ทางเขาแบบไม่เข็ดซะที

(แน่นอนว่าเขาชนะเรียบ)

แม้อีกฝ่ายจะยังปากเสียและอวดดี แต่ก็ควบคุมตัวเองไม่ให้โดดเข้ามาอัดหน้าเขาตอนเขาหยอกล้อหรือเทศนาสั่งสอนผ่านวาจาแล้ว

(โดนไปสองครั้งถ้าไอ้คนที่มีสัญชาตญาณสัตว์ป่ายังไม่ได้บทเรียนก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วล่ะนะ)

ทั้งยังไม่ค่อยแกล้งอิซึคุทั้งทางร่างกายและทางวาจาอย่างรุนแรงเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน ส่วนใหญ่ก็มักจะเหน็บแนมนิดๆ หน่อยๆ พอให้ตัวเองสะใจซะมากกว่า ซึ่งก็นับเป็นเรื่องที่ดี

(ลองทำให้เห็นสิ เขาจะสั่งสอนอีกฝ่ายใหม่ เอาให้ฝังเข้าสันดานเลย)

ชีวิตเหมือนจะดำเนินไปตามความปกติที่แสนประหลาด ทว่าเมื่อข่าวดังเรื่องบีบีมีลูกกระจายไปทั่ว ไม่รู้อีท่าไหนหมาบ้าถึงได้เดินเข้ามาถามเขาว่าเป็นลูกของบีบีรึเปล่า?

“ตอบมาสิฟะ!?”

...ว้อทเดอะ-

ริมุรุถอนหายใจ โชคดีที่ทุกคนไปพักกลางวันกันหมดแล้ว ในห้องเลยไม่มีใครเข้ามาฟัง (เสือก) บทสนทนาของพวกเขาทั้งสองให้กลายเป็นประเด็นดังประเด็นใหม่ในหมู่เด็กๆ

“ฉันรู้นะว่าข่าวนี้มันดัง”

...แน่ล่ะว่าเขารู้จากปากฮีโร่ที่ขยันไล่ถามว่าเขามีลูกมั้ย ไม่ก็เอาแต่เทศน์ว่าเขาควรจะกลับตัวเพื่อลูกชาย

“แต่นายเป็นคนแรกที่เข้ามาถามฉันอย่างเจาะจงว่าฉันเป็นลูกของบีบีรึเปล่า ขอประทานโทษนะ หมาบ้าแบบนายเอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ย ลูกของแอนตี้ฮีโร่ระดับพระกาฬเนี่ยนะ?”

“เพราะแกเก่ง...”

คัตสึกิกัดฟันตอบเสียงเบา ใบหน้าขึ้นสีแดงแปร๊ดด้วยความอับอาย ดวงตาขวางๆ หลุกหลิกไปมา จนริมุรุหลุดหัวเราะอย่างขบขัน

“แหม ขอบคุณที่ชม ฉันรู้ตัวดีว่าฉันเก่ง”

“แก-”

“แต่ว่านะ ที่มาถามแบบนี้เพราะตั้งใจจะใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้างปลอบใจตัวเองใช่มั้ยล่ะ ว่าที่นายเอาชนะฉันไม่ได้ เพราะฉันเป็นลูกของบีบี ใสเจีย เสียใจ ฉันไม่ใช่ลูกของบีบีอย่างที่นายอยากให้เป็นหรอก และต่อให้ใช่จริงๆ ความจริงที่ว่านายแพ้มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่ว่าฉันเป็นลูกของใครสักนิด”

ริมุรุพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แทงใจดำคนฟังอย่างแรง

...การเดาใจเด็กประถมน่ะไม่อยาก แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่หมดแล้ว

“ถ้านายคาดหวังว่าฉันจะใช่ลูกของบีบีเพราะสีผมฉันเหมือนเขา ก็ช่วยจำใส่สมองไว้ให้แม่นๆ เลยนะว่าโลกนี้นะมีคนผมสีฟ้าเป็นล้านๆ คน อย่ามาคาดเดาอะไรแล้วพูดออกมามั่วๆ ถ้าคนอื่นได้ยินเขาจะเข้าใจผิด มันดูไร้หัวคิด”

พูดจบริมุรุก็เดินผ่านอีกฝ่ายไปกินข้าวเที่ยงโดยไม่สนใจความอับอายที่ปรากฏบนสีหน้าของบาคุโก คัตสึกิเลยสักนิด

...ใช่

ริมุรุน่ะไม่สนใจหรอกว่าใครจะเข้าใจอะไรแบบไหน เรื่องที่ว่าบีบีมีลูกชายมันก็ดังในหมู่ประชาชนแค่ตอนนี้ เมื่อไหร่ที่ข่าวใหม่ใหญ่กว่ามาเรื่องก็เงียบไปเอง กับพวกฮีโร่บ่นมากเข้านานไปเดี๋ยวก็เบื่อ นอกจากออลไมท์ใครมันจะจับเขาในปัจจุบันโยงกับบีบีได้

(ไม่นับหมาบ้าที่พยายามยัดเยียดให้อ่ะนะ)

...มันเป็นสัจธรรมของชีวิตที่เรื่องราวเก่าๆ ต้องจางหายไปกับกาลเวลา

ไม่มีใครทำอะไรเขาได้ตราบใดที่เขาไม่ยอมรับ จับโกหกไม่ได้ผลแล้วใครจะคาดคั้นเขาได้ ที่สำคัญเขาไม่ได้โกหกด้วย ก็เขาไม่ใช่ลูกแต่เป็นคนเดียวกับบีบีอ่ะ!

ต่อให้มีวิลเลินที่แค้นเขาเข้าใจผิดแล้วเข้ามาโจมตีก็ใช่ว่าเขาจะหาทางเอาตัวรอดแบบเนียนๆ ไม่เป็น และก็อย่างที่ว่าไป คนผมสีฟ้ามีกันเยอะแยะ กล้าจับไปล่อบีบีได้หมดก็เอาดิ เขาไม่ลงมือเองร่างแยกก็ไม่ปล่อยให้รอดหรอก ได้ชื่อว่าวิลเลิน แค่โผล่มาก็จะเก็บให้เรียบเลย

...อ๋อ ให้พวกฮีโร่ได้ทำหน้าที่บ้างก็ดี โดนเขาแย่งงานจนจะตกงานกันหมดแล้วนี่

...ฮีโร่สร้างเรื่อง ก็ให้ฮีโร่เก็บกวาดซะ

...จะได้หัดมีหัวคิดมีสมองขึ้นมาบ้าง

...

..

.

“ฮัดชิ้ว!!”

“ยี๋ สกปรกน่ะออลไมท์”

“โทษที แค่รู้สึกเหมือนกำลังโดนด่าเลย”

คนไร้สมองหนึ่งอัตรากำลังจามไม่หยุดจนจมูกแดงแปร๊ด สึคาอุจิที่อยู่ใกล้ๆ ต้องหยิบแฟ้มขึ้นมากั้นหน้าบังน้ำลายจากเพื่อนสนิทด้วยความหยะแหยง

“ฮัดชิ้ว!!”

“...”

...โอย

...อย่างน้อยก็ช่วยออกไปจามนอกห้องทำงานเขาได้มั้ย?

 

 

 

-----------

จากตอนที่แล้ว แอบจุกๆ อยู่บ้างนิดนึง คิดจะแก้อยู่ แต่ก็ไม่แก้ละกันเนอะ รู้แหละว่าแอบกาวและบางคนก็ไม่ชอบ ไรท์เข้าใจดีค่ะ ไม่ว่าอะไร ถือว่าเป็นบทเรียนให้คนอ่อนไหวอย่างไรท์อึดมากขึ้นเนอะ (ฮะๆ) แต่หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนเข้าใจบริบทสังคมที่ไรท์สร้าง และเข้าใจในริมุรุในแบบที่ไรท์คิดมากขึ้น

ยังไงก็ตามไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ที่ไม่สามารถเขียนให้ถูกใจนักอ่านทุกคนได้จริงๆ ไรท์ขอขอบคุณทุกความเห็น ยินดีน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนเลยนะคะ

อย่ากลัวไรท์นอยด์จนไม่กล้าเม้นต์นะ ไรท์จะได้รู้ว่าตัวเองผิดพลาดตรงไหน ติเพื่อก่อเป็นบทเรียนที่ดีเสมอค่ะ ยาดีมันไม่หวาน ไรท์เข้าใจดีค่ะ แฮร่

เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 850 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,866 ความคิดเห็น

  1. #2129 supatsaree (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 16:01
    รักเพื่อนแหละดูออก 555
    #2,129
    0
  2. #2030 1PF_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 14:24

    สงสารออลไมท์อะ

    #2,030
    0
  3. #1994 Bao_Bao (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 11:40

    ไรท์แต่งดีแล้วค่ะ!! นับถือที่ยังสามารถคงคาเเรคเตอร์ของตัวละคร (คัตจัง) ไว้ได้ ชอบตรงจุดนี้จริงๆค่ะ การแต่งนิยายพวกแฟนฟิคงานยากอย่างหนึ่งคือคงคาแรคเตอร์ของตัวละครไว้เนี่ยแหละค่ะ รี้ดเพิ่งเข้ามาอ่านชอบการเขียน ความคิดบริบทต่างๆมากเลย สู้ๆนะคะ><♡♡
    #1,994
    0
  4. #1574 Neko_BloodTypeY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 22:40

    ชอบมากค่ะ กาวๆ สโลว์ไลฟ์ ^^

    #1,574
    0
  5. #1531 rui_ii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 18:37

    มันโอเครนะคะคูมไรท์ๆๆๆๆ

    #1,531
    0
  6. #1164 Red_Tsubaki (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 19:41
    ไรท์~~~~ มันโอเคคมากๆ คือสำหรับรีดที่คนอื่นบ่นกันมาเช่น คัตจังหัวร้อน อันนี้รีดมองเป็นเรื่องปกติเลยนะ เพราะก้ดูหัวร้อนจิงๆ เเละหลายๆ อย่าง รีดว่าลงตัวเลยทตินนี้ติดงอมเเงมเลยค่ะ!!!!!!!!

    สงสารออลไมท์ โดนหลอกด่ารอบที่เท่าไหร่เเล้วนะท55555 น้องกก้ปั่นเก่ง 555
    #1,164
    1
    • #1164-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      21 มิถุนายน 2563 / 23:30
      ขอบคุณมากเลยค่ะ ไรท์พยายามฮึ้บๆ แล้วเพราะคงเขียนถูกใจทุกคนไม่ได้จีๆ แหะๆ
      #1164-1
  7. #1137 sataporn-aum (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 09:59

    งื้ออออสนุกกกกก

    #1,137
    1
    • #1137-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      21 มิถุนายน 2563 / 23:25
      ขอบคุณค่าาาา
      #1137-1
  8. #759 babalis (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 04:41
    สู้คับ ผมอ่านเเล้วรู้สึกโอเคดีทุกอย่าง

    สนุกมากคับ
    #759
    0
  9. #445 kushu-san (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 14:27
    เป็นฟิคโคเวอร์ที่สนุกอีกเรื่องนึงเลย สเกลพลังยังอยู่ในระดับของของตัวละครไม่ได้ฉีกกรอบคาเเร็กเตอร์ เเต่ตามที่หลายคนบอกพอฟิคถึงช่วงการดำเนินอนิเมะไปไม่จำเป็นต้องคงคาเเร็กเตอร์ตัวละครไว้เป๊ะมากให้คิดว่ามันคล้ายๆเป็นจักวาลคู่ขนานที่มีศูนย์กลางเปลี่ยนเเปลงริมุรูทำให้เกิดบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟค
    #445
    1
    • #445-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      2 มิถุนายน 2563 / 22:35
      แง้ ขอบคุณมากๆ เลยค่าาาา
      #445-1
  10. #269 phetlada1990 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 09:52
    ในออริก็ไม่ค่อยชอบคัตจังตรงที่เป็นคนหัวร้อน บุลลี่คนอื่นที่ตัวเองเห็นว่าด้อยกว่านี่แหละ แต่หลังๆยังดีที่พัฒนาได้ดีขึ้น่ะน่ะ ในนิยายนี้มีคนมาตบหัวคืนสติความเป็นคนดีในตัวคัตจังก็ดี อยากเป็นฮีโร่แต่เป็นนักบุลลี่อันดับ1ตอนเด็กก็ดูไม่ดีเนอะ ชอบความเอื่อยเฉื่อยของริมคุงนะ อยากเห็นความกระอักกระอ่วนของฝั่งฮีโร่อีกนะเพราะตอนดูเรื่องนี้ชอบฝั่งตัวร้ายมากกว่า ดูมีมิติไม่ใช่แบบฝั่งฮีโร่ที่ส่วนมากคือตัดสินคนดีต้องสีขาวล้วนเท่านั้นถ้าไม่ใช่คุณคือวิลเลน
    #269
    1
    • #269-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 17:52
      ไรท์ก็ว่าเรื่องนี้คนมองโลกตรงๆ ไปหน่อย เหมือนจะดีแต่เรื่องบูลลี่ก็เยอะ หลายๆ อย่างมันขัดแย้งกันเอง ตอนแรกๆ ก็เลยเป็นมังงะที่ไม่ได้ชอบมากเท่าไหร่ สิ่งที่ไรท์ชอบคือพัฒนาการของหมาบ้า 5555
      #269-1
  11. #268 ชนีที่ผ่านทางมา-คุณโลกิบันไซ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 09:37

    _โอเคมากเลยที่มันจะเป็นแค่ปัญหาเล็กๆในเรื่อง พอหัวข้อลูกบีบีถูกยกขึ้นมา เลยกลัวจะเป็นปัญหากับน้อง (โดนตามตื้อมากๆ) แต่พอได้มามองสังคมในมุมของไรท์ ก็โอเคขึ้นเยอะค่ะ เป็นปัญหาที่มีบทบาทขนาดเล็ก สำหรับเราโอเคมาก

    หัวข้อนี้เคลียร์ด้วยประโยคที่ว่า ริมุรุจะให้พวกฮีโร่จัดการกันเอง หากพวกวิลเลิน บุกจับเด็กที่คิดว่าเป็นลูกบีบี เพราะเราไม่ชิบที่น้อฃต้อฃไปเดือดร้อนกับอะไรมากมายที่คนอื่นก่อ จนอาจเกิดอันตรายกับคนใกล้ตัวน้อง แต่พอริมุรุว่าแบบนี้ก็สบายใจขึ้นค่ะ (แต่ถ้ามันร้ายแรงจริงๆแล้วไปช่วยทีหลังนี่ก็โอเค)

    มุมมองความคิดของน้องจากตอนก่อนๆทำใจสั่นกลัวน้องจะคาร์เปลี่ยนมากค่ะ แต่พอถึงตอนที่น้องคิดถึงคุณแม่ตอนเป็นซาโตรุ และเพื่อนๆในสหพัน ก็แบบ เฮ้ย ริมุรุก็ยังคงเป็นริมุรุอยู่ อาจเป็นเราเองที่มองคาร์น้องไม่ออก (อันนี้เรามองข้ามไปจริงๆ 😅)



    ชอบไรท์มากเลย ที่เรื่องเนื้อเรื่องดี ชอบความไม่เร็วไม่ช้า ตัวละครมีมิติ อย่างตัวละครคัตสึกิ ที่โดนสังสอนไป ใช่ว่าจะหงอจนเปลี่ยนเลย แต่เป็นการเปลี่ยนเล็กหน่อยๆ ตามนิสัยดื้อด้านอะเนอะ มันทำให้ตัวละครมีมิติ

    ต้องขอบคุณที่ไรท์ ใส่ใจในการแสดงความคิดเห็นของรีดมากๆเลยค่ะ สู้ต่อไปนะคะ 😘💕

    #ยาวมากแม่!!

    #268
    1
    • #268-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 17:56
      ขอบคุณมากเลยนะค้าาา ไรท์ชอบทิ้งปมไว้แล้วก็ไปแก้ในอีกตอน บางคนถ้าไม่อ่านต่อก็อาจจะไม่ค่อยเก็ทว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนั้นๆ แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะสื่อสารออกมาได้ไม่ดีพอให้คนอ่านเข้าใจไม่ได้ด้วยแหละ แฮร่ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นและกำลังใจมากๆ เลยนะคะ
      อันที่จริงเรื่องคาแร็กเตอร์น้อง ไรท์เองแหละที่ไม่ได้รู้จักน้องขนาดนั้น เคยดูแค่เมะแล้วก็อ่านสปอยล์นิดนึง บวกกับเนื้อหาตอนต้นเรื่อง ไรท์ตัดสินใจให้มันมีผลกระทบต่อตัวน้อง จนน้องมีมุมดาร์กออกมาบ้าง ไม่รู้หลุดคาร์หลักไปเท่าไหร่ต้องขออภัยจริงๆ แหะๆ
      #268-1
  12. #267 GBlAcKmOOn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 08:16
    เพล้ง!!! เผลอทำจากตกแตกจนได้ เซ้นดีมันก็ดีอยู่หรอกนะแต่เวลาใครนินทา มันจะจามบ่อยเลยหล่ะ
    #267
    1
    • #267-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 17:56
      ฮัดชิ้วรัวๆ ไป ถถถถ
      #267-1
  13. #266 Mew27058 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 07:52
    เอะได้ยินเสียงอะไรเเตก เพล้ง!

    เลยอะ555
    #266
    1
    • #266-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 17:56
      หน้าแหกกก ถถถถ
      #266-1
  14. #265 Kirin2004 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 06:41

    เรื่องนี้มันเป็นแนวชิคๆชิวๆใช้ชีวิตเรื่อยๆแต่งแบบนี้ก็สนุกดีค่ะ
    #265
    1
    • #265-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 17:57
      ขอบคุณมากเลยนะคะ งือออ
      #265-1
  15. #264 p-ice (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 05:30

    ไรท์แต่งดีแล้วค่ะ ไม่จำเป็นต้องไปยึดติดกับต้นฉบับหรืออะไรมาก เอาตามที่ไรท์เข้าใจหรือตีความออกมาดีกว่า แบบนี้มันสดใหม่ดี ชอบค่ะ สู้ๆนะ

    #264
    1
    • #264-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 17:57
      แง้ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ รักกก
      #264-1
  16. #263 zakod7777 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 01:51
    เรื่องเรื่อยๆชิวๆสนุกดีค่ะ~ เป็นกำลังใจให้นะค้าาาา

    ปอลิง : ไม่รู้ว่าไรท์เข้าใจผิดหรือตั้งใจให้เป็นไปตามที่เขียน...แต่ริมุรุผมสี 'เงิน' นะคะ555 สีเงินจริงๆ แม้ในเมะ+หน้าปกมัง/นิยายจะเทสีฟ้าก็ตาม---//ในนิยายบรรยายชัดมาก ในเมะก็มีตอนที่มิลิมมาเจอริมุรุครั้งแรกก็บอกว่าริมุรุผมสีเงินเหมือนกันค่ะ555
    #263
    3
    • #263-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 17:58
      แง้ ขอบคุณนะค้าาาา
      //ไรท์เข้าใจว่าริมุรุผมสีฟ้ามาตลอดเลยค่ะ (หัวเราะทั้งน้ำตา) แบบว่าไรท์ดูเมะนานมากแล้วเลยจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ แล้วก็ไม่ได้อ่านนิยายเด้วยอ่ะ แหะ ขออนุญาตใช้ฟ้าต่อไปตามความเคยชินนะคะ ดูรูปแล้วนึกอิมเมจสีเงินไม่ออกจริงๆ อ่ะ แง
      #263-1
    • #263-3 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:07
      ง่ะ งงหนักเข้าไปใหญ่เลยค่ะ 5555
      #263-3
  17. #262 ken-slayer (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 01:32
    เรามาคิดกันดีกว่าว่าพอริมุรุเข้าUAกับมิโดริยะแล้วบีบีจะไปถล่มอะไรมาบ้างเเล้วพอพูดว่าอัตลักคืออัลติเมตสไลม์แล้วก็นึกไม่ออกเลยว่าจะหลอกออลไมต์ยังไง
    #262
    1
    • #262-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:05
      สไลม์คือตัวตนดั้งเดิมของน้องเนอะ ส่วนจะแถยังไงนั้น...ติดตามกันต่อไป ไม่รู้ว่าไรท์จะแถได้เนียนรึเปล่านะ ฮา
      #262-1
  18. #261 wriskulseu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:46

    ผมว่าไรท์แค่ไปศึกษานิสัยของริมุรุมาก่อนครับส่วนเรื่องสกิลไรท์ก็ศึกษาแค่สกิลที่ไรท์จะใช่พอครับแค่นี้ก็จำกัดวงการศึกษาตัวของริมุรุได้แล้วในเรื่องนิสัยไรท์ต้องสึกษาให้ดีเพราะนี่ไม่ใช่การเกิดใหม่มาในร่างริมุรุที่ไรท์เขียนนิสัยอะไรก็ได้ริมุรุมีคาเรกเตอร์ยังไงนี่คือความยากของการเขียนโดยการยกตัวละครที่มีอยู่แล้วมาถ้าเราเขียนให้เป็นตัวละครของเราเองไปอยู่ในร่างริมุรุเนื้ยยังพอแก้นิสัยได้แต่ที่ไรท์เขียนนะคือการเอาตัวของริมุรุมาสิ่งที่ควรรู้ในการเอาตัวละครที่มีอยู่แล้วมาเขียนคือนิสัยของตัวละครอาจจะไม่ต้องแม่นมากแต่แค่เขียนให้คล้ายของเก่าอาจจะไม่มากแต่แค่คลายพอเพราะคนที่ดูริมุรุมาเยอะจนรู้นิสยของริมุรุดีอาจจะไม่อินในเรื่องนิสัย

    ปล.โดยร่วมถือว่าไรท์เขียนออกมาได้ดีแล้วครับหายากมากที่จะเจอนักเขียนที่สามาทเขี่ยนแล้วแสดงความรู้สึกออกมาได้ชัดเจนการดำเนินเรื่องลื่นไหลไม่มีจุดสะดุดผมว่าไรท์แค่ศึกษาเรื่องตัวของริมุรุมานิดหน่อยเอาแค่รู้นิสยคล่าวๆพอครับจะติดตามจนจบครับสู้ๆ ออแล้วก็จะใส่นิสัยที่ไรท์อยากให้เป็นก็ได้ครับแค่มีนิสัยของต้นฉบับนิดนิ่งก็ได้หรือก็คือเขียนให้เป็นตัวของไรท์ก็ได้ครับแต่บางส่วนก็ต้องอิงจากต้นฉบับเขาด้วยนา



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 พฤษภาคม 2563 / 01:09
    #261
    2
    • #261-2 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:04
      คือไรท์พยายามคีพคาร์แร็กเตอร์ตัวละครเดิมไว้อยู่บ้างเท่าที่ตัวเองจะจำได้ในอนิเมะภาคแรกที่ได้ดูค่ะ นิสัยช่วงหลังที่เป็นนิยายไรท์ไม่เคยอ่านจริงๆ พอรู้แค่สปอยล์นิดหน่อยเท่านั้น และก็อย่างที่คุณ tanatatbas ว่าก็คือนิสัยมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อยเพราะผลกระทบจากเหตุการณ์ในตอนแรกทสุดค่ะ ไม่รู้ว่าผลกระทบที่ไรท์เขียนมันทำให้หลุดความเป็นริมุรุไปมากมั้ย อันนี้ต้องขออภัยจริงๆ หากไม่อินนิสัยน้อง จะพยายามให้ดีขึ้นนะคะ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและคำติชมด้วยนะคะ กราบบบ
      #261-2
  19. #260 emperor-heaven (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:26
    อยากให้เรื่องนี้เป็นกึ่งยูริ//พระเอกสวยเกินกว่าสถานะนอมอล
    #260
    1
    • #260-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:05
      เรื่องนี้ไม่มีคู่อ่า
      #260-1
  20. #259 chaowanonza (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:15
    จากจอมมารพอได้ชื่อว่าริมจังนิรู้สึกอนาถแทนเลย
    #259
    1
    • #259-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:06
      แฮะ ให้เด็กประถมตัวน้อยๆ สักคนนะ ยังไงภาพลักษณ์น้องก็น่ารักเกินกว่าจะเ็นจอมมาร แง
      #259-1
  21. #258 PraiEnd30 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:08
    ออล์ไมน์กับแบดแมนก็เป็นแค่เบ๊นั่นแหละ.....= =
    #258
    1
    • #258-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:06
      เบ๊เก็บศพ ถถถถ
      #258-1
  22. #257 mook59 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:04
    โตไปคัตจังกับริมุรุจะสนิทกันขึ้นรึเปล่านะ แต่ที่แน่ๆคัตจังได้อะไรหลายๆอย่างจากการที่ได้มาเจอริมุรุเลย ชอบมากเลยค่ะ
    #257
    1
    • #257-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:52
      เก่งกว่าเรื่องหลักแน่นอน 555+
      #257-1
  23. #256 w-earn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:01
    หมาบ้ายังไม่เข็ดสักที สมฉายาจริงๆ55555555555
    #256
    1
    • #256-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:52
      ต้องขยันเห่าขยันกัด ถถถถ
      #256-1
  24. #255 Waan1202 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 23:54

    มีความรู้สึกว่าถ้าบาคุโกยังสู้กับริมุรุต่อไปจนโต บาคุโกต้องมีวิธีพลิกแพลงการต่อสู้มากกว่าในเนื้อเรื่องหลักแน่ๆเลย
    #255
    1
    • #255-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:51
      เก็บประสบการณ์ล่วงหน้ากับแอนตี้ฮีโร่ตัวพ่อ 5555+
      #255-1
  25. #254 Sonn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 23:54
    รีด : แหมออลไมท์นี้เซ้นดีจริงๆเลยนะครับ
    ออลไมท์(หมา?) : ขอบคุณที่ชม
    #254
    2
    • #254-1 Sonn(จากตอนที่ 12)
      27 พฤษภาคม 2563 / 23:58
      ตัวอย่างตอนต่อไป(มั้ง?)
      1.ตอนเป็นเด็กม.ต้น?
      2.อัดบาคุโก?
      3.ล่าวิลเลิน?
      4.(ไม่รู้จะเดาอะไรดี555)
      #254-1
    • #254-2 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:51
      5555+ ฮัดชิ้วใหญ่เลย //จะเป็นอะไรน้าาา
      #254-2
  26. #253 sofianalinthip (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 23:49
    รอๆๆ รูปน้องมันบาดใจ อะเฮือก!!//กระอักเลือดตาย ความโชตะค่อนเข้าสิง
    #253
    6
    • #253-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:50
      น้องน่ารักมว้ากกก
      #253-1
  27. #252 pathorn2544 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 23:48
    สนุกดีครับ แต่ถ้าเป็นยั่งงี้ต่อไป บุคุโก คง สกิล อัปไปไกลแน่นอน
    #252
    1
    • #252-1 gamefunny(จากตอนที่ 12)
      28 พฤษภาคม 2563 / 18:50
      ประสบการณ์มาเต็ม 5555+
      #252-1