【Fic Fairy Tail】รักต้องบอก (Nalu) [จบแล้ว]

ตอนที่ 8 : Ep 07 :: รออย่างเชื่อมั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    14 ม.ค. 60

7

รออย่างเชื่อมั่น

 

                Erza TalK

ช่วงเช้าภายในกิลด์แฟรี่เทล

วันนี้ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน หลักจากนัตสึไม่อยู่ความสงบก็เข้ามาสู่แฟรี่เทลอย่างไม่น่าเป็นไปได้ พอไม่มีเสียงของนัตสึความเฮฮาก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด การทะเลาะกันจากที่ตอนแรกแค่นัตสึกับเกรย์จนทุกคนตะลุมบอนกันเอง ก็ไม่มีอีก

ตอนแรกฉันเองก็คาดหวังในความสงบ แต่พอสงบจริงแล้ว มันดันทำให้เหงาซะอย่างนั้น

จากที่ตอนแรกเคยทำภารกิจกับเพื่อนๆ พอจะไปทำคนเดียวมันก็เกิดไม่อยากทำขึ้นมา นี่ฉันกำลังเป็นอะไรกันแน่นะ ผีเข้ารึยังไงกัน ทำไมทำตัวขี้เกียจแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลย

"จูเบียเมื่อวานเกรย์เป็นยังไงบ้าง?"

                "เอ๊ะ คุณเอลซ่าถามถึงท่านเกรย์เหรอคะ?"

                "เธอตามเกรย์ไปไม่ใช่เหรอ ฉันคิดว่าฉันคงพูดไม่เข้าหูเกรย์ไม่น้อย เลยอยากรู้ว่าเกรย์แสดงท่าทางยังไง?"

                "...จูเบียไม่ทราบค่ะ ท่านเกรย์ไม่ต้องการให้จูเบียอยู่ด้วย"

                "งั้นเหรอ?"

                "...ค่ะ ขอตัวนะคะ"

                จูเบียเดินออกไปอีกทางวันนี้ดูจูเบียไม่ค่อยร่าเริงเหมือนทุกที บางทีเมื่อวานเกรย์อาจจะทำให้จูเบียเสียใจก็เป็นไปได้ ไม่ได้เรื่องเลยเกรย์ทำให้ผู้หญิงเสียใจได้ยังไง

                "เอลซ่า"

                "มาสเตอร์?"

                "ข้ามีเรื่องจะไหว้วานเจ้า"

                "เชิญสั่งมาได้เลยค่ะมาสเตอร์"

                "ภารกิจน่ะ คราวนี้เป็นงานพิเศษที่เจาะจงให้เจ้าทำ"

                "งาน?"

                "ที่ราบสูงอาฟเตอร์แถบภูมิประเทศทางเหนือ มีปิศาจอาศัยอยู่ที่นั่น มันแข็งแกร่งจนชาวบ้านแถบนั้นไม่สามารถขึ้นเขาได้ ชาวบ้านที่นั่นได้ยินกิจติศัพท์เกี่ยวกับแฟรี่เทลเลยเจาะจงงานนี้ให้เราทำ"

                "ทราบแล้ว จะเตรียมออกเดินทางเดี๋ยวนี้"

                "เจ้าไม่ต้องไปคนเดียวก็ได้นะ ข้าเองก็ไม่มั่นใจว่ามันเป็นปิศาจอะไรและแข็งแกร่งแค่ไหน หาพรรคพวกไปด้วยน่าจะดีกว่า"

                "…ตอนนี้...ทำงานคนเดียวน่าจะดีกว่า"

                "นัตสึ ลูซี่ แฮปปี้สินะ  หายไปแค่สองสามคนเล่นทำซะทั้งกิลด์เงียบเหงาเชียว เจ้าเด็กพวกนี้เนี่ย"

                "นั่นสินะคะ ถ้ายังไงขอตัวไปเตรียมของเดินทางก่อนล่ะค่ะ"

                "ระวังตัวด้วยล่ะเอลซ่า"

                ฉันเดินออกจากิลด์จัดสัมภาระเตรียมออกเดินทางทำภารกิจ แม้จะไม่มีอารมณ์ทำ แต่จะให้เสียชื่อแฟรี่เทลไม่ได้

 

                ณ หมู่บ้านบริเวณที่ราบสูงอาฟเตอร์

                การจะหาหมู่บ้านสักแห่งในแถบเถือกเขาช่างทำได้อย่างยากเย็น ดังนั้นแม้จะออกจากิลด์ตั้งแต่ยังไม่เที่ยงแต่เมื่อมาถึงก็ล่อซะเกือบจะมืดแล้ว

"เอลซ่า สกาเล็ต จากกิลด์แฟรี่เทล ไม่ทราบว่าหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ที่ไหน"

                "...ยินดีต้อนรับท่านนักเวทย์หญิงที่เก่งที่สุดของแฟรี่เทล ข้าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้ มีนามว่า(ตัวประกอบอ่ะไม่บอกล่ะกันนะ) ขอบคุณมากที่ยอมทำตามคำขอร้องของเรา" หัวหน้าหมู่บ้านไม่แก่เท่าที่คิด ค่อนข้างหนุ่มด้วยซ้ำ

                "ไม่เป็นไร กิลด์ต้องรับคำขอร้องของผู้จ้างวานอยู่แล้ว"

                "ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอขอบคุณจากใจจริงๆ"

                "แล้วปิศาจอะไรงั้นเหรอที่ต้องการให้กำจัดน่ะ?"

                "สกัลเฟซ ระดับควีน กับระดับแจ๊ค พวกเราเองก็ไม่ทราบว่ามีจำนวนเท่าไหร่"

                "แล้วรู้รังของพวกมันมั้ย?"

                "ในถ้ำใกล้ๆ กับยอดเขา พวกเราคิดว่าใช่ เพราะเจอพวกมันอยู่แถวนั้นเป็นประจำ"

                ...สกัลเฟซระดับแจ็คกับควีน น่าจะไหวอยู่ ถ้ายังไงจัดการให้เสร็จคืนนี้เลยแล้วกัน

"มีข้อมูลแค่นี้ก็มากพอแล้ว"

                "เอ๊ะ!? ท่านเอลซ่าจะไปไหนครับ"

                "จะไปจัดการให้จบยังไงล่ะ"

                "แต่นี่มันเย็นแล้วนะครับ มันอันตรายเกินไป!?"

                "จะตอนไหนก็ไม่ต่างกันหรอก ยิ่งจัดการได้ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี ขอแผนที่บอกทางไปแถวนั้นด้วย"

                "...คะ ครับ! จะหาให้ทันทีครับ!"

                "เดี๋ยวสิ ต่อให้เป็นจอมเวทย์ของแฟรี่เทลแต่มาสั่งเอาสั่งเอาแบบนี้มันใช้ได้เหรอเนี่ย"

                "จัดการได้ยิ่งเร็วยิ่งดีไม่อวดดีไปหน่อยเหรอไง"

                ชาวบ้านหลายๆ คนซุบซิบนินทาลับหลัง แต่บอกเลยว่าเสียงมันโครตจะดังเลย ถ้าคิดจะนินทาก็ให้มันเบากว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงกัน

                "ไว้จะเอาหัวของสกัลเฟซมาฝากนะ J"

                แล้วทำไมฉันต้องไปบ้าจี้หงุดหงิดด้วยเนี่ย ถึงขนาดประชดพวกชาวบ้านใช้ไม่ได้เลย ฉันทำเสียชื่อกิลด์ซะแล้ว กลับที่กิลด์เมื่อไหร่คงต้องขอให้มาสเตอร์ลงโทษซะแล้วสิ

                "แผนที่มาแล้วครับ!"

                "ขอบใจมาก"

                ฉันรับแผนที่ไปจากหัวหน้าหมู่บ้านหนุ่ม เปิดอ่านแล้วเดินขึ้นเขาทันที ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายได้ยินเสียงนินทาของพวกคนในหมู่บ้านอยู่ดี

                เดี๋ยวแม่ก็ถล่มซะให้เละหรอก!!!

 

                ถ้ำแห่งหนึ่งแถวๆ ยอดเขา

                ตอนนี้คงจะประมาณทุ่มนึงได้แล้ว เส้นทางบนภูเขาดูยากจนเผลอหลงทางไปตั้งสองรอบ ให้ตายเหอะ

                ขอระบายความหงุดหงิดนี้กับพวกสกัลเฟซละกันนะ!!

                "สับเปลี่ยนศาสตรา!"

                "โฮกกกกกกกกกกกกกก!!!"

                "กร๊าซซซซซซซซซซซซซซ!!!"

"แกว๊กกกกกกกกกกกกกก!!!"

"นอกจากสกัลเฟซยังมีออร์คกับงูมันจูฮิลล์ด้วยเหรอ น่าสนุกไม่เลวเหมือนกันนะ เข้ามาพร้อมกันทั้งหมดนั่นแหละ!!!"

(ตัดฉับ! เนื่องจากบทบู๊มันเขียนยาก กลัวแต่งแล้วไม่ชอบใจ ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ค่ะ)

                "...หมด ...หมดแล้วสินะ"

                จำนวนมากขนาดนี้กินพลังเวทย์ไปน่าดูทีเดียว แต่ก็คงกำจัดได้หมดแล้ว

                "ฮว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!"

                เสียงคำรามกึกก้องทรงพลังดังมาจากข้างในถ้ำ ลำตัวใหญ่โตสีดำสนิท ดวงตาสีแดงฉานราวกับเลือด กดเล็บทั้งสิบที่ยาวเหมือนคมและแหลมเหมือนคมเคียว

                ...สกัลเฟซระดับคิง

                "...ยังมีแกอีกตัวงั้นเหรอ?"

"ฮู่มมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!"

                "เปลี่ยนศาสตรา! มาลองกันซักตั้งสิ!!!"

                (ตัดฉับรอบสอง!)

                หลังจากจบการต่อสู้ที่กินเวลาทั้งสิ้นเกือบสามชั่วโมง ฉันก็หมดทั้งพลังเวทย์ และเรี่ยวแรงที่จะขยับตัว แถมยังได้แผลที่ระลึกมาไม่รู้กี่แผลด้วย แต่ที่หนักที่สุดก็ต้องแผลที่ท้องที่โดนเล็บมันเสียบเข้าให้ พิษที่ติดอยู่ที่เล็บของมันทำเอาร่างกายขยับไม่ได้

                ...ขยับตัวไม่ได้เลย ...แถมตาจะปิดแล้วด้วย...

                ...มาพลาดท่าง่ายๆ แบบนี้ไม่สมกับเป็นเราเลย...

                ...ต้องกลับไปที่หมู่บ้าน...

                ...ขืนหลับไปทั้งๆ อย่างนี้ต้องแย่แน่ๆ...

                ...ต้องลุกขึ้น...

                ...แล้วกลับไปรายงานมาสเตอร์ว่าภารกิจเสร็จสิ้น..

..ไม่ไหว...ลุกไม่ได้...เสียเลือด...มากไป

...มาส...เตอร์...

...แฟรี่...เทล...

...เจ...ราล....

 

Gray TalK

เอลซ่า!!

อะไรกัน!? ...ฝันงั้นเหรอ??? ...อยู่ดีๆ ก็รูสึกไม่ดีขึ้นมา ทำไมถึงสังหรณ์ไม่ดีเกี่ยวกับเอลซ่าได้

ผมลุกออกจากที่นอนด้วยอาการไม่เป็นสุข ร้อยวันพันปีที่ผ่านมาผมฝันร้ายแค่เรื่องของอุลเท่านั้น (อุล - อาจารย์ของเกรย์กับริออน เสียชีวิตไปเพราะใช้เวทย์ต้องห้ามไอซ์เชล ผนึกเดริโอร่าปิศาจจากหนังสือของเซเรฟ ไว้ในน้ำแข็งจนจบชีวิตลง) นี่เป็นครั้งแรกที่ฝันถึงเพื่อน แถมยังตกอยู่ในสภาพอันตรายมากด้วย

ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวเดินตรงไปที่กิลด์ตามหามาสเตอร์ทันที

                "มาสเตอร์ เอลซ่าไปไหน!?"

                "เอลซ่าไปทำภารกิจ"

                "ภารกิจอะไรที่ไหนลุง?"

                "อะไร เกรย์ เจ้าคิดจะไปช่วยรึ?"

                "ผมมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดี ลุงรีบบอกมาเร็วเข้า!"

                "ไปตอนนี้ก็ไม่ทันหรอก เอลซ่าไปทำภารกิจตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

                "เมื่อวาน??"

                "ข้าจะให้เจ้าไปช่วยเอลซ่าอีกแรง ที่ไหนได้ดันไม่ยอมโผล่หัวมาให้เจอ"

                "ลุง เมื่อคืนผมฝันเกี่ยวกับเอลซ่า ฝันว่าเธอขยับไปไหนไม่ได้และเธอกำลังจะตาย"

                "!!!"

                "เอลซ่าไปที่ไหนลุง"

                "ในฝันเจ้าเห็นว่าเอลซ่าอยู่แถวไหน"

                "เทือกเขา ที่ไหนซักที่ ในฝันผมเห็นเธอบาดเจ็บจนขยับไปไหนไม่ได้"

                "!!!" มาสเตอร์มาคาลอฟอึ้งไป

"...นั่นอาจจะเป็นฝันบอกเหตุก็ได้ค่ะ"

                "รุ่นที่ 1"

                "ท่านรุ่นที่ 1"

                "เกรย์ ฟูลบัสเตอร์ โดยส่วนตัวแล้วฉันคิดว่าคุณไม่ควรไปคะ "

                "ทำไม!? ในเมื่อคุณก็คิดว่ามันอาจจะเป็นฝันบอกเหตุ ทำไมไม่ให้ผมไปช่วยเพื่อนของผม!?!?"

                คนเป็นมาสเตอร์ของแฟรี่เทล ทำไมดันบอกว่าไม่ควรไปช่วยเพื่อนกัน

                "เอลซ่า สกาเล็ต ฉันคิดว่าเธอคนนั้นมีพลังชีวิตที่กล้าแกร่งค่ะ เธอคนนั้นน่ะจากที่ฉันดูไม่มีวันสิ้นชื่อง่ายๆ แน่นอน"

                "แต่ก็ไม่ใช่ว่าเอลซ่าจะพลาดท่าไม่ได้!?!?"

                "รออย่างเชื่อมั่นเถอะค่ะ เชื่อใจเอลซ่า แบบเดียวกับที่คุณเชื่อใจในตัวนัตสึว่าจะพาลูซี่กลับมาได้"

                "...คะ...ใครบอกว่าผมเชื่อใจไอ้ตาขวางกัน!?!!!"

"ถ้าไม่อย่างนั้นก็ขอให้เชื่อใจฉันค่ะ เชื่อในสิ่งที่ฉันพูดว่าเอลซ่าจะไม่เป็นไร"

                "ถ้ามาสเตอร์ไม่ยอมบอกสถานที่ผมก็ไปหาเอลซ่าไม่ถูก ...ถ้าอย่างนั้นผมจะเชื่อใจในสิ่งที่คุณเชื่อ ...ผมเชื่อในตัวเอลซ่าเหมือนกับคุณ รุ่นที่ 1"

                "ขอบคุณค่ะ ^^"

                ผมเดินออกจากที่ตรงนั้นไปหาโต๊ะว่างๆ นั่ง เผื่อว่าจะสามารถสงบจิตสงบใจลงได้

                ...

                ..

                .

                "ทำไมท่านรุ่นที่ 1 ไม่ต้องการให้เกรย์ไปช่วยเอลซ่าล่ะครับ ถ้าหากว่าเอลซ่าตกอยู่ในอันตรายจริงๆ..."

                "ฉันมีความรู้สึกว่าถ้าเขาไปเขาต้องตายแทนเอลซ่าแน่ค่ะ"

                "!!!"

                "แต่เอลซ่าเส้นชีวิตของเธอยังไม่ขาดหรอกค่ะ ถ้าความรู้สึกของฉันถูกต้อง จะมีคนมาช่วยต่อมันได้ทันพอดี"

                "...มีคนมาช่วย???"

                "ฉันไม่ทราบหรอกค่ะว่าคนๆ นั้นคือใคร แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกคือเธอยังไม่ตายแน่นอน"

                "…"         

                "ฉันเชื่อมั่นในพลังใจของคนที่อยู่ที่แฟรี่เทลค่ะ"

                "...ผมเองก็เช่นกันครับ ผมเชื่อในตัวของลูกๆ ทุกคน"

มาสเตอร์แฟรี่เทลรุ่นที่ 1 มาวิส เวอมิลเลี่ยน

นอกจากจะเป็นเจ้ากลยุทธ์ ที่มีมันสมองระดับตำนาน ยังมีทักษะการสังเกต คำนวณหาความเป็นไปได้ และมีความรู้สึกที่ฉับไว มีความสามารถรอบด้าน แม้ภายนอกจะดูเหมือนเด็กๆ แต่ความสามารถของเธอก็สุดยอดสมชื่อผู้ก่อตั้งแฟรี่เทล


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #85 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 15:41
    เจราลใช่รึมั่ย
    #85
    0
  2. #18 Hoshi Maki (@mmmaxkxr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 04:09
    เดี๋ยวก็จะมีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยสินะ:)
    #18
    0
  3. วันที่ 14 มกราคม 2560 / 22:19
    เอลซ่า!!!! สู้เข้านะ เจราล!!!!! ช่วยให้ทันล่ะ นัตสึพาลูซี่กลับมาเร็วๆเเล้วรีบขอเเต่งงานด้วยล่ะ ( เดี๋ยว? / โดนเเตะ )

    สนุกมากเป็นกำลังใจให้น้า ^       ^
    #17
    0