【Fic Fairy Tail】รักต้องบอก (Nalu) [จบแล้ว]

ตอนที่ 6 : Ep 05 :: คราวนี้อย่าผิดสัญญานะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    10 ม.ค. 60

5

คราวนี้อย่าผิดสัญญานะ

 

                LisannaTalK

                พูดไปแล้ว พูดในทุกๆ สิ่งที่อยากจะพูด ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะพูดมันออกมาเลยแท้ๆ แต่ก็พูดทั้งหมดไปแล้ว ความรู้สึกที่อัดอั้นไว้มานาน ...ฉันพูดทุกอย่างไปหมดแล้วจริงๆ

                แต่หลังจากเผลอพูดทุกอย่างที่อยากพูดออกไป นัตสึก็ทั้งนิ่งทั้งเงียบยิ่งกว่ารูปปั้นหิน สีหน้าที่เดาไม่ออก ท่าทางที่ดูเย็นชาเป็นน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย มันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ควรจะพูดมันออกไปจริงๆ

                "…"

                "…"

                "...นัตสึ?"

                "...ขอโทษ ...ฉันไม่มั่นใจว่าจะรักเธอมากกว่าเพื่อนได้"

                "…"...อ่า...ก็คิดไว้แล้วว่าคำตอบต้องเป็นแบบนี้ การคาดหวังแล้วต้องผิดหวังมันเจ็บเสมอล่ะ

                "อีกอย่างตอนนี้ฉันคิดแค่ตามหาลูซี่ให้เจอเท่านั้น"

                "…"...อ่า ...เจอประโยคนี้เข้าไปเจ็บนักกว่าเดิมอีก ทั้งๆ ที่ฉันเพิ่งสารภาพรักเขาไป แต่ในใจเขาก็ยังคงคิดถึงลูซี่เสมอ ไม่มีที่ที่ฉันจะแทรกเข้าไปได้เลยสินะ

"…ลิซานน่า?"

                "...นี่นัตสึ"

                "หืม"

                "ฉันขออะไรอย่างได้มั้ย?"

                "ว่ามาสิ"

                "ถ้านายตามหาลูซี่จนเจอแล้ว ช่วยคิดอีกครั้งได้มั้ย?"

                "..."

                "ฉันจะทำให้นายรักฉันให้ได้ ...เพราะงั้นเมื่อนายได้พบกับลูซี่แล้วโปรดให้โอกาสฉันสักครั้ง"

                "…"

                "ฉันไม่อยากให้ทุกๆ อย่างมันจบลงง่ายๆ เพียงเพราะตอนนี้นายต้องการตามหาลูซี่ ฉันรักนายมาเป็นสิบๆ ปีแล้วนะ ฉันไม่อยากยอมแพ้กับเรื่องนี้"

                "…"

                "...ดังนั้น ช่วยให้โอกาสฉันได้พิสูจน์ว่าฉันรักนาย"

                "…"

                "ฉันจะทำให้นายรักฉันให้ได้"

                "..."

"…"

                "…"

"…"

                "…"

                "...แต่ถ้าเมื่อฉันได้ใช้โอกาสสุดท้ายนั่นไปแล้วนายก็ยังไม่รักฉัน..."

                "…"

                "ฉันสัญญาว่าฉันจะตัดใจจากนาย"

                "..."

                "…ขอร้องล่ะนัตสึ"

                จะว่าฉันหน้าด้านหน้าทนยังไงก็ได้ ฉันแค่อยากได้โอกาสสักครั้ง โอกาสที่จะได้ทำให้นายรู้ว่าฉันรักนายแค่ไหน โอกาสที่จะทำให้นายรู้สึกว่านายรักฉัน แค่ครั้งเดียว แค่นิดเดียวก็ยังดี

                หากว่าสุดท้ายแล้วนายก็ยังคิดกับฉันได้เพียงแค่เพื่อนฉันจะตัดใจจากนาย ได้โปรดเถอะ ช่วยตอบตกลงทีเถอะ!

                "…"

                "…นัตสึ"...แม้แต่โอกาสยังไม่มีหวังงั้นเหรอ

                "...เข้าใจแล้ว"

                "!!!"

                "เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันหาลูซี่พบและพาเธอกลับมาที่กิลด์ได้ ...หลังจากวันนั้น 1 อาทิตย์ฉันจะให้เวลาทุกวินาทีกับเธอ ถ้าเธอทำให้ฉันรักเธอได้เรามาแต่งงานกัน"

"...จริงเหรอ"

                "อือ"

                "…คราวนี้จะไม่ผิดสัญญาใช่มั้ย มันไม่ใช่สัญญาสมัยเด็กแล้วนะ"

                "เออ"

                "...ขอบคุณนะ"ฉันยิ้มบางๆ และปล่อยให้น้ำตาไหลจากดวงตาเงียบๆ

แม้ว่าจะสำคัญน้อยกว่าลูซี่ก็ช่าง นัตสึให้โอกาสฉันในการพิสูจน์ความรักของตัวเองแล้ว อยากจะร้องกรี๊ดดังๆ จริงๆ นะ

"…"

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แต่คราวนี้หัวใจฉันไม่เจ็บเท่าเมื่อกี้อีกแล้ว ฉันทำให้นัตสึลำบากใจ ดังนั้นฉันจะเป็นคนทำให้นัตสึหัวเราะให้ได้

                "…ว่าแต่นัตสึ?"

                "หา??"

                "พูดอะไรแบบนั้นออกมานายไม่อายบ้างเหรอ?" ไม่ใช่เเค่นัตสึหรอกที่อาย ฉันเองที่พูดอะไรหน้าไม่อายออกไปก็อายเหมือนกัน

                "มันต้องอายแน่นอนอยู่แล้วยัยเบ๊อะ!!"

                "พูดแบบนั้นไม่สมเป็นนัตสึเลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"

                "ว่าไงนะ!แล้วมันเป็นเพราะใครล่ะที่ทำให้ฉันต้องพูดน่ะ!!"

                "ก๊ากกกกกกกกกกกก!!"

                "ลองขำอีกทีสิ เธอตายแน่ลิซานน่า ว๊ากกกกกกกกกกกกก!!!"

                "กรี๊ดดดดด อย่าตามมานะๆๆๆๆๆๆ"

                ฉันกับนัตสึวิ่งไล่กันไปมาทั่วห้อง บรรยากาศไม่อึมครึมอีกแล้ว เรื่องระหว่าฉันกับเขาคลี่คลายไปอีกขั้น

                แม้ว่าไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่นัตสึจะหาลูซี่พบ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่นัตสึจะกลับมาที่แมคโนเลีย แต่ฉันก็จะยังคงรอต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจอย่างเดียวกับตลอดช่วงเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา

                ขอสาบานกับตัวเองว่า ฉันจะต้องทำให้ดีที่สุด!!!

 

                Natsu TalK

                ผมกับแฮปปี้เก็บของใช้เท่าที่จำเป็นทั้งหมดเรียบร้อยเล้ว และกำลังจะเดินทางออจากแมคโนเลีย ระหว่างที่ผมกับแฮปปี้กำลังเดินอยู่นั้น ผมเงียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สิ่งที่ลิซานน่าพูดและกระทำยังคงติดอยู่ในหัวของผม

"…นี่นัตสึ"

                "หืม?"

                "นายไม่รักลิซานน่าบ้างเลยเหรอไอล์!"

                "!!!!"

                "ว่าไงล่ะไอล์"

                "ทะ ทะ ทะ ทำไมนายถึงรู้เรื่องนี้ได้ล่ะ!?"

                "ก็พวกนัตสึเล่นคุยกันในบ้านเสียงดังลั่นเลยนี่นา ไอล์"

                "!!!!"

                "พอเป็นแบบนั้นต่อให้ไม่อยากได้ยินก็ต้องได้ยินอยู่แล้วล่ะ ไอล์"

                "...อะ อะ อะ เอ่อออออออ"

                "ดูท่าทางของนัตสึก็คงลืม แล้วแม้กระทั่งลิซาน่าก็คงลืมไปว่ามีกระผมอยู่ในบ้านด้วยนะนี่ ไอ๊ย์!"

                "ฉันก็ลืมไปจริงๆ นั่นแหละ ...โทษทีนะแฮปปี้"

                ...อ่า ผมลืมไปจริงๆ นะว่าตอนนั้นแฮปปี้ก็อยู่ด้วย มัวแต่อึ้งจนสมองสั่งการไม่ทัน แม้กระทั่งคู่หูอย่างแฮปปี้ก็เผลอลืมไปได้

                "ไม่เป็นไรหรอกไอ๊ย์ แต่ที่กระผมอยากถามน่ะคือนัตสึไม่รักลิซานน่าแล้วเหรอ?"

                "...พูดตามตรง...เมื่อก่อนฉันก็คิดว่าฉันรักลิซานน่า เลยสัญญากันว่าถ้าโตขึ้นจะแต่งงานกับเธอ"

                "เมื่อก่อนเหรอ แล้วตอนนี้ล่ะไอล์?"

                "เรื่องระหว่างฉันกับลิซานน่า ...ฉันคิดว่าเธอเป็นแค่เพื่อน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น"

                "แล้วนัตสึก็รู้ความรู้สึกรู้ความต้องการของเธอแล้ว นัตสึไม่สงสารลิซานน่าบ้างเหรอ?"

                "สงสารสิ ฉันเลยให้คำสัญญาแบบนั้นไปไง"

                ไม่งั้นก็คงไม่ซี้ซั้วสัญญาอะไรที่เหมือนกับการให้ความหวังหรอก

                "แต่นัตสึน่ะโหดร้ายมากนะ"

                "หะ? โหดร้ายตรงไหนกัน??"

                "นัตสึบอกว่าจะตามหาลูซี่ให้เจอและพากลับมาที่กิลด์ก่อนที่จะทำตามสัญญา ก็หมายความว่านัตสึให้ความสำคัญกับลูซี่มากกว่าลิซานน่ายังไงล่ะไอล์"

                "หะ!? ฉันแค่คิดว่าเรื่องของลูซี่มันด่วนกว่าเท่านั้นเองนะ!"

                "กระผมก็เชื่อว่านัตสึคงคิดแค่นั้นแต่สำหรับลิซานน่ามันไม่ใช่ยังไงล่ะไอล์"

                "...อา...โธ่เอ๊ยยยยย!"

                "…นี่นัตสึ?"

                "อะไรเหรอแฮปปี้?"

                "ถ้าลิซานน่าเป็นคนลาออกแทนที่จะเป็นลูซี่ นัตสึจะเป็นห่วงลิซานน่าแบบเดียวกับที่เป็นห่วงลูซี่มั้ย?"

                "ต้องเป็นห่วงสิ!"

                "แล้วถ้าลูซี่กับลิซานน่าถูกจับเป็นตัวประกัน แล้วนายเลือกที่จะช่วยได้คนเดียวนายจะช่วยใคร?"

                "ฉันจะช่วยทั้งสองคน!!"

                "...ถ้าทั้งสองคนอยู่คนละฝั่ง นายไปช่วยทันแค่คนเดียวสิ"

                "ฉันจะช่วยให้ได้ทั้งคู่!!!"

                "...นัตสึ ...นายนี่มัน ไอล์"

                "อะไรของนายหะ แฮปปี้ วันนี้นายมาแปลกนะ?"

                "ช่างมันเถอะ ไอล์"

                อยู่ดีไม่ว่าดีก็มาถามอะไรบ้าๆ ซะได้ ถ้าพวกพ้องโดนจับเป็นตัวประกันไม่ว่าจะเป็นใครที่โดนจับตัวไปผมก็ต้องไปช่วยแน่นอนอยู่แล้ว ต่อให้คนๆ นั้นเป็นเกรย์ที่เขาเกลียดมากถึงมากที่สุดก็เถอะ ถ้าเป็นพวกพ้องผมพร้อมที่จะต้องสู้กับทุกคน ไม่ว่าจะยิ่งใหญ่คับฟ้ามาจากไหน ถ้ามาทำร้ายครอบครัวของผม ผมก็จะฆ่าไม่เลี้ยงแน่นอน!!

 

                2 สัปดาห์ผ่านไป

                Lucy TalK

                ฉันเริ่มเรียนรู้งานของนิตยสารเวทย์มนตร์รายสัปดาห์ซอเซอร์เรอร์ที่ละนิด โดยมีรุ่นพี่เจสันเป็นคนคอยดูแล

                แต่งานแค่นั้นมันไม่พอจะจ่ายค่าเช่าบ้านที่เหมือนรังหนู ที่ถึงจะราคาแค่สามหมื่นจีเวล แต่ค่ากินค่าอยู่ค่าเดินทางไปไหนมาไหนภายในเมืองหลวงของฟิโอเร่ (เมืองครอคัส) มันช่างแพงหูดับตับไหม้จนเงินแทบไม่พอใช้

                ดังนั้นบางทีฉันจะไปหางานพิเศษทำเป็นจ๊อปสอง ช่วยงานละครเวทีอยู่หลังฉากบ้าง บางครั้งก็ไปเป็นครูสอนพิเศษในบางวัน

เห็นอย่างนี้ตอนฉันเป็นคุณหนูฉันต้องเรียนหนักมากๆ ทั้งดนตรี เต้นรำ เย็บปักถักร้อย การวางตัว กริยาท่าทาง การเข้าสังคม สมบัติผู้ดี รวมทั้งความรู้ทั้งหลายทั้งแหล่ที่คุณหนูตระกูลฮาร์ทฟิเลียสมควรจะมีไม่ว่าจะคณิตศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ สังคมศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และอื่นๆ อีกมากมาย ดังนั้นไม่ว่าวิชาไหนก็สอนได้ทั้งนั้น

อีกอย่างคือฉันเองก็เป็นอดีตนักเวทย์ของกิลด์แฟรี่เทล ดังนั้นบางทีการออกไปหาสมุนไพรตามป่าเขาเพื่อนเอามาแลกเงิน ที่เป็นภารกิจของร้านขายยาที่ไม่ต้องแจ้งกิลด์ งานแค่นั้นทำได้สบายมาก! 

                "ลูซี่ วันนี้จะออกไปทำงานรึเปล่า คูลลลล"

                "ไปสิคะ แต่ไปหางานทำน่ะค่ะ ถ้าไม่หางานทำฉันจะเอาเงินที่ไหนมาเป็นค่ากินค่าอยู่ล่ะคะ"

                "ถ้ายังไงผมมีงานดีๆ ที่อยากให้ลูซี่ทำนะ คูลลลลล"

                "งานดี?"

                "ถูกแล้วคูลลลล งานนี้ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ได้ตั้งสามหมื่นจีเวลเลยนะคูลลลล"

                "สามหมื่น!?"

                "พอจ่ายค่าเช่าได้ตั้งเดือนเลยนะคูลลลลล เสียเวลาไม่นานด้วยนะคูลลลล"

                "ฉันจะทำค่ะ!!"

                "งั้นก็ไปกันเลยคูลลลลล!!!"

                …

                ..

                .

                "...รุ่นพี่เจสันคะ?"

                "คูลลลลล~!!!"

                "...นี่เหรอคะงานดีๆ ที่ว่าน่ะค่ะ?"

                "ใช่แล้วคูลลลลลล"

                "…"

                งานที่ว่าคือ...นางแบบชุดชั้นใน!!! โอ้ม่ายยยยยยยย!!! ก็ว่าทำไมทำงานไม่นานแต่ได้เงินดีนัก นี่ฉันโดนหลอกเหรอเนี่ยยยยย!!!

                ก่อนถ่ายก็ว่าแล้วว่าทำไมมันแปลกๆ ตั้งใจจะยกเลิกแต่รุ่นพี่เจสันบอกว่ามืออาชีพถ้าตอบตกลงแล้วก็ต้องทำ ห้ามเปลี่ยนใจทีหลัง ฉันอยากบอกเหลือเกินว่าฉันไม่ใช่มืออาชีพ T^T!!

                แต่ถ้าไม่ทำรุ่นพี่เจสันจะเลิกจ้างฉันเป็นนักข่าวของนิตยสารซอเซอร์เรอร์แล้วจะให้ปฏิเสธยังไง!!!

ฉันไม่ต้องการให้ใครเจอตัวแท้ๆ ถึงนิตยสารกราเวียร์คนในแฟรี่เทลจะไม่ค่อยมีใครอ่านก็เถอะ แต่มันก็ค่อนข้างเสี่ยงกับการซ่อนตัวของฉัน ขอล่ะ อย่าให้มีใครเห็นฉันในนิตยสารเลย เพี้ยงงงงง!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #109 2woonsen2 (@2woonsen2) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 18:54
    นัตสึหลายใจอ่ะ
    #109
    0
  2. #83 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 15:29
    เข้าใจว่านี้คือนัตสึ 555 ซื่อบื้อเก่ง
    #83
    0
  3. #71 ParewaPlub-in (@ParewaPlub-in) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 21:24
    นัตสึซื่อบื้ออะแต่ถ้ามองในอีกมุมนึง นัตสึเปนคนหลายใจอะ
    #71
    0
  4. วันที่ 14 มกราคม 2560 / 15:25
    นัตสึ....ถ้าลูซี่จากไปจากโลกนี้ นายจะรู้เองว่า ใครกันเน่ที่นายต้องการ
    ( เป็นคนชอบเรื่องดราม่า พูดตรงๆอยากให้ลูซี่ตาย ถถถถถถ )
    #15
    0
  5. #8 Hoshi Maki (@mmmaxkxr) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 15:41
    ให้ความหวังมันไม่ดีนะ
    #8
    0