【Fic Fairy Tail】รักต้องบอก (Nalu) [จบแล้ว]

ตอนที่ 5 : Ep 04 :: ทนไม่ไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

4

ทนไม่ไหว

 

ตลอดทางที่แฮปปี้บินตามนัตสึมาแฮปปี้เงียบไม่ได้พูดอะไรเลย แต่สุดท้ายก็ทนความเงียบแบบนี้ไม่ไหวต้องเปิดปากเริ่มบทสนทนาก่อน

"นัตสึ นายคิดจะไปหาลูซี่ที่ไหนเหรอ ไอล์"

นัตสึเดินบนทางริมแม่น้ำที่ลูซี่ชอบเดินเป็นประจำตอนกลับบ้าน คนแถวนี้เตือนเธอว่ามันอันตรายบ่อยๆ แต่เธอก็ไม่เคยจะฟังคำใครสักที ทุกๆ ครั้งเอาแต่บอกว่าไม่เป็นไรเสมอๆ

                "...ฉันเองก็ไม่รู้แฮปปี้"

                แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี เพื่อนๆ ทุกคนก็พยายามจะห้ามเขาแล้ว บอกว่านั่นคือการตัดสินใจของลูซี่ เขาทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

ใช่ผมรู้เรื่องนั้นดีที่ว่ามันเป็นการตัดสินใจของยัยนั่น

                แต่ว่าการตามหาตัวเธอก็คือการตัดสินใจของผม ไม่มีใครห้ามผมได้เช่นกัน

                "แฮปปี้"

                "...ไอล์?"

                "นายคัดค้านเหมือนกันรึเปล่า"

                "ไอล์???"หน้าแฮปปี้ส่อว่าไม่เข้าใจ ผมเลยพูดใหม่อีกครั้ง

"คัดค้านที่ฉันจะตามหาลูซี่ไงล่ะ"

                "อ๋ออออ ผมไม่คัดค้านหรอกไอ๊ย์ ลูซี่เป็นเพื่อนของเรา ผมเองก็อยากเจอลูซี่เหมือนกัน ไอ๊ย์!"

                "หึ นั่นสินะไม่ว่ายัยลูซี่จะไปด้วยเหตุผลอะไรฉันก็จะตามตัวยัยนั่นให้เจอให้ได้เลย"

                "ไอล์ กระผมเองก็จะช่วยหาเหมือนกัน"

                "ดีล่ะ แฮปปี้ เริ่มปฏิบัติการแผนตามหาลูซี่กันเถอะ!!!"

                "ไอ๊ย์!!!"

                …เริ่มเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง...

                ..

                .

                "แต่อย่าว่างั้นงี้เลยนะนัตสึ เรายังไม่รู้ว่าควรไปตามหาที่ไหนเลยไม่ใช่รึไงกันอ่ะ ไอล์?"

                "ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไปทุกๆ ที่ ที่ลูซี่เคยไปตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน"

                "…ก็ดีกว่าไม่มีจุดมุ่งหมายล่ะมั้งไอล์"

                "ในเมื่อตัดสินใจได้แล้วก็ไปเก็บของเตรียมเดินทางกันเลยเถอะ!!"

                "ไอ๊ย์?ไปเลยเหรอนัตสึ??"

                "ตัดสินใจได้แล้วก็ไปเลยสิ มัวแต่ชักช้ามันไม่ทันใจอ่ะ!"

                "กระผมรับทราบแล้ว ไอ๊ย์!!"

ผมกระโดดลงจากทางเส้นนั้น ทางที่ลูซี่เดินเป็นประจำ สายตามองไปที่บ้านของลูซี่ บ้านที่เธอจากไปแล้วไม่อยู่ที่นั่นอีกแล้ว พอคิดว่าเธอไม่ได้อยู่ใกล้ตัวก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างประหลาด

ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับไปยังบ้านของตัวเอง

                ปกติถ้าเป็นการตัดสินใจของเพื่อนผมก็จะยอมรับแม้มันจะยากที่จะยอมรับ แต่หากไม่ใช่เรื่องที่ส่งผลเสียต่อกิลด์ก็จะยอมรับได้ในเวลาไม่นานทั้งนั้น แต่ทำไมคราวนี้ผมดันรับไม่ได้ขึ้นมาซะดื้อๆ ตัวผมเองก็ไม่เข้าใจเรื่องนั้น เลยเลือกที่จะออกตามหาเธอเพื่อถามให้รู้เรื่องไปเลย ว่าทำไมเธอถึงมีอิทธิพลต่อของผมมากขนาดนี้

                และทำไมกันหนอตัวเองถึงทำใจไม่ได้ทุกทีที่คิดว่าตัวเองจะไม่ได้เจอกับเธออีกแล้ว

 

                ทางด้านลูซี่ เธอตัดสินใจที่จะไปเคารพหลุมศพของพ่อและแม่ก่อนเป็นอันดับแรก หลังจากนั้นค่อยปักหลักหาที่อยู่แน่นอนให้ตัวเอง

                ด้วยความที่ว่าตัวเองก็เป็นนักเวทย์เรื่องของอันตรายคงไม่มีมากนัก การใช้ชีวิตแบบปกติธรรมดา ไม่จำเป็นต้องมีเวทย์มนต์ให้มากมายอะไรนักก็ได้

                ดังนั้นหากไม่ได้เข้าร่วมกับกิลด์ไหนแล้วรับภารกิจยากๆ มาทำล่ะก็ เธอก็ดูแลตัวเองได้สบายๆ

                เธอตัดสินใจไม่เข้าร่วมกิลด์ไหนอีก เพราะบ้านของเธอมีแต่แฟรี่เทล ไม่มีทางเป็นที่อื่นได้ แต่ถ้าไม่เข้าร่วมกิลด์ก็รับภารกิจมาทำไม่ได้ ไม่มีงานก็ไม่มีเงิน ถ้าไม่มีเงินเธอก็ตายแน่นอน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไปขอให้นักข่าวนิตยสารซอเซอร์เรอร์ที่เคยมาสัมภาษณ์คนในกิลดฺแฟรี่เทลที่เธอรู้จักหางานให้เธอคุณเจสัน ไม่สิตอนนี้ต้องเป็นรุ่นพี่เจสันแล้ว

เธอเลือกงานที่จะได้ใช้ความสามารถในการเขียนให้เป็นประโยชน์

                ไม่ใช่ว่าไม่อยากผจญภัยนะ แต่คนที่เธออยากร่วมผจญภัยด้วยมีแค่เพื่อนๆ ในกิลด์แฟรี่เทลเท่านั้น

"ขอบคุณนะคะรุ่นพี่ ขอโทษจริงๆ ที่ต้องรบกวนให้หาที่พักให้ด้วย"

                "ไม่เป็นไรลูซี่ คูลลลล"

"ต้องขอบคุณจริงๆ ค่ะ"

                "มีสาวๆ มาเป็นรุ่นน้อง แถมดีกรีอดีตจอมเวทย์ของแฟรี่เทลอีก ยินดีมากเลยล่ะ คูลลลลล"

"ฮ่าๆ ก็แค่อดีตเท่านั้นแหละค่ะ ตอนนี้ฉันลาออกมาแล้วนี่คะ"

                "คูลลลลล ลูซี่อย่าหาว่ายุ่งเลยนะ แต่ออกมานะจะดีจริงๆ เหรอ คูลลลลล"

                "...ดีแล้วล่ะค่ะ" ฉันพยักหน้ายิ้มบางๆ ฉันพยามยิ้มให้ดูดีที่สุดแล้วจริงๆ นะ

"งั้นผมจะบอกข่าวพิเศษสำหรับลูซี่ให้ดีมั้ย คูลลลล"

                "ข่าวพิเศษ?"

                "เกี่ยวกับซาลามันเดอร์ นัตสึคุง คูลลลลลลลลล"

                แค่ได้ยินชื่อของนัตสึก็รู้สึกเหมือนมีค้อนมาทุบลงกลางศีรษะ หัวใจกระตุกวูบเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมากระชากมันออกไปจากอก ความรู้สึกหลากหลายปนเปไปมากมาย ชื่อของซาลามันเดอร์โด่งดังมาก เพราะงั้นเธอต้องรีบทำใจให้ชิน ชินกับการที่ต้องได้ยินชื่อเขาประจำ ชินกับการอยู่คนเดียวโดยไม่มีเขา

                "…นะ...นัตสึ ...ทำไมเหรอคะ?"

                "ซาลามันเดอร์ นัตสึคุงขอพักงานกิลด์ไม่มีกำหนด คูลลลลล"

                "พักงานกิลด์ไม่มีกำหนด"

                "ใช่แล้วคูลลลล ตอนที่รุ่นพี่ไปสัมภาษณ์มาสเตอร์รู้สึกจะบอกว่า นัตสึคุงจะไปตามหาพวกพ้องน่ะ คูลลลลลล"

                "..."

                "คนๆ นั้นใช่ลูซี่รึเปล่า คูลลลลลล"

                "..."

                "แต่ว่าคนในกิลด์ก็มีตั้งเยอะแยะ มาสเตอร์ก็ไม่ได้พูดอะไรมากด้วย อาจจะไม่ใช่ก็ได้มั้ง คูลลลลล"

                "…"

                ...ใช่ ต้องไม่ใช่ฉันแน่ๆ ไม่มีทางใช่ฉันหรอก

                "ข่าวนี้ยังไม่ได้รับอนุญาติให้เปิดเผย คูลลลล ดังนั้นมันจึงเป็นข่าวพิเศษที่ผมบอกเธอโดยเฉพาะ คูลลลลล"

"…"

"คูลลลล งั้นผมกลับล่ะ คูลลลลลล"

                "เดี๋ยวค่ะ!!"

                "คูลลลล?"

                "เรื่องที่ฉันทำงานอยู่กับรุ่นพี่ช่วยเก็บเป็นความลับได้มั้ยคะ?"

                "ทำไมล่ะคูลลลลล"

                "เหตุผลส่วนตัวน่ะค่ะ ขอร้องล่ะค่ะ!!"

                "ถ้าลูซี่ขอร้องขนาดนั้นล่ะก็ได้ เข้าใจแล้วคูลลลล จะไม่บอกใครหรอกคูลลลล"

                "ขอบคุณมากค่ะ"

                "งั้นผมกลับจริงๆ ล่ะคูลลลลลล"

                "ค่ะ เดินทางดีๆ นะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ"

                ฉันก้มหัวให้รุ่นพี่ที่เดินออกจากบ้านไป บ้านที่รุ่นพี่หาให้อยู่ในเมืองหลวงของเมืองฟิโอเร่ ห่างจากแมคโนเลียที่แฟรี่เทลอยู่มาไกลพอสมควร ดังนั้นคงไม่ได้เจอกับคนในกิลด์ง่ายๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอ...แต่ไม่พร้อมที่จะเจอต่างหาก

                ...นัตสึพักงานกิลด์

                ...ตามหาเพื่อน

                ...ไม่ใช่หรอก

                ...ต้องไม่ใช่

                ...ไม่มีทางใช่ฉันแน่ๆ

                ...ไม่มีทาง

 

                Writer talK

                ตัดฉับกลับมาที่นัตสึอีกครั้ง

"นัตสึ จะออกตามหาลูซี่เหรอ?"

คนที่ถามคำถามคือลิซานน่า นัตสึที่กำลังเก็บของกับแฮปปี้เลยหันกลับไปมอง เธอรู้จักบ้านของนัตสึและนัตสึก็ไม่เคยห้ามไม่ให้เธอมาหา แต่ในเวลานี้คนที่นัตสึอยากจะเจอไม่ใช่เธอ

                "ใช่"

                เขาตอบสั้นๆ แล้วลงมือเก็บของต่อ

                "แต่ลูซี่เลือกที่จะไปด้วยตัวเองนะ"

                "และฉันก็เลือกที่จะตามหายัยนั่นด้วยตัวเอง"

                "…"รู้สึกหน้ากระตุกพูดไม่ออกในทันทีเมื่อได้ยินนัตสึสวนมาอย่างเด็ดขาด

                "โทษทีลิซานน่า ขอเก็บของก่อน"พูดง่ายๆ ก็คือเขากำลังไล่เธออย่างมีมารยาทเท่าทีตนจะมีได้

                "ลิซานน่ามาหาเหรอ? ไอย์เซอร์!"

                "...อ่า มารบกวนรึเปล่าแฮปปี้"

                "กระผมไม่ว่าอะไรหรอก ไอ๊ย์!"

                "…"เธอเลือกที่จะยิ้มโดยไม่พูดอะไร เพราะเธอรู้ตัวว่าแม้แฮปปี้ไม่ว่าอะไร แต่ผู้ชายคนที่เธอรักกำลังไม่พอใจในตัวเธออย่างเห็นได้ชัด

                เชิญตามสบายนะไอซ์ กระผมจะเข้าไปเก็บของต่อล่ะไอ๊ย์!”

                “จ้า พยายามเข้าน้าแฮปปี้

                หลังจากเวลาผ่านไปซักพัก ที่ตรงนี้ก็เหลือเพียงเธอกับนัตสึ บรรยากาศน่ากดดันแถมยังหนักอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

                แต่คนที่เปิดประโยคสนทนาก็คือนัตสึ

                "ลิซานน่ามาที่นี่มีอะไรรึเปล่า?"

                "เปล่าหรอก แหมเพื่อนกันมาหากันไม่ได้เลยรึไงล่ะL"

                "ก็เปล่าหรอก แต่อยู่ที่กิลด์เดี๋ยวก็ได้เจอกันไม่ใช่รึไง?"

                "นายพักงานกิลด์ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ!"

                "...ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะไม่ไปที่กิลด์อีกเลยนี่"นัตสึตอบโดยที่ได้หันกลับมามองเธอเลย

                "ทำไมนายต้องทำเพื่อลูซี่มากขนาดนั้น! ลูซี่เป็นคนขอลาออกเอง เจ้าตัวตัดสินใจเอง แล้วนายจะไปตามเธอกลับมาให้ได้อะไร!?"

                ลิซานน่าตะโกนออกมาอย่างเหลืออด นัตสึไม่เคยเย็นชากับเธอมากขนาดนี้มาก่อน

                "…ฉันก็ตอบไปแล้วว่าในเมื่อยัยนั่นเลือกที่จะไป ฉันก็เลือกที่จะไปตามหายัยนั่นด้วยตัวเองเหมือนกัน"

                "...!!!"

                เธอรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง หัวใจเจ็บจนพูดไม่ออก ถึงยังไงนัตสึก็เลือกคนที่ไม่อยู่ตรงนี้ เขาตอบอย่างเต็มปากเต็มคำตั้งสองครั้ง เธอจะยังมีความหวังอีกมั้ย?

                "เธอจะมายุ่งอะไรด้วยลิซานน่า?"

"!!!" คำพูดที่ไม่ได้มีเสียงเย็นชาอะไรมากมายกลับทำให้เธอรู้สึกเสียใจแบบพูดแทบไม่ออก เธอยุ่งมากไปเหรอ เธอผิดมากเหรอที่เธอทนเห็นคนที่ตัวเองรัก ทำทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนอื่นโดยไม่สนใจเธอเลยไม่ไหวจริงๆ

                "...โทษที  ฉันอารมณ์เสียไปหน่อย เธอกลับไปก่อนเถอะ"

                "ฉันรักนาย!!"นัตสึชะงักตัวแข็งทื่อไป

                "!!!"ใบหน้าเต็มไปด้วยอาการตกใจ

                "รักมาตลอดตั้งแต่เด็กๆ นายรู้บ้างรึเปล่า!?"

                "…"

                "ตั้งแต่เด็กจนวันนี้ ความรู้สึกของฉันมันไม่เคยเปลี่ยนแปลง"

                "…"

                "...แล้วความรู้สึกของนายล่ะ?"

                "…"

                "มันเปลี่ยนไปแล้วใช่มั้ย?"

                "...ฉัน"

                "...ไม่สิมันไม่เคยเปลี่ยน ...ความรู้สึกของนายเป็นเหมือนเดิมเสมอ ...นายเห็นฉันเป็นแค่พวกพ้อง ...เป็นแค่เพื่อนมาตลอด"

                "…"

                "...ใช่มั้ย?"

                ความรู้สึกที่อัดแน่นตลอดชั่วระยะเวลาที่ผ่านมา มันทำให้เธอหมดซึ่งความยับยั้งชั่งใจ เธอทนไม่ได้ เธอทนไม่ไหว และเธอไม่ได้อยากจะทนเลยซักนิด ...เจ็บ ...เจ็บเจียนคลั่ง ...เจ็บจนทรมาณทุรนทุราย เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจจะกลั้นได้ ...ร้องไห้และระบายทุกสิ่งที่อยู่ในใจ

...นายไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนี้แน่ๆ ...นัตสึ

                "...ลิซานน่า...ฉัน..."

                " ‘ฉันเห็นเธอเป็นแค่เพื่อน’"

                "…"

                "ฉันพูดถูกใช่มั้ย?"

                "…"

                "คำสัญญาที่ว่านายจะแต่งงานกับฉันเมื่อโตขึ้น นั้นคงไม่สามารถรั้งนายได้สินะ?"

                "...มันเป็นแค่คำสัญญาสมัยเด็ก ลิซานน่า"

                "แต่ที่ไหนสักแห่งในหัวใจฉันก็หวังว่าคำสัญญาสมัยเด็กจะใช้รั้งให้นายอยู่กับฉันได้"

                "…"

                "ช่วยรักฉันสักครั้งได้มั้ย นัตสึ?"




ตอนมะวานลืมลง วันนี้จัดไปสองตอนค่ะ

ใครยังไม่อ่านตอนที่แล้ว วกไปด้วยนะคะ ถถถ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #82 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 15:23
    โนนนนนนนนน
    #82
    0
  2. วันที่ 14 มกราคม 2560 / 15:17
    ไม่นะ ลิซานน่า เธอทำเเบบนี้ไม่ได้ นัตสึต้องคู่กับลูซี่เท่านั้น T ^ T

    #14
    0