【Fic Fairy Tail】รักต้องบอก (Nalu) [จบแล้ว]

ตอนที่ 21 : Ep 20 :: สารภาพรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

20

สารภาพรัก

 

                หน้าโรงละครแห่งหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ในวันนี้เต็มไปด้วยฝูงชนแน่นขนัดเนื่องด้วยการแสดงละครเพลงเรื่องใหม่ล่าสุด แสดงนำโดย เซราร่านางแบบมากความสามารถ ทั้งยังเป็นนักแสดงที่มีพรสวรรค์โดดเด่น ไม่ใช่แค่นั้น...โปรแกรมพิเศษของวันนี้คือการแสดงเซอร์ไพรส์จาก ลูซี่ ฮาร์ตฟิเลียนางแบบสาววัยรุ่นพุ่งแรง ...ไม่มีใครรู้ว่าเธอจะแสดงอะไรเพราะข่าวที่แว่วมาเป็นเพียงข่าวลือจากวงในเท่านั้น

                แต่ถึงอย่างนั้น ฝูงคนที่แน่นขนัดก็บ่งบอกถึงความนิยมของสาวๆ ได้เป็นอย่างดี

                ในเวลานี้นัตสึ ดรากูลนีลกับแฮปปี้กำลังกำบัตรสองใบที่มีคนส่งไปให้เขา เขามองบัตรในมือก่อนจะแหงนหน้ามองไปยังโรงละคร ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่ชอบการดูละคร หากแต่บัตรสองใบนี้คนที่นำมันมาให้เขาคือ เซราร่าสาวนักแสดงนำที่บอกว่าตัวเองเป็นเพื่อนของยัยบ้าลูซี่

                ย้อนไปเมื่อวานซืน

                นี่คือ?’ แฮปปี้และนัตสึมองกระดาษในมือตัวเองอย่างงงๆ

                ‘บัตรเข้าชมไงล่ะ ที่นั่งวีไอพีเชียวนะหญิงสาวในชุดคลุม ปิดหน้าปิดตาจนเหมือนคนน่าสงสัยคลี่ยิ้มบาง ถ้านายอยากได้ลุซี่กลับไปนายก็ต้องไปงานนี้

                ‘รู้จักลูซี่ด้วยเหรอ?’

                ‘แน่นอน~ อย่าลืมไปให้ได้นะจ้ะ พ่อซาลามันเดอร์หนุ่ม~’

                พูดจบเจ้าหล่อนก็วิ่งหนีหายไปท่ามกลางฝูงชน นัตสึจ้องบัตรในมืออย่างชั่งใจ ไม่ว่าที่ไหนไม่ว่าอย่างไรหากได้ลูซี่กลับมาเขาก็จะไป

                นัตสึยื่นบัตรให้นายตรวจตั๋ว คนที่รับบัตรไปเบิกตาโตก่อนจะถามชื่อของเขาอย่างรวดเร็ว

                "คุณนัตสึ ดรากูนีลรึเปล่าครับ?"

                "ใช่ครับ"

                "เชิญทางนี้เลยครับ"

                "ฮะเฮ้ย!! แฮปปี้!!"

                ผมพยายามคว้ามือของแฮปปี้ไปด้วยกัน ทว่านายตรวจตั๋วร่างยักษ์กลับลากผมมาโยนไว้ในห้องห้องหนึ่ง ที่บัดนี้เหล่าชายชาตรีในชุดของหญิงสาวนับสิบนายกำลังจะเข้ามารุมทึ้งผม

                "แหม คนนี้เองเหรอ น่ารักดีนี่ฮ้า!"

                "มาทำให้เขาหล่อสะแมนแตนกันเถอะฮ้า~"

                "เดี๊ยนจะช่วยให้หนูหล่อสุดๆ เลยนะฮ๊า~!!"

                "มะ...ม่ายยยยยยยยยยยยยยย!!"

                พวกนั้นพยายามเข้ามาเปลื้องผ้าผมก่อนจะจับผมใส่ชุดแปลกๆ มันคล้ายๆ กับชุดสูทที่เมื่อก่อนเคยโดนบังคับให้ใส่ไปที่ปราสาทครั้งหนึ่ง ผมสีชมพูของผมถูกแว๊กเคลือบซะเรียบร้อยไปข้างหนึ่ง หน้ากากขนนกสีขาวปิดบังใบหน้าผมไปซะครึ่ง

                "...แหม เล่นซะพวกเดี๊ยนเหนื่อยแทบแย่"

                "ถ้าไม่วิ่งหนีก็คงจะหล่อกว่านี้แท้ๆ นะฮ้า"

                "เท่านี้ก็เกินพอแล้วน่ะฮ่ะ~"

                "เอ้า ขึ้นไปเลย~!!"

                เจ๊กรเทยบางคนถีบตูดผมขึ้นไปบนเวทีที่บัดนี้มันถูกฉายแสงจ้าจนแสบตา ผมกระพริบตาปริบๆ มองไปยังเหล่าผู้คนด้านล่าง ก่อนที่จะหันกลับไปว๊ากเหล่ากระเทยร่างยักษ์ เสียงของคนที่คุ้นเคยก็ทำให้ผมชะงักค้างจนต้องหันกลับไปมอง

                "...ท่านเฟรเดอริก"

"...ลูซี่?" ผมจ้องมองไปยังผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรีสีขาวยาวกรอมเท้า เส้นผมสีทองถูกเซ็ทรวบเป็นทรงเกล้าด้วยดอกไม้ ใบหน้าหวานแต่งเติมเครื่องสำอางจนสวยมากกว่าเดิม ...สวย...จนผมแทบจำเธอคนนี้ไม่ได้

                "เจ้าค่ะ...ลูซี่เอง ท่านเฟรเดอริก ได้โปรดฟังสิ่งที่ข้าจะเอื้อนเอ่ยซักหน่อยได้หรือไม่ แล้วลูซี่จะไม่ขออะไรท่านอีก"

                "อะ เอ่อ...เอ้อ!"

                "ขอบคุณมากเจ้าค่ะ ท่านเฟรเดอริก ท่านทราบรึไม่ว่าข้าหลงรักท่านมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน รักมาตลอดตั้งแต่วันที่ช่วยข้าไว้ในวัน และรักมากขึ้นทุกๆ วันที่ท่านคอยดูแลข้า" เธอพูดพลางน้ำตาไหลพรากแบบอดกลั้นไม่อยู่ หญิงสาวไม่คิดจะยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา เพราะต่อให้ปาดเท่าไหร่มันก็ปาดไม่หมดแน่

                "..."

                "ข้าทราบดีว่าตัวข้านั้นไม่เหมาะสม ไม่คู่ควรกับท่าน ข้าพยายามแล้วกับการตัดใจไม่ให้รักท่าน"

                "…"

                "...แต่ข้าก็ทำไม่ได้"

                "…"

                "ข้ารู้ว่าท่านมีคนที่หมั้นหมาย หากแต่ข้าก็ยังทำได้แค่เฝ้ามองท่าน รู้สึกยินดีที่ได้ยินเสียง รู้สึกดีใจที่ท่านคอยปกป้องข้า เพียงแค่ได้เห็นแผ่นหลัง ได้แอบมองห่างๆ ได้เห็นเพียงด้านข้างของใบหน้าของท่าน"

                "…"

                "ข้าก็คิดว่าชีวิตนี้ข้าคงไม่ขออะไรมากกว่านี้อีกแล้ว แต่มันไม่ใช่...ทุกๆ วันที่ข้าและท่านใกล้กัน ข้าก็หลงรักท่านมากขึ้น มากขึ้น...จนข้าเลือกที่จะหนีจากมา"

                "…"

                "ถึงกระนั้นท่านก็ยังมาตามข้ากลับไป รู้หรือไม่ว่าท่านช่างเห็นแก่ตัว ท่านไม่เข้าใจความรู้สึกของข้า ท่านไม่รู้จริงๆ หรือว่าข้าไม่ได้คิดกับท่าน...ฉันไม่ได้คิดกับนายแค่เพื่อน ...มาตั้งนานแล้ว"

                "..."

                "นายไม่รู้จริงๆ เหรอ ว่าฉันรักนาย"

                "…"

                "รักมาก มากยิ่งกว่าใครๆ รักในแบบที่ไม่ใช่เพื่อนน่ะ ...นัตสึ" หญิงสาวร้องไห้จนหน้าแดงเถือก เธอสะอื้นอย่างอดกลั้นไม่อยู่ นัตสึที่ได้ฟังทุกความในใจที่เธอกล่าวท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอยอมทิ้งสถานะนางแบบ คนของมวลชน ทิ้งๆ ทุกๆ อย่างที่เธอเป็นเพียงเพื่อจะบอกรักเขา

                "…"

                "ฮึก! ฮือ!!" นัตสึที่ยังเงียบไม่พูดอะไรเริ่มทำให้เธอหมดหวัง เธออกหักจริงๆ แล้วสินะ อกหักท่ามกลางผู้คนนับพัน

                "..."

                "!!!" ลูซี่สะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ดีๆ อ้อมกอดที่เธอคุ้นเคยก็เข้ามากอดเธอไว้ นัตสึถอดหน้ากากขนนกที่โดนจับใส่ไว้ออก เขวี้ยงทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี เข้าใช้สายตาเพ่งมองลึกไปในดวงตาของหญิงสาว ฝ่ามือหนาลูบไล้คราบน้ำตาบนใบหน้าเธอออกอย่างเบามือ รอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปากของนัตสึทำให้ลูซี่ใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย

                "...ยัยบ๊อง"

                "ฮึก!"

                "หยุดร้องได้แล้วน่า ...ในเมื่อเธอพูดจบแล้ว คราวนี้ก็ฟังฉันบ้างแล้วกันนะ"

                "..."

                "นัตสึ ดรากูนีล ซาลามันเดอร์แห่งกิลด์แฟรี่เทลเป็นผู้ชายงี่เง่า วันๆ หนึ่งเอาแต่ต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง เขาไม่เคยเข้าใจในเรื่องของความรัก"

"…"

                "...จนกระทั่งความรักเข้ามาอยู่ใกล้ตัว"              

"…!!!"

                "แต่ต่อให้คนที่รักเข้ามาอยู่ข้างๆ ทั้งห่วงทั้งหวง เป็นกังวลว่าเธอจะบาดเจ็บมั้ยหรือจะทำอะไรอยู่กับใครที่ไหน ตอนนั้นเขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่านั่นคือสิ่งที่เรียกว่าความรัก"

                "…"

                "จนกระทั่งเธอหายไปและตัวเองรู้สึกเจ็บปวด แลได้เพื่อนที่เป็นคู่กัดกันมาตลอดมาเคาะสมองฝ่อๆ นี่ให้"

                "…"

                "เขาถึงได้เข้าใจตัวเองว่าหลงรักเธอเข้าเต็มเปา"

                "…"

                "หลงรักมานานไม่ต่างจากเธอที่หลงรักเขา ...ลูซี่"

                "…"

                "นัตสึ ดรากูนีลขอสัญญาด้วยชีวิต ขอสาบานย์กับคำสัตย์นี้ว่าจะรักและดูแลลูซี่ ฮาร์ตฟิเลียตลอดไป"

                "!!!"

                "ได้โปรดกลับไปด้วยกัน ...แล้วเป็นแฟนกับผมนะครับ?"

                "...ฮึก!!!"

                "...ลูซี่?"

                "อื้อ!! นัตสึ!!" ลูซี่ตอบทั้งน้ำตาที่ไหลนองหน้าอีกครา เธอโผเข้ากอดชายหนุ่มแนบแน่น กอดจนร่างกายแนบชิดสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่าย

                "ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าเมื่อตอนที่ไปทะเลครั้งนั้นเป็นเสียงหัวใจของเธอจริงๆ เขินฉันล่ะสิท่า"

                "ฮึก! บ้า!!"

                "แต่คราวนี้เป็นเสียงหัวใจของเราสองคนที่เต้นไปด้วยกันแล้วนะ"

                "…" เธอหลับตาลงฟังเสียงหัวใจของเธอและของเขา เป็นอย่างที่นัตสึพูด หัวใจของเธอและเขาเต้นแรงเหมือนๆ กัน เต้นด้วยจังหวะเดียวกัน

                จุ๊ฟ!

                นัตสึก้มหน้าลงหอมแก้มของลูซี่เบาๆ แต่ฝังริมฝีปากไว้บนแก้มนุ่มซึบซับกลิ่นไอหวานหอมของร่างบาง

                "ฉันรักเธอนะ...ลูซี่"

                "ฉันก็รักนาย...นัตสึ"

                สองคนบนเวทีกอดกันกลมสวีทหวานจนเหล่าคนดูที่ตอนแรกสับสนกับเหตุการณ์ แต่พอบทสารภาพรักแสนหวานเข้าไปก็พากันลุ้นตัวโก่ง ส่งเสียงเชียร์ให้นางแบบสาวแสนสวยได้ตกลงปลงใจกับคนที่ชอบได้ซักที

                ซึ่งผู้ชายที่เธอสารภาพรักก็ไม่ได้ทำให้พวกคนดูผิดหวัง ฉากจบที่แฮปปี้เอนด์ปรากฏสู่สายตาของสื่อมวลชนทั่วทั้งฟิโอเล่ หลายคนส่งเสียงโห่ร้องกับฉากฟินน้ำตาลเรียกแม่ แต่หนุ่มๆ ส่วนใหญ่ก็ส่งเสียงร้องเสียดายที่บัดนี้ นางแบบสาวขวัญใจประชาชนมีแฟนหนุ่มเป็นตัวเป็นตนจนได้

 

                ทางด้านแฟรี่เทลที่ติดตามสถานการณ์ผ่านลาครายม่าส่งเสียงอึกทึก

                "เจ้านัตสึมันเอาจนได้เว้ย!!!"

                "ยังงี้ต้องฉลอง!!"

                "ไม่เมาไม่เลิก!! เฮ!!"

                ทุกๆ คนในกิลด์ส่งสียงยินดีให้กับเจ้าซื่อบื้อตัวพ่อที่ตามง้อลูซี่ได้สำเร็จ ทุกคนในกิลด์รู้มาตั้งนานแล้วว่าแม่สาวเชฟบ๊ะผมทองประจำกิลด์มีนัตสึเป็นเจ้าของหัวใจ ทุกคนแค่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น มีแค่เจ้าตัวเท่านั้นแหละที่ซื่อบื้อจนไม่รู้จริงๆ

                นางฟ้าประจำกิลด์อย่างลิซานน่า สตราอุสไม่ครื้นเครงไปกับบรรยากาศภายในกิลด์แม้แต่น้อย เธอหลบฉากออกมายังสถานที่ลับที่เมื่อก่อนเธอเคยมาเล่นที่นี่กับนัตสึแล้วก็แฮปปี้บ่อยๆ

                "...แม้แต่สัญญานั่น ...นายก็ไม่ยอมรักษาสัญญาสินะ ...นัตสึ"

                น้ำเสียงหวานกังวาลใสปานระฆังแก้วเบาราวกับแก้วที่เปราะบางจวนเจียนจะแตก

                "ฮึก!! ...นัตสึ"

                หยาดน้ำตาไหลลงมาหยดสู่พื้นดินหยดแล้วหยดเล่า ความทรมาณที่คั่งค้างในใจได้ถูกระบายออกมาไม่รู้จบ ...ลูซี่ ฮาร์ตฟิเลีย...บังอาจขโมยนัตสึไปจากเธอ!!




ตอนหน้าจบละจ้าาา ขอโทษที่ทิ้งช่วงไปซะนาน คือไรท์ตั้งใจจะลงตั้งแต่วันที่กลับบ้าน แต่ติดไหว้ ทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตเลยอ่ะ หนักสุดคือที่บ้านสายเน็ตขาด อดเล่นเน็ตไปสามวัน พึ่งกลับหอก็มาลงเลยจ้า

ตอนจบเจอกันพรุ่งนี้เน้อออ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #98 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 17:52
    นัตสึก็คือนัตสึ ขี้ลืม
    #98
    0
  2. #56 ♚GIZIBE♚ (@crazy_21) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 22:32
    เมื่อไหร่จะพรุ่งนี้....รอต่อไป...
    #56
    0
  3. #55 bennybebenni (@bennybebenni) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:57
    รอคร้าา
    #55
    0
  4. #54 Hoshi Maki (@mmmaxkxr) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:50
    จะมีต่อไหมอะ?????????
    #54
    1
    • #54-1 Iด็กไม่รู้จัnโต (@gamefunny) (จากตอนที่ 21)
      29 มกราคม 2560 / 22:03
      อีกตอนจบละจ้า ถ้าต่อก็ภาคหน้า แต่ไรท์พึ่งแต่งไปตอนกว่าๆ แล้วก็ค้างไว้แค่นั้น 555+
      #54-1