【Fic Fairy Tail】รักต้องบอก (Nalu) [จบแล้ว]

ตอนที่ 18 : Ep 17 :: อันธพาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    25 ม.ค. 60

17

อันธพาล (ช่วงย้อนวันเวลา)

 

                หลังจากฟาดบุปเฟ่ห์ที่กินกันซะคุ้ม (จนเจ้าของร้านแทบไล่เราออกจากร้าน) เวลาก็เพิ่งจะแค่บ่ายกว่าๆ เท่านั้น แต่มันก็ยังเป็นช่วงเวลาที่ร้อนเกินกว่าจะเล่นน้ำ พวกเราจึงนัดแนะไปหาสถานที่สวยๆ เพื่อถ่ายรูปเก็บเป็นที่ระลึก

                นัตสึตามใจฉันทุกอย่างอย่างที่เขาเคยให้สัญญาไว้ ไม่ว่าจะกินอะไรจะทำอะไร เขาจะอาสาตัวทำให้โดยปริปากบ่นไม่มากก็น้อย (อย่างนัตสึมีเหรอจะไม่บ่น)

                แต่ถึงอย่างนั้นแม้ว่าจะเป็นแค่การตอบแทน แต่ฉันก็รู้สึกดีที่เขาเลือกที่จะใส่ใจฉัน มากกว่าลิซานน่า...มากพอสมควร ก็รู้ดีละนะว่าอย่างนัตสึไม่มีทางปล่อยปละละเลยลิซานน่าแน่ๆ

                "ท่านเกรย์ขา~"

                จูเบียยังคงส่งสายตาแสดงท่าทีว่ารักนักรักหนาต่อเกรย์โดยไม่สนใจสายตาของใครๆ บนหาดเลยซักนิด

                "อย่ามากอด มันร้อนนนน"

                "จูเบียจะทำให้เย็นให้ดีมั้ยคะ? ><!!"

                "ไม่ดี!! ออกไปเลย!!"

                "โธ่ท่านเกรย์ละก็~ ไม่ต้องเขินก็ได้นะคะ!!"

                แม้จะถูกเกรย์ปฏิเสธแบบไม่ใยดี แต่จูเบียก็ยังคงส่งความรู้สึกอันมั่นคงของตัวเองให้กับเกรย์เสมอ ...ดีจังเลยนะที่ซื่อสัตย์กับตัวเองได้แบบนี้

                ปึก!!

                เพราะเอาแต่มองเกรย์กับจูเบียสวีท (?) ก็เลยไม่ทันดูรอบข้าง แต่ฉันไม่ได้ชนใครเลยนะ แต่ดันมีคนเดินมาชนจากข้างหลังต่างหาก แต่เพราะสัญชาติญาณมั้งเลยหันไปขอโทษโดยที่ไม่ผิด

"ขะ ขอโทษค่ะ!!"

                "อะไรของหล่อนเนี่ย น้ำแข็งใสหกใส่เสื้อฉันหมดแล้วนะรู้มั้ยยยยยย!!"

                "ขอโทษค่ะ!!"

"นี่เธอรู้มั้ยว่าเสื้อของดาร์ลิ้งมันแพงแค่ไหนน่ะ!?" ผู้หญิงที่เกาะแขนของผู้ชายที่ทำน้ำแข็งไสหกใส่เสื้อพูดขึ้น

                "ยัยกระจอกงอกง่อยเอ๊ย เสื้อตัวนี้น่ะสั่งตัดมาให้ฉันโดยเฉพาะแล้วเธอกล้าทำมันเปื้อนแบบนี้ กล้าดียังไงหะ!!"

                "คุณมาสะบาดเจ็บรึเปล่าครับ!?"

                "โดนช้อนน้ำแข็งไสบาดนิ้วเป็นแผลเลยแน่ะ"

                "ต๊ายยย มาคุงต้องรีบทำแผลนะ เดี๋ยวเชื้อโรคเข้าไปจะทำยังไง!?"

                "กล้าทำนายท่านมีแผลแกต้องชดใช้!!!"

                "มาจังกลับไปทำแผลกันเถอะจ้ะ ร่างกายของมาจังน่ะล้ำค่าที่สุดเลยนะ ส่วนนังโสโครกนี่น่ะค่อยให้มันชดใช้ให้สาสม!!"

                "แกคิดจะชดใช้ยังไงหา!!!!?" กลุ่มคนพลัดกันพูดโน่นพูดนี่จนคนฟังอย่างฉันเริ่มจะเซ็ง

                "เอ่อ..."

                "ว่าไงจ่ายค่าทำขวัญมานะเว้ยยยย!!!?!?"

                หงุดหงิดนิดๆ แล้วนะ ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ แล้วทำไมต้องทำท่าเหมือนฉันผิดนักผิดหนา ฉันนั่งอยู่เฉยๆ บอกเลยว่านั่ง! เพราะขายังเดินไม่ได้แล้วจะมีปัญญาไปชนใครได้ยังไง!!

"เดี๋ยวสิ พวกนายต่างหากที่มาชนฉันน่ะ!!"

                "อะไรของแก แกจะว่าว่าพวกฉันผิดรึไง!?"

                "ฉันนั่งอยู่ของฉันเฉยๆ แล้วพวกนายก็เดินมาชนฉันเองแท้ๆ แต่ฉันก็ยังมีมารยาทขอโทษ แต่ก็ยังจะขู่กรรโชกฉัน ขนาดหมามันยังรู้เลยว่ากรณีแบบนี้ใครผิด!!"

                "แกปากดีนักเรอะ อยากตายรึไง!!"

"อย่าคิดว่าดาร์ลิ้งจะใจดียอมอ่อนข้อให้เธอนะ!!"

                "มาคุงน่ะแข็งแกร่งมากนะ เป็นถึงจอมเวทย์ของแฟรี่เทลที่โด่งดังเป็นอันดับหนึ่งของฟิโอเร่เลยรู้มั้ยยัยโง่!!"

                "มาจังแสดงพลังของจอมเวทย์จัดการมันเลย!!"

                พอบรรดาสาวๆ ของหมอนั่นพูดจบเจ้าตัวก็ยกตรากิลด์รูปร่างพิลึกกึกกือที่มีลักษณะเป็นสร้อยคอสีเงินธรรมดาๆ ออกมา

                แฟรี่เทล!? หมอนี่น่ะนะจอมเวทย์ของแฟรี่เทล!?!?

                "พวกนายสิอยากตาย คิดจะไถ่เงินชาวบ้านชาวช่องไม่ดูตาม้าตาเรือ ทำตัวเลวๆ โดยไม่สนใจคนรอบข้าง ซ้ำร้ายที่สุดคิดแอบอ้างชื่อของแฟรี่เทลทำให้แฟรี่เทลเสื่อมเสียชื่อเสียง นั่นล่ะต้นเหตุที่จะทำให้นายตายล่ะ!!"

                "อย่าปากกล้าให้มันมากนักนังหนู!"

"อย่างแกนี่นะจอมเวทย์? แถมยังสังกัดกิลด์แฟรี่เทล?"

                "ก็ใช่น่ะสิยัยหนูน้อยเอ๊ย!!"

                "ถุ๋ยยยยย!!" ถมน้ำลายลงพื้น นั่งอยู่บนพื้นเลยถมไม่ถึงหน้ามัน

                "ยัยหนู!!!!!!"

"แค่คิดว่ามีคนมากกว่าก็กร่างได้งั้นรึไง? แค่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะย่ำยียังไงก็ได้งั้นเหรอ คิดผิดคิดใหม่ได้นะไอ้สมองเห็บ!! จอมเวทย์ของแฟรี่เทลไม่ใช่ขยะอย่างแก!!"

                "แก!!!"

                "จอมเวทย์ของแฟรี่เทลสถุลเป็นหมูตัวผู้แบบแกนี่อยากจะหัวเราะให้ฟันหัก!!!!"

"แก!!!! พวกเอ็งรุมมัน!!"

คนหลายคนที่ตอนแรกอยู่ข้างหลังไอ้สมองเห็บที่ฉันด่าอย่างมันส์ปาก กำลังวิ่งเข้ามาคิดจะรุมฉัน ฉันถูกฝ่ามือหนาฟาดปากจนเลือดกบปากซิบๆ พวกคนที่เหลือคิดจะมาประเคนมือประเคนตีนให้ฉันก็ต้องตกตะลึงไปตามกัน เมื่อชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแล้วใช้ฝ่ามือจับหน้าคนที่อยู่ข้างหน้าสุดเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว

                ฉ่า... แผลไหม้ปรากฏบนหน้าของชายฉกรรย์ผู้โชคร้ายที่อยู่คนแรกสุด

"...พวกนายคิดจะทำอะไรลูซี่..."

                "นัตสึ!"

วิ้ง... น้ำแข็งเกาะขาบรรดาคนที่ยืนตะลึงอยู่ ซึ่งน้ำแข็งพวกนั้นกำลังค่อยๆ ขึ้นมาสูงขึ้นเรื่อยๆ

"...ถ้าคิดจะแตะต้องเธอคนนั้น ฉันคงต้องขอให้แก...ตายไปซะ"

                "เกรย์!"

                ชิ้ง... คมดาบสีมันแวววาวพาดอยู่บนคอของใครบางคน

                "กล้าลองดีแอบอ้างชื่อแฟรี่เทล...แถมยังมาทำร้ายเพื่อนของเรา...หวังว่าคงเตรียมใจที่จะตายเอาไว้แล้วนะ..."

                "เอลซ่า!"

                "อ๊า ท่านเกรย์เท่สุดๆ ไปเลยค่ะ!! >/ / /<!!"

                "ไม่ต้องเข้าไปช่วยก็โอเคมั้ง เนอะเวนดี้"

                "นั่นสิคะคุณลิซานน่า แค่สามคนนั้นก็มากพอแล้วล่ะค่ะ!"

                "ทำอะไรอึกทึกกันจริงๆ เลยนะ"

                "นั่นสิน้า ชาร์ลว่าไงก็ว่าตามกัน ไอล์~"

                เพื่อนๆ คนอื่นยืนมองอยู่ข้างหลังโดยไม่คิดยื่นมือเข้ามาช่วย แต่มันก็จริงแหละที่ว่าแค่สามคนก็พอเหลือแหล่น่ะ

"...บาดเจ็บรึเปล่า?" นัตสึหันกลับมาถามฉัน

                "ไม่เป็นไรหรอก" ฉันฉีกยิ้ม แต่พอจะยิ้มแบบทุกทีก็รู้สึกเจ็บที่แก้มจนแสดงสีหน้าแปลกๆ ออกมาแทน

                นัตสึที่เห็นอาการเช่นนั้นของลูซี่ จึงหันกลับไปมองพวกกลุ่มคนที่คิดจะทำร้ายเพื่อนของเขา

                "คงพร้อมตายกันแล้วสินะ!!!!"

                "พวกแกเป็นใครวะ!? คิดจะทำร้ายคนของกิลด์แฟรี่เทลรึไง!!!?"

                "ใช่ๆ ถ้าทำร้ายพวกเรารับรองว่าคนในกิลด์ต้องไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่ สำหรับแฟรี่เทลพวกพ้องสำคัญที่สุดนะเว้ย!!"

                "...ใช่ พวกแกพูดถูก" เอลซ่า

                หญิงสาวผมแดงลดดาบในมือลง พื้นน้ำแข็งก็ค่อยๆ ละลายหายไป พวกผู้ชายผู้หญิงถึงกับถอนหายใจ ทำท่าทำทางโล่งอกกันยกใหญ่

                "สำหรับแฟรี่เทลพวกพ้องสำคัญที่สุด" เกรย์

                "...ดังนั้นหากทำร้ายพวกพ้องของเราโทษของมันก็คือตายสถานเดียว!!" นัตสึ

                เอลซ่าตั้งท่าสับเปลี่ยนศาสตราใช้ทั้งเกราะเวทย์และอาวุธเวทย์มนตร์เต็มกำลัง เกรย์เสกน้ำแข็งจำนวนมากพุ่งแทงพวกนั้นอย่างไม่ปราณี นัตสึใช้ไฟต่อยไอ้พวกบ้าอย่างบ้าคลั่ง

                "แกบังอาจแอบอ้างชื่อแฟรี่เทล!!"  หญิงสาวโกรธจัด ดาบของเธอร่ายรำดังเหล่าภูต ทุกครั้งที่ดาบเคลื่อนไหวเลือดสีแดงฉานก็จะไหลออกมา

                "ในเมื่อพวกแกกล้าที่จะลองดีฉันก็จะจัดให้!!" เกรย์เสกน้ำแข็งออกมามากมาย คนหลายคนถูกแช่แข็งทั้งเป็น บางคนก็ถูกความหนาวของน้ำแข็งทิ่มแทงแขนและขาอย่างน่าอนาถ

                "แกกล้าทำร้ายลูซี่!!!" เปลวเพลิงจากฝ่ามือของนัตสึเผาพวกนั้นอย่างกับไฟที่มาจากนรก บางคนก็ดิ้นพล่านไปกับพื้นเพราะความร้อน บางคนก็โดนแรงหมัดของนัตสึกระเด็นจนตัวงอไปไกลหลายสิบเมตร จนนัตสึต่อยพื้นทรายจนกลายเป็นรูโหว่ความลึกหลายเมตรและกว้างพอๆ กัน พวกนั้นก็ดับอนาถกันเกือบหมดยกเว้นตัวหัวหน้ากับผู้หญิงที่นั่งหน้าซีดตัวสั่นพอๆ กับหัวหน้าเท่านั้น

                "แกยังจะบอกมั้ยว่าเป็ยจอมเวทย์ของแฟรี่เทล" หญิงสาวชี้ปลายดาบจ่อคอหอยของผู้ชายคนนั้น

                "พะพะพะพะพวก...พวกแก...พวกแกเป็น..ใคร!!?!?!?"

                "จอมเวทย์แห่งแฟรี่เทลไงล่ะ!!" เสียงของพวกพ้องดังขึ้นพร้อมๆ กัน คนเบื้องหน้าถึงกับคุกเข่ากราบแทบไม่ทัน

 

                หลังจากนั้นเรื่องก็จบลงด้วยดี (รึเปล่า?)

                "โอ๊ยยยยย!"

                "ได้แผลอีกแล้วนะยัยเบ๊อะลูซี่!"

                นัตสึเอามือบีบคางช้อนหน้าฉันให้มองสบตาเขา ฉันเบ้หน้าเมื่อมือของนัตสึบีบเข้าที่ข้างแก้ม แผลที่โดนฝ่ามือของใครซักคนตบจนเลือดกลบปาก

                "มันเจ็บนะยะตาบ้า!"

                "ฮึ่ยยย!! บอกแล้วแท้ๆ นะว่าอย่าอยู่ห่างฉัน!" ยิ่งหญิงสาวย้ำคำว่าเจ็บชัดถ้อยชัดคำก็ทำให้นัตสึรู้สึกโกรธเหลือทน จนแทบจะต้องวิ่งไปเผาเจ้าพวกนั้นอีกซักรอบแต่ติดที่เอลซ่าห้ามไว้ก่อน

                "พอได้แล้วน่านัตสึ ฉันไม่เป็นไรแล้ว ...จริงๆ นะ" ฉันพยายามยิ้มแหยๆ แต่ความเจ็บที่แล่นริ้วก็ทำให้ใบหน้าออกมาแปลกๆ พิกล

                เพื่อนๆ ที่มองหน้าลูซี่ทำหน้าตาแปลกๆ ก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดจะกลั้น จนฉันอายแทบกระโจนลงทะเลดับความเขิน

                ...

                ..

                .

                ...ตอนที่ไปเที่ยวกันครั้งนั้น นัตสึดูแลฉันดีมากๆ ดีมากเหลือเกินจนเผลอตั้งความหวัง จูบแรกนั้นที่โดนเขาเอาไปอย่างไม่ทันตั้งตัวก็ได้กระชากทั้งหัวใจและตัวตนของฉันไปด้วยโดยที่ผู้ชายที่ได้มันไปไม่เคยรับรู้ ถึงกระนั้นก็ยังย้ำเตือนตัวเองว่าห้ามเผลอใจมากไปกว่านี้แต่ก็ทำไม่ได้

                ...รู้กันมั้ยว่าเดี๋ยวนี้นัตสึเริ่มรู้เรื่องความรักแล้วนะ (อ้างอิงจากตอนที่ปฏิเสธลิซานน่า) บทเรียนพิเศษของอาจารย์กิลดาซกับลัคซัสที่รวมหัวกันมาสอนเรื่องนี้ให้โดยเฉพาะ จนหนุ่มบื้อแสนโง่เริ่มมีความเข้าใจอะไรต่อมิอะไรขึ้นมาบ้าง ...แม้จะไม่มากแต่ก็ไม่โง่เท่าเดิมอ่ะ

                แต่เพราะอย่างนั้นฉันจึงต้องรีบหลบลี้หนีหน้านัตสึยังไงล่ะ

                ...เพราะถ้าเขารู้ความรู้สึกของฉันขึ้นมาก็แย่สิ...

                ...ฉันได้แต่ปล่อยให้ตัวเองนั่งร้องไห้จากภาพความทรงจำที่แสนจะแจ่มชัดจนไม่มีวันเลือนหาย ...เขาจูบฉัน...แต่ในวันต่อมาเขาก็จูบลิซานน่า...

                ...แล้วฉันจะมีความหวังอะไรเหลืออยู่อีกกัน?...




เนื่องจากมะวานลืมลง ถ้าคืนนี้ไม่ลืมจะมาแถมให้อีกตอนน้า จะได้จบไวๆ ด้วย =))

By :: Iด็กไม่รู้จัnโต


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #95 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 17:26
    ...นัตสึแกทำอะไรรรรรร จริงๆชอบเกรย์มากเลยอ่ะแต่ก็อยากให้ดีกับนัตสึด้วยสับสนไปหมด
    #95
    0
  2. #41 Hoshi Maki (@mmmaxkxr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 17:59
    นายนี้มันเป็นตัวให้ความหวังจริงๆนะเนี่ยนัตสึ
    #41
    0
  3. #40 MakutoSan (@MakutoSan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 15:35
    เย้ไรท์มาอัพแล้ว นึกว่าลืมแล้วซะอีก
    #40
    0
  4. #39 Ricejang (@tonkawrice) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 15:18
    นัตสึ นายนี่มันนนนน
    #39
    0