แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 57 : Good night kiss 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

“ฮึ้ย ไอ้เฮียบ้า ถามได้ว่าทำไม ก็ลองเข้ามาดูสิ เขาจะเจี๋ยนๆๆๆ เอาให้ไม่ต้องมีไว้ใช้งานอีกแน่” 

ภัทรพลอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ กับคำขู่ฟ่อของเธอตอนนี้ มองหน้าเธอที มองกรรไกรในมือเธอที ซ้ำยังกระตุกยิ้มทำหน้าส่งสายตาแปลกๆ มาให้เธออีกต่างหาก

ฮึ้ย ไอ้เฮียบ้า ไอ้…ไอ้เฮียโรคจิต 

เธอคิดผิดไปแล้วแท้ๆ ที่ตกลงเป็นแฟนกับอีตาเฮียภัทร ไม่เอานะ ไม่เอา ยังไงซะวันนี้เธอจะไม่ยอมตกหลุมพรางที่เสี่ยงต่อการโดนกินตับเป็นรอบที่สอง

คนตัวเล็กคิดหมายมาดอยู่ในใจ ดูเหมือนชายหนุ่มจะเดาความคิดที่สื่อออกมาถึงดวงตาคู่สวยนั้นออก แต่ก็นะ เวลาเห็นเธอตกอยู่ในสภาพไปไม่เป็นแบบนี้แล้วมันสนุกจะตาย ขอแกล้งยัยตัวแสบเล่นอีกหน่อยละกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างสูงจึงแกล้งขยับเข้าใกล้ไม่เลิก ต้อนลลนาให้จนมุมไปซุกตัวแผ่นหลังชนหัวเตียง มือหนายื่นมาใช้กำลังเพียงไม่มาก แต่ก็เพียงพอเอาชนะคนที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทั้งกรรไกรและสเปรย์พริกไทยหลุดออกจากมือเธอไปอยู่กับเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เจ็บใจตัวเองที่เขายิ่งเข้ามาใกล้เท่าไร ตัวเธอเองกลับเหมือนโดนสูบเรี่ยวแรงออกไปไม่มีเหลือ สติที่ยังพอมีมือบางจึงเอื้อมไปคว้าๆ ค้นๆ บางอย่างจากในลิ้นชักหัวเตียงมาอีก แข่งกับเวลาที่ไอ้เฮียภัทรบ้าใกล้จะเข้ามาจนหน้าเขากับเธอห่างกันแค่คืบ 

เฮ้ย 

ร่างสูงอุทานอย่างตกใจ ใบหน้าลลนาโดนแทนที่ด้วยกระดาษกึ่งยับยู่ยี่ที่เธอยื่นมาเป็นด่านหน้า พอกวาดตามองก็พอจับใจความคร่าวๆ ได้ว่ามันคือสนธิสัญญาที่เธอกับเขาร่างร่วมกันนั่นเอง ยังไม่ทันโต้ตอบอะไรออกไป เสียงใสของยัยตัวเล็กก็บอกสรรพคุณยันต์กันภัยของตัวเองอย่างรวดเร็ว

“เฮียห้ามทำผิดสัญญานะ เฮีย…เฮียห้ามกินตับเขา” เธอประกาศเน้นย้ำ แต่ท้ายประโยคกลับแผ่วลงซะอย่างนั้น

“แล้วใครว่าเฮียจะกินตับเธอ” คนโดนกล่าวหาถามออกไป เห็นเธอโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังกระดาษอย่างสังเกตการณ์เล็กน้อย จากการประเมินสถานการณ์ข้างต้น เธอคงเข้าใจ (ไปเอง) ว่ายังไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไร จึงเปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อนที่เพิ่งนึกได้ไม่กี่วินาทีนี้แทน

“กะ...ก็ ก็นั่นแหละ ยังไงเฮียก็ห้ามกินตับเขา เพราะเขายังเจ็บแผลอยู่ เพราะเขายังเจ็บแผล เฮียถึงห้ามกินตับเขา” เธอพูดวกไปวนมา ฟังๆ ดูแล้วเหมือนไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ก็พอจับใจความได้

เออว่ะ ใช่ เธอเป็นคนป่วยสินะ เขาเพิ่งแกล้งเธอจนตกเตียงไปเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง งั้นพอก่อนดีกว่า เกิดยัยนี่ซุ่มซ่ามตกเตียงขาหักไปอีกรอบ คราวนี้มันจะแย่

“แสดงว่าถ้าเธอหาย เฮียก็กินตับเธอได้สินะ” แต่ก็นะ เขามันเป็นผู้ชายที่แย่จริงๆ ว่ะ รู้ก็รู้ แต่ยังเล่นไม่เลิก แล้วดูซิ ตัวเล็กๆ ของยัยแสบเขยิบถอยไปอีกแล้ว อีกไม่กี่คืบเธอต้องตกเตียงอีกรอบแน่ๆ 

ว๊าย 

ว่าแล้วไหมล่ะ ถ้ารับไว้ไม่ทัน ยัยแก้มยุ้ยได้ลงไปนอนเล่นบนพื้นอีกรอบแน่ 

เสียงร้องดังออกมาพร้อมกับคนมือไวเอื้อมไปรั้งร่างบางไว้ได้พอดีก่อนตกเตียงเป็นรอบที่สอง ภัทรพลหยิบสัญญาที่คนตรงหน้ายังถือไว้ไม่ปล่อยมาเก็บในลิ้นชักเช่นเดิม ก่อนประคองหญิงสาวที่แม้ตอนแรกจะดิ้นขลุกขลักไม่ยอมเพราะยังไม่ไว้ใจเท่าไร แต่สัมผัสอ่อนโยนกับความรู้สึกที่แตกต่าง เธอจึงยอมทำตามที่เขาบอก หากยังอดส่งสายตาระแวงกลับไปไม่ได้

แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนคือรอยยิ้ม ยิ้มทั้งจากใบหน้าและดวงตา ยิ้มที่เธอเชื่อว่ามันมาจากหัวใจ 

ยิ้มที่กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง คนมองก็อยากยิ้มตาม

“นอนเถอะนะ” เสียงกลั้วหัวเราะที่พยายามปรับให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เห็นหน้าเธอแบบนี้ทีไรคนขี้แกล้งยิ่งมีอารมณ์อยากแกล้งเธอขึ้นมาอีกซะอย่างนั้น มอบสัมผัสอุ่นประทับลงบนหน้าผากเนียนรวมทั้งแก้มทั้งสองข้าง ก่อนจูบเบาๆ บนปากจิ้มลิ้มนั้นอีกครั้ง

“good night kiss ยัยแก้มยุ้ยของเฮีย” แม้การกระทำบางอย่างก่อนหน้านี้จะทำให้เธอต้องตกใจ แต่คำบางคำที่ได้ยินก็ทำให้รู้สึกดีและเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มารู้ตัวอีกทีลลนาก็รู้สึกอบอุ่นเพราะร่างถูกโอบกอดไว้อย่างทะนุถนอมโดยอ้อมแขนเขาคนเดิม

“ทำไมเฮียไม่ไปนอนข้างนอก” 

“ขอนอนด้วยคนไม่ได้เหรอ” อ้อนขอพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก

“แต่…” 

“ขอแค่นอนกอดก็พอ แค่กอดกัน คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง” คนตัวโตยังออดอ้อนเสียงอ่อนไม่เลิก คนแพ้ลูกอ้อนเผลอยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้

“แค่กอด สัญญานะ”

“อืม”

“งั้นฝันดีนะเฮีย”

 ถึงทั้งห้องในตอนนี้จะปกคลุมไปด้วยความมืด มีเพียงไออุ่นจากใจถึงใจที่ส่งผ่านให้กันและกัน แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าเขากำลังยิ้ม 

ยิ้ม...เหมือนกับที่เธอกำลังยิ้มให้กับตัวเอง ยิ้มอย่างมีความสุข

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNDA1NzE3IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIyNDI2Ijt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น