แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 55 : Good night kiss 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63

หลังจากขลุกอยู่ที่บ้านอัศวกิจวนิชย์จนถึงเย็น ข้าวเย็นก็กินกันเป็นที่เรียบร้อย การมีอีกคนเข้ามาผูกพันในชีวิตของเธอวันแรกมันทำให้เธอดูอบอุ่นไม่น้อย

เริ่มต้นจากครอบครัวเธอ ไม่ต้องเดาให้ยาก จากทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้ชายคนนี้ทำให้ ไม่แปลกที่ทั้งพ่อแม่และทุกคนในครอบครัวจะอ้าแขนรับเขาเข้ามาเป็นอย่างดี

ต่างจากเธอที่ไม่ได้ทำเพื่อเขาเลยสักนิด ไม่พอยังจะเอาแต่ปัญหาเข้ามาให้อีกต่างหาก แต่เธอก็ได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นจากครอบครัวของภัทรพลไม่น้อยเหมือนกัน ถึงที่ผ่านมาลลนาจะเคยเข้านอกออกในบ้านนี้บ่อยๆ แต่ความรู้สึกที่ได้ช่างต่างกันลิบลับ จากคุณพ่อคุณแม่รวมถึงพี่และน้องของภัทรพล ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนจะรักและเอ็นดูเธอมากอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกในวันนี้มันมากยิ่งขึ้นไปอีก มากมายในความรู้สึกที่เธอรับรู้ได้ถึงความเป็นครอบครัว ความอบอุ่นที่รู้สึกว่าได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เธอมีความสำคัญทั้งกับเขาและครอบครัวของเขา

แต่คนที่กำลังเคลิ้มฝันอยู่ในใจเป็นอันต้องตกใจจนแทบจะวิ่งหนีออกจากห้องของตัวเอง เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามา เห็นใครอีกคนไปนอนสบายบนเตียงนุ่มของเธอซะอย่างนั้น คนอะไรไม่รู้ช่างหน้าด้านหน้าทนจริงๆ ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป มิหนำซ้ำก่อนกลับมาห้องวันนี้ ยังขนเสื้อผ้าจากบ้านตัวเอง ทั้งชุดทำงานเอย ชุดอยู่บ้านเอย ชุดลำลองเอย อะไรไม่รู้ให้วุ่นวายไปหมด มาไว้ในตู้เสื้อผ้าเธออีกต่างหาก 

ถึงจะเป็นแฟนกันแล้วก็เถอะ แต่อย่าคิดนะว่าเธอจะยอม ใครอนุญาตไม่ทราบฮะ ท่านรองภัทรพล!!

“เฮีย ที่ของเฮียอยู่ไหน เขาบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าคิดจะอยู่ที่นี่ ที่นอนของเฮียคือโซฟาข้างนอก” คนตัวเล็กประกาศชัดยืนยันเสียงแข็ง แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยังเหยียดกายนอนดูทีวีสบายใจเฉิบอยู่อย่างนั้น 

เดือนร้อนถึงคนที่อุตส่าห์ออกไปปูที่นอน หอบผ้าหอบหมอนไปกองไว้ให้ ต้องเดินรี่เข้ามาทั้งดึงทั้งลากตัวหนักๆ ของผู้ชายตรงหน้าให้ลงจากเตียงนอนของเธอสักที

แต่เสียดายที่ลืมคิดไปถึงสรีระของผู้ชายที่สูงเกินชายไทยทั่วไปกับผู้หญิงที่สูงไม่ได้มาตรฐานหญิงไทยอย่างเธอ  มันช่างเป็นไปไม่ได้เอาซะเลย เดินมาติดกับดักหมาป่าเจ้าเล่ห์เปล่าๆ เพราะดูท่ายิ่งออกแรงดึงเท่าไร ชายหนุ่มก็ไม่ขยับเลยสักนิด มีแต่ตัวเธอนี่ล่ะ เพียงแค่เขาออกแรงแกล้งคืนนิดเดียว ตัวเล็กๆ ของเธอก็ปลิวตกมาอยู่บนเตียงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

แล้วมันจะได้ยังไงเล่า พลาดไปแล้วแท้ๆ

เมื่อเห็นท่าไม่ดี ตาดำขลับพราวระยับของเขาที่มองมาอย่างหมายมาดว่าถึงไม่ใช่ตอนนี้ แต่ก็พร้อมจะ ‘ขย้ำ’ จับเธอกินตับแน่ๆ ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ร่างบางถึงกับทะเล่อทะล่าพาขาและแขนสั้นๆ ของตัวเองตะเกียกตะกายหาทางลงจากเตียงแทบไม่ทัน เขายิ่งไล่ เธอก็ยิ่งรีบ โชคไม่ดีสงสัยจะรีบมากไปหน่อย หลบกันไปหลบกันมา เธอดันตกตุ้บลงไปอยู่บนพื้นซะอย่างนั้น

“โอ๊ย” เสียงโอดครวญของลลนาดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้เสียงหัวเราะขำจากอีกคนดังลดลงแต่อย่างใด

จะขำอะไรกันนักหนา ถึงไม่ได้พูด แต่สายตาก็ประกาศไปแบบนั้น แววตาที่มองมาอย่างไม่พอใจสุดๆ ทั้งกล่าวหาเป็นความผิดของเขาทั้งหมด ภัทรพลต้องรีบสำนึกผิดอย่างรวดเร็ว แต่ใบหน้ายังไม่วายเปื้อนรอยยิ้มขำอยู่ไม่เลิก ก่อนยื่นมือออกไปเพื่อให้เธอจับพยุงตัวเองขึ้นมา ทว่าไม่ได้รับการตอบสนองที่ดีจากคนแสนงอน ลลนาเมินหน้าหนี ไม่สนกระทั่งคำพูดอ่อนโยนเกินปกติของเขา

“โอ๋ๆ เฮียขอโทษ” เสียงทุ้มกล่าวออกไปอย่างต้องการงอนง้อ

บอกตามตรงว่าเจอน้ำเสียงทุ้มๆ อบอุ่นๆ แบบนี้ เธอล่ะแอบใจอ่อนเป็นที่สุด

 แต่กลับแสดงออกตรงกันข้ามคือเมินหน้าหนีไปอีกทางซะอย่างนั้น ไม่ใช่อะไรหรอกนะ ไอ้ที่เคยโกรธก็หายไปจนหมดแล้วล่ะ แต่ที่ต้องหลบน่ะ เพราะมันเขินรอยยิ้มคนที่เปลี่ยนมานั่งชันเข่าข้างหน้าเธอนี่ต่างหาก

“ไหนดูซิ เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า” เขายังยื่นมือมาจับนั่นนี่ (อย่าคิดลึก) จับแขนขาอะไรกันให้วุ่นวายไปหมด ดวงตาคู่คมราแสงอ่อนโยนไล่สำรวจหารอยบอบช้ำอย่างใส่ใจ ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งไปต่อแทบไม่เป็น

“เอ่อ เฮีย ไม่ต้องก็ได้ เขาไม่ได้เป็นอะไรมาก” เสียงใสเอ่ยขัดแผ่วเบาเมื่อเขาทำท่าจะอุ้มเธอขึ้น แต่ดูไม่เป็นผลเมื่อสุดท้ายร่างนุ่มก็ตกมาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอย่างไร้ทางหนี

ภัทรพลกวาดตามองอย่างรวดเร็ว แล้วเจอรอยแดงช้ำที่ข้อเท้าเล็ก คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยแสดงถึงความไม่พอใจในแววตาอย่างเห็นได้ชัด นึกโมโหตัวเอง ไม่น่าแกล้งเธอเล่นเลย ไม่อย่างนั้นยัยตัวแสบคงไม่ต้องมานั่งเจ็บตัวแบบนี้

“เจ็บมากไหม ต้องไปหาหมอหรือเปล่า” เสียงอ่อนโยนถามขึ้น มือยังประคบประหงมข้อเท้าเธอไม่ลดละ 

“ไม่ต้องหรอก แค่ยอกเฉยๆ ไม่ได้ข้อเท้าแพลง แค่ทายาเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หาย” คนทำอะไรไม่ถูกหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเอ่ยให้คลายกังวล ซึ่งอีกฝ่ายดูไม่วางใจเท่าไร ถามซ้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“แน่ใจนะ? ” เห็นคนเจ็บพยักหน้าหงึกๆ ก็ค่อยสบายใจ ดวงหน้าหวานแสร้งหลบตา ทำอย่างกับว่าถ้าหายตัวไปจากห้องนี้ได้ เธอคงทำไปแล้ว เขาเลยพอยิ้มได้

ยิ้มที่ได้รู้ว่ายัยตัวแสบของเขากำลังเขิน

Talk หยังวะ เห็นใจคนโสดบ้างไรบ้างงง

PS 1. เค้ามีข่าวมาบอกว่าลงเฮียภัทร แต่เปิดจองเล่มพี่หมอน้องหมอของเฮียภัทรนะคะ พี่หมอหนึ่ง แอนด์ คุงพี่สองสุดเกรียน ใครสนใจไปตำได้ที่เพจเค้าน้า ไปเลยๆ คนเขียนบ้านนี้หาเวลาส่งของยากมาก #ฟินมากนะจะบอกให้ #เหมาะแก่ยุคโควิด #เรื่องหมอขอให้บอก 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNDA1NzE3IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIyNDI2Ijt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น