แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 49 : สัญญา (ไม่) กินตับ 120%++++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

ลลนาที่ได้ยินคำพูดประกาศชัดซะขนาดนั้นก็เอาแต่เดินวนไปวนมาอย่างหาหลักปักฐานไม่ได้ แน่ล่ะ ใครมันจะไปใจเย็นลงไหว เสียงประตูเปิดออกมา เล่นเอาเธอสะดุ้งสุดตัวหนักกว่าเก่า

“เป็นอะไรของเธอ” คนพูดเหลือบตามองเพียงแวบเดียวก่อนเดินผ่านเธอไปหน้าตาเฉย สิ่งที่เขาทำต่อมายิ่งสร้างความกระสับกระส่ายให้เจ้าของห้องใจเต้นตาโตขึ้นไปอีก เมื่อแขกไม่ได้รับเชิญเล่นตีหน้ามึนไปทรุดตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนสบายใจบนเตียงนอน...เตียงนอนของเธอซะอย่างนั้น

แล้วมันจะได้ยังไงเล่า!!! อึ้ย

“ไม่ได้นะเฮีย นี่มันเตียงเขา!! ” คนตัวเล็กโวยวายเสียงดัง ตาลีตาลานพาขาสั้นๆ ของตัวเองรีบมาฉุดคนเนียนให้ลุกออก แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเลยสักนิด

“อะไรกันยัยแก้มยุ้ย เตียงออกจะกว้าง ทำเป็นหวงไปได้” คนโดนไล่ทำเป็นกลอกตาพูดเสียงเนือย แสร้งตีหน้าซื่อบอกอีกคนราวมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาประจำโลก ก่อนจะหันไปสนใจหนังสืออ่านเล่นในมือต่อ ทำเหมือนสิ่งที่เธอกำลังตีอกชกหัวอยู่ตอนนี้เป็นเรื่องไร้สาระไม่ได้เรื่อง อึ้ย คนบ้า

“แต่เฮียนอนที่นี่ไม่ได้นะ กลับบ้านตัวเองไปเลย”

“ดึกดื่นขนาดนี้เนี่ยนะแก้มยุ้ย เฮียไม่ได้หลับได้นอนมาตั้งหลายคืน ไม่ห่วงเฮียบ้างเหรอไง” พูดแล้วก็ทิ้งตัวลงนอน (แกล้ง) ทำเป็นเหน็ดเหนื่อยขึ้นมาทันใด หยิบหมอนมาปิดหน้าปิดตาไม่ต้องการรับรู้อะไรอีกทั้งนั้นเพื่อความสมจริง

ด้านลลนาเมื่อได้เห็นแบบนั้น เอาเข้าจริงๆ ก็อดสงสารไม่ได้ ขนาดเธอยังเหนื่อย แล้วนับประสาอะไรกับคนที่วิ่งวุ่นทำแทนเธอไปซะทุกอย่าง วันนี้เขาคงเหนื่อยมากอยู่เหมือนกัน

แต่มันจะได้ยังไงเล่า!! เธอเป็นผู้หญิง แล้วจะให้มานอนกับผู้ชายตัวโตๆ ที่เพิ่งขโมยจูบแรกเธอไปเนี่ยนะ อึ้ย แค่คิดก็สยอง

“แต่เฮีย...” คิดไป มือก็ยังสะกิดคนที่ (แกล้ง) หลับเป็นตายข้างๆ ไม่เลิก

“น่าแก้มยุ้ย แค่เอื้อเฟื้อที่นอนให้แฟนตัวเอง มันยากนักหรือไง” เขา (แกล้ง) งัวเงียโวยวายออกไปด้วยน้ำเสียงง่วงๆ ถ้าหันไปมองคงได้เห็นคนที่เพิ่งมี ‘แฟน’ คนแรกหน้าแดงจัดอยู่ตอนนี้ ก่อนจะพยายามเรียกสติตัวเองกลับมา ยื่นข้อเสนอออกไปอย่างมีชั้นเชิง

“ก็ได้…แต่เฮียต้องไปนอนที่โซฟาข้างนอก” ลลนาลอยหน้าลอยตาบอกออกไป มั่นใจว่าสิ่งที่เลือกให้เป็นoption ที่ดีที่สุดแล้ว

“นิยายไปหรือเปล่าแก้มยุ้ย” ต่างจากคนแกล้งหลับที่ปรือตามาทำหน้ามุ่ยตัดพ้อทันควัน

ความจริงก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ สาบานได้ว่าไม่ได้คิดอะไรจริงๆ แต่พอเห็นหน้ายุ่งๆ ปนขัดใจของเธอในตอนนี้ จากว่าจะนอน กลับมีอารมณ์อยากแกล้งเธอขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

สายตาคมที่มองมาแบบแปลกๆ นั้น ลลนาหน้าร้อนขนลุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

อย่าลืมนะว่าเธอกำลังอยู่บนเตียงกับผู้ชายตัวโตๆ สองต่อสอง

“อะไร” เสียงใสตอบกลับไปแบบกล้าๆ กลัวๆ เมื่อรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากแววตาพราวคู่นั้น

“แล้วเธอว่าอะไรดีล่ะ”

“อย่า...อย่าทำอะไรเขานะ” คนตัวเล็กว่าพร้อมขยับตัวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ นึกเจ็บใจตัวเองไม่ได้ เมื่อยิ่งขยับห่างเท่าไร ยิ่งเหมือนถูกต้อนให้จนมุมมาซุกอยู่แถวๆ หัวเตียงอย่างไม่มีทางหนี

“ความจริงก็คิดว่าจะไม่ แต่ว่าเธอเป็นคนเริ่มเอง” ชายหนุ่มแกล้งทำตาแพรวพราวไม่หยุด

“เขาไปนอนข้างนอกเองก็ได้” ลลนาทำท่าจะกระโดดลงจากเตียง ถ้าไม่มีมือใหญ่และว่องไวมาดึงรั้งไว้ซะก่อน

อึ้ย จะถูกกินก็คราวนี้ล่ะ ยัยลลนา

“มันคงไม่จำเป็นแล้วล่ะ ยัยแก้มยุ้ย” เขาตัดบทแล้วยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ ลลนาได้แต่หลับตาปี๋ ตัวแข็งทื่อแบบคนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นเหมือนคนกำลังขำอะไรบางอย่าง จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาขมวดคิ้วมุ่นอย่างงุนงง คอสั้นๆ หดลงโดยทันทีเมื่อมือหนาทำท่าจะดีดหน้าผากเธออีกแล้ว

ไอ้เฮียบ้า ไอ้คนชอบใช้กำลัง

ฟอด

แต่สัมผัสที่ได้รับกลับตรงกันข้าม ลลนาลืมตาขึ้น แววตาตื่นตกใจค่อยๆ เปลี่ยนเป็นมองตาแป๋ว หน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อรู้ที่มาของสัมผัสนั้น

“ฝันดีนะ ยัยตัวเล็ก” จมูกโด่งกดหนักๆ ลงบนแก้มนุ่มทั้งสองข้าง ตามด้วยหน้าผากเนียน ก่อนมารู้ตัวอีกทีเธอก็มานอนห่มผ้าเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

แสงไฟปิดลงพร้อมร่างสูงซึ่งหยิบหมอนอีกใบลงไปนอนข้างล่างตรงที่ว่างข้างเตียง ท่ามกลางความเงียบผ้าห่มอีกครึ่งถูกหย่อนลงมาให้คนนอนบนพื้น เสียงใสเอ่ยออกมา ทำให้คนที่พยายามสงบจิตสงบใจหลับตาลงแล้ว ต้องปรากฏยิ้มละมุนบนใบหน้าขึ้นมาอีกในความมืด

“ขอบคุณนะเฮีย ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เขา” เสียงใสเงียบไป ก่อนเอ่ยคำบางคำซึ่งถ้าเห็นหน้ากัน เธอเองคงไม่กล้าพูดมันออกมาแน่ๆ

“ฝันดีนะเฮีย”

“….”

“เฮีย...” เสียงใสแผ่วเบาขาดห้วงไป ความเงียบเข้าครอบงำอยู่เป็นพัก ก่อนมีเสียงจากคนๆ เดิมอีกครั้ง

“เขารักเฮียนะ รักเฮียมานานมาก นานกว่าที่เฮียคิด” หลังจากนั้นเธอได้ยินเพียงคำตอบรับในลำคอ รออยู่อีกอึดใจ กระแสความอบอุ่นที่ส่งผ่านความเงียบจะถูกแทนที่ด้วยเสียงห้าวทว่าเจือแววอ่อนโยน ทั้งที่รอบตัวคือความมืด แต่เธอรับรู้ได้ว่ามันเจือไปด้วยรอยยิ้ม ยิ้มแบบที่เธอกำลังยิ้มอยู่ในตอนนี้ สัมผัสอบอุ่นจากมือหนาที่เอื้อมมาจับมือบางก้าวสู่นิทราไปด้วยกัน

“เฮียก็รักเธอ รักยัยแสบอย่างเธอมานานมากแล้วเหมือนกัน”

ไม่มีคำพูดมากมาย มีแต่ความรู้สึกระหว่างคนสองคนเท่านั้นที่สัมผัสและรับรู้มันได้ จากใจถึงใจ

 

Talk อยากลงพี่เบสแล้วง่ะ แต่ยังไม่เสร็จ งือออออ

อยากแนะนำให้รู้จักกับพี่น้องของเฮียภัทรบ้างง่ะ พี่สองกับหมอหนึ่งงงงง

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetailsdata=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNDA1NzE3IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTE1NTYwIjt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น