แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 46 : สัญญา (ไม่) กินตับ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

Talk อีก 2 วันแย้ววววว มั้ยนะๆ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetailsdata=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNDA1NzE3IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIyNDI2Ijt9

 

เสียงกุกกักดังขึ้นหลังประตู พร้อมร่างบางในชุดกระโปรงนอนลายการ์ตูนญี่ปุ่นสีฟ้าน่ารักเดินออกมา มือบางถือผ้าขนหนูผืนเล็กกำลังเช็ดหยดน้ำพราวที่เกาะบนเส้นผมลวกๆ ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับใครบางคน ทำให้ช่วงขาสั้นๆ เป็นอันต้องหยุดยืนตรงเคารพธงชาติอยู่ตรงนั้น เลื่อนมือมาขยี้ตาตัวเองแรงๆ ย้ำชัดอีกครั้งว่าเธอไม่ได้ตาฝาด เห็นสิ่งลี้ลับสุดแสนมหัศจรรย์แปลงร่างมาเป็นผู้ชายตัวโตๆ นั่งส่งยิ้มมาให้เธออยู่ตอนนี้

ด้านภัทรพลเมื่อเห็นอาการตกใจจนตาโตยิ่งกว่าไข่ห่านของคนตัวเล็กก็อดอมยิ้มไม่ได้ ดวงตาคมละจากเอกสารที่ถือไว้ตั้งนานแต่กลับไม่ได้รับความสนใจเลยสักนิดในมือ เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้เธอเห็นเต็มๆ ตาอีกที

“ว่าไง ตัวเล็ก” เขาเลิกคิ้วถามอย่างอารมณ์ดี ไม่พอยังทำเป็นใจดีลุกขึ้นมาทำท่าจะรั้งตัวเธอที่ยืนแข็งทื่อไปนั่งข้างๆ กันอีกต่างหาก

แต่จะบ้าเรอะ!!! เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนหัวค่ำ แค่คิดก็ยังเสียวไส้ไม่หาย ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เธอเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง ผู้หญิงตัวเตี้ยๆ อย่างเธอ หากคิดจะสู้รบปรบมือกับเฮียบ้าที่ยืนยิ้มแป้นหน้าบานตอนนี้ ไม่มีวิธีไหนดีไปกว่า...หลบเท่านั้นที่ครองโลก!!!

แหะๆ ใช่แล้วค่ะทุกคน เอาเข้าจริงๆ น้ำหน้าอย่างเธอจะมีปัญญาไปทำอะไรผู้ชายตัวโตๆ อย่างเขาได้ ทำได้ดีที่สุดก็แค่พาขาตัวเองซอยเท้าเร็วๆ รีบวิ่งไปซุกตัวอยู่มุมใดมุมหนึ่งของห้องเท่านั้นล่ะ แต่ก็นะ เมื่อขึ้นชื่อว่าลลนา ฤทธิ์เดชของเธอย่อมมีมากกว่าที่คิด เห็นได้จากมือน้อยๆ จัดการหยิบแจกันใบโตขึ้นมาถือไว้เป็นทัพหน้า ผิดกับภัทรพลเมื่อเห็นภาพนั้นก็ยิ่งหัวเราะออกมาเสียงดัง

ก็ดูเธอสิ อะไรจะทำตัวได้โอเวอร์แอคติ้งขนาดนั้น แล้วอีกอย่างจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ไม่ใช่เธอหรอกที่ต้องระวัง เพราะเอาเข้าจริงๆ เขาก็ไม่เคยได้ทันทำอะไรเธอสักครั้ง มีแต่เจ้าตัวนั่นแหละ ทั้งหมัดเอย หนังสือเอย อะไรต่อมิอะไรไม่รู้วุ่นวายไปหมด แบบนี้ดูเอาเถอะว่าผู้ชายตัวโตๆ กับผู้หญิงฤทธิ์เยอะกว่าขนาดตัว ใครมันเสียเปรียบใครกันแน่

“มานี่มา แก้มยุ้ย” กระนั้นชายหนุ่มก็ยังใจดีพูดกับเธอด้วยท่าทีสบายๆ รอยยิ้มฉายชัดมุมปากไม่จาง

“ไม่” อย่ามาหลอก ตอนนี้เธอไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น ยิ่งเป็นเขา ผู้ชายร้ายกาจแถมมีรอยยิ้มเป็นอาวุธอีกต่างหาก เขาอาจกำลังสร้างหลุมพรางต้อนให้เธอตกลงไปแล้วเตรียมขย้ำซ้ำก็ได้ ชิ ใครจะรู้

“เอาน่า ไม่ทำอะไรตอนนี้หรอก”

“….” ไม่ทำอะไรตอนนี้แสดงว่าถ้าตอนอื่นก็ไม่แน่อย่างนั้นเหรอ อึ้ย คนบ้า

“ไหนเธอบอกว่าเรามีเรื่องต้องทำสัญญากันไง ไหนล่ะสัญญา” เขาทำทีเอ่ยเป็นการเป็นงาน หยิบปากกาด้ามทองที่เอาไว้เซ็นสัญญามูลค่าร้อยล้านออกมาจากกระเป๋าเสื้อตัวเองยื่นให้เธอด้วย

ว่าแต่สัญญา เออใช่ สัญญา

ถูกต้องที่สุด เพราะชีวิตเธอคงอยู่ต่อไปอย่างสงบสุขไม่ได้แน่ ถ้าไม่มีอะไรสักอย่างเป็นตัวค้ำประกัน

คนต้องการหลักประกันความปลอดภัยแอบคิดอยู่ในใจ ต่างกับภัทรพลที่ได้แต่อมยิ้มเมื่อมองดวงหน้าใสกำลังทำท่าทางคิดหนักราวกับมันเป็นปัญหาระดับโลก แวบเดียวเธอก็หันหลังกลับไปวุ่นวายอยู่แถวๆ โต๊ะเขียนหนังสือ สักสิบห้านาทีไม่เกินหลังจากนั้น กระดาษกลางเก่ากลางใหม่ติดจะยับยู่ยี่ก็ถูกนำมาวางแทนเอกสารในมือเขาที่ใช้อ่านฆ่าเวลาระหว่างรอยัยตัวเล็กร่างสัญญาเสร็จ

ดวงตาคมหรี่มองคู่สัญญาสลับกับเอกสารลับสำคัญตรงหน้า แล้วลงมืออ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือของคนต้นคิดเอง กวาดตามองทั่วๆ อดอมยิ้มไม่ได้เลยจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น