แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 42 : บอกรักฉบับฮาร์ดคอร์ 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 พ.ค. 63

“เขาไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หรอกนะ”

“ก็ไม่จำเป็น” เขาเอ่ยสบายๆ เรื่อยๆ ไม่เดือดร้อนอะไร ผิดกับอีกคนที่เพียงแค่ได้ยินเท่านั้น น้ำใสที่คลออยู่ในหน่วยตาก็ร่วงเผาะลงมาทันที

ตัวเงินจำนวนมหาศาล ไม่มากเท่าความเอื้ออาทรที่ผู้ชายตรงหน้าหยิบยื่นมาให้ผ่านทุกๆ การกระทำที่เป็นอยู่ตอนนี้ เขาจะรู้หรือเปล่าว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม มันเหมือนแสงสว่างที่ส่องมาจากปลายทาง เขาให้ชีวิตใหม่เธอและครอบครัว ทุกสิ่งที่เขาทำนั้น มันสำคัญกับหัวใจดวงนี้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

หยดน้ำที่ร่วงหล่นจากดวงตาคู่หวาน เรียกให้ภัทรพลเอื้อมไปปาดเช็ดให้อย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่ส่งกลับคืนมาให้ด้วยความขอบคุณ แค่ได้เห็นเธอยิ้ม แค่ทำให้เธอมีความสุขได้ สำหรับเขาแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เขาไม่ได้ต้องการการชดใช้ ไม่ต้องการคำขอบคุณหรืออะไรมากมาย แค่ได้เห็นรอยยิ้ม ยิ้มที่สดใสและเต็มไปด้วยความสุขของเธอ แค่นี้ล่ะที่เขาต้องการ

“โอ๋ๆ ร้องไห้ทำไมคะ ขี้แยไปได้ ยัยแสบของเฮีย” แต่สิ่งที่แสดงออกมากลับไม่ได้ซาบซึ้งใจเหมือนความคิด มันเป็นเพียงคำปลอบกึ่งทีเล่นทีจริง พร้อมมือหนาที่รั้งศีรษะคนตัวเล็กเข้าไปซบไว้ในอ้อมอก คนขี้แยเลยอดส่งค้อนวงเล็กๆ กลับไปให้ไม่ได้

กำลังจะซึ้งอยู่ดีๆ หายวับไปหมด เพราะไอ้การกระทำขัดโลกของคนตรงหน้านี่ล่ะ แต่เพียงครู่เดียวแววตาพราวระยับแฝงไปด้วยความขี้เล่นก็ค่อยๆ อ่อนโยนละมุนละไม ก่อนสัญชาตญาณจะรับรู้ได้ว่ามันเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นคงมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา สารจากแววตาคู่นั้นทำให้หัวใจของเธอเริ่มทำงานหนัก ใจเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อย่าร้อง เพราะน้ำตาเธอมีค่ามากกว่านั้น” เสียงทุ้มอ่อนโยน ขณะมือหนายังไล่ซับน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนแก้มเนียนใสไม่หยุด

“ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ต่อจากนี้เธอจะมีเฮียคอยดูแลและปกป้อง” เขาหยุดคำพูดลง แล้วเลื่อนใบหน้าใกล้เข้ามาจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดเหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง

“เฮียเลือกแล้วว่าต้องเป็นเธอ…ขอแค่เธอรับ เฮียจะเป็นทุกอย่างที่เธอต้องการให้เป็น….เธอจะตกลงไหม แก้มยุ้ย”

คำถามพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ดวงตาคมพยายามจ้องลึกลงไปในแววตาคู่หวานนั้นอย่างต้องการคำตอบ

สำหรับลลนาความผูกพันที่เกิดขึ้นเนิ่นนาน ทุกความรู้สึกที่ฝังลึกลงไป บางครั้งมันก็หยั่งรากแข็งแรงจนใจเธอเองก็ไม่ทันตระหนัก ถ้าก่อนหน้านี้มันคือความฝัน สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันก็มากกว่าฝันที่อยากให้เป็น

หากจะมีบ้างที่กลัวอะไรบางอย่างจะเข้ามาแทรก แต่สิ่งที่ผ่านมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่มิใช่หรือคือการพิสูจน์

คงถึงเวลาที่ควรเอาความกลัวเหล่านั้นออกไปสักที แม้จะต้องเสี่ยงอะไรต่อมิอะไร เธอตอบตัวเองอย่างแน่ใจว่าถึงเวลาแล้วที่เธอคงต้องลองเสี่ยงกับมัน

อาการพยักหน้ายิ้มรับทั้งน้ำตาของลลนา ชายหนุ่มถึงกับแอบลอบถอนหายใจโล่งอก อดยิ้มตามออกมาไม่ได้เมื่อได้รู้ว่าอีกคนก็คิดไม่ต่างกันกับเขา ก่อนริมฝีปากอุ่นจะประทับลงบนหน้าผากเนียนอย่างแสนรัก

“จำไว้นะแก้มยุ้ย ผู้หญิงของเฮียไม่ใช่จะใครก็ได้ แต่เมื่อเฮียเลือกแล้ว ทั้งชีวิตเฮียพร้อมเอามาวางไว้ตรงหน้า เฮียจับมือเธอแล้วจะไม่มีวันปล่อยไปไหน เธอรับความเผด็จการข้อนี้ของเฮียได้หรือเปล่า”

ไม่รอคำตอบ มือหนาเชยคางคนตัวเล็กให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันใกล้ๆ แล้วจุมพิตแผ่วเบาลงบนเรียวปากจิ้มลิ้ม ซึ่งแม้จะตกใจอยู่บ้างในตอนแรกกับสัมผัสแปลกใหม่ แต่กิริยาอ่อนโยนทะนุถนอมที่ถ่ายทอดมาแทนความรู้สึกมากมาย เธอกลับรับรู้ได้เป็นอย่างดี

อบอุ่น เนิ่นนาน อ้อมกอดของใครคนนี้ เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุด

ภัทรพลค่อยๆ ผละออกจากเจ้าของสีหน้าสีแก้มแดงระเรื่อ น้ำเสียงอบอุ่นกระซิบแผ่วเบาข้างๆ หู ยิ่งทำให้ดวงหน้าหวานร้อนเห่อขึ้นไปอีก

“เธอรู้หรือเปล่าว่าการจูบ เป็นการบอกรักที่เงียบที่สุด”

น้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมดวงหน้าคมกลับมาคลอเคลียใบหน้าหวาน มันสั่นสะท้าน อบอุ่น อ่อนไหว มีอำนาจมากพอให้เธอเกือบจะเคลิ้มไปกับการบอกรักอันชวนพิลึกและกระชากหัวใจจัดนั่นอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่เพราะสายตาวิบวับแบบแปลกๆ ที่ขัดกับคำพูดของเขา

อ๊ากกก ฉันกำลังจะโดนกินตับ!!!

ลลนากรีดร้องอยู่ในใจ สมองสั่งการมาถึงปากให้ตะโกนออกมาดังลั่น ก่อนดีดตัวขึ้นมาจากตักนั่นโดยอัตโนมัติ ส่งค้อนให้คนตัวโตที่แสร้งทำหน้าตาไร้เดียงสา หัวเราะในลำคอหึๆ ส่งสายตามาประมาณว่า‘ก็มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาอะไรประมาณนั้น’

อึ้ย แต่...แต่มันจะได้ยังไงเล่า เธอเป็นผู้หญิงที่รักนวลสงวนตัวจัด แถมยังไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับเขาสักที แล้วนี่อะไร มาเป็นแฟนไอ้เฮียบ้าผีทะเลแค่ไม่ถึงสิบนาทียังขโมยจูบแรกไปได้ขนาดนี้ ถ้าอยู่กันไปไม่เกินสองวัน เธอไม่ต้องพลาดท่าเสียที โดนเขากินเข้าไปทั้งตัวเลยเหรอ

เฮ้ย ไม่ได้

“นี่เฮีย มาคุยกันให้รู้เรื่องนะ” เมื่อคิดและพอจะตั้งสติได้ ร่างบางก็โวยวายออกมายกใหญ่ อีกฝ่ายที่ยีผมเธอเล่นจนยุ่งพอใจแล้วและตั้งท่าจะเดินออกไปไม่สนใจอะไรอีก จึงต้องหยุดก้าวยาวๆ หันกลับมาใหม่อีกครั้ง

แต่สายตาที่เขามองมาน่ะเหรอ ทำไมมันเหมือนผู้ใหญ่มองเด็กเอาแต่ใจสักคน ไม่ใส่ใจกับเรื่องไร้สาระหรืออะไรทำนองนั้น อึ้ย ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจเข้าไปอีก นี่มันเรื่องใหญ่ของเธอนะ

อย่างนี้มันต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!!!

คิดได้ดังนั้น ร่างบางก็รีบพาก้าวสั้นๆ ของตัวเองไปคว้ามือคนที่กำลังเดินออกไปไว้อย่างรวดเร็ว

“หยุดก่อนเฮีย” หญิงสาวห้ามด้วยน้ำเสียงกึ่งหอบ อดโมโหตัวเองไม่ได้ เกิดมาเป็นคนเตี้ยนี่มันไม่ดีเอาซะเลย

“มีอะไรของเธอ” ต่างจากภัทรพลที่หันมาถามอย่างอารมณ์ขัน

“เฮียจะมา เอ่อ จะมาทำเล่นๆ แบบนี้ไม่ได้” เธอตะกุกตะกักอย่างรู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย แต่ก็พยายามพูดออกไปในที่สุด ผิดกับชายหนุ่มซึ่งพอได้ยินคนตัวเล็กยื่นคำขาดด้วยสีหน้าจริงจังสุดฤทธิ์นั้น ก็พ่นเสียงหัวเราะดังออกมาอย่างกับได้ดูมหกรรมตลกระดับชาติ ก่อนจะพยายามหยุดมันและตอบออกมาหน้าตาเฉย

“เฮียก็ไม่ได้คิดจะเล่น ไม่เชื่อเธอจะลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ”

Talk เป็นยังไงกันบ้างคะ ฟินอ่ะจิ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetailsdata=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNDA1NzE3IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIyNDI2Ijt9

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น