แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 37 : ห่วง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

ด้านภัทรพลหลังปลีกตัวออกมาจากเรื่องไม่เป็นเรื่องที่เขากระจ่างชัดว่าอะไรเป็นอะไรนั่นแล้ว ก็ตั้งท่าจะรีบถลาไปหาคนที่ทั้งสีหน้าและแววตาของเธอเฝ้าวนเวียนอยู่ในสมองตลอดเวลา อดหัวเสียขึ้นมาไม่ได้ที่ถูกลากตัวกลับมาด้วยเรื่องไร้สาระเสียเวลา

แต่พอเดินออกไปไม่กี่ก้าว ตำแหน่งท่านรองประธานใหญ่พร้อมหน้าที่รับผิดชอบชีวิตพนักงานอีกร่วมพันคนก็รั้งไว้ก่อน จากตอนแรกจะพุ่งตรงกลับไปหายัยแก้มยุ้ย เอาเข้าจริงกลับทำไม่ได้เพราะงานเรื่องโครงการขยายรีสอร์ทมีปัญหา เขาต้องอยู่สะสางอีกเป็นพักจนเวลาเกือบเย็นนั่นล่ะกว่าจะเสร็จ จากนั้นก็รีบชิ่งออกไปหาคนที่ห่วงแทบทนไม่ไหว ขายาวๆ เร่งก้าวออกไป มือก็คว้าโทรศัพท์กดหาใครอีกคน

“ว่าไง ยัยแสบ” จากสีหน้าเคร่งเครียดเปลี่ยนเป็นยิ้มละไมอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบกลับมา ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะคำว่า‘ไม่ต้อง’ ของยัยตัวเล็กหลังเขาบอกว่า‘กำลังจะไปหา’

เธอให้เหตุผลแค่ว่าป้าเธออยู่ห้องไอซียู หมอให้เยี่ยมครู่เดียว ตอนนี้เธอกลับมาพักผ่อนอยู่ที่บ้านและกำลังจะนอนแล้วในเวลาห้าโมงเย็น ไม่พอยังย้ำซ้ำอีกครั้งว่าไม่ต้องไป!!

“แล้วป้าเธอเป็นยังไงบ้าง เฮ้ เฮียถามเธอไม่ได้ยินหรือไง บอกเฮียมาสิว่าป้าของเธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า ย้ายมาที่โรงพยาบาลของเราดีกว่าไหม คนของเรา หมอก็ของเรา ยังไงก็ต้องดูแลป้าเธอให้ดีที่สุดอยู่แล้ว”

มันเป็นคำพูดห้วนๆ เหมือนถูกสั่งการออกมาจากกระดูกสันหลัง แต่สำหรับอีกฟากของปลายสายกำลังกลั้นก้อนสะอื้น เขาจะรู้หรือเปล่าว่าคำว่า‘ของเรา’ ที่กล่าวออกมาโดยตอนพูดอาจไม่ทันคิด มันทำให้ดวงตากลมรื้นไปด้วยน้ำตาได้มากมายขนาดไหน

‘ของเรา’ เขาลืมตัวหรือเปล่า แต่ถ้าหากไม่ใช่ เธอได้รับเกียรติขนาดนั้นเลยหรือ

ก่อนหยดน้ำใสที่ล่วงเผาะลงมาจะถูกเจ้าของมือปาดลวกๆ ทันควัน พยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้สดใสกว่าที่ควรจะเป็น

แค่นี้ก็พอแล้ว ความห่วงหาอาทรในยามที่เราต้องการใครสักคน มันมีคุณค่าต่อจิตใจดวงเล็กๆ ของเธอคนนี้ มากมายเหลือเกิน

“อือ ไม่เป็นไรหรอกเฮีย อยู่ที่นี่ล่ะดีแล้ว ป้าต้องผ่าตัดมะรืนนี้ หมอไม่อยากให้เคลื่อนย้ายเพราะร่างกายยังอ่อนแอมาก”

“อืม เอาอย่างนั้นเหรอ งั้นก็ได้ ช่วงนี้เธอก็อยู่เฝ้าป้าไปละกัน เฮียอนุญาตให้เธอหยุดได้มากพอเท่าที่เธอต้องการ เข้าใจไหม แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เฮียไปหา” แม้จะสั่งเสียงแข็งแต่มันก็เต็มไปด้วยความห่วงหาอาทรมากมาย อดไม่ได้ที่น้ำใสๆ จะไหลเอ่อคลอหน่วยตาอีกครั้ง

“อืม” ลลนาเลือกตอบเพียงสั้นๆ เกรงว่าหยดน้ำตาจะร่วงหล่นลงมาซ้ำ เลยไปถึงน้ำเสียงเริ่มสั่นที่อาจทำให้อีกคนจับได้ แล้วก็แอบตกใจจริงๆ เมื่อเขาถามกลับมาท่าทางอารมณ์เหมือนกับว่า ‘รู้ทัน’

“เธอไม่เป็นอะไรแน่นะแก้มยุ้ย”

นึกภาพออกเลยว่าถ้าอยู่ตรงหน้าเขา คนตัวโตคงหรี่ตามองด้วยแววตาจับพิรุธคาดคั้นเอาคำตอบกับเธอแน่ๆ

“อืม” และเพราะกลัวโดนจับได้จึงตอบคำถามสั้นๆ ไปแค่นั้น

“จำไว้ ถ้ามีอะไรให้เธอบอกเฮีย ถ้าเธอยังเห็นว่าเฮียเป็นคนที่เธอไว้ใจอยู่”

“….”

“อย่าให้เฮียรู้ว่าเธอมีปัญหาแล้วไม่บอก ไม่อย่างนั้นเฮียจะโกรธ พูดให้รู้เรื่องนะ ยัยเปี๊ยก”

“รู้แล้ว”

“อืม งั้นก็นอนได้แล้ว ไม่ต้องคิดมาก แล้วพรุ่งนี้จะดีขึ้นเอง ฝันดีนะ ยัยแสบ”

เขาวางสายไปแล้ว พร้อมร่างบางที่ทรุดตัวลงนั่งหน้าห้องผ่าตัดซึ่งไม่ใช่ห้องนอนอย่างที่โกหกไป น้ำตาไหลอาบแก้มใสอย่างห้ามไว้ไม่อยู่

เธอรู้ เธอเข้าใจทุกอย่าง รับรู้ทุกความห่วงใยของเขา แต่เสียใจที่เธอทำตามที่เขาบอกไม่ได้จริงๆ

ต่างกับภัทรพลแม้มือหนาจะวางโทรศัพท์ไป แต่ความหนักใจกลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ จากสิ่งที่พอรับรู้มาบ้าง ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นห่วงเธอ

‘ห่วง’ ทั้งที่รู้ดีว่ามันเป็น‘เรื่อง’ ที่เธอ‘ไม่ต้องการ’ ให้เขาเข้าไปยุ่งวุ่นวายเลยสักนิด

ด้วยความห่วงใยทำให้ทนไม่ไหว ความรู้สึกหวั่นใจเหมือนมีอะไรบางอย่าง มือหนาจัดการหยิบโทรศัพท์เครื่องเดิมกดเบอร์ไปยังคนที่แน่ใจว่ารู้เรื่องดีที่สุด จะติดก็แค่ต้องพยายามทั้งปลอบทั้งขู่อยู่นานกว่ายัยน้องสะใภ้ตัวเล็กจะยอมปริปากบอกออกมาได้

เสียงอ่อยของภรรยาน้องชายที่สารภาพออกมา ทำให้เขารู้สึกเจ็บหนึบที่ใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

นี่เธอไม่ไว้ใจเฮียเลยใช่ไหม ยัยแก้มยุ้ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น