แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 36 : ห่วง 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

“นี่คุณ มันกี่ชั่วโมงแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เมื่อไรเจ้านายคุณจะมาสักที ฉันมีเวลาให้อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงนะ ถ้าต้องให้รอมากกว่านี้ เตรียมโดนไล่ออกกันยกชุดได้เลย” เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นมาจากห้องพักระดับวีไอพีชั้นหรูของโรงแรมชื่อดัง เป็นผลให้ตั้งแต่พนักงานต้อนรับจนถึงผู้จัดการใหญ่ล้วนอยู่ในสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เมื่อผ่านมาเป็นพักใหญ่ๆ ไม่ว่าจะพยายามพูดหรือเกลี้ยกล่อมอย่างไร เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับไฮโซสาวนามลินินและเพื่อนตรงหน้ายังไม่มีทีท่าว่าจะจบลงด้วยดี

“กรุณารออีกสักครู่นะครับ ผมคิดว่าท่านรองน่าจะกำลังติดธุระ แต่คงใกล้เดินทางมาถึงแล้ว” เสียงผู้จัดการใหญ่กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก แต่ก็พยายามประนีประนอมอย่างถึงที่สุด

“หรือถ้าทางคุณลินินและเพื่อนยินดีจะเจรจากับผู้บริหารท่านอื่นก่อน ทางเราก็ยินดีครับ” แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือปฏิกิริยาที่ตรงกันข้ามของลูกค้าสาวทั้งสอง

“ไม่ ฉันยังยืนยันว่าจะพบคนที่มีอำนาจสูงสุดของที่นี่คือท่านรองภัทรพลเท่านั้น แต่ถ้าเขายังยืนยันที่จะไม่มา ก็เตรียมตัวขึ้นหน้าหนึ่งพรุ่งนี้เลยละกัน” ลินินเป็นฝ่ายตอบเองอย่างเอาเรื่องและเย่อหยิ่ง

“ผมอยู่นี่! ”

แล้วเสียงห้าวทรงพลังก็แทรกเสียงเอะอะโวยวายในที่สุด ทุกคนซึ่งยืนอยู่ในที่นั้นต้องหันกลับไปมอง

“พี่ภัทร” รวดเร็วพอกับเสียงแหลมที่ลดระดับลงด้วยกึ่งตกใจ พลางปรับสีหน้าและอากัปกิริยาเสมือนเป็นคนละคน หันไปยิ้มหวานให้ผู้มาใหม่ราวเมื่อสักครู่นี้ไม่เคยมีเรื่องราวใหญ่โตอะไรเกิดขึ้น

“พี่ภัทรคะ” เธอว่า ไม่วายถลาเข้ามาเกาะแขนชายหนุ่มแจ

“ปล่อยครับ น้องนิน” ภัทรพลเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมปรายตามองแขนที่ถูกเกาะกุมอยู่ ทั้งน้ำเสียง สีหน้าบวกกับสายตาของชายหนุ่ม ทำให้ร่างระหงค่อยๆ ปล่อยมือออกอย่างเสียไม่ได้ ก่อนหมุนตัวกลับไปหาหญิงสาวที่ยืนเงียบอยู่นานอีกคน กล่าวแนะนำอย่างเป็นทางการให้ภัทรพลได้รู้จัก

“นี่นิษฐาหรือยัยนิก เพื่อนนินเองค่ะ ดูสิคะเนี่ย ยังตกใจไม่หาย พี่ภัทรต้องจัดการนะคะ ห้องระดับวีไอพีของโรงแรมชื่อดัง แต่กลับมีระบบรักษาความปลอดภัยหละหลวม ถึงขนาดปล่อยให้ใครก็ไม่รู้เข้ามาลวนลามแขกถึงข้างบนได้ ดีนะที่นินเผอิญมาหาแล้วเห็นเข้าก่อน ไม่อย่างนั้นนินเองไม่อยากจะคิดเหมือนกันว่าเพื่อนนินจะเป็นยังไง” เธอสะบัดเสียงว่า ลูบแขนโอบไหล่หญิงสาวนามนิษฐาที่แนะนำว่าเป็นเพื่อน

ร่างสูงเพรียวลมของหญิงสาวคนนั้นหันไปปรามเพื่อนตัวเองเบาๆ ก่อนมองมาที่ภัทรพล รอยยิ้มหวานใสที่ส่งมาให้ ช่างต่างจากในความทรงจำที่เขามีลิบลับ

เธอคือผู้หญิงคนเดียวกันที่มีเรื่องกับยัยแก้มยุ้ยของเขาวันนั้น

“สวัสดีค่ะคุณภัทรพล ความจริงแล้วเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น นิกเองก็ไม่ได้ติดใจถือสาหาความอะไร ไม่คิดจะแจ้งตำรวจให้ธุรกิจของคุณต้องเสียหาย นิกเข้าใจดีค่ะว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิด แต่แค่ต้องการให้คุณภัทรรับรู้ไว้เท่านั้น จะได้ป้องกันไม่ให้เหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นมาอีก เพราะหากเป็นใครที่ไม่ใช่นิก เกรงว่าคุณภัทรจะเสียหาย” เสียงหวานพูดด้วยท่าทางหวังดี พอเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบโต้อะไร หญิงสาวที่มาด้วยอีกคนในที่นั้นจึงแทรกขึ้นมาทันที

“แหม ยัยนิก เธอก็เป็นอย่างนี้ตลอดเลยนะ คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองทุกที” ลินินแสร้งปรามเพื่อนเสียงหวาน ก่อนถูกเสียงห้าวของเจ้าของโรงแรมขัดขึ้นมา

“ผมต้องขอโทษแทนทุกคนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เอาเป็นว่าทางเรายินดีรับผิดชอบทั้งหมด ด้วยแพ็คเกจที่พักโรงแรมและรีสอร์ทในเครืออัศวกิจวนิชย์ทุกแห่งเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ คุณสามารถพาเพื่อนหรือใครก็ได้มาพัก เลือกห้องพักได้ทุกรูปแบบตามที่คุณพอใจ และค่าใช้จ่ายทั้งหมดตลอดเวลาที่คุณพักผ่อนในครั้งนี้ ทางเราจะรับผิดชอบดูแลให้ทั้งหมด ถือเป็นการทดแทนความผิดพลาดทั้งหมดที่เกิดขึ้น หวังว่าคุณคงพอใจกับเงื่อนไขนี้” ซีอีโอหนุ่มยังคงพูดออกไปโดยไม่สนใจสีหน้าของคนฟังเลยสักนิด ภาพจากกล้องวงจรปิดที่แวะไปดูก่อนหน้าทำให้เขารู้สึกตะหงิดใจอยู่แล้วกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยิ่งพอได้มาเห็นหน้าผู้เสียหายชัดๆ ยิ่งทำให้เข้าใจทะลุปรุโปร่งว่า‘อะไรเป็นอะไร’

“โธ่ อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลยค่ะพี่ภัทร นินว่ายัยนิกคงไม่ได้ต้องการอะไรมากขนาดนั้นเหมือนกัน ใช่ไหมยัยนิก” เธอหันไปพยักพเยิดหน้ากับเพื่อน นิษฐารีบพยักหน้ารับ ก่อนหันมาพูดเสียงอ่อนหวานกับภัทรพล

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณภัทร” เธอจงใจเรียกชื่อเขาด้วยคำเรียกที่แสดงถึงความสนิทชิดเชื้อ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นดวงตาคมที่ปรายตามองด้วยแววตาไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

“แต่ถ้าคุณภัทรอยากจะขอโทษ นิกขอแค่เป็นเกียรติเลี้ยงอาหารเย็นอร่อยๆ กับนิกสักมื้อก็พอค่ะ” เธอว่าพลางส่งยิ้มสวยแพรวพราวซึ่งใช้กี่ครั้งก็ไม่เคยพลาดให้ชายหนุ่มที่หมายตา เช่นเดียวกับหญิงสาวนามลินินที่เออออกับเพื่อนไปด้วย

เพราะหากเธอไม่ได้และจะต้องเสียผู้ชายที่เพียบพร้อมคนนี้ให้ใครสักคน ลินินยอมเลือกให้เขาหันมามองเพื่อนที่คุณสมบัติไม่ด้อยไปกว่ากันของเธอแทน ดีกว่าผู้หญิงที่มองแล้วไม่มีอะไรดีเทียบเท่าเธอได้สักอย่าง

แต่คำตอบที่ได้จากปากภัทรพลกลับทำลายความหวังที่มีอยู่พังลงไปอย่างไร้ชิ้นดี

“มันคงไม่จำเป็น ผมคิดว่าให้พวกคุณมากเกินไปด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้น” เขากล่าวเสียงแข็ง เน้นแต่ละประโยคช้าๆ ชัดๆ“แต่หากคุณคิดว่าไม่พอใจ สามารถทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการได้ไม่มีปัญหา แต่พยายามหาหลักฐานที่ดีพอหน่อยละกัน แล้วผมกับทางผู้บริหารทุกคนจะยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง ผมขอตัวก่อน ฝากคุณดูแลแขกต่อด้วยคุณผู้จัดการ” กล่าวเสียงเรียบพลางมองมาด้วยสายตาเยือกเย็น แล้วหมุนตัวก้าวออกไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมามองใครอีก ปฏิกิริยาแสดงชัดว่ารู้เท่าทันของเขา คนโดนจับได้แบบลินินถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก

ต่างจากใบหน้าเรียบเฉยที่ยังคงฉาบด้วยรอยยิ้มบางๆ ของนิษฐา ซึ่งหากไม่สังเกตให้ดีลึกไปถึงในดวงตา จะไม่มีทางได้รู้เลยว่าบนดวงหน้าที่เจือยิ้มแห่งความอ่อนโยนนั้น มันแฝงด้วยความหมายอีกนัยที่เป็นทางตรงข้ามโดยสิ้นเชิง

คำปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย ไม่น่าเจ็บใจเท่าสายตาที่มองมาราวกับเธอเป็นสิ่งของไร้ความหมาย

ความเจ็บแค้นยิ่งบีบรัดไปทั้งใจ เพราะสายตาว่างเปล่าที่มีให้เธอนั้น กลับมีสายใยแห่งความห่วงหาอาทรเมื่อทอดมองไปยังผู้หญิงอีกคนที่เธอเกลียดแสนเกลียด

แล้วเธอจะต้องแพ้ผู้หญิงคนนั้นไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ

ไม่ มันต้องไม่เป็นแบบนั้นคำตอบนี้ดังก้องอยู่ในใจ นิษฐาสาบานกับตัวเอง

ฉันจะไม่มีวันแพ้เธอ ลลนา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น