แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 32 : ปิดบัง 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    23 พ.ค. 63

ดวงตากลมลืมตาตื่นขึ้นมา ด้วยความรู้สึกสะลึมสะลืออยู่ไม่น้อยเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอนเต็มอิ่มเลยสักนิด เธอคิดมากถึงขนาดเก็บไปฝัน มันวนเวียนอยู่ในสมองจนวุ่นวายไปหมด เหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาตัวการ์ตูนน่ารักบนหัวเตียง เข็มชี้บอกเวลาหกโมงครึ่ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงนอนกลิ้งอีกสักครึ่งชั่วโมงรอเวลาจนเจ็ดโมงเช้า ก่อนลุกขึ้นมารีบเร่งแต่งตัว ใช้บริการรถไฟฟ้าที่เพียงก้าวออกไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงสถานี

แต่เสียดายที่ตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะเธอต้องเผื่อเวลาไว้รอใครอีกคนด้วย ดังนั้นจึงต้องพยายามฝืนขุดตัวเองให้ลุกขึ้นมา ความเย็นจากน้ำในตอนเช้าคงพอทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง ทำกิจวัตรประจำวันเป็นอันเสร็จเรียบร้อย หันกลับไปมองนาฬิกาเรือนเดิมอีกทียังพอมีเวลา คิดได้ดังนั้นจึงเดินไปยังส่วนของห้องครัว รินน้ำส้มในส่วนของตัวเอง แถมยังใจดีต้มน้ำร้อนเตรียมไว้ ด้วยรู้ว่าอีกไม่กี่นาทีใครอีกคนคงจำเป็นต้องใช้มันเพื่อชงกาแฟ

ก่อนเสียงโทรศัพท์จะดังขึ้นเรียกเธอที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ให้เดินออกไปยังประตู รู้โดยอัตโนมัติว่าคงไม่พ้นเป็นเขาที่โทรเข้ามาตาม แต่น่าแปลกเพราะพอประตูเปิดกว้างออกไป กลับไม่เห็นใครเลยสักคน แถมเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดก็ยิ่งสร้างความแปลกใจจนต้องเดินตามเสียงนั้นไปแทน

“แม่” เธอรำพันชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเบาๆ ความรู้สึกหวิวๆ เกิดขึ้นในใจ มันเกิดขึ้นเพราะอะไรก็ยากจะทราบ เธอจึงสรุปมันเองว่าเป็นเพราะความไม่คุ้นเคยซะมากกว่า

ไม่คิดเลยว่าทันทีที่กดรับสายไป ข้อความที่ได้รับฟังจากปลายสาย จะทำให้สติที่มีอยู่หยุดทำงานชั่วขณะ แก้วน้ำส้มสีสวยที่ถืออยู่ในมือ หล่นลงพื้นแตกกระจายตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

ร้อนถึงอีกคนซึ่งเพิ่งเดินเข้ามา เห็นภาพนั้นแล้วก็ตกใจไม่ต่าง รอยยิ้มทักทายอันตรธานจางหาย เปลี่ยนเป็นคิ้วหนาขมวดมุ่น มือก็เอื้อมไปรั้งร่างบางที่ตั้งท่าจะเดินออกไปท่าเดียว

“เป็นอะไรแก้มยุ้ย”

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามย้ำอีกครั้งเสียงเครียด พลางเขย่าคนตัวเล็กเบาๆ เมื่อเห็นเธอไม่มีวี่แววจะรู้สึกตัว

“เปล่า” แต่คำตอบที่ได้กลับดูไร้ประโยชน์ มันค้านกับแววตาสั่นระริกและน้ำตาเอ่อคลออย่างคนเตรียมพร้อมจะร้องไห้ออกมาของคนตรงหน้าสิ้นดี

“เปล่าบ้าบออะไรกัน กลับไปดูหน้าตัวเองในกระจกตอนนี้ซะก่อน ก่อนคิดจะมาโกหกเฮีย บอกเฮียมาว่าเธอเป็นอะไร” มือหนาประคองดวงหน้าหวานให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันแล้วถามชัดๆ นั้นล่ะ จึงพอทำให้เธอรู้สึกตัวขึ้นมาได้บ้าง

“ฮึก ตอนนี้ป้าเขาไม่สบาย ฮึก แม่บอกว่า ฮึก เป็นอะไรกะ...ก็ ฮึก ไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็ล้มไป ฮือๆๆ ” น้ำเสียงเจือสะอื้นที่ละล่ำละลักเอ่ยออกมา ภัทรพลได้แต่ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเอื้อมมือไปคว้าร่างคนยืนน้ำตาซึมเข้ามาในอ้อมกอด ใจชื้นขึ้นมาบ้างที่เธอไม่คิดจะหนี กลับโผเข้าสู่อ้อมแขนซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งอย่างต้องการที่พักพิง ไม่พอยังกระชับอ้อมแขนกอดคนตัวโตแน่นขึ้นไปอีก

“ไม่เป็นไรนะแก้มยุ้ย ไม่เป็นไร” เขาได้ยินเสียงตัวเองบอกออกไปอย่างนั้น ก่อนก้มลงจรดสัมผัสอุ่นบนกระหม่อมบางของคนตัวเล็ก กระชับอ้อมแขนตอบแน่นขึ้นไปอีก หวังเพียงแค่สิ่งที่ส่งไปจะถึงใจใครอีกคน

Talk ^..^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น