แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 31 : เพื่อ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 พ.ค. 63

“แต่เฮียจะยุ่ง!!! เพราะชีวิตเธอมันก็คือความรับผิดชอบของเฮีย รับๆ ไปแล้วอย่าพูดมาก เฮียขี้เกียจมานั่งเถียงกับเธอด้วยเรื่องไร้สาระอะไรแบบนี้อีกแล้ว” หลังจากเสียงห้าวโพล่งออกมาบ้าง ท่าทางเอาจริงผิดปกติเคยๆ ของเขา ทำให้คนที่กำลังอ้าปากจะเถียงต้องหุบปากกลืนน้ำลายเงียบกริบ ก่อนตั้งสติได้และจะพูดอะไรออกมาก็ดันโดนสำทับแทรกขึ้นมาอีกรอบ

“อย่าทำให้เฮียโมโห ไม่งั้นจะไปตัดทั้งต้นทั้งดอกมันพรุ่งนี้แหละ” เธอได้ยินเสียงเหอะในลำคอดังตามมาท้ายประโยค ก่อนเขาจะเหลือบมองมาซ้ำด้วยสายตาเอาเรื่อง แล้วหันไปให้ความสนใจหนังสือเกมในมือ

ต่างกับเธอที่ได้แต่ต่อประโยคเอาเองอย่างฉุนในใจ เพราะท่าทางบวกแววตาที่จริงจังเกินปกติ มันมีอิทธิพลมากพอให้เธอสะดุ้งขนหัวลุก สงบปากสงบคำเลือกจะเงียบไปซะดีกว่า

“แต่ยังไงมันก็ยังเหลืออยู่ดี” กระนั้นก็ยังคงเถียงเสียงอ่อย มันอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เฮ้อ เจ็บใจตัวเอง เวลาเห็นเฮียบ้านี่จริงจังขึ้นมาทีไร เธอเองนั่นล่ะกลับเป็นฝ่ายต้องหงอซะเอง

“เหลือก็ช่างมัน เฮียให้เธอแล้ว เธอจะเอาไปใช้ทำอะไรมันก็เรื่องของเธอ” เขาว่าพลางหันไปมุ่งมั่นกับทีวีที่เดินไปกดเปิดใหม่ มือกดเกมเล่นไม่สนใจอะไรอีก ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว

ผิดกับเธอที่ลมหายใจสะดุดตรงคำต่อท้ายคล้ายพูดกับตัวเองของเขาว่า ‘เฮียยังไม่แน่ใจเลยว่าเธอพอใช้หรือเปล่า’ และยิ่งตกใจขึ้นไปอีก เมื่อคนที่กำลังเล่นเกมอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็พูดเปรยออกมา

“มีอะไรให้บอกเฮีย มีอะไรให้ช่วยก็ขอให้บอก” มันเป็นคำพูดสั้นๆ แต่ทำใจเธอแทบหล่นวูบ พยายามปกปิดร่องรอยแห่งความหวั่นไหว ก่อนทำใจกล้าเอ่ยถามใครอีกคน

“มันคือค่าจ้างของการเป็นแฟนกำมะลอเหรอ เฮียให้เขามาสองเดือนแล้ว และถ้ามันเป็นอย่างนั้น เขาคิดว่ามันไม่จำเป็น เขาช่วยเฮียเพราะว่าเขาอยากช่วย เขาสงสารเฮีย สงสารคุณแม่ ไม่ได้คิดว่าต้องได้อะไรกลับมามากมายขนาดนี้” ดวงตากลมจ้องมองเขาอย่างต้องการคำตอบ แต่หากมองให้ลึกลงไปแววตาคู่นั้นเจือด้วยความรู้สึกบางอย่างที่คนทั่วไปยากจะหยั่งถึง และตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็พยายามเก็บซ่อนแววตาแห่งความรู้สึกนั้นไว้ได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ

ตรงข้ามกับภัทรพลเพียงแค่ได้ฟังประโยคที่แว่วมา ถ้าเขาไม่คิดไปเองมันเต็มไปด้วยความสงสัยรวมถึงน้อยใจอะไรบางอย่าง มือหนาหยุดการกระทำทุกอย่างไว้ตรงนั้น เอื้อมไปจับไหล่มนคนตัวเล็กให้หันหน้ากลับมามองกันชัดๆ แววตาที่มองเธอมันอ่อนโยนแต่ก็แฝงด้วยแววจริงจังไม่แพ้น้ำเสียงที่ค่อยๆ อธิบายให้เข้าใจ

“มันไม่ใช่ค่าจ้าง แต่เฮียเต็มใจให้ ให้เธอเหมือนที่ไอ้หมอให้ยัยเกด รับผิดชอบทุกอย่างในชีวิตเธอเหมือนที่น้องชายเฮียทำให้เพื่อนเธอ” พูดออกไปแล้วต้องระบายยิ้มออกมาไม่รู้ตัว เมื่ออยู่ดีๆ คนที่ตั้งใจฟังตาแป๋วก็หน้าซับสีเลือดขึ้นมาซะอย่างนั้น ก่อนหลบตาด้วยคิดว่าสิ่งที่เขาทำอาจทำให้ใบหน้าขาวอมชมพูนั้นแดงจัดยิ่งขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ยังช้ากว่าฝ่ามืออุ่นที่เชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันเช่นเดิม คำพูดเชิงหยอกเย้าที่เอ่ยพลางกลั้วหัวเราะ ทำให้หัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งแรงจัดขึ้นไปอีก

“เข้าใจหรือเปล่าว่าเฮียหมายความว่ายังไง” ถามเสร็จเขาได้รับคำตอบเป็นการอึ้งไปสิบวินาที ดวงหน้าหวานส่ายไปมาตาแป๋ว อีกแป๊บก็แสร้งหลบตาอีกเป็นพัลวัน

ภัทรพลหัวเราะในลำคอเล็กน้อยอย่างพึงพอใจอาการเขินจัดของคนขี้อาย ก่อนรั้งร่างบางเข้ามาใกล้ ลมหายอุ่นเป่ารดแก้มบาง จมูกโด่งกดตามลงไปอย่างไม่อาจยั้ง เสียงห้าวทว่าอ่อนโยนดังอยู่ข้างหู ทำเอาสมองที่เหมือนถูกสตาฟต้องพยายามรวบรวมสติตั้งใจถอดความหมายโดยใช้เวลาหลายวินาที และสิ่งที่แปลได้ลลนาถึงกับหัวใจแทบหยุดเต้น

“ลูกเกดได้รับทุกอย่างจากน้องชายเฮียยังไง เธอก็จะได้รับมันแบบนั้น ต่างกันก็แค่เธอจะได้รับมันจากเฮีย”

ใครช่วยคิดหน่อย เพราะเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?

ชายหนุ่มเดินหน้าระรื่นกลับไปแล้ว ต่างจากเธอที่แม้หัวถึงหมอนล้มตัวลงนอนก็ยังขบคิดติดอยู่กับปัญหาชวนโลกแตกที่เขาทิ้งไว้ให้ไม่ยอมหยุด

มันจะเป็นไปได้หรือ สิ่งที่เขาบอกมันตีความหมายได้อย่างที่เธอคิดจริงหรือเปล่า

หรือสิ่งที่เขาพูดมา จริงๆ แล้วเป็นเพียงตัวเธอคนเดียวต่างหากที่คิดเข้าใจไปเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น