แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 3 : แค้นฝังหุ่น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    10 พ.ค. 63

ป๊อก

เฮ้ย เสียงอะไรอ่ะ ทำไมมันเจ็บๆ คันๆ ตรงหน้าผากอย่างนี้ล่ะ

คนที่กำลังหลับตาปี๋ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพลางยกมือเล็กๆ ของตัวเองมาลูบๆ คลำๆ บริเวณที่เกิดเหตุ เสียงหัวเราะดังลั่นของใครบางคนทำให้ใบหน้าหมวยค่อยๆ ช้อนตาขึ้นไปมองอีกครั้ง

“ฮ่าๆๆๆ ” เสียงหัวเราะที่ได้ยินยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุด

อึ้ย ไอ้พี่ภัทรขี้เก๊ก กล้าดียังไงฟะ ถึงได้มาดีดหน้าผากเขา จะให้พูดอีกกี่ครั้งว่าผู้ชายตัวโตๆ ไม่ควรรังแกผู้หญิง!!

เจ้าของร่างเล็กขมวดคิ้วยุ่ง แยกเขี้ยวส่งค้อนวงโตกลับไปให้ใครอีกคน มือก็ยังอดที่จะยกขึ้นลูบๆ คลำๆ แถวหน้าผากตัวเองไม่ได้ ปากเล็กจิ้มลิ้มกำลังเริ่มขยับเหมือนจะพูดอะไรออกไป แต่ถูกคนตัวโตขัดไว้ซะก่อน

“ฮ่าๆๆแค่การเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ จากฉัน เข้าใจไหม ยัยแก้มยุ้ย” ว่าไม่พอ มือหนาทั้งสองข้างยังเอื้อมเข้ามาหยิกแก้มเธอแรงๆ ทั้งยังหัวเราะไม่เลิก ลลนาได้แต่ยกมือปัดป่ายสะบัดมือของใครอีกคนที่ยังดึงแก้มเธอเล่นไม่ยอมหยุดนั้นให้วุ่น

อึ้ย เธอเกลียดๆๆๆ เกลียดอีตาพี่ภัทร หลายครั้งแล้วนะ เขามีสิทธิ์อะไรมาเรียกชื่อเธอว่า‘แก้มยุ้ย’ มันมีให้เฉพาะคนพิเศษในครอบครัวเรียก แต่เขาไม่ใช่ และเขา ไม่มีสิทธิ์

ลลนาคิดอย่างโมโห มือบางกำแน่นเตรียมจะยกขึ้นมาปล่อยหมัดใส่คนตรงหน้าอีกครั้ง แต่คราวนี้คนตัวโตเหมือนจะรู้ทันเปลี่ยนจากการหยิกแก้มเอื้อมมือมารับไว้ได้ซะก่อน มือหนาอีกข้างกำลังยกขึ้นเตรียมดีดลงตรงหน้าผากบางอย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกัน ถ้าไม่ถูกเสียงใสของใครบางคนขัดขึ้นซะก่อน

“เฮ้ย แพนด้า แกมาทำอะไรแถวนี้ เข้างานไปได้แล้วไป ไปช่วยฉันรับแขก” เสียงใสจากร่างเล็กของคนที่วันนี้สวยเป็นพิเศษในชุดเจ้าสาวเรียกให้ทั้งคนกำลังจะ ‘ขย้ำ’ และ‘ถูกขย้ำ’ หลุดออกจากวังวนแห่งสงครามกำปั้นและมะดีด ทั้งคนตัวเล็กและตัวโตหันไปยังเจ้าของเสียงเรียกพร้อมกัน ว่าที่เจ้าสาวมองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา

ทำไมสองคนนี้มาอยู่ด้วยกันได้ แถมยังมีอารมณ์ต่างกันลิบลับ ยืนข้างกันซะเปล่า แต่คนหนึ่งนั้นก็คือยัยแพนด้าเพื่อนเธอทำหน้างอราวไม่พอใจใครมาเป็นชาติ ส่วนผู้ชายตัวสูงอีกคนกลับยืนเอามือล้วงกระเป๋าด้วยสีหน้าสบายๆ อมยิ้มน้อยๆ เหมือนกำลังถูกใจอะไรบางอย่างอย่างไรอย่างนั้น

“เอ๊ะ นั่นพี่ภัทรไปทำอะไรมาคะ ทำไมมุมปากมันเขียวๆ ช้ำๆ อย่างนั้นล่ะ” นริศราถามอีกครั้งด้วยความสงสัย เห็นคนตรงหน้ายกมือขึ้นลูบมุมปากตัวเองนิดหน่อย ปรายตาไปมองคนข้างๆ อีกนิด ก่อนตอบออกมาด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนเดิม

“อ้อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะเกด พี่ซุ่มซ่ามเดินชนประตูนิดหน่อย” ภัทรพลตอบไปด้วยรอยยิ้มขำๆ ปรายตาไปทางตัวต้นเหตุก็เห็นทำเป็นเนียนลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่รู้เรื่อง หันมาทางว่าที่เจ้าสาวของน้องชายอีกที ก็เห็นเจ้าตัวเกาหัวแกรกๆ พยักหน้าหงึกๆ อารมณ์ประมาณว่า ‘ไม่เข้าใจแต่พยายามเข้าใจ’อะไรประมาณนั้น

เฮ้อ ก็น่ารักอย่างนี้นี่เองยัยตัวเล็ก ไอ้หมอน้องชายถึงได้รักได้หลงหัวปลักหัวปลำซะขนาดนี้ภัทรพลคิดพลางส่ายหน้าให้กับตัวเองยิ้มๆ แอบสะดุดไม่ได้ เมื่อได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะของใครบางคนดังขึ้นมากระทบประสาทหู

“ชิ เกดคะ เกดขา น่าหมั่นไส้” ร่างบางยังคงเบ้ปากลอยหน้าลอยตาพูด เห็นท่าทางกวนประสาทขนาดนั้น ความจริงก็อยากจะดีดป๊อกซ้ำอีกสักที แต่พอมาคิดอีกที

อืม ไม่ดีกว่า ต่อหน้าว่าที่น้องสะใภ้ เขาไม่เคยมีประวัติเสียหาย ถ้ายัยตัวเล็กรู้ว่าเขากับยัยเตี้ยแก้มยุ้ยแพนด้าขอบตาดำเพื่อนรักของเธอ แอบทั้งจิกทั้งกัดกันอยู่บ่อยๆ เวลาลับหลังเธอแล้วจะไม่สบายใจเอาซะเปล่าๆ

ก็เธอเป็นคนในครอบครัวนี่นะ ต้องดูแลจิตใจกันเป็นพิเศษ

“อืม ไม่มีอะไรหรอกค่ะเกด แล้วออกมาทำอะไรตรงนี้ เข้าไปในงานดีกว่านะคะ เจ้าบ่าวตามหาตัวแย่แล้ว”เขาว่าพลางเดินไปแตะแขนน้องสะใภ้เบาๆ ให้เดินเข้าไปในงานด้วยกัน นริศราทำเพียงพยักหน้าหงึกหงักก่อนยอมเดินตามไปแต่โดยดี แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้จึงหันมาเรียกเพื่อน

“แล้วแกไม่เข้าไปพร้อมกันเหรอ เพื่อนมากันเยอะแล้วนะ” ถ้าตาไม่ฝาด เขาเห็นยัยแก้มยุ้ยตัวแสบยังทำปากบ่นงึมงำพึมพำอะไรไม่เลิก แต่พอเพื่อนหันมาเท่านั้นล่ะ กลับทำสีหน้าปกติสุขทันที สงสัยก็คงไม่อยากให้เพื่อนรู้เหมือนกัน

“เออ เดี๋ยวฉันตามเข้าไป” เธอบอกพลางยิ้มให้เพื่อน นริศราพยักหน้ารับ จากนั้นก็ยอมเดินหันหลังเข้าไปในงานแต่โดยดี เห็นอย่างนั้นเขาจึงจะเดินตามไปบ้าง แต่ก็ไม่วายหันไปมองยัยแก้มยุ้ยอีกครั้ง เธอเดินเข้ามาหา อยู่ห่างกันในระยะประมาณสองก้าว คงกะระยะดีแล้วว่าให้พูดกันพอได้ยิน และประโยคที่คุณเธอพูดออกมานั้น ก็เล่นเอาเขาทำหน้าไม่ถูกว่าควรจะปั้นหน้าเอาไว้ในอารมณ์ไหนดี

“อย่าคิดนะว่าไม่มีใครรู้ ถ้าคิดจะตีท้ายครัวน้องชาย บอกไว้เลยว่ายัยยุ้ยคนนี้แหละจะขัดขวางให้ถึงที่สุด” เธอพูดแล้วสะบัดหน้าเดินออกไปเกาะแขนเพื่อนรัก ไม่วายยังหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาให้อีกต่างหาก แถมริมฝีปากบางยังงุบงิบออกมาแบบไม่มีเสียง แต่จับใจความได้ว่า

ไม่-มี-ทาง

เฮ้ย ยัยบ้า ใครมันจะไปคิดอกุศลขนาดนั้น

Talk โนววววววววว เพิ่งเจอกันก็สนุกซะเเล้ว

PS ใครอยากรู้ว่ายัยเกดคือใคร พี่ภีมน่ารักว๊ากกกกก ขนาดไหน ตามไปอ่านกันที่คุณหมอที่รักทั้ง 2 ภาค ฟินจุกๆ ฉุดไม่อยู่กันได้เลยนะฮะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น