แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 28 : ไม่ต่าง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

“เฮียทำไมไม่แวะกินข้าวก่อน ที่ศูนย์อาหารข้างล่างนี้ก็ได้” แรกๆ เธอบอกเขาทุกครั้งด้วยประโยคแบบนี้

“ไม่อ่ะ เฮียไม่ชอบกินกับข้าวโรงพยาบาล” และนั่นคือเหตุผลที่ได้รับ มันพอเข้าใจได้ เพราะลำพังตัวเธอเองก็ไม่โปรดปรานอาหารรสจืดสำหรับเยี่ยมคนไข้สักเท่าไรเหมือนกัน

“งั้นก็ออกไปกินข้างนอก” เธอเสนอทางเลือกที่คิดว่าดีกว่าออกไป

“ไม่เอาเหมือนกัน เฮียไม่ชอบ” แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้คันปากยุกยิกอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมออกไปทันควัน

“แหม ทำอย่างกับเฮียเป็นผู้ชายดี๊ดี กลับไปกินข้าวบ้านทุกวัน”หลังจบประโยคนั้น คำตอบที่ได้รับแม้เป็นน้ำเสียงออกแนวเนือยๆ ปนอ่อนอกอ่อนใจของเขา แต่ไม่รู้ทำไมสารที่ดังมากระทบประสาทหู ถึงทำให้เธอที่จ้องตารอฟังคำตอบจะเป็นจะตาย ต้องเบือนหน้าไปอีกทางด้วยความรู้สึกร้อนเห่ออย่างบอกไม่ถูก

“แล้วที่เฮียทำอยู่ทุกวัน มันไม่ใช่หรือไงแก้มยุ้ย”

“เฮ้ แก้มยุ้ย ทำไมเธอไม่กินผัก” เสียงคุ้นเคยนั้นเรียกเธอออกจากภวังค์ความคิด พลางสะบัดหัวยุ่งจนผมกระจายเพื่อไล่ความรู้สึกอะไรบางอย่าง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคมที่มองมายังเธออยู่ก่อนแล้ว เขาว่าพลางเขี่ยผักที่เธอไม่ชอบและเนรเทศมันไปอยู่ข้างจานนั้นกลับไปไว้ที่เดิม คนตัวเล็กถึงกับเบ้หน้าไปอีกทาง

เธอเกลียดผักและของมีประโยชน์ทุกชนิด แต่คนตัวโตตรงหน้านี่ล่ะที่ชอบบังคับให้เธอกิน ทั้งนมที่ไม่ชอบในตอนเช้า รวมถึงผักมากมายที่พยายามยัดเยียดใส่มาในอาหารอะไรนั่นอีก

อึ้ย คนบ้า บอกว่าไม่กินก็ไม่กินสิ จะมาบังคับให้กินอยู่ได้คนตัวเล็กแอบบ่นอยู่ในใจ ไม่พอยังโวยวายแบบเดียวกันออกมาเป็นคำพูดให้คนตรงหน้าได้ยินด้วย เมื่อเห็นช้อนที่อยู่ในมือเขาร่ำๆ จะมาจ่อปากเธอใกล้ขึ้นทุกที

“ทีของมีประโยชน์ล่ะไม่กิน ชอบกินแต่ของหวาน ขนมอะไรก็ไม่รู้ มิน่าถึงไม่ยอมโตกับเขาสักที” ชายหนุ่มยังคงบ่นไปเรื่อยๆ ช้อนก็ยังเอามาจ่ออยู่ตรงปากเธอไม่เลิก เห็นคนดื้อแอบเบ้หน้านิดหน่อยก่อนเมินหน้าหนีไปอีกทาง

“ผักวันละคำ สัญญากันแล้วไง จะกินหรือไม่กินแก้มยุ้ย” เขาพูดออกไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น เเต่อีกฝ่ายก็ยังเมินหน้าหนีเหมือนเดิม

ดื้อจังเลยนะยัยแสบ สงสัยต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดซะแล้ว

ฟอด

และทันทีที่จมูกโด่งโฉบลงมากระทบแก้มบาง คนตัวเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวหันมามองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง เจ็บใจตัวเองชะมัด ลืมไปได้ยังไงเนี่ย

“ถ้าเธอไม่กิน เฮียจะหอม สัญญากันไว้แล้ว เธอไม่รักษาสัญญาเอง ต้องโดนทำโทษ” คนฉวยโอกาสยังคงทำเป็นยิ้มใจดีลอยหน้าลอยตาบอก สายตาที่มองมาทำให้คนที่หน้าร้อนเห่ออยู่แล้วเริ่มแดงจัดยิ่งขึ้นไปอีก

ชิ ผู้ชายขี้แกล้ง ปากว่าปุ๊บจมูกถึงปั๊บแบบไม่ทันได้ตั้งตัวตลอด แล้วเธอเสียเปรียบตลอด จนเธอแอบหวั่นในใจไม่ได้ว่าสักวันถ้าถูกไอ้เฮียบ้านี้เอาเปรียบมากๆ เข้า แก้มเธออาจช้ำในไปก่อนหรือเปล่า

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา มันทำให้เธอเริ่มสำนึกได้ว่าลูกแกะตัวเล็กๆ อย่างเธอ ไม่น่าสมควรใจอ่อนสงสารและให้ความช่วยเหลือราชสีห์อย่างเขา เพราะเมื่อไรที่พ้นทุกข์ เจ้าป่าบ้าอำนาจจัดอย่างเขาก็พร้อมจะ‘เขมือบ’ ลูกแกะตัวน้อยฤทธิ์เดชไม่เยอะ (มั้ง) อย่างเธอได้ทุกเมื่อ ไม่ถึงกับกินแต่ก็ขยันหาเรื่องให้เธอต้องอลหม่านหวั่นใจคอยระวังตัวอยู่กับอะไรเทือกๆ นี้ได้ทุกวี่ทุกวัน

ชิ แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่บ่นอุบอิบอยู่ในใจ อ้าปากรับผักใบเขียวแสนเกลียดเข้าไปเคี้ยวด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับป้อนยาพิษ

ผิดกับคนป้อนที่ปฏิกิริยากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนเด็กถูกจับกินยาขมของคนตรงหน้า ทำเอาริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มละมุนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก้มลงมองจานกับข้าวที่ทุกอย่างถูกกวาดเกือบเกลี้ยง เหลือเพียงผัดผักที่พร่องไปเพียงครึ่งด้วยอีกคนไม่ยอมช่วยกิน ก่อนเหลือบตากลับขึ้นมามองเพื่อนร่วมโต๊ะอีกครั้ง เขารู้สึกว่ายัยตัวแสบดูจะมีน้ำมีนวลขึ้นมานิดหนึ่ง คิดแล้วก็อดภูมิใจไม่ได้กับฝีมือการ ‘ขุนจนอ้วน’ ของตัวเอง

“อร่อยจัง”

มันเป็นคำพูดที่เคยดังออกมาจากปากคนตัวเล็ก ดวงตากลมที่มองเขาตาโตอย่างถูกใจอะไรบางอย่าง เธอคงไม่รู้ว่าทำให้เขาแอบยิ้มตามไปด้วยเสมอ

“อร่อยก็กินเยอะๆ สิ ยัยแสบ”เขาพูดพลางกลั้วหัวเราะไปด้วย อดชื่นชมผลงานตัวเองไม่ได้ เมื่อสุดท้ายแล้วยัยตัวเล็กก็กวาดมันซะเกลี้ยงหมดจาน

“อร่อยจริงๆ ด้วย อร่อย อร่อยมากๆ ไปเลย ข้าวผัดต้มยำฝีมือเฮียนี่มันสุดยอดมาก ทำให้เขากินบ่อยๆ ทุกวันเลยนะ”

เธอพูดพลางยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างเป็นการยืนยัน เขาจำได้ว่าทำแค่เพียงตอบสนองปฏิกิริยาถูกใจสุดๆ ของเธอด้วยการ (แกล้ง) พยักหน้าส่งๆ พูดสั้นๆ ไว้แค่ “อืม” พร้อมมือหนายื่นไปยีผมเธอเล่นจนยุ่ง ได้รับรางวัลตอบแทนความเหนื่อยคือรอยยิ้มกระจ่างใสที่มองทีไรก็เผลอยิ้มตามไปด้วยทุกที เธอจะรู้หรือเปล่าว่ารอยยิ้ม (โคตร) จะสดใสของเธอเป็นเหมือนสารเสพติด

และสิ่งที่เขาทำมันอยู่ทุกวันนี้ คงเป็นการย้ำชัดไปแล้วว่าเขาคงเสพติดเอ็นโดฟินที่หลั่งออกมาเพราะยิ้มใสๆ ของเธอมากเกินไปแล้วจริงๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น