แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 26 : ไม่ต่าง 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

สองเดือนผ่านไป

“คุณเพ็ญนภา นามสกุลอะไรคะ”

“อยู่ยั่งยืนค่ะ” เสียงเหนื่อยอ่อนของคนไข้หญิงวัยกลางคนตอนปลายสีหน้าดูไม่สดใสเท่าไรนักที่พยายามก้าวช้าๆ จนมาหยุดยืนตรงหน้าตอบออกไป ด้านลลนาแม้ใบหน้าจะยิ้ม แต่ท่าทางอิดโรยของคุณป้าทำให้เธอได้แต่ภาวนาขอพรพระในใจว่าให้คุณป้า ‘อยู่ยั่งยืน’ สมกับนามสกุล

“คุณป้าแพ้ยาอะไรไหมคะ”

“ไม่มีค่ะ”

“ค่ะคุณป้า คุณหมอจ่ายยาDiclofenac 50 mg ให้นะคะ ยาตัวนี้จะช่วยบรรเทาอาการปวดบวมจากข้ออักเสบที่คุณป้าเป็น รับประทานครั้งละหนึ่งเม็ดสามเวลาหลังอาหาร ในระหว่างทานยาตัวนี้ให้หลีกเลี่ยงเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์นะคะ” เสียงใสของเภสัชกรตัวเล็กยังคงกล่าวออกไปเรื่อยๆ รอยยิ้มบางๆ เปื้อนบนใบหน้ายังคงไม่จางหาย ก่อนมือบางจะวางซองยาซองเดิมลงเมื่อเห็นคนไข้พยักหน้าเข้าใจ ก่อนหยิบยาซองใหม่ขึ้นมาอธิบายอีกครั้ง

“ส่วนอันนี้คุณป้ามีโรคประจำตัวเป็นโรคกระเพาะอาหาร คุณหมอเลยให้เป็นยาลดกรดแก้ระคายเคืองในกระเพาะอาหารไปอีกตัวด้วย เพราะผลข้างเคียงจากยาตัวเมื่อสักครู่นี้อาจทำให้เกิดอาการระคายเคืองกระเพาะอาหาร หรือมีอาการคลื่นไส้อาเจียนบ้าง แนะนำให้รับประทานยาทันทีหลังรับประทานอาหารแล้วดื่มน้ำตามมากๆ ค่ะ” คนตัวเล็กยังทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง ดวงตากลมมองตามคนไข้คนสุดท้ายลับตาไป ก่อนกวาดตามองโดยรอบ พื้นที่ตรงส่วนด้านหน้าที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย บัดนี้กลับโล่งสนิท มองไปยังนาฬิกาเรือนโตที่ติดไว้บนผนัง เป็นเวลาสองทุ่มตรงไม่ขาดไม่เกิน แล้วละสายตาจากนาฬิกาเรือนเดิมหันไปจัดการเก็บสัมภาระของตัวเองเตรียมตัวออกไปบ้าง วันนี้เธอต้องอยู่เวรเพิ่มจากเวลาทำงานปกติตั้งแต่สี่โมงเย็นจนถึงสองทุ่ม อาทิตย์นี้ขึ้นเวรสามวันติดกันตลอด เอาจริงๆ มันก็แอบเพลียไม่น้อยเหมือนกัน

แต่ก็ เฮ้อ นั่นละ ชีวิตมนุษย์เงินเดือนก็อย่างนี้ เพื่อเงิน ท่องไว้ ลลนาแอบคิดกับตัวเองอย่างขำๆ ความคิดในแง่ดี บางทีมันก็ทำให้หายเหนื่อยลงได้บ้างเหมือนกัน ยิ่งวันนี้วันเงินเดือนออก ตัวเลขในบัญชีที่เพิ่มขึ้นจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเธอเองคงจะทำให้ยิ้มหน้าบาน ความเหนื่อยหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ครืด ครืด ครืด

แต่เสียงสั่นของโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋า ทำให้สมองที่กำลังคิดพร้อมเท้าที่กำลังก้าวออกจากประตูห้องเป็นอันต้องหยุดชะงัก ก่อนลอบถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ ขนาดยังไม่ต้องหยิบขึ้นมาดูยังรู้ว่าเจ้าของเสียงเรียกเข้านั้นคือใคร

“ทำไม” น้ำเสียงเนือยๆ ถูกกรอกไปในโทรศัพท์ โดยไม่ต้องเสียเวลาเหลือบมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เสียงห้าวติดจะหงุดหงิดโวยวายมาตามสาย คงเป็นกิจวัตรแสนคุ้นเคยตลอดสองเดือนมานี้ของเธอไปซะแล้ว

“แก้มยุ้ย เฮียบอกเธอแล้วว่าวันนี้มีประชุมเลิกช้า นี่เธอรอนิดรอหน่อยไม่ได้หรือไง” จบประโยคที่คาดเดาไว้ไม่ผิด คนตัวเล็กแอบย่นจมูกให้โทรศัพท์ เลือกอยู่เงียบๆ ไม่ตอบคำถามปลายสาย แต่ก็ไม่วายบ่นอุบอิบพึมพำกับตัวเอง มีตาทิพย์จิตสัมผัสหรือไงนะ ถึงได้หยั่งรู้มันซะทุกเรื่อง

“เฮียกำลังจะไปถึงอีกไม่เกินสิบนาที รอเฮียตรงนั้นล่ะ อย่าคิดหนี ไม่งั้นเป็นเรื่อง” คำขู่อย่างเอาแต่ใจพร้อมกับการวางสายไปดื้อๆ

นี่เรอะ แฟนกำมะลอของไอ้เฮียบ้า!!! ใช่ เขามันบ้าไปแล้ว

จากที่เคยบอกว่าใกล้กันเวลาจำเป็น แต่เอาเข้าจริงเฮียเจ้าเล่ห์กลับไม่ทำตามที่ได้ตกลงกันไว้เลยสักอย่าง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาจากที่บอกว่าจะพบเมื่อยามจำเป็นเท่านั้น แต่เธอกลับเห็นหน้าเขาแทบทุกวันด้วยเหตุผลไร้สาระต่างๆ นานาของการต้องอยู่ร่วมกันเพื่อความสมจริงในฐานะคนเป็นแฟน หากไม่ติดธุระที่สำคัญแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่อยู่ไม่ติดที่คนนี้จะมาคอยตามรับตามส่งแฟนอุปโลกน์อย่างเธอเป็นประจำทุกวันเสมอ ด้วยเหตุผลง่ายๆ ที่เขาชอบใช้คือ‘เพื่อความสมจริง’

“ยัยแก้มยุ้ย” เสียงเรียกดังมาจากข้างหลังทำให้ลลนาต้องหันกลับไปมอง และก็พบคนที่กำลังอยู่ในความคิดยืนส่งยิ้มมาให้ก่อนอยู่แล้ว

ยิ้มอีกแล้วสินะ ยิ้มแบบนี้ ยิ้มที่ทำให้คนมองต้องยิ้มตาม

Talk ชอบความเฮีย ในความเฮีย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น