แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 25 : ทางแก้ปัญหาของเฮีย 140%++++++++++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

ฮะ?!

ร่างบางกระเด้งออกจากตักกว้าง เข้าใจเองว่าคงเป็นผลจากอะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาเกินขนาดโดยไม่รู้ตัว ทำให้จัดการหยิบตำราแพทย์เล่มเหมาะมือของคุณหมอภีมภัทรที่วางอยู่ใกล้ๆ ฟาดเข้าหน้าใครอีกคนจังๆ

มีใครเคยบอกหรือเปล่าว่าเวลาคนกำลังตกใจ มักทำอะไรไม่ถูก

แต่จะบ้าเรอะ ไอ้เฮียบ้า ไอ้เฮียสมองกลับ ใช้สมองซีกไหนคิด (ฟะ)

“โอ๊ย ยัยเตี้ย เธอทำบ้าอะไรของเธอวะเนี่ย” สรรพนามที่เอาไว้ใช้เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ถูกเปลี่ยนไปโดยอัตโนมัติ เสียงโวยวายอย่างคนกำลังหัวเสียจัดๆ ของเขา เรียกสติร่างบางที่ยังมึนงงอยู่ในภวังค์ไม่หาย ให้หันกลับไปมองยังร่างสูงที่กำลังเอามือกุมศีรษะตัวเองอยู่ตอนนี้ รอยเลือดซิบๆ คงเป็นผลกระทบจากสันหนังสือซึ่งเป็นผลงานของตัวเธอเองที่ปรากฏอยู่แถวๆ หน้าผากของคนตัวโต อะดรีนาลีนที่กำลังพุ่งพล่านจึงหยุดทำงานไปได้โดยทันที ก่อนลากขาสั้นๆ ของตัวเองรีบวิ่งไปยังตำแหน่งที่เก็บชุดปฐมพยาบาล จัดการนำมันมาเช็ดๆ ซับๆ ทำแผลให้เขา

ด้านภัทรพลทั้งที่วูบแรกแอบโมโหอยู่ไม่น้อย เพราะอยู่ใกล้ยัยแสบนี้ทีไร มีเรื่องให้เจ็บตัวทุกที เพราะมือน้อยๆ ที่ดูเหมือนแรงจะไม่ได้น้อยตามของเธอ

แต่มันก็คุ้ม ริมฝีปากหยักได้รูปอดกระตุกยิ้มขึ้นมาไม่ได้เมื่อนึกถึงคำตอบที่หาให้ตัวเองเจอ เพราะไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ใบหน้าจิ้มลิ้มสดใสไร้การเติมแต่งยามตกใจหรือตอนเวลาที่เธอกำลังเผลอ มันกลับทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาได้อย่างบอกไม่ถูก

สัญชาตญาณความเป็นผู้ชายย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่อะไรที่เป็นปกติเลย มันพิเศษจนตัวเขาเองก็คิดไม่ถึงว่ามันจะมากมายขนาดนี้

“เอ้า เสร็จละ” เธอบอก พลางเงยหน้ามาเอียงคอยิ้มให้อย่างภาคภูมิใจในผลงานของตัวเอง

“แล้วก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องบ้าบอแบบนี้อีกเลยนะ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ ลาก่อน” เธอว่าระหว่างจัดการเดินเอาของไปเก็บ กำลังจะเนรเทศตัวเองออกไปจากห้องนี้ ถ้าไม่มีเสียงห้าวเสียงเดิมดังขึ้นมาขัดไว้ซะก่อน

“มันคงไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกนะแก้มยุ้ย เลือกเอาว่าจะเป็นแฟนกับเฮียดีๆ หรือถ้าไม่ยอม เตรียมตัวไปเดินวิจัยฝุ่นเอาละกัน” และคำตอบบวกคำถามพ่วงด้วยการบีบบังคับที่ไร้เหตุผลที่สุดในแปดโลก ดวงหน้าหวานยิ่งขมวดมุ่นขึ้นไปกันใหญ่

“ฝันไปเถอะ พี่ภีมมีเหตุผลและจะไม่มีวันทำอย่างนั้นแน่” เธอตอบเสียงแข็งตะโกนใส่หน้าคนเผด็จการ ก่อนตั้งท่าจะเดินหันหลังกลับไปอีกรอบ อยู่ตรงนี้นานๆ ไม่ดีแน่ๆ เพราะเป็นไปได้ว่าเธออาจประสาทกินตายไปซะก่อน

“แต่เธอไม่สงสารเฮียเลยเหรอ โดนใครต่อใครจ้องมาสูบเลือดสูบเนื้ออยู่ทุกวัน จะพลาดท่าเสียทีตอนไหนก็ไม่รู้” แต่ประโยคเชิงบังคับที่อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนมาเป็นเชิงขอร้อง ไม่วายทำให้คนที่ (พยายาม) ใจแข็งกลับอ่อนยวบลงมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยัง (พยายาม) แสร้งกระแทกเสียงกลับไป ก่อนหันกลับมาแอบยิ้มกับตัวเอง เมื่อเหลือบมองเห็นอีกคนทำหน้าเหมือนไปไม่ถูก

“เรื่องของคุณ”

อันที่จริงมันก็น่าสงสารอยู่หรอกนะ ถึงมันจะดูแปลกๆ อยู่บ้าง แต่เหตุผลของเขาจะว่าไปก็ดูน่าเห็นใจ

“ไหนคุณ เอ้ย เฮียลองบอกเหตุผลดีๆ ให้เขามาสักข้อสิ กับการที่เขาจะต้องเสียหายเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับผู้ชายกะล่อนอย่างเฮีย”

“วู้ กะล่อนที่ไหน เฮียก็จะหยุดแล้วเนี่ย เหตุผลเหรอ ยังไงดีวะ อ้อ สงสารแม่ไง และเธอเองก็ควรจะสงสารแม่เฮียด้วย ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ มีหวังคุณนายอาจจะความดันสูง เส้นเลือดในสมองแตกสักวันมันก็ไม่แน่ แล้วอีกอย่างแม่เฮียก็รักเธอจะตาย ช่วยๆ กันหน่อยไม่ได้หรือไง หรือเธอไม่สงสารแม่เฮีย? ” จะว่าไปสิ่งที่เขาพูดออกมาก็จริง แต่สาบานได้หรือเปล่าว่านี่กำลังพูดกับผู้หญิง ไม่พอยังเป็นผู้หญิงที่เขากำลังขอ (ร้อง) ให้เป็นแฟน (กำมะลอ) อีกต่างหาก พูดให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้เรอะ!!!

“อืม ก็ได้ เห็นกับคุณแม่หรอกนะ” เธอตอบออกไปอย่างไว้เชิง

“เป็นแฟนกันได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ในยามจำเป็นหรือต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น ไม่มีอะไรเกี่ยวข้อง ไม่มีธุระไม่ต้องมายุ่งเกี่ยว ไม่อย่างนั้นเป็นเรื่อง!! ”

“ตกลง มีอะไรอีกไหม” เขาตอบตกลงทันควัน เลิกคิ้วเป็นเชิงถามอย่างอารมณ์ดี

“...”

“เท่ากับว่าตอนนี้เธอเป็นแฟนเฮียแล้ว” เขาสรุปง่ายๆ พร้อมเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้ทำให้เธออึดอัดเท่าแววตาของเขาที่มองมา เธอขนลุกแบบบอกไม่ถูกเมื่อขายาวๆ ขยับเข้ามาใกล้ เธอต้องถอยหลังไปเรื่อยๆ โดยอัตโนมัติ เจ็บใจตัวเองเป็นบ้าที่พูดบางคำออกไปอย่างกับมันสั่งการโดยไม่ต้องผ่านสมอง

“เป็นแฟนกันในนามเท่านั้น ห้าม…ห้ามกินเขา” เสียงใสอึกอักพูดออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมดวงตากลมที่หลับตาปี๋สนิท เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังหมดทางไปตกมาอยู่ในอ้อมแขนของคนเจ้าเล่ห์ และนั่นก็ทำให้ภัทรพลหัวเราะออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ ปฏิกิริยาของคนตัวเล็กทำเขาอดขำไม่ได้ ความจริงก็อยากแกล้งเธอต่อด้วยซ้ำ แต่เอาน่ะ เดี๋ยวยัยเตี้ยจะตกใจสติกระเจิงไปเสียก่อน

ยังไงก็แฟนกันแล้วนี่ เรื่องพรรค์นี้…ยังพอมีเวลาอีกเยอะ

เมื่อหยุดอาการขำจนท้องคัดท้องแข็งของตัวเองได้ ตาคู่คมก็ปะทะกับดวงตาแป๋วแหววของยัยตัวแสบที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว

เฮ้อ ก็ชอบเป็นซะอย่างนี้ ใครมันจะไปใจร้ายกินเธอลงล่ะ ยัยแก้มยุ้ย

“ได้” เขาตอบรับง่ายๆ ลลนาเกือบจะถอนหายใจอย่างโล่งอกได้อยู่แล้ว ถ้าไม่ติดประโยคต่อมาของคนตรงหน้าที่มาพร้อมกับลมหายใจแผ่วๆ คลอเคลียอยู่แถวๆ แก้มบางของเธอ

อึ้ย ไอ้พี่ภัทรบ้า

“แต่เฮียมีเรื่องจะเตือนเธอไว้อย่าง” เขาหยุดพูดไปนิด จมูกโด่งยังคลอเคลียอยู่แถวๆ แก้มบางไม่เลิก

“ต่อไปให้เรียกเฮียว่าเฮีย เพราะไม่อย่างนั้นเฮียก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าถ้าไม่มีสถานะพี่ชายอุปโลกน์นี้ค้ำคอ เฮียจะเผลอทำอะไรกับแฟนอุปโลกน์อย่างเธอไปมากกว่านี้หรือเปล่า ยัยแก้มยุ้ย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น