แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 21 : ทางแก้ปัญหาของเฮีย 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 พ.ค. 63

ลลนาถึงกับโวยวายยกใหญ่ อยากจะลุกขึ้นตะกุยหน้าไอ้คนตัวโตข้างๆ ให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าไม่ถูกอีกคนถลึงตามองกลับด้วยสายตาข่มขู่แกมบังคับ ส่งสารบางอย่างที่ทำให้แก้มบางทั้งสองข้างของเธออยู่ๆ ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 

คนตัวเล็กได้แต่ฮึดฮัดไม่พอใจกับตัวเอง คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร อยู่ดีๆ ก็ถูกเอามายัดใส่รถ ลากกันไปลากกันมาอย่างกับเธอเป็นตุ๊กตาของเล่น แล้วอย่างนี้จะให้อารมณ์ดียังไงไหว 

คิดไปพลางก็แอบค้อนขวับกลับไปยังใครอีกคน เห็นไอ้จอมเผด็จการตรงหน้านั่งตีหน้าเครียดไม่ยอมพูดยอมจา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยบ้างเป็นพักๆ มันยิ่งกระตุ้นต่อมอยากรู้อยากเห็นขึ้นไปอีก แต่พอถามตัวต้นเหตุตรงหน้าก็เอาแต่มองกลับมา แล้วก็เงียบๆ ไม่ยอมพูดอะไรสักอย่าง เธอจึงเบนหน้าออกไปมองท้องฟ้า ท้องถนน มองต้นไม้ ทำเป็นไม่สนใจบ้าง 

เห็นว่าอยู่บนท้องถนนหรอกนะ ไม่งั้นจะเปิดศึกกลับไปให้รู้แล้วรู้รอด คนอะไรขับรถเร็วเป็นบ้า สงสัยถ้าเหาะได้ คงทำไปแล้วมั้ง 

ลลนาแอบบ่นฮึดฮัดอยู่ในใจ พอดีกับที่สปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามายังหน้าประตูขนาดใหญ่ที่มีป้ายสีทองหรูสลักชัดเจนว่า ‘อัศวกิจวนิชย์’  ถึงจะพอคุ้นเคยอยู่บ้าง เพราะชอบมานั่งเล่นนอนเล่นกับยัยเกดเป็นกิจวัตรอยู่บ่อยๆ แต่คิ้วเรียวก็อดไม่ได้ที่จะขมวดขึ้นจนเป็นโบ  พอหันกลับไปมองคนพามา ต้องเปลี่ยนเป็นยกมือขึ้นอุดหูแทบไม่ทัน เพราะคำที่เขาสบถออกมานั้นมันดูไม่น่าฟังเลยสักนิด  

SLK 350 ขับเคลื่อนผ่านประตูบานใหญ่ที่ถูกเปิดกว้างโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมเหลือบมองผ่านกระจกหลังก็เห็นแต่กระจิบกระจอกข่าวรวมตัวกันอยู่เป็นกลุ่มๆ ภัทรพลได้แต่ยิ้มเยาะกับตัวเองอยู่ในใจ ไม่รู้ตอนนี้คุณผู้หญิงของบ้านจะทำหน้ายังไง อาจจะเป็นลมไปเพราะเสียงกรี๊ดอย่างต่ำสองถึงสามรอบไปแล้วมันก็ไม่แน่

อีกครั้งที่เขาเผลอพ่นลมหายใจหนักๆ กับตัวเอง พอดีกับคูเป้คันหรูอันเป็นพาหนะประจำกายแล่นมาจอดลงตรงหน้าบ้าน ดวงตาคมหันกลับไปมองคนที่มาด้วยกัน ซึ่งดูท่าจะตกใจอยู่ไม่น้อยที่ต้องมาเจอสถานการณ์อันน่าตื่นตาตื่นใจแบบนี้

“ว่าไง แก้มยุ้ย ตกใจล่ะสิ” เห็นยัยแสบพยักหน้ารับตาโตแป๋วเหมือนกำลังตื่นเต้นอะไรบางอย่าง ดวงตาคู่นั้นพยายามสื่อความหมายได้ประมาณว่า ‘เธอเห็นรถนักข่าว’ พร้อมนิ้วเรียวชี้ไปทางด้านหลังให้เขาดู พอเห็นเขาพยักหน้าน้อยๆ เหมือนรับรู้ ดวงตาคู่เดิมนั้นก็รีบเปลี่ยนเป็นอีกคำถามขึ้นมาทันใด ก่อนอีกมากมายหลายคำถามจะตามมา 

และอาการส่งกระแสจิตผ่านแววตาร้อยแปดคำถามในสามนาทีที่ลลนากำลังพยายามส่งมาให้ ช่วยไม่ได้ที่จะทำให้ภัทรพลที่ใบหน้ากำลังเคร่งเครียดยิ้มตามไปกับแก้มใส ริมฝีปากจิ้มลิ้ม รวมถึงตาแป๋วๆ ของเธอโดยไม่รู้ตัว

                ต่างกับดวงตาคู่กลมของคนขี้สงสัยที่เป็นอันต้องพับคำถามเก็บ พลางแกล้งเสมองไปทางอื่นแทบไม่ทัน เมื่อแววตาคมที่มองกลับมา มันฉายชัดถึงความรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

“เฮียมีเรื่องจะให้เธอช่วย ช่วยเฮียได้หรือเปล่ายัยแสบ” คราวนี้เสียงห้าวกล่าวออกมากึ่งเล่นกึ่งขำ แต่แปลกที่เธอสัมผัสได้ชัดว่ามันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน รอยยิ้มน้อยๆ ที่ปรากฏบนหน้า เธอชอบยิ้มแบบนี้ ยิ้มที่มองแล้วสดใส 

มีคนเคยบอกหรือเปล่าว่าเวลาเสือผู้หญิงตัวร้ายอย่างภัทรพลยิ้ม มันดูอบอุ่น ยิ้ม...ยิ้มแบบนี้ ยิ้มที่ทำให้คนมองต้องแอบยิ้มตาม

“อะไร” เสียงใสถามออกไป ทั้งที่ความจริงไม่ต้องการรู้ด้วยซ้ำว่าคำตอบของคำถามนั้นมันคืออะไร 

ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนใจร้าย แถมอาจจะใจดีเกินไปซะด้วยซ้ำ เธอรู้

 มือหนาที่คอยเช็ดน้ำตาให้โดยไม่ถามสักคำว่าเป็นเพราะอะไร ความเอื้ออาทรที่เขามี แม้ขัดกับคำพูดที่ดูแข็งกร้าว แต่มันส่งผ่านชัดเจนทางแววตาออกมาให้ได้เห็น และที่สำคัญมันมากพอที่เธอรับรู้ได้ 

                ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็ไม่แปลก ถ้าคนอย่างเธอจะยินดีช่วย ช่วย...โดยไม่รู้ถึงสาเหตุว่ามันคืออะไร ตอบแทนน้ำใจดีๆ ที่เขาเคยให้กลับไปบ้าง

ดวงหน้าใสพยักหน้ารับ พร้อมกับมือหนาเอื้อมมาจับข้อมือบางเกาะกุมไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น

เขาคงจะเป็นคนรักที่ดีไม่น้อย ถ้าเขาพร้อมที่จะรักใครสักคน รักแบบที่รักอย่างจริงจัง 

อดคิดในใจไม่ได้เมื่อเหลือบมองไปยังเสี้ยวหน้าคมของคนที่เดินเคียงข้าง ก่อนสมองอีกด้านจะส่งสัญญาณเตือนให้รีบสลัดความคิดนั้น  เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา เธอสาบานได้ว่ามันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้จริงๆ

Talk โง้วววววว หายไปหลายวันเบย เป็นไงบ้างคะทุกคน คิดถึงน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น